De avonturen van familie Nullens 4: Death Valley - Las Vegas - Grand Canyon

Vervolg reisverslag familie Nullens: off to Vegas...

Dinsdag 23 augustus 2011

Opstaan, aankleden, wassen, ontbijt: we know the drill :) Het is weer een zonnige dag (en het zou een heel hete worden). Eerst nog even de auto voltanken en ruiten kuisen want Sarah is vandaag onze chauffeur en dan moet alles netjes zijn. De voorraad drank en voedsel wordt aangelegd bij VON’s. Mmm, hier hebben ze lekker vers fruit dat je niet meer moet schillen en in stukjes snijden! Dat zouden ze bij ons ook nog moeten hebben. :) en dan zijn we klaar om de woestijn te doorkruisen...

Na een tijdje rijden, is het landschap al totaal veranderd. We zien rechts van ons de bergen (de Sierra's) nog in de verte, maar die zijn echt wel kilometers ver. Voor de rest is het zand met struiken of struiken met zand. Af en toe zien we de typische Amerikaanse dorpjes (hoewel je het nauwelijks dorpjes kan noemen). ’t Is waar, je ziet zo dingen (lees omgeving, auto’s, huisjes, …) terugkomen die je in films gezien hebt of die erop lijken. 

Plots doemt er een wegversperring op en worden we gestopt door een Alien. Dit blijkt een wegenwachter te zijn die ons kan vertellen dat het wel eens twintig minuten zou kunnen duren voor we verder mogen. Dan maar een fotosessie in de woestijn, hadden we onze cowboykleren maar aangedaan...
Opmerkelijk: ze hebben hier duizenden vierkante meters verloren landschap, maar een wegomlegging is niet aan de orde! Ook opmerkelijk: niemand klaagt en zaagt! Integendeel, ze komen nog een praatje maken met de wegenwachter. Wat een verschil met de mentaliteit in Belgie! Hier zou iedereen al op zijn paard zitten en vloeken! 

Anyway, rond half elf rijden we officieel Death Valley NP binnen. En een uurtje later staan we in Stovepipe Wells. Leen gaat haar stempeltje halen voor haar national park paspoort :), Sarah stapt uit om eens te voelen hoe warm het is … het gaat nog! :)

Daarna rijden we nog een uur in een vreemde, troosteloze omgeving richting Badwater, het laagste punt op het westelijke halfrond. De meisjes gaan even wandelen op de zoutvlakte (het is 117° F, je kunt spek bakken op het beton) terwijl ik de auto bewaak (erin met de airco op max). Sarah wou absoluut uit de auto om te voelen hoe warm het was. Het viel goed mee vond ik tot ik moest terug komen. Manmanman, er leek maar geen einde aan te komen! Wat wil je … het was er gelijk 50°C! Maar ja wie niet horen wil moet voelen hé. Hoe dan ook, het was de moeite waard!! 

Daarna gaan we ook nog naar Zabriskie Point en Dantes View waar we weer een prachtig zicht krijgen op het grote zoutmeer. En wederom zien hoe hoog we wel niet staan! 

Het is ondertussen over tweeën en we moeten verder als we Las Vegas willen halen voor het donker is. We laten Death Valley achter ons en zetten onze roadtrip verder richting Las Vegas. Het gekende bord bereiken we rond half vijf. Mooi op tijd, perfecte planning! Uiteraard worden de nodige foto’s gemaakt (met pet helaas) en rijdt Leen ons over de Strip (Las Vegas Boulevard) om ons al een eerste indruk te geven van Sin City.

