Golden Gate Bridge 75th anniversary

It’s clear to see why the Bridge was named one of the “Seven Engineering Wonders of the Modern World” by the American Society of Civil Engineers. People come from all over the globe to learn how it was built, to admire its magnificent Art Deco design, and to be inspired.

Golden Gate Bridge at 75: It's got style - SF Gate

"The city that knows how" was what President William Howard Taft famously called San Francisco in 1911.It's a cliche now, and sometimes that claim has been open to question. But generations of San Franciscans rebuilt the city from the ashes of 1906, staged two wildly successful world's fairs and spanned the waters of the bay with two remarkable pieces of engineering and architecture. One, the most famous and most elegant bridge in the world, turns 75

The Golden Gate Bridge wasn't a sure thing when it was proposed in 1922. Powerful interests were opposed, the country was about to enter its worst depression, and environmentalists thought such a structure would deface the natural beauty of the Golden Gate.

Also, many engineers considered the task impossible - leaping across nearly a mile of deep and turbulent water to link San Francisco with Marin County, tons and tons of steel stretched between towers looming 746 feet into the air.

But it was built, and it astounded the world. And it changed the Bay Area forever.

Change isn't always popular in this city, and sometimes change isn't for the better. But the right vision makes all the difference. That's the lesson of the Golden Gate Bridge: If you're building something big, think bold, and do it with style. This city deserves no less.

En een mega structure it was... hier een paar gegevens van de brug:

Total length: 8,980' (2,737 m)

Longest span: 4,200' (1,280 m)

Construction started: 1933

Height: 746' (227 m)

Elevation: 220' (67 m)

Als je wilt weten welke kleur ze heeft, lees dan mijn uitgebreide blogpost.

Additional stats:

• width of Golden Gate Bridge 90 ft.
• width of roadway 62 ft.
• height of towers above roadway 526 ft.
• number of pairs of suspender ropes 250
• weight of Golden Gate bridge 887,000 tons
• weight of both towers 44,000 tons
• weight of both main cables 24,500 tons
• length of each main cable 7,650 ft.
• length of steel wire in each main cable 40,000 mi.
• structural steel (original construction) 83,000 tons
• San Francisco tower foundation depth in water 110 ft.
• Costs to build $35 million principal - $39 million interest

Vandaag is het dus 75 jaar geleden dat de bouw van de Golden Gate brug voltooid was en er worden festiviteiten tijdens heel het Memorial weekend georganiseerd met als slot een prachtig vuurwerk.

Golden Gate Bridge's 75th anniversary Festival
Funny fact: No Bridge toll dollars were used to fund the public celebration. :)


Ik kom juist terug van Calcup en ben doodmoe van een weekend vol hockey, maar lui vanuit de zetel volgen we de vuurwerkshow live op TV en het was de moeite...

A waterfall of light cascaded from the Golden Gate Bridge and lit up the night Sunday as fireworks turned the San Francisco Bay and shoreline into a kaleidoscope of color. Thousands of people from all over the Bay Area lined Crissy Field to see the show and celebrate the 75th birthday of the majestic span.

lees meer over de festiviteiten in volgende artikels:
Golden Gate Bridge 75th fireworks and fog - SFGate
Golden Gate Bridge 75th Anniversary: The World's Most Iconic Bridge Celebrates Historic Milestone

Of bewonder gewoon het vuurwerk:

X-mas roadtrip part 1: Santa Barbara - San Diego

We hebben dit jaar besloten om in Californië te blijven en niet af te zakken naar het koude Noorden (dixit België). Echter Stanford is zo leeg als iets want de meeste studenten keren tussen kerst en nieuwjaar huiswaarts en dus besluiten wij om van de gelegenheid gebruik te maken om een X-mas roadtrip te ondernemen naar het hopelijk zonniger zuiden, meer bepaald richting San Diego, CA.

