O Dierbaar Belgie...

Leuke weetjes over Belgie : 25 facts about Belgium that I bet you didn’t know

Het doet altijd deugd om even terug te zijn in het land der brood en martino!

vrijdag, 16 december 2011

Wanneer we in december voor de kerstdagen terug in Leuven zijn, is een van de eerste dingen dat we doen, een lekker vers brood bij de bakker gaan halen voor te ontbijten of bij mijn favoriete broodjeszaak een broodje martino gaan verorberen.

Had nooit gedacht dat het zicht op zoveel verschillende soorten brood mij zo zou raken in mijn maag en hart en dat de geur van versgebakken brood zo verslavend kon zijn :)

Het eten (en dan vooral brood) is niet het enige dat ik al een tijdje heb gemist. De gezelligheid en de oude gebouwen in mijn 'hometown' Leuven maken me ook wat nostalgisch en zelfs de koude houdt me niet tegen om rustig rond te kuieren in het stadscentrum en te genieten van de kerstsfeer.

Yep, het is geweldig om weer als sardientjes in een bus te zitten, jenever op straat te mogen drinken en bevroren tenen van in de sneeuw te hebben...

Tijdens mijn ronddwaaltocht ontdek ik de Leuven giftshop in de kortestraat (tussen de grote markt en de oude markt) en ik kan het natuurlijk niet laten om een kijkje te nemen als een echte toerist om te zien of ik iets interessant vind om mee te nemen naar Californië.

De 'I love LVN' gadgets doen me teveel denken aan het 'I love NY' of 'SF' concept.

Maar de bierglazen zijn toepasselijk voor de 'real beer capital of the world'. (OK, hier bestaan ellenlange discussies over maar deze forum schrijver geeft een mooi relaas over Leuven en de historische link met bier).

En geef toe, iedereen kent de naam Leuven vanop een flesje Stella... zelfs hier in Palo Alto herkennen ze de naam, ookal weten ze begot niet waar dat in Belgie ligt. Leuven is niet alleen gekend omwille van de Stella Artois brouwerij, maar Inbev heeft nog steeds zijn hoofdzetel hier en de bekende bieren zoals Hoegaarden, Leffe en Duvel zijn maar een greep uit het assortiment dat Inbev exporteert over heel de wereld, waaronder ook de US. Er zijn zelfs bronnen die claimen dat Leuven 1 op 5 bieren produceert die over heel de wereld verkocht worden.

Bovendien staat de oude markt bekend als de 'langste bar in Europa' en is zeker een van de topattracties in Leuven en de place to be voor een pintje te gaan pakken of eens goed uit te gaan.

Dus naar mijn bescheiden (en misschien lichtjes gebiased) mening kan Leuven zich terecht de titel van Beer capital toe-eigenen.

Ik koop uiteindelijk niks in de giftshop, maar ga op zoek naar de authentieke KULeuven sweater voor Olivier zodat hij op Stanford fier met zijn roots kan stoefen. :)

Wanneer ik 's avonds op de Bondgenotenlaan wandel, moet ik toch even aan Palo Alto denken want daar zijn de bomen op de hoofdstraat, University Av, al het ganse jaar door versierd met kerstverlichting en ik vraag me af welke bomen nu het beste zijn verlicht :)

Zaterdag, 17 december 2011

Kerstmis is altijd een leuke tijd om in Leuven te zijn, zo is er de kerstmarkt en dit jaar is er ook de benefietshow van Studio Brussel, Music for Life 2011 met hun glazen huis op het Martelarenplein.
Aangezien we met vrienden hebben afgesproken om ene te gaan drinken in het stad, komen we louter toevallig toe aan het station, vlak voor de kick off van 'Music for Life' en staat er redelijk wat volk te wachten om te zien hoe de presentators in het glazen huis opgesloten worden en ook om het eerste verrassingsconcert te zien. We besluiten om ook te blijven staan en dit concert mee te pikken. Het is ijskoud en we staan te bevriezen, maar dat vinden we niet erg, want we worden getrakteerd op een optreden van Elbow.

waiting in the cold to see the kick off of the benefitshow 'Music for Life' with a concert of Elbow " — at Music For Life 2011.