Het is allemaal heel indrukwekkend en er zijn beangstigend veel mensen (we hebben de hele dag niemand gezien), enorme hotels, mega casino’s. Kortom, zowat alles wat naam heeft hebben we gezien en gefotografeerd. En nu naar Planet Hollywood. Hier heeft Leen kamers voor ons weten te versieren. Het is ondertussen halfzes en we frissen ons op en relaxen om te bekomen van de lange roadtrip. Sarah & Leen trekken hun badpak/bikini weer aan en gaan een duikje nemen in het zwembad. Adults only? Neenee wij gaan in het gewone zwembad. :)

Ondertussen is het donker, maar nog steeds zeer zwoel, en vergapen we ons aan Vegas by night. We gaan eten in Amerikaanse stijl. We wachten met een soort beeper tot er plaats is aan een tafeltje. En we kregen er een eentje bij het venster (in Paris SF Brasserie). We raken nog steeds niet gewoon aan de lokale eetgewoonten zoals spelen met je ijsje …spelen met je ijsje??

Na het eten splitsen we ons in twee grote groepen (haha 2 grote groepen, 2x2 is big?) en doen we de “Strip by Night”. We krijgen enkele spectaculaire shows te zien bij onder andere Treasure Island, The Mirage (vulkaan) en Caesar’s Palace. Bernadette en ik vinden het echter allemaal zo overdreven kitscherig en de grote massa mensen zijn we niet meer gewoon.

We besluiten om terug naar het hotel te gaan en er iets in de bar te drinken. Ik begeef me aan de cocktails (een Mai Tai, superlekker!) en wil die net naast me op een soort tafeltje zetten, als er een danseres opduikt die haar kimono laat vallen en vlak voor mijn neus, in echt wel minimale kledij, verlokkende danspasjes doet. Allright man dat is pas een show van dichtbij zien :)

De avond vliegt voorbij (en ik zie ze ondertussen vliegen) en gelukkig is Bernadette moe, dus gaan we maar slapen. De meisjes hebben we niet meer gezien. Die hadden van mij een opdracht (de zoveelste): ze hadden allebei een som geld gekregen om helemaal te vergokken in het casino om dan te zien hoeveel ze gewonnen of verloren hadden. You will never know if we opened a suisse bankaccount hehe, What happens in Vegas,... ;)

Trying out our luck on the slots and having a drink at Heart Bar — at Planet Hollywood Resort & Casino.

Woensdag 24 augustus 2011

Volgens mij hebben we het ontbijt gelaten voor wat het was, hebben we getankt en waren we rond 09u00 op weg! Een uurtje later zagen we Lake Mead. Het is verbazend hoe laag het waterpeil gezakt is.

Aan de Hooverdam zijn we ook gestopt voor een bezichtiging (en foto’s uiteraard). Deze dam loopt door de grens van Nevada en Arizona en wordt gevoed door de Colorado rivier. Ook hier staat het waterpeil zeer laag. Leen weet ons te vertellen dat al dat water nodig is voor Las Vegas EN ook Los Angeles en San Diego, waardoor Lake Mead op een snel tempo aan het zakken is.
Opvallend is ook de immens grote overloop, die nogal tegenstrijdig is, gezien de lage waterstand. Ook dit is hier enorm hoog, mijn hoogtevrees word hier écht wel op de proef gesteld! 

Rond 11u00 reizen we dan verder richting Grand Canyon. We rijden meerdere keren op de wereldberoemde Route 66 en kunnen dan ook niet anders dan lunchen in zo’n typisch Roadhouse. Westside Lilo’s waar 5 van de 4 mensen komen eten :)

De uitbaters hadden banden met Duitsland (en mayonaise, uitzonderlijk in Amerika) en zouden in een tv-programma komen aldaar (soort van uitwisseling). Sarah brengt ons verder veilig naar de Grand Canyon.

en om 16u00 bewonderen we een van de wereldwonderen (ik word zowaar een beetje emo). Ik had al veel te veel indrukken moeten verwerken in veel te weinig tijd. En dan dit er nog eens bovenop. De Grand Canyon brengt je echt wel met je voetjes op de grond. Zo groot, zo indrukwekkend, zo oud … maar wel zeer rustgevend. Je kan het met geen woorden of foto’s beschrijven!
Sarah overwint zelfs haar hoogtevrees om ook eens een blik te werpen in de Grand Canyon om te kunnen vatten hoe groot deze wel niet is.