Zondag 26 december 2010

Rond de middag stoppen we aan Pismo beach, waar we op het strand onze picnic in een warm decemberzonnetje verorberen en ook nog even onze beentjes strekken op de pier alvorens door te rijden naar onze eindebestemming voor vandaag: Santa Barbara.

Tegen 16u komen we toe in Santa Barbara en bezoeken nog snel de Santa Barbara Mission, Olivier doet de tour binnenin op zijn eentje terwijl ik buiten bekom van de lange rit (ik was hier al met mijn zus en broer in juli op bezoek geweest). We gaan ook nog in downtown tot in de top van de Courthouse tower voor een overzicht van de stad en lopen daar even verloren als we de trap naar beneden nemen.

We checken in bij ons hotel en wandelen dan over Stearns wharf, waar er niet echt veel te beleven valt. In het hotel hadden we even 'geyelpt' om een goede eetplaats te vinden en gelukkig dat we ook direct gereserveerd hadden bij Restaurant Opal op State street, want om 21u is het nog steeds heel druk en komen er nog nieuwe hongerige klanten binnen,  Opal is duidelijk één van de populairdere eetgelegenheden en dat is grotendeels terecht aangezien we meer dan dergelijk eten op ons bord geserveerd krijgen.

Maandag 27 december 2010

We rijden door van Santa Barbara naar San Diego en hebben gepland om in de voormiddag naar het Torrey Pines State Natural Reserve te gaan. We komen juist rond de middag aan en het is er heel druk, we zijn niet de enigsten die van het goede weer willen genieten en even gaan uitwaaien aan de zee...

We parkeren onderaan aan de ingang en wandelen eerst al een stevige heuvel op voordat we het Guy Fleming trail opgaan. Het trail is maar half bewandelbaar door erosie schade van de regen (lees zondvloed) van een paar dagen geleden. Hierdoor is ook het Parry Grove trail gesloten. We maken een korte stop aan High point en visitor center, maar veel is daar niet te beleven.

Vanaf het visitor center vertrekken er wel een aantal mooie trails. We besluiten om het Razorpoint trail te volgen tot Razor point, langs Red butte en Yucca point waar we een mooi uitzicht over de kust en de kliffen te zien krijgen. We gaan verder langs het Beachtrail naar beneden en keren over het strand terug naar de parking, ook al is het trail afgesloten en komen de golven bijna tot aan de kliffen. We hadden een paar nipte calls, maar gelukkig blijven onze voeten droog.

We rijden verder door naar de USS Midway, een vliegdekschip dat uit dienst is genomen en vandaag de dag als museum dienst doet, waar we, ook al is het al redelijk laat om nog heel het museum te bezoeken, om 16u binnengaan. Gelukkig geraken we binnen aan het studententarief :)

Olivier neemt een audioguide en dus zie ik hem de rest van de tijd niet meer terug. Door de beperkte tijd moeten we een beetje kiezen wat we willen zien. (als ge het hele schip van onder tot boven wilt bezoeken hebt ge toch meer dan een halve dag nodig). Wat mij het meeste interesseert is het bovendek en dus ga ik ook rechtstreeks daarnaartoe. Met downtown San Diego op de achtergrond is het bovendek een fantastische display om al de vliegtuigen, straaljagers en helikopters die door de Navy (en airforce) gebruikt worden, tentoon te spreiden.

Doordat ik vroeger een fervente lezer was van de Buck Danny strips, ken ik er wel een beetje van en is het eens leuk om al deze toestellen in het echt te zien, vooral de straaljagers zijn wel eens cool om van dichtbij te bekijken.

Ik stop bij twee uitlegpunten waar ze het systeem van landen en opstijgen van een vliegdekschip helemaal uitleggen en ondanks de ijskoude wind (het is nog steeds december) blijf ik luisteren naar de veteran navy's die het allemaal zo levendig (maar ook soms langdradig) kunnen uitleggen.

We blijven tot ze ons letterlijk van het dek afvegen en zoeken dan ons hotel op dat in het midden van het Gaslamp district gelegen is, het historische hart en the place to be in San Diego wat restaurants en winkels betreft.