Halverwege het mini-concert begint het zowaar te sneeuwen, maar het publiek laat zich niet kennen en dit jaar verkopen ze lekker warme mutsen voor het goede doel, dus dat komt goed uit!

We warmen ons op in een van de cafés op de oude markt en praten bij met een paar vrienden/collegae van Olivier. En tegen 12u nemen we de nachtbus naar huis.

Maandag, 19 december 2011

Het is een mooie winterdag met helderblauwe lucht en ik moet nog op zoek naar kerstkadootjes, dus spring ik terug de bus op naar Leuven. En het moet weer lukken, maar wanneer ik rond de middag aan het station arriveer, is het juist weer tijd voor een nieuw dakconcert bij het glazen huis en deze keer is het nog beter: SNOWPATROL!!

today Snow Patrol, saturday Elbow, it's nice to be in Leuven around Xmas :)

De rest van de week combineren we de bezoekjes bij vrienden en familie met het shoppen voor kerstkado's en de week vliegt zo voorbij. We krijgen ook voor de eerste keer mijn nichtje te zien en algauw is ze gewend aan de nieuwe gezichten en is het leuk spelen met 'tante Amerika'.

shopping for Xmas presents gone wild :) — with Sarah Nullens.

Olivier showing off his colors :)

Op kerstavond verhuizen we naar Oost-Vlaanderen om daar met Olivier zijn familie kerstmis te vieren. Jutta en Hanne hebben een groot welcome sign for the 'Americans' gemaakt dat ze fier aan de open haard hebben gehangen. Deze avond wordt er al een groot deel van de kadootjes uitgedeeld, waaronder de mutsen, die we speciaal voor de 2 meisjes uit Peru hebben meegebracht en die duidelijk in de smaak vallen.

Aan de gezichten te zien, zijn de Peru mutsen een hit!

Het is plezant om dit jaar kerstmis te kunnen vieren met de familie in het koude Belgie!
Vorig jaar bleven we nog in California en deden een roadtrip naar San Diego, maar dat is toch niet hetzelfde feestgevoel...

Arizona, land der cactussen

Vervolg op 'opwarmen in Arizona ?!'

Dag 2. Tucson-Ajo-Phoenix

's ochtends hangt er een dichte mist en is het ijskoud, de temperatuur schommelt rondom het vriespunt. Gelukkig hebben we een fleece meegebracht, de zomerkleren mogen we in ons valies laten zitten voor heel het weekend.

In de voormiddag staat de oostkant van Saguaro National park op het programma. We rijden richting de Rincon mountains en springen eerst het visitor center binnen waar we nog wat meer leren over de verschillende soorten cactussen die er hier in de woestijn te vinden zijn.

Tegen dat we terug buiten staan, begint de zon een beetje door de wolken te komen. We springen de auto in om de cactus forest scenic drive af te rijden. De drive brengt ons langs nog meer cactussen dan de vorige dag. Er zijn hier ook veel mooie wandelpaden die je verder de bergen inbrengt, maar dat zien we momenteel niet echt zitten aangezien het nogal koud is en we niet echt voorzien zijn om een ganse dag in de bergen door te brengen.

We besluiten van meer naar het Westen door te rijden richting een ander cactus park...Organ Pipe cactus National Monument.

Hoe meer we naar het westen rijden, hoe mooier het weer begint te worden, we krijgen eindelijk blauwe lucht te zien, maar het is toch nog maar 50F (10C). Heel de rit lang rijden we door de Sonoran dessert en het valt enorm op dat 1/3 van het ander verkeer dat we tegenkomen, een border patrol jeep is. Vlak voor de ingang van het park komen we weer voorbij een checkpoint, aangezien het park grenst aan de grens met Mexico.

Organ Pipe Cactus national monument is een redelijk speciaal park aangezien dit de enige plaats is waar men de organ pipe cactussen kan vinden in de VS.

