Florida part 6: Orlando

Vrijdag 1 april 2011

Day 10, Cape Canaveral, Kennedy Space center

We vertrekken vanuit Cocoa richting Cape Canaveral national seashore en hopen van daaruit al een glimp op te vangen van het lanceerplatform voor de spaceshuttle.

We zijn de natuur op zich al een beetje beu gezien voor nu en kijken dus niet meer op van een paar krokodillen en wetlands, bovendien zijn we niet echte vogelliefhebbers die uren door een verrekijker kunnen turen, dus verkennen we heel kort het park. We houden ons bezig met de verschillende stempels te verzamelen en moeten helemaal tot het strand rijden om vanaf playalinda beach een eerste zicht te krijgen op het lanceerplatform van de spaceshuttle, waar de Endeavour al klaarstaat voor zijn laatste vlucht naar de ruimte .

We verlaten Cape Canaveral NS om ons onder te dompelen in buitenaardse hogere sferen want hier vlak naast ligt het J. Kennedy Space center. De hoofdbasis van NASA en de plaats waar de meeste raketten gelanceerd worden naar outerspace.

Aangezien dit jaar het spaceshuttleprogramma ten einde loopt, vonden we het toch interessant om een guided tour te boeken om alles nog van dichtbij te kunnen zien. (Het ongeluk van Columbia in 2003 had tot gevolg dat er beslist werd dat in 2010 de spaceshuttles uit de vaart zouden worden genomen wegens te duur en te risicovol).

"NASA's space shuttle fleet began setting records with its first launch on April 12, 1981 and continued to set high marks of achievement and endurance through 30 years of missions. Starting with Columbia and continuing with Challenger, Discovery, Atlantis and Endeavour, the spacecraft has carried people into orbit repeatedly, launched, recovered and repaired satellites, conducted cutting-edge research and built the largest structure in space, the International Space Station. The final space shuttle mission, STS-135, ended July 21, 2011 when Atlantis rolled to a stop at its home port, NASA's Kennedy Space Center in Florida."

Olivier was op voorhand al heel excited want normaal gezien stond de lancering van Endeavour voor vandaag gepland, maar een paar dagen geleden kregen we helaas te horen dat de lancering uitgesteld werd.

We lopen eerst rond aan het visitor center, hangen even rond in de rocketgarden, bekijken de binnenkant van een spaceshuttle model en kruipen in een simulator om eens te ervaren hoe dat voelt om met een raket naar de maan te worden geschoten.

Daarna rijden we met een bus de basis rond. We stoppen eerst aan de banana river waar we minuscuul in de verte de lanceereenheden zien. Dit is de plaats waar het publiek staat om een shuttle launch mee te maken. Op het eerste zicht is het nogal teleurstellend dat ge het nog van zover ziet, maar blijkbaar is het beven van de grond en het oorverdovend geluid hier al zeker de moeite en is het gewoon niet mogelijk om dichterbij te staan bij een lancering aangezien ge het dan niet meer kunt navertellen (er is nog wel een plaats iets dichterbij voor de VIPs, daar waar de bekende aftelklok staat.)

aantal filmpje van shuttle launches:




De tour gaat verder langs het Vehicle assembly building waar de spaceshuttle wordt vastgemaakt aan de enorme gastank en boosterraketten. Het is een van de grootste gebouwen van NASA en 4e grootste qua volume in de wereld. De gids claimt ook dat hierop de grootste geschilderde 'stars and stripes' vlag, wat we maar zullen geloven aangezien het motto bij Amerikanen 'the bigger, the better' is.