We verkennen de paar straten die tot het gaslamp quarter behoren met de oude historische panden en kenmerkende gaslampen en gaan daarna eten bij  Sammy's woodfire pizzas restaurant want van deze drukke dag hebben we een reuzehonger gekregen en kunnen we wel een paard opkrijgen.

Academy of Sciences

Carina en Alexandra zitten nog vast in het land wegens de sneeuwproblemen in Europa en aan de Oostkust. Nadat ze weer slecht nieuws kregen vandaag dat hun vlucht gecancelled is, besluiten we om te gaan shoppen en een bezoekje te brengen aan de Academy of Sciences in SF.

In 2009 was ik met Olivier al eens naar dit museum gegaan dus heb het grotendeels al wel gezien, maar toen was het zo druk en stond er een immens lange rij om de regenwoud exhibit te bezoeken dat we die nog niet bezocht hebben.

We hebben ons toen vooral geamuseerd met naar het grote aquarium te kijken waar een koraalrif is nagebouwd. het Philippine Coral Reef is één van de diepste (lees grootste) exhibits van levend koraal ter wereld en is tot de rand gevuld met kleurige visjes. Verder hebben we gelachen met de grappige Afrikaanse pinguïns en de opgezette dieren in het Afrika gedeelte bewonderd. De show in het planetarium was ook zeer zeker de moeite.

En het gebouw op zich, gebouwd in 2008, is heel interessant qua architectuur (van de heel bekende architect Renzo Piano) aangezien ze hier heel groen zijn gegaan en verschillende vernieuwende technieken hebben geïntegreerd. Ik had op TV over de bouw van dit museum al een hele documentaire gezien, maar het is altijd anders als ge het in het echt ziet.

Er is echter nog veel meer te zien in de California Academy of Sciences, maar dat was ons niet gelukt in die halve dag. Dus vandaag wil ik het rainforest verkennen met mijn fototoestel in de aanslag.

Voordat ik echte natuurfotografe kan worden, gaan we eerst kijken of Claude, de albino krokodil, zijn kerstmuts op heeft want ook hier hebben ze een kerstthema.

De krokodil is gelukkig gespaard van dit gebruik, maar we komen wel de mascotte tegen die zijn kerstmuts op en sjaal rond heeft en er staan wat rendieren buiten om foto's mee te nemen.

De regenwoud exhibit is een glazen bol waar het wemelt van de exotische dieren, er zijn 1600 levende dieren in ondergebracht, waaronder 250 vrij rondvliegende vogels en vlinders, 100 exotische reptielen en amfibieën en een grot vol vleermuizen. Je klimt als het ware door de verschillende lagen van een regenwoud en eindigt onder water in de tunnel door de "flooded forest' tank waar honderden tropische zoetwatervissen boven je hoofd overzwemmen. Elk niveau vertegenwoordigt een ander type regenwoud van over heel de wereld: Borneo, Madagascar, Costa Rica en het Amazon gebied met hun specifieke planten en dieren.

Ik geef mijn ogen goed de kost en slaag erin een aantal mooie foto's te maken van prachtige dieren die je niet altijd tegenkomt...

Op het eerste zicht is er niet zoveel te zien, maar wanneer je goed rondkijkt, zie je tussen de vele planten felgekleurde vogels zitten en minuscuul kleine kikkers. In de aparte boxen zijn er gecko's, kameleons, giftige kikkers en padden en natuurlijk ook een aantal slangen te zien en als je geluk hebt en heel stil blijft staan, komt er misschien wel een vlinder vlak voor je neus of op je hoofd zitten. Je wandelt via een spiraal wandelpad rustig naar boven en wordt dan met een lift naar het laagste level gebracht waar je de piranha's kunt zien en een hoogtepunt van de exhibit: een 5m lange wurgslang: de Anaconda.