Omwille van deze reden en omdat er nog veel meer bedreigde inheemse planten en dieren hun toevlucht vinden in dit verrassend divers geologisch landschap, is dit nationaal monument ook benoemd door de UN tot een UNESCO International Biosphere Reserve om zijn status als een uitstekend voorbeeld van de Sonora Desert te bevestigen en te beschermen.

En we moeten het beamen, het is zeker een mooi park. Naar gewoonte gaan we eerst naar het visitor center waar ik het niet kan laten om het adult desert ranger programma te volgen (in de meeste parken bestaat er een junior ranger programma voor kinderen, maar op sommige plaatsen kan je als volwassene je innerlijk kind nog eens loslaten:)).

Na het invullen van een paar opdrachten en vragen in de info brochure, leg ik de eed af en krijg ik mijn badge overhandigd door de ranger on duty. Vanaf nu ben ik een officiële desert ranger, WHOOP WHOOP!

We houden een lunch picknick tussen de cactussen en zolang we uit de wind zitten is het verdraagbaar om buiten te zitten. We bekijken even de kaart om de rest van de dag te plannen, want tegen de avond willen we terug in Phoenix staan. We besluiten om zo veel mogelijk van het resterende daglicht te profiteren en zo lang mogelijk in het park te blijven alvorens terug te rijden.

Na de picknick leggen we de 21mijl (34km) lange Ajo mountain scenic drive af. Het meeste van de weg is onverhard, maar het is een absolute aanrader!! De lus brengt je langs de Ajo en Diablo bergketens waar de flanken vol staan met Orgelpijpcactussen en Saguaros. Halverwege kan je ook nog een korte wandeling doen naar Arch Canyon en kan je de natuurlijke boog in de rotswand zien.

Persoonlijk vinden we dit park een stuk beter dan Saguaro NP. Tijdens dit korte bezoek kregen we niet alleen alle soorten cacti en woestijnplanten (zoals de ocotillo, zie foto met Olivier hieronder) te zien, maar spotte we ook een drietal coyotes.

Het laatste dat we nog willen zien, is de zonsondergang.
Maar op de eerste plaats waar we stoppen, komt er meteen een rangerpatrouille naar ons toegereden en de rangers (kogelvrij vest, zwaar bewapend) beginnen ons te ondervragen wat we hier doen etc., want zitten op 4 mijl van Mexicaanse grens. Nadat we hen duidelijk hebben gemaakt dat we maar gewone zotte toeristen zijn die enkel een paar mooie foto's van de zonsondergang willen maken, zegt de ranger ons botweg dat we best wat verder terug rijden. Lichtelijk geïntimideerd door de botte reactie van de ranger (normaal is het altijd plezant om een babbel te slaan met een ranger, maar hier hebben ze duidelijk andere prioriteiten), rijden we dan toch al een stuk terug richting de ingang op zoek naar een goeie plaats.

Even verder vinden we de ideale cactus voor mooie foto's te maken en moeten we enkel nog wachten op de mooie kleurenachtergrond van de zonsondergang.

Bij het buitenrijden van het park, kunnen we het niet laten om ook nog een paar foto's aan het bord aan ingang te trekken.

Vlak daarna moeten we weer door een controle van border patrol. Deze keer mogen we onze papieren/paspoorten bovenhalen, want ze horen dat we geen amerikanen zijn.  Nadat we nog wat vragen beantwoorden en verklaren waarom we een New Mexico nummerplaat hebben terwijl we uit Phoenix komen (rental car, dhoo), mogen we toch doorrijden.

Ookal zijn we net niet in Mexico geweest, toch hebben we al genoeg miserie gehad met grenscontroles en hebben we gelukkig onze papieren bij.

Belangrijke tip: als ge deze parken bezoekt of tijdens een van je reizen in de buurt van de grens komt, zorg dat ge uw paspoort mee hebt en de papieren in orde zijn!!