Daarna vervolgen we onze weg naar het viewing platform en normaal kunnen we nog dichter geraken MAAR we hebben pech, de spaceshuttle staat al in de constructie voor een van de laatste missies, maar we mogen vandaag niet dichterbij gaan omwille van astronautencheck, het viewing platform is het dichtste dat we in de buurt komen. Dat is al de twee keer dat we pech hebben want normaal gezien was het de lancering vandaag. Achteraf bekeken is dat eigenlijk nog wel goed, want anders hadden we helemaal het center niet kunnen bezoeken en zelfs niet dit beeld gezien... en tickets voor de lancering zijn al maanden uitverkocht via een lotterij systeem.

ons zicht:

Hoe het eruit ziet zonder constructie:

We vervolledigen de tour met een passage langs de landingsbaan en stappen af aan het Apollo Saturn 5 center, waar er een immense Saturn V racket te zien is die tijdens de Apollo missies naar de maan gebruikt werd.
Eerst worden we de oude lanceer operation room binnengeleid waar we de lancering van Apollo 11 herbeleven om vervolgens de grote hal binnen te wandelen waar we de raket zien hangen.

De grootste raket ter wereld (tot nu toe) is heel impressionant (maar in september kwam er een nieuw persbericht dat Amerika zijn eer van bigger en better wilt opkrikken met een nieuw project voor nog een grotere raket, lees hier meer) en we worden ondergedompeld in de geschiedenis van het Apollo programma in de jaren 60 om de eerste mens op de maan te zetten.

Buiten de raket zelf, staan er ook nog een maanlander, een replica van de maanrover en een astronauten van tentoongesteld. We nemen nog even plaats in het theater voor een herbeleving van de maanlanding voordat we terug de bus opspringen richting het visitor complex, waar we nog een reportage in het iMax theater bekijken over het ISS Space station.

CNN.com - new homes for spaceshuttles

April 12, 2011 NASA announced Tuesday the new retirement homes for the four remaining space shuttles -- three historic orbiters and the program's test vehicle. The space shuttle Atlantis will be displayed at the Kennedy Space Center Visitor Complex in Florida; the Endeavour, at the California Science Center in Los Angeles; the Discovery, at the Smithsonian's National Air and Space Museum Steven F. Udvar-Hazy Center in Virginia; and the test shuttle, Enterprise, at the Intrepid Sea, Air & Space Museum in New York.

Tegen de late namiddag hebben we alles zowat gezien en verlaten we het Kennedy Space center om ons te haasten naar Orlando, waar we alweer een NBA basketwedstrijd gaan bekijken: Orlando Magic vs Charlotte Bobcats.

We racen naar het Amway center en komen juist op tijd aan om de opworp nog mee te maken. We zijn vooral geinteresseerd in het spel van Dwight Howard, de reus in de NBA met nickname 'superman' die voor spectaculaire dunks kan zorgen.

Het is 1 april en ze kunnen het hier niet laten om even alle lichten uit te doen en op het grote scherm een 'windows blue screen' te tonen, een gepaste april fools waar heel veel mensen even mee weg waren! Verder worden we getrakteerd op beelden van een resem celebrities die ooit eens in het publiek zaten zoals Kim Kardashian, Jack Nicholson, Steve Tyler, Justin Bieber, Donald Trump. Kevin Bacon, Bruce Willis en Aretha Franklin en ik probeer met de zoom van ons fototoestel om zelf een paar bekendheden te spotten, maar kan helaas geen enkele spotten.

Het basketspel is maar ondermaats en we zijn blij dat er tijdens de time-outs nog wat ambiance gecreëerd wordt door de dansende mascottes. De opblaas mascottes zijn echt hilarisch en we lachen ons een deuk met de dance off tussen de mascottes en de cheerleaders. De match wordt uiteindelijk gewonnen door de Orlando Magics met 89 - 77.

Zaterdag & Zondag 2-3 april 2011

Day 11 en 12: Orlando

Vandaag kan ik uitslapen in een zacht hotelbed, we zitten in het Renaissance hotel vlakbij Seaworld en Olivier is al vroeg op om naar zijn conferentie te gaan. Het enige wat er vandaag op het programma staat is afscheid nemen van onze auto. Nadat ik de auto heb ingediend, spring ik op de Iride-trolley naar het Orlando premium outlet shopping center dat echt mega groot is. Alle merken zijn vertegenwoordigd en er zijn zoals steeds goede solden. Hier een paar uur rondhangen is echt gevaarlijk: ge kunt een letsel oplopen aan uw pols van het kredietkaart swipen, winkeltassen dragen of passen. Ben zoet tot 17u ookal ben ik niet zo'n shoppingfreak.