Rond 5pm hebben we wel genoeg gezien en rijden verder naar Market om daar nog de Bloomingdales en Macy's binnen te gaan voor wat kerstshopping. Na wat onnozel te hebben gedaan in de paskamers en iets gekocht te hebben, stoppen we nog een keertje aan Union square om de kerstsfeer nog eens op te snuiven voor we terug naar Palo Alto rijden...

exploring Monterey Aquarium

Het is zondag, maar het is regenachtig en ik mag niet meehockeyen van de dokter :(

Dat houdt me echter niet tegen om morele steun te geven aan mijn zwaar damaged team. Ze zijn allemaal heel verrast om mij te zien en snappen eerst niet waarom ik in dit regenweer toch kom kijken, maar ja, dat is nu eenmaal het verschil tussen Amerikanen en Europeanen. 1. we zijn dit rotweer gewend en 2. buiten het sporten hebben wij ook nog sociaal contact met teamgenoten en blijven we dus achter de match normaal ene drinken en komen we supporteren als we niet kunnen meespelen... Dat zijn ze hier duidelijk dus niet gewend, maar ze vinden het natuurlijk wel awesome en met mijn geschreeuw laten ze zich niet zomaar in maken ookal spelen ze met 7 tegen 11.

Op de middag besluiten we nog richting de kust te rijden. Op ons lijstje staat al een hele tijd het Monterey Aquarium , maar ik heb zoiets van: musea en andere indoor activiteiten zijn voor als het buiten koud en nat is. Vandaag is het regenachtig dus beslissen we van eindelijk eens zelf te gaan kijken, want we hebben over het aquarium al veel gehoord dat het de moeite is en bovendien hebben we free tickets dankzij Carina.

Eenmaal aangekomen in Monterey is het weer gedeeltelijk opgeklaard en dat komt goed uit, want we hebben nog niet gegeten en snel wat eten in de auto meegenomen. We zetten ons op een bankje bij Pacific grove en genieten van een lekkere picknick en een verfrissende zeebries.
Tegen 2u gaan we eindelijk binnen in het aquarium.

Er is veel renovatie aan de gang en het masterpiece, de grote outer bay tank is spijtig genoeg niet te zien tot in de zomer van 2011, maar we hebben nog geluk dat de kwallen en zeepaardjes nog wel te zien zijn, want blijkbaar gaat heel de 2e verdieping toe vanaf januari tot juni 2011 en gaat heel het aquarium vernieuwen met state of the art groene technologie. We hadden dus niet veel langer moeten wachten, want dan zou de hele rit voor niks zijn geweest, Ik ben wel benieuwd hoe het eruit zal zien na de verbouwingen.

Ondanks de renovatie hebben we natuurlijk nog wel veel gezien. De kelp forest tank is heel interessant en vooral de school ansjovissen was intrigerend.

De tropische vissen zijn ook altijd mooi om naar te kijken, ook al is het niet hetzelfde als snorkelen of scuba diven, maar ge wordt gewoon vrolijk van al die fel gekleurde vissen...

Verder zijn er nog trekpleisters zoals de giant pacific octopus die juist aan het lunchen was en tegen de glazen wand aanplakte met een krab in z'n mond. Er is ook een ruimte waar men de verschillende zeevogels kan zien en er zitten er ook hele schattige tussen vergeleken met de alom tegenwoordige irritante zeemeeuwen.
We volgen een paar presentaties over de zeeotter en over innovaties in technologie gebaseerd op zeedieren.
Daarna gaan we naar een van de mooiste en beste exhibition die ze in het aquarium hebben: de zeepaardjes en kwallen...

Zowel de kwallen als de zeepaardjes zijn heel gracieus en fascinerend alhoewel ik liever bij de zeepaardjes wil zwemmen dan in een zwerm kwallen...We spenderen zeker een half uur met het bekijken van de zeepaardjes, die zijn zo grappig en eigenaardig, de clumsy manier van zwemmen, het vastgekruld zitten aan zeegras, STUNNING... en zo minuscuul klein, als ik zou zwemmen in de zee zou ik ze zelfs niet opmerken!