We rijden nog twee uur in het pikkedonker naar Phoenix. Onderweg komen we NOG eens een controle post tegen. Onze paspoorten komen goed van pas, want met onze Californische rijbewijzen lukte het niet. Ze doen hun werk grondig hier in Arizona. In Chula Vista, San Diego, California vorig jaar december hebben we niks gemerkt van border patrol, terwijl dat de drukste route is naar Tijuana.

De volgende dag vliegen we terug naar San Francisco. Blijkbaar zitten we zowel op de heen als op de terugvlucht op hetzelfde vliegtuig als Lou Amundson, basketter bij de NBA Golden State warriors.

Bij het boarden van het vliegtuig is het wel grappig om Olivier achter de basketspeler te zien staan, want Amundson is 2m06, 11cm groter dan Olivier :). Dit is een van de zelzame momenten dat Olivier eens niet de grootste persoon in de kamer is, maar ik mocht het helaas niet op de gevoelige plaat vastleggen van hem...

Apple en wijlen Steve Jobs

BREAKING NEWS...Vandaag is er maar 1 topic dat alle krantenkoppen haalt: "Steve Jobs died"

Voor wie niet op de hoogte is wie Steve Jobs is, hij is de man achter Apple, het bedrijf dat onderandere de iPod, iPhone en iPad heeft ontwikkeld en de grote concurrent van Microsoft en Google in de computerindustrie.

Het is ook een van de rijkste en grootste bedrijven hier in de Silicon Valley met headquarters in Cupertino en is voor velen een gevestigde waarde wat innovatie en design in de computer business betreft.

Aangezien wij hier Palo Alto vlakbij Steve Jobs huis wonen, en hier de bakermat is waar alles begon, gaat het nieuws hier als een lopend vuurtje de ronde.

Eerst is er nog twijfel of het wel juiste informatie is, aangezien hij al langer terminaal ziek was en er al meerdere keren valse berichten de wereld ingestuurd waren, maar wanneer ik vandaag naar de website van Apple surf, krijg ik deze bevestiging:

Niet alleen hier in de bay-area gaat het nieuws rap rond, maar overal ter wereld wordt het overlijden van Jobs een hoofdpunt in het nieuws. Zelfs in de Belgische pers is het al Steve Jobs wat de klok slaagt.

Forbes.com - Apple co-founder Steve Jobs die at 56
SF Gate - Apple;s Steve Jobs dies at 56
CNN - Steve Jobs, Apple founder, dies
De Standaard - Steve Jobs stierf vredig in bijzijn van familie

In een mum van tijd verschijnen er miljoenen reacties op twitter en ander sociale media en beginnen de eerste rouwboodschappen en herdenkingsplaatjes te verschijnen.

Niet veel later verschijnt er een officieel rouwregister op de website van Apple en beginnen fans aan alle Apple stores in de wereld bloemen, kaarsjes en post-its achter te laten, rouwend om het verlies van deze 'celebrity'.

Nog geen dag later ziet de Apple store in Palo Alto er zo uit (tijd om aandelen van Post-it te kopen??):

Het is een kleurig en ontroerend tafereel en het loont de moeite om eens voorbij het schrijn te lopen ter herdenking van Steve Jobs. Maar een paar dagen later valt er al niks meer te zien aan de Apple store op University avenue.

Op het internet en in de tijdschriften daarintegen verschijnen "in memoriam specials" en biografieen over het leven van Jobs en speculaties over de toekomst van Apple.

Persoonlijk vind ik deze het interessantst en meest compleet: Forbes - Steve Jobs a life

Stanford heeft ook een speciale band met Steve Jobs en zijn openingstoespraak in 2005 is ondertussen al legendarisch en een klassieker op zich geworden qua motivatie speech en loont zeker de moeite om eens te bekijken.

Tekst van Steve Jobs' 2005 Stanford Commencement Address

De avonturen van familie Nullens 5: Los Angeles

Vervolg reisverslag familie Nullens: back to the coast...