We blijven hier rondhangen om de zonsondergang (sunset) mee te maken. Een echte aanrader!

Het is donker als wij terug aan de auto komen en gelukkig hebben we Leen die ons naar Williams rijdt, waar we overnachten in de Travelodge en waar rechttegenover een klassieke diner ligt, waar we nog laat op de avond terecht kunnen voor wat eten en koffie.

The full American experience — at Goldie's Route 66 Diner. Wednesday, August 24, 2011 at 10:03pm

girls roadtrip part 3: save the best for last...

Vervolg girls roadtrip juli 2011

Vrijdag 29 juli 2011 Dag 6: Grand Canyon - Las Vegas

Tegen de middag arriveren we aan de south rim van de Grand Canyon. Like they say: "We saved the best for last :)"
We wandelen een stuk van de rimwalk af en terwijl de rest zich vergaapt aan de immensheid van de canyon, ga ik mijn national park paspoort stempels verzamelen. Wanneer we aan Mather point van de vistas genieten, zien we voor onze neus bijna een Zweedse man over de rand gaan doordat hij zijn hoofd stoot tegen een tak van een boom. Hij is helemaal van de kaart en we helpen hem om te bekomen, en vooral om zijn vrouw gerust te stellen omdat die beseft dat haar man bijna in de Grand Canyon lag. Nadat we onze goede daad van de dag hebben gedaan, vervolgen we onze wandeling langs de rim terwijl we onnozel doen, genieten van het uitzicht en natuurlijk ook de typische girls stuff bespreken.

Tegen 5pm beslissen we om toch nog richting Vegas te rijden om al wat dichterbij thuis te zijn en omdat er redelijk wat goedkope deals te vinden zijn om te overnachten. Het is nog wel een dikke 7u rijden...maar met goede aflossingen en luid meekwelen met de muziek die uit de mega geluidsinstallatie schalt, arriveren we tegen 11pm in Vegas. We rijden nog even de strip af om alle lichtjes te zien om dan te stoppen aan, JAWEL, Hooters hotel :), waar we via priceline een kamer vonden rond de 40$.

Nadat we ons verfrist hebben op de kamer, gaan we eten zoeken om 1am 's nachts. Gelukkig zijn we in Vegas waar men nooit slaapt en dus ook 24/7 eten kan vinden. We steken de straat over en duiken het casino van MGM Grand in. Na wat dwalen en verdwalen vinden we de foodcourt en stellen ons tevreden met een simpel stuk pizza.

Daarna testen we ons geluk door te gokken aan de slotsmachines en het is mijn lucky day today, want met de eerste dollar die ik in de slots steek, heb ik al direct prijs en verdubbel het tot 2$.

Gebeten door de gok microbe spelen we natuurlijk verder en slaag ik erin om met die ene dollar een eindtotaal te halen van 27$.

Is het de vermoeidheid dat ervoor zorgt dat we nuchter blijven en zo slim zijn om onze winst te cashen, who knows??! Maar ik verlaat met het begin van mijn fortuin het casino en heb in 5 minuten tijd onze hotelkamer half terugbetaald (dank u priceline). Q, Lynn en Inge testen ook hun geluk aan de slots, maar hebben minder geluk en we gaan 3 dollar armer om 4am slapen.