De rest van de 2e verdieping heeft een hele splashzone waar kinderen op een educatieve manier kunnen spelen en dieren aanraken, wat dus niets voor ons is, maar voor jonge gezinnen leek het wel heel interessant.

Ondanks de late start en de gesloten outer bay exhibit hebben we hier toch een dikke 3u gespendeerd... tegen 17u hebben we er genoeg van en vertrekken we terug naar huis, buiten is het al aan het schemeren, het is duidelijk winter want tegen 17uu30 is de zon al onder en hebben wij het gevoel dat we een hele drukke lange dag hebben gehad.

South bay Belgians girls on the road

De vulkaan in Ijsland gooit ondertussen in Europa nog steeds roet in het eten , waardoor Olivier's jongere zus nog vastzit in Phoenix (Arizona). Via het world wide web volgen we het nieuws op de voet en we volgen het journaal van Eén nog regelmatig. Wat ons vooral opvalt is dat er immens veel klagende mensen zijn die zagen dat ze 1000km moeten rijden , wij doen dat voor het plezier even op en af naar San Diego! Wat is het toch een bende woesies, hier is dat compleet normaal. We hebben Julie en Tom aangeraden om nog wat rond te toeren in afwachting van hun vlucht... van de nood een deugd maken, er het fijne van maken, "enjoy the extra free time", ik zou wel weten wat gedaan...!!!

Dinsdag 20 april 2010

Spring break is officieel al gedaan , maar Carina en haar dochter hebben nog paasvakantie aangezien ze het franse schoolsysteem volgen. Deze week staat er dus een roadtrip (di - zat) op het programma van San Francisco naar Los Angeles en verder door naar Seaworld in San Diego, zo even 952 mijl rijden heen en terug.

We leggen de afstand SF - LA in een recordtijd af om toch nog op tijd aan de luchthaven (LAX) te zijn. Te laat vertrokken, stortbuien , accidenten , seen it all... maar het houdt ons uiteindelijk niet tegen om Alexandra, de dochter van Carina juist op tijd af te halen aan de gate.
Het was echter te mooi om waar te zijn want wanneer ik de parking van het hotel oprijd, hoor ik een heel raar ratelend geluid vanonder de motorkap en inderdaad: panne met de cabrio! geluk bij een ongeluk dat we juist aan onze eindbestemming voor vandaag toegekomen zijn. Mijn lidmaatschap van AAA (Amerikaanse wegenhulp) komt van pas, we bellen een takeldienst en de auto wordt naar de dichtstbijzijnde garage gesleept om daar te bekijken wat er juist scheelt. Heel het hotel zit vol met norse gestrande reizigers door de IJslandse vulkaan. Het merendeel zijn Australiërs die terug naar huis willen, maar er zijn geen vliegtuigen ook al ligt deze route totaal niet op de weg van de vulkaan...

Woensdag 21 april 2010

Het originele plan was om vandaag een dagje LA te verkennen met een ervaren gids. Carina heeft hier nog een aantal jaar gewoond en kent dus alle leuke plaatsen , maar het lot heeft er anders over beslist. We moeten heel de voormiddag wachten op het herstellen van de auto. Rond de middag is de auto gefikst en kunnen we beginnen aan onze uitgestelde verkenningstocht.

Ik breng een blitsbezoek aan de La Brea tarpits vlak naast het LACMA museum. In het hartje van Los Angeles ligt er nog een restant van de ijstijd: teerputten vol met skeletten van mammoeten, sabeltandtijgers, sneeuwwolven en andere dieren die toen per ongeluk tijdens een winterse wandeling vast kwamen te zitten in de asfalt. Ze zijn vandaag de dag nog steeds bezig met uitgravingen en hebben al duizenden botjes uit de pits gehaald en dit is zoals ze zeggen nog maar "het topje van de ijsberg". Voor diegene die zich afvragen of ze daar ook Dinosaurus restanten vinden is het antwoord negatief want die waren al lang uitgestorven voor de ijstijden.