Donderdag 25 augustus 2011

Vlak tegenover het hotel ligt zowaar een echte diner. Tuurlijk ontbijten we daar :). ’s Morgens biefstuk frieten, moet kunnen. Bernadette haar koffie raakt maar niet op :)
Vergeet vooral de fotoshoot met James Dean en Betty Boop niet! :) 

The full American experience — at Goldie's Route 66 Diner

Met goed tot zeer goed gevulde buikjes verlaten we Williams rond 09u00 en rijden over stukken Route 66 naar LA. Een wel zeer lange roadtrip … Maar we zijn met drie chauffeurs, afwisselend moet dat lukken, zelfs met de nodige tussenstops.

Tegen 18u00 zien we de oceaan en staan we op het strand (Manhattan Beach) met de typische Baywatch cabines, gele auto’s én redders. Leen en Sarah gaan even van dichterbij kijken of de redders knap genoeg zijn en we beginnen spontaan de begintune van Baywatch te neuriën) Ik krijg er nog steeds de slappe lach van! Hahahahaha! :)

Ook hier is de zonsondergang weer wondermooi. 

We checken in, in het Courtyard Marriott hotel, en gaan wat eten in Sizzler’s, een soort familierestaurant waar ze een 'All you can eat'  buffet hebben volgens Leen. Het eten valt er inderdaad mee. Zeker nadat we uit een Chinees restaurant zijn gevlucht :) Terug in het hotel vallen Bernadette en ik onmiddellijk in slaap.

Vrijdag 26 augustus 2011

Vandaag gaan we de Warner Bros Hollywood Studio’s bezoeken!

Maar eerst gaat Leen met ons ontbijten bij “Randy’s”, een trendy donut-shop (dixit Leen: de donut shop vanuit the Simpsons met de grote donut op het dak, echt authentiek en 10x beter donuts dan enige andere keten). Ze smaken inderdaad best wel. Een koffietje erbij, nog een pafke (4 pakjes in twee weken, zo weinig heb ik nog nooit gerookt,YESS goede afkick kuur, gratis en voor niks! en dan rijden we naar de luchthaven (LAX).

We moeten helaas afscheid nemen van Leen. Zij neemt een vlucht naar SF om te gaan hiken met vrienden in Yosemite.

Aangezien afscheid nemen niet een van onze pluspunten is,  zijn we al gauw op weg naar de Hollywood Studio’s. De stemming zit er echter niet in. We missen onze gids en toeverlaat. Leen heeft ons wel nog een aantal tips gegeven: Griffith Park Observatory, vanwaar we het “Hollywood Sign” goed kunnen zien, het Kodak Theater, de Walk of Fame en een snack eten aan een van de kraampjes op deze boulevard .

Maar eerst de studio’s. De gps doet zijn werk en we parkeren tegenover de beroemde studio’s. De tickets waren al besteld via internet en naar goede Amerikaanse gewoonte werden we eerst uitvoerig gebriefd aangaande de regels en gewoonten daar, dan werden we in groepjes verdeeld en kregen we een geweldig grappige gids mee. We konden zelfs mee met een vroegere shift! In een uit de kluiten gewassen golfkarretje reden we door de enorme terreinen. We kwamen al gauw John Goodman tegen, met wie we een praatje maakten. Zeer vriendelijke man. We kregen de sets te zien van ER (Sarah was de enige die deze herkende! Wie herkent dit nu niet? ), Gillmore Girls, Friends (yes!), The Big Bang Theory, etc … Erg indrukwekkend.

Kleine anekdote: Amerikanen willen in alles de grootste zijn en de grootste hebben. Nu hebben ze in Italië toch wel een filmstudio gebouw die enkele centimeters groter is zeker. Onze gids had het daar duidelijk lastig mee en eindigde zijn commentaar met “Ons inhalen met onze 50 jaren film maken, kunnen ze gelukkig niet!”.

Het museum was onze laatste stopplaats. Al bij al een leuke en interessante bezigheid. Leuk om eens gezien te hebben, je krijgt direct ook een idee van hoe het er op zo’n filmset aan toe gaat. We hebben binnensets gezien en buitensets. Randattributen, mensen die slapen op hun werktafel, … we mochten overal foto’s maken behalve in het kledingmuseum en op de set van een nieuwe reeks. 