Op weg naar het hotel zie ik een aantal zeer merkwaardig huizen, het omgekeerde huis aan de ingang van wonderworks doet mij toch wel twee keer knipperen en afvragen of ik dit juist heb gezien en het ripley believe it or not museum is ook bizar. We zitten hier dan ook in Orlando, waar er de grootste concentratie van pretparken ter wereld is en dat is overal eraan te zien.

 De rest van de dag, rust ik relaxt uit aan het zwembad ( en dat is ook grotendeels het programma voor de volgende dag).

Voor het avondeten gaan we met een paar Nederlandse collega's van Olivier die hier ook zijn voor de conferentie eten bij een Thai. We eten echt op z'n thais op de grond aan een lage tafel, met een paar Nederlanders is dit echt erg gezellig. En we keren zelfs totaal onamerikaans te voet naar ons hotel terug.

De volgende dag valt er niet veel te melden aangezien ik erin slaag om een goed ligbed met parasol te bemachtigen aan het zwembad en dus heel de dag hier vertoef om nog een laatste dag te genieten van de stralende zon.

Want op 4 april 's morgens vertrekt ik onmenselijk vroeg (4.30am) terug naar de Westkust met een rechtstreekse vlucht van Orlando naar SF en komt er een einde aan ons Florida avontuur. Olivier blijft nog een paar dagen langer voor de conferentie.

Florida part 5: Miami - Palm beach

Woensdag 30 maart 2011

Dag 8, North Miami

We passeren voor een tweede keer aan Biscayne NP. Deze keer zijn we niet te laat, maar we hebben toch weer geen geluk want het snorkelen is afgelast wegens te weinig geïnteresseerden! We laten het snorkelen dan maar voor wat het is en rijden door naar Key Biscayne, waar we een mooi zicht hebben op downtown Miami.

Vorige keer waren we onsuccesvol om hier iets te eten te vinden, maar nu vinden we wel de weg naar  een laat ontbijt in Bill Baggs Cape Florida SP. Na de matige omelet, maken we een kleine wandeling op het strand om het bekende lighthouse te zien.

Tijdens onze wandeling zien we vlak bij de pier aan de vuurtoren een manatee in de zee. Is toch nog altijd bizar om deze beesten te zien zwemmen... In California kijken we er niet meer van op dat je regelmatig een zeehond of zeeleeuw ziet zwemmen, maar een manatee of zeeolifant zijn toch nog iets groter en impressionanter.

Vandaag is een rustige dag en we besluiten om al door te rijden naar onze volgende slaapplaats. Aangezien we het kamperen maar voor bekeken houden hier in Florida, hebben we last-minute een cabin kunnen vastleggen in het Oleta River SP , ten noorden van Miami.

We 'checken in' en kijken eens wat die cabin te bieden heeft, maar buiten het feit dat deze niet zal gaan vliegen in een storm, is er niet veel meer comfort dan gewoon in een tent :). Het is er veel te warm en te muf, ener ligt een plastic matras op een tweepersoonsbed, dus halen we onze slaapzakken uit ons valies en besluiten om de rest van de dag buiten door te brengen.

Het Oleta River SP heeft gelukkig veel te bieden. Er ligt een stukje mangrove en een baai in het midden van Miami en we hebben de mogelijkheid om een kayak te huren om het park te verkennen. We hebben even de tijd om het peddelen te synchroniseren in de mangrove, voordat we in de open baai komen en geconfronteerd worden met veel wind.

Het wordt dus een meer dan actieve workout om tot het onbewoonde eiland te geraken in het midden van de baai. Wanneer we halverwege rondom het eiland zijn en met onze neus recht in de wind zitten, besluiten we om toch maar even aan te meren en uit te rusten op het strand. Het is weer eens een vreemde sensatie om vermoeide armen te hebben, maar nog wel frisse benen. Vanaf het strandje hebben we een mooi zicht op de skyline van North Beach en af en toe vaart er eens een jacht voorbij, terwijl we in een kleine natuuroase zitten.