Daarna kom ik in contact met een ander Amerikaans fenomeen: The American Girls store, waar men een  levensechte lookalike in de vorm van een pop kan kopen en zelfs het kapsel en de kledij wordt gematched.
Alexandra is hier helemaal zot van en ze kan ons overtuigen om een reservatie te maken in het American Girls Café. Inderdaad !! Ge kunt ook gaan eten met uw pop, ze wordt in een stoeltje bijgezet en krijgt zelfs eten voorgeschoteld !! En alles maar dan ook alles is in roze. We kijken nog even rond in de winkel op zoek naar mijn perfecte look-alike, maar ik denk dat ik te oud ben voor poppen en ik was eerder het type dat met autootjes speelde :)

We rijden verder via Manhattan beach, home of "Baywatch". Op het strand zitten, zit er niet in want er is een high surf en high wind advisory van kracht en het is wel degelijk goed aan het stormen en waaien , de golven slagen over de pier en wij worden gezandstraald.

Verder door langs Hermosa en Redondo beach richting San Diego. We passeren in de Palissades met kasten van villa's op wegzakkende heuvels, Long beach, de haven van LA, doet me denken aan Antwerpen met een grote brug (Lange Wapper?).We gaan even kijken waar de Queen Mary 1 ligt en rijden daarna nog even over de finish van de F1/indycar Grand Prix of Long Beach die hier 3 dagen geleden werd gehouden. In Newport beach zoeken we naar het Hard Rock café maar al snel blijkt dat het niet meer bestaat, dus rijden we met een hongerige maag verder tot ons hotel in little Italy, San Diego.

Donderdag 22 april 2010


Vroeg wakkergeschud doordat ik in bed dooreengeschud werd. Blijkt dat er in Baja California een aardbeving is geweest van 4.5 magnitude. Is wel handig als wekker, maar had toch een beetje later mogen staan :)
Onze eerste dag Seaworld. Het is verdacht kalm, maar er is nu eenmaal regen voorspeld en het is midden in de week. We profiteren van het gebrek aan bezoekers om een paar keer achter elkaar de rollercoaster Atlantis in te gaan. Voor de rest van de voormiddag hangen we rond in het gedeelte van de Artic want Alexandra heeft een interaction op het programma staan met de beluga whales. Voor ons (de "oudjes") is het ook wel interessant want we krijgen de artic dieren in een actievere modus te zien dan anders. De ijsberen zijn in een actieve bui en wanneer ze te eten krijgen is er veel te zien.

De interactie met de beluga whales is ook leuk en interessant om te zien aangezien ze nu meer naar de oppervlakte komen en de foto's niet door dik glas moeten getrokken worden. Maar ik ben blij dat ik niet in dat koude water moet staan :)

Nadien is een andere populaire activiteit aan de beurt: het feeden van de dieren. Alexandra kan hier niet genoeg van krijgen en we geven zowel aan de batrays als aan de zeeleeuwen een aantal vissen. Snel zijn hun magen vol en onze portemonnee leeg... :)

 De volgende stop is uiteraard aan de orka onderwaterviewing waar we de scene uit "Free Willy" naspelen door ook op het glas te bonken om aandacht te krijgen van "Shamu" :). Vervolgens kijken we naar de show "Believe" vanaf een veilige afstand , want vandaag is het een beetje te koud om in de soakzone te zitten.

 'S avonds kleden we ons op om in echte rockstyle te gaan eten in het Hard Rock café in San Diego. We verkennen nog even het gaslampdistrict om dan onder de wol te kruipen na een lange dag.

Vrijdag 23 april 2010

De tweede dag Seaworld. we zijn juist op tijd om het interactie programma te zien met de dolfijnen en we zien ze allerlei kunstjes doen. Vlak erachter is er een gecontroleerd moment van feeding en we staan direct in de rij om ook nog deze dieren een visje te kunnen toesteken...