Daarna ging het met de auto naar Hollywood Boulevard met de wereldberoemde sterren. Een parking was, dankzij het plannetje van Leen, makkelijk te vinden.

Het was ondertussen 14u00 geworden en ons ontbijt al een tijdje verteerd. In Sandella’s Café op Hollywood Boulevard aten we een broodje. En daarna rustig de Walk of Fame gedaan. We kwamen Sarah haar goede vriend Shrek tegen en daar moest natuurlijk een foto van gemaakt worden. The Walk of Fame viel een beetje tegen, ik had er meer van verwacht. Misschien beetje dom van mij maar op tv is dat altijd heel wat hé! :) Toch blij dat ik het gezien heb én erover gewandeld ben :). 

Later in de namiddag hebben we een toeristenbus genomen om de “Stars”, maar blijkbaar vooral hun huizen, te bekijken en meer bepaald de poorten. Maar … we hebben Beverly Hills gezien :) en Rodeo Drive (we hebben er niets gekocht … vonden ons goesting niet :)).  
De Star tour was wel fijn. De gids wist ons veel te vertellen en had leuke anekdotes! Ze wist dit alles met een grappige toets te brengen dus de tour was over voor we het wisten. Als nu ook al die sterren in die huizen wonen is ’t in orde hé! :) Ik vond vooral die stand-up comedian die ons moest entertainen tot het busje vertrok ongelooflijk goed!! Manmanman wat die er allemaal uitkraamde! Het verbaasde mij dat hij zijn geld op straat moest verdienen en niet in zo’n comedy casino staat! 

’s Avonds zijn we er eindelijk in geslaagd om de McDonalds te proberen … en ’t viel best mee. Het enige verschil met de Mc Do hier in Belgie is de frittekessaus! En laat die nu het beste zijn van de hele menu.:) Sja dan had ge dat moeten vragen he ;), gezond eten is hier anders veel moeilijker te vinden

Dit wordt ons laatste nachtje USA, California, LA … Helaas :(

EPILOOG

Vandaag vliegen we terug naar huis … Noooooooooooo!
 
Ontbijten in het hotel zien we niet zitten en in plaats van nog enkele uitstappen te doen (Santa Monica pier met de strandwachthokjes uit Baywatch, Venice Beach, Griffith Observatory met het beste zicht op de Hollywood Letters en Downtown LA,Venice Beach, The Canals, Muscle Beach, Venice Boardwalk ) gaan we souvenirs zoeken voor de thuisblijvers.

We nemen de auto naar zo’n megagrote winkel (mall) aan Redondo Beach en ontbijten er eerst alvorens de souvenirjacht te openen. Hier slagen we er ook eindelijk in om postzegels te kopen en de vakantiekaartjes te versturen (sorry mensen). Gelukkig vinden we ook de nodige souvenirs om mee naar huis te nemen.

Om 14u00 brengen we de auto binnen. Dit was makkelijk te vinden want we waren er al langs gereden met Leen. Alles is in orde en een uurtje later brengt een shuttle ons naar de luchthaven.

Onze vlucht naar Londen is om 17u35. We hebben nog enkele uurtjes wachten voor de boeg nadat we ingecheckt zijn. Die brengen we door met lezen, koffie drinken en natuurlijk wachten. We hebben een upgrade gedaan zodat we wat meer beenruimte hebben op de terugvlucht en dat is inderdaad beter.

Rond 14u00 (lokale tijd alweer) komen we aan in Heathrow en het is hier al zondag, 28 augustus. De vlucht naar Brussel is om 16u00 en in Zaventem wachten Katrien en Ellen ons op. Sarah rijdt met Katrien naar huis en wij met Ellen.

Van deze vakantie ga ik nog lang genieten (en ik ben waarschijnlijk niet de enige). Een feit is zeker, zonder Leen had het er helemaal anders uitgezien. We zijn moe, maar heel tevreden en overtuigd dat we dankzij Leen heel, maar dan ook heel veel gezien hebben.
Dankjewel Leen en misschien tot nog eens.
I’LL BE BACK! :)