Wanneer we wat uitgerust zijn, besluiten we om de wind weer te trotseren en terug naar het vasteland te peddelen. Gelukkig hadden we het ergste achter de rug en halverwege krijgen we de wind in de rug en staan we in no time terug aan wal.

We verfrissen ons snel en springen terug de auto in om te gaan eten in South Beach. We belanden op het terrasje van een van de art deco hotels waar we bij een italiaan een immens grote cocktail gepresenteerd krijgen (we zullen maar zwijgen over de rekening die we later gepresenteerd kregen).

Een beetje in de wind, rijden we dan verder naar Key Biscayne voor de derde keer deze vakantie, want we konden het niet laten en hebben nog snel tickets bemachtigd voor de kwarfinales van de Sony Ericsson Open. De belangrijkste reden voor deze splurge is het feit dat we onze landgenote Kim nog niet in actie hadden gezien... en zij speelt vandaag haar kwartfinale tegen Azarenka.

We hebben dus enkel een avondsessie ticket aangeschaft en worden getrakteerd op twee interessante matchen met bekendere namen: Kim Clijsters vs Azarenka bij de vrouwen en Djokovic vs Anderson bij de mannen.

Helaas is Kim niet op haar niveau en gaat ze onderuit met 3-6, 3-6 tegen de latere winnares van het toernooi, Azarenka. Niet echt een schande aangezien Sharapova met 6-1 6-4 tijdens de finale van de baan wordt geveegd (lees hier meer over op de officiële website)

Ondertussen is de nacht neergedaald in Miami, maar blijft het toch nog broeiend warm en maken wij ons op voor de laatste tennismatch van de avond: Djokovic vs Anderson. Aangezien we enkel Djokovic kennen en zijn capriolen wel kunnen appreciëren, is het niet moeilijk om een kant te kiezen en dus supporteren we vurig voor Djokovic zodat hij zijn sterke ongeslagen reeks dit jaar kan verder zetten.

Anderson blijkt een maatje te klein te zijn en de match duurt ook niet lang. Toch worden we getrakteerd op een aantal mooie punten met bijhorende vreugdekreetjes en we vinden het niet erg dat het allemaal snel voorbij is, want we beginnen het tennis stilaan beu te worden en krijgen een klop van de hamer.

Novak stoomt door, maakt zijn ongeslagen reeks nog wat langer en zal later voor een uitverkocht stadium de titel claimen door Nadal in de finale te verslaan. (lees meer hierover op de website).

Samen met de rest van het volk stromen we het stadium uit op weg naar de parking en we doen er nog een dik uur over om tot aan onze auto te geraken... Tegen iets na middernacht komen we toe aan onze cabin in Oleta River SP waar het nog steeds muf en warm is en doen een poging om zo goed en zo kwaad mogelijk op de plastieke matras in slaap te geraken.

Donderdag 31 maart 2011

Dag 9, Palm Beach

Zoals iedere morgen begint onze dag met een zoektocht naar ontbijt, uiteindelijk gaan we maar bij Dunkin donuts bij gebrek aan beter.
Daarna rijden we via de kust naar het noorden, de bedoeling is om vandaag zo dicht mogelijk bij Orlando te geraken, maar onderweg toch nog vanalles te zien. We nemen dus niet de korste en snelste weg, maar volgen de 1A, beter bekend als Ocean drive van Boca Raton tot Jupiter Beach (Palm Beach).

Onze eerste halte houden we aan Red reef beach te Boca Raton. Het plan was om op het strand wat te rusten want het kwik stijgt al weer naar de 33 graden, maar er staat teveel wind en we worden heel de tijd gezandstraald. We zoeken dan maar beschutting om ons boekje te kunnen lezen.