Het is stralend weer dus doen we de "Shamu"show nog eens over maar nu gaan we voor de full experience en installeer ik mij met Alexandra in het midden van de soak zone. Vandaag was de show heel wat beter dan gisteren en krijgen we heel veel kunstjes te zien en JA we zijn kleddernat als de show gedaan is. Maar dat droogt toch direct op want de temperatuur is al boven de 20° gestegen.

Wanneer we buiten komen van de show ontmoeten we een Vlaamse familie die hier gestrand is in San Diego en pas zaterdag kan terugvliegen, dus ze maken er het beste van om Seaworld en dergelijke te bezoeken. We moeten hun echter teleurstellen en vertellen dat wij eigenlijk technisch gezien niet vast zitten in California aangezien we in San Francisco wonen.

We besluiten , aangezien we toch al deels nat zijn , om ook maar in de Rapid river (de ronde bootjes) te gaan. Tijdens het aanschuiven staan er een paar waarschuwingsborden met de tekst: "You will get wet, probably soaked" en dit is geen leugen. Bij de eerste golf hebben we al prijs en tot overmate van ramp staan er aan de zijkant kanonnen die ge kunt activeren door een quarter in te steken en aangezien het druk is vandaag, waren al de kanonnen bemand. Ik had fameuze pech dat het draaien van ons bootje niet echt goed uitdraaide voor mij . Gedurende heel de draai kwam ik dus vol in de straal van het kanon terecht en ik kom doorweekt en nat tot mijn ondergoed toe uit het bootje. De wachtenden trekken grote ogen en willen al terugkeren als ze ons bootje zien uitstappen want heel onze boot heeft de volle laag gehad en we komen druipend nat naar buiten gewandeld. Gelukkig hebben ze sinds dit jaar een nieuw project gestart en hebben ze een aantal dryers geïnstalleerd, dit zijn grote kotjes waar infrarood lampen en blazers hun best doen om uw kleren terug droog te krijgen.
We doen nog een tweede rondje "eten geven" bij de stingrays en zeeleeuwen om te eindigen met de komische sealion show. En dan zit ons bezoek aan Sea World erop.

We besluiten om al een stukje terug richting LA te rijden zodat we morgen niet meer heel de weg moeten doen en we komen terecht in de Fairmont, een 5 sterrenhotel in Newport beach (The OC). We genieten nog even van het zwembad en de jacuzzi bij open haard om dan bij de italiaan een lekkere maaltijd te eten en een fles wijn soldaat te maken. De bedden zijn een vijfsterrenhotel waardig en het duurt dus niet lang voordat iedereen ver in dromenland is.

Zaterdag 24 april 2010

Het bed lag zalig en dus is het hard om op te staan. We gaan op zoek achter ontbijt en rijden dus even richting de beach om daar een diner te zoeken. We nemen uiteindelijk de ferry naar Balboa Island om daar een overheerlijke omelet/Belgische wafel soldaat te maken. Rond de middag zetten we dan de terugweg aan richting de bay area. We hebben nog een 6tal uren te gaan.

Het eerste stuk kunnen we nog genieten van het feit dat we met een cabrio rijden maar zodra we de autostrade opgaan is er teveel wind en rijden we de saaie interstate 5 helemaal af. Tegen 18u zet Carina mij thuis af, maar de dag is nog niet gedaan aangezien Olivier had afgesproken met een paar van Belgica om uit te gaan in San Francisco. Even twijfel ik , maar dan fris ik me wat op en rijden we richting Nicholas en Stéphanie om met hen uit te gaan in the Mission. We belanden in een tapas restaurant waar we lekker en (hopelijk) gezond eten en drinken daarna nog een paar pintjes in een soort ierse pub op aanraden van Pierre die het hier gezellig vindt, maar de muziek staat redelijk luid dus mijn stem is al gauw weg en de gesprekken lopen wat moeizaam. Ondanks het feit dat er lugubere mensen achter de toog, stonden was het toch heel gezellig en ik duik pas mijn bedje in ver na middernacht.