Na een korte siesta vervolgen we onze weg naar Palm Beach. De huizen langs Ocean drive zijn pas decadent, van Boca Raton tot Palm beach ligt er het ene kasteel naast het andere met als toemaatje nog een klein yacht voor de deur en dit alles omzoomd met groen gemillimeterde golfterreinen . Palm Beach noemt niet voor niks de 'golf capital'.

Zo rijden we heel de A1a af tot aan Jupiter, waar we besluiten dat we genoeg decadentie hebben gezien voor een dag en dus nemen we vanaf hier de autostrade richting Cocoa. Onderweg krijgen we te maken met een  mini hurricane, in een mum van tijd is er total darkness en kletterende regen. (chance dat we zowieso op de highway ons dak toedoen voor de felle wind, anders hadden we een gratis douche gehad).

Op het einde van de dag belanden we uiteindelijk in Cocoa, ten oosten van Orlando en ietsje ten zuiden van het Kennedy Space center en Cape Canaveral national seashore waar we morgen naartoe willen gaan.

Florida part 4: the Florida Keys

Maandag 28 maart 2011

Dag 6, The Florida Keys

Vandaag verlaten we het vasteland en gaan via de overseas highway alle kleine eilandjes af van de Florida Keys. Een klein beetje hemel op aarde zo dicht bij de beschaving.

Onze eerste stop houden we bij het John Pennekamp State Park op Key Largo. Aangezien het ons al 2x niet gelukt is om te snorkelen, besluiten we om voor scheeprecht te gaan en boeken bij aankomst een snorkeltour.

Deze keer hebben we meer geluk en we vertrekken met een volle boot naar de rand van het koraalrif om daar een tweetal uurtjes rond te snorkelen en zoveel mogelijk van de onderwaterwereld te zien. Pennekamp werd ons door een aantal mensen aangeraden aangezien het hier zo mooi is en er veel kleurrijke vissen te zien zijn, maar wij zijn toch en klein beetje teleurgesteld of zijn de vissen op verlof?

Wanneer we terug naar de boot zwemmen, zien we toch nog wat waar voor ons geld wanneer er een aantal grote barracuda's onder de boot doorzwemmen. Verder hebben we hier en daar wel een visje gespot, maar ofwel zijn wij onderhevig aan gewenning of hebben we al teveel vissen gezien en zijn we minder gevoelig aan het Wauw-effect, ofwel is gewoon slecht weer, te felle wind of een mindere locatie en is het tien keer mooier wanneer je echt gaat diepzeeduiken aan de buitenkant van het rif... Who knows... Maar we blijven nog wel even ronddobberen in het azuurblauwe water totdat iedereen terug aan de boot is en we weer naar de haven gaan.

In een mum van tijd zijn we weer opgedroogd en rijden we verder tot aan onze camping in Long Key State Park. Een prachtige locatie en we zetten ons aan de eerste picnic tafel in de schaduw om royaal te eten, want na dat snorkelen hebben we echt wel reuzehonger gekregen. Vervolgens zoeken we onze campspot op en installeren onze tent vlak aan het strand met zicht op zee. Dat is nog eens een room with a view (en dat voor een zeer schappelijke prijs :) ).
 

Het is al laat in de middag, maar we besluiten om toch nog helemaal door te rijden over de Overseas highway tot Key West/ Cayo Hueso. Hier gonst het van het volk en we begeven ons naar Sunset pier (what's in a name) om hier de zonsondergang te zien. We kuieren nog even in de buurt van Mallory Square rond om de sfeer op te snuiven en naar wat streetperforming te kijken.

Wanneer de zon begint onder te gaan, stroomt er een massa volk tesamen op het plein (nog nooit zoveel volk gezien om een zonsondergang mee te maken) en staan er velen in de aanslag met hun fototoestel om de exotische  'world famous Key West sunset' op de gevoelige plaat vast te leggen. Aangezien wij kuddebeesten zijn, hebben we maar vrolijk meegedaan en ookal was het volgens de meesten een matige zonsondergang, toch krijgt het nog een beetje 'Pirates of the Caribbean' allures wanneer er een zeilboot in ons vizier voorbij vaart.

Eenmaal als de zon helemaal onder is en de meute begint te vertrekken, zoeken we een terrasje om te eten. We vinden al gauw een Cubaans restaurant "el meson de Pepe" waar het nog gezellig druk is en er een life bandje zuiderse muziek speelt. Ik bestel de mahi mahi die op de menukaart als dolfijn vermeld staat...? Ik heb er zo mijn vragen bij of dit effectief een dolfijn is, maar ach, dan kan ik zeggen dat ik na krokodil en kangoeroe ook eens dolfijn heb gegeten. (na enige opzoekwerk op het internet blijkt er veel verwarring te zijn of Mahi Mahi een dolfijn is, maar de meerderheid beweert van niet).

Tegen 10pm besluiten we om terug tentwaarts te keren en onderweg komen we terecht in een mega onweer dat vanaf Key West stilaan oprukt richting onze camping.

Aangezien het vanmiddag nog broeiend heet was, hebben we de buitentent (rainfly) nog niet over de tent vastgemaakt en dus racen we voor het onweer uit om op tijd bij de tent te zijn voordat alles nat is. Helaas komen we 5 minuten te laat toe  en is onze tent door de felle rukwinden, die het onweer voorafgaan, weggevlogen. We hebben echter nog een beetje geluk dat ze niet in zee is gewaaid, doordat er nog een klein hekje de tent tegenhoudt. Anders konden ze morgen aan de Bahama's een tentje zien voorbij drijven...

In de gietende regen proberen we te redden wat er te redden valt, maar alles is doornat. We doen nog een poging om de tent en slaapzakken te laten drogen in de sanitaire blok, maar er zit uiteindelijk niets anders op dan te slapen in de auto... !!

Zoals ge op de foto's al hebt kunnen zien, is de auto niet echt groot (ford mustang cabrio) maar al bij al valt het nog goed mee doordat we de zetels nog redelijk plat kunnen leggen :). Heel de nacht door gaat het onweer te keer (de naam tropische storm waardig) en zijn er rukwinden die af en toe de auto heen en weer doen wiebelen... Ben ik blij dat we in een auto zitten en niet in een zwevende doornatte tent!

Dinsdag 29 maart 2011

Dag 7, The Florida Keys part 2

's morgens vroeg meten we de schade op en beginnen aan de opruimwerken :) Het is helder blauwe ochtendhemel, geen vuiltje meer aan de lucht en we zetten onze tent terug op in de zon om te laten drogen. Ondertussen luieren we een beetje, lezen rustig een boekje in schaduw en proberen nog een beetje slaap in te halen.

Als alles terug ingepakt is, zetten we koers naar Marathon en Bahia Honda State Park , waar volgens onze travelguide het mooiste strand van de Keys ligt: Sandspur beach. Er staat vandaag nog steeds teveel wind voor te snorkelen of te kayakken dus beperken we ons strandbezoek tot een beachpicnic met sappige watermeloen en mango en plantain chips (Mmmm).

We zijn vandaag niet veel waard door ons nachtelijk avontuur en sloom verkennen we de rest van Bahia Honda.  Om toch even de benen te strekken, maken we een wandeling tot op de oude spoorwegbrug waar we een mooi overzicht hebben op de oceaan, de keys en de lange bruggen die de eilandjes met elkaar verbinden (causeways van de overseas highway).

Na ons niet zo denderende kampeerervaring in Florida, besluiten we om onze room with a view op te geven en te verruilen met een motelkamer without a view. We rijden dus al terug richting Florida City om een motel te zoeken. Achteraf blijkt het een goede keuze te zijn, want tegen de avond begint het weer te onweren. Via het nieuws vernemen we dat aan de Westkust er een kleine hittegolf is (net nu wij er niet zijn natuurlijk) en dat in het Midwesten er abnormaal veel tornados passeren. De weather warnings swingen de pan uit ! In het weerkundige gezegde "Maart roert zijn staart" en " Maartse buien en aprilse grillen" schuilt toch nog enige waarheid...