Leen: Just got lucky @ slots MGM Grand Las Vegas: bet $1, cashed $27... The beginning of my billionaire dream??! July 30 at 3:00am

Zaterdag 30 juli 2011 Dag 7: Las Vegas - San Francisco

Na een wel hele korte nachtrust gaan we brunchen in Little Saigon, Vegas. Q leert ons kennismaken met Vietnamees eten, zo krijgen we onder andere 'pho' voorgeschoteld, een noedelsoep gemaakt met vleesbouillon en met stukken vlees of kip in (en soms ook ingewanden en minder smakelijke zaken zoals pezen en andere organen). We laten het ons smaken!
Om 2pm beginnen we aan de lange rit naar huis. We willen perse naar huis, want missen toch zo stilaan onze ventjes :)

Zonder het te beseffen, stoppen we in Baker, thuis van de grootste thermometer ter wereld, en we zijn niet zeker of we een glimps hebben opgevangen ervan of niet. Pas later valt onze eurocent/dollarcent als we erover lezen in de lonely planet...

Tijdens de lange rit in de auto proberen we om de tijd te doden om aan Q, die francaise is, nog wat nederlands aan te leren om een goede indruk te maken op haar man...
We leren haar de zeer nuttige zin: "ik heb je gemist en ik ben geil" :)) aan en blijven oefenen om de uitspraak goed te krijgen totdat we de slappe lach krijgen. Q probeert om ons ook wat Vietnamees te laten spreken, maar dat is toch nog tien keer moeilijker dan Vlaams en ik kan het echt niet meer herinneren wat en hoe ik het moet uitspreken.

We komen om middernacht toe en zijn blij om onze ventjes terug te zien. Het was een leuke roadtrip en ik denk nog steeds met een glimlach terug naar de zotte dingen en gekke discussies die we hebben gehad :)

Blijkbaar had ons nederlandse zinnetje niet direct het gewenste effect aangezien ze het lichtelijk anders heeft uitgesproken :).

Q: "Ik hep je humist and ik ben geell... it's the only sentence I was taught in dutch on a road trip with some flemish crazy girls...

bezoek Gwen: Las Vegas

Maandag 11 oktober - Woensdag 13 oktober 2010

We hebben last-minute nog een trip naar Las Vegas en Grand Canyon vastgelegd. Op maandag laden we onze batterijen op aan het zwembad om tegen de vooravond het vliegtuig te nemen richting Las Vegas waar we tegen 21u aankomen. We checken in in Excalibur casino en verkennen nog de strip by night om Gwen een goed gedacht te geven van 'what Vegas is all about'. Morgen moeten we er vroeg uit want ze komen ons al om 5am oppikken om naar de Grand canyon te gaan. Het wordt dus maar een hele korte nachtrust.

's Morgens is het redelijk pijnlijk om uit het zachte bed te komen en deze in te ruilen voor een oncomfortabele busseat. We gaan vandaag richting de south rim van de Grand Canyon. Een hele lange busrit (15u heen en terug) staat ons te wachten en eerst moeten we nog naar het hoofdkwartier van de organisator om heringedeeld te worden etc. waardoor we pas tegen 8u effectief vertrekken uit Las Vegas terwijl we al om 5u30 aan ons hotel zijn opgepikt...
De eerste korte stop die we maken is aan de Hooverdam, we mogen even uit de bus om een paar foto's te trekken en een kijkje te nemen, maar daarna moeten we voortmaken om nog op tijd aan de Grand Canyon te geraken. Voor de koffieadicts en ander behoeften, stopt de bus even aan de Mac Donalds in Kingsman.

Door wegenwerken komen we uiteindelijk later toe dan verwacht aan het National Geographic visitor center in Tusayan, waar een deel van de bus een helikopter tour gaat maken en al de rest de Imax movie te zien krijgt over de canyon. Ik ben een van de enige die deze optie niet heeft genomen aangezien ik dit al had gezien in juli toen ik hier was met de familie. Daarna krijgen we te eten in de cafeteria van het visitor center.

Wanneer die van de helikoptertour terug zijn, kunnen we eindelijk doorrijden naar hetgene waarvoor we kwanmen: de Grand Canyon.

We stoppen aan 2 viewpoints (wat wat weinig is om zolang op de bus te zitten, maar het eerste zicht van de canyon is al die moeite wel waard). We stoppen eerst aan de El Tovar lodge waar je het beste zicht hebt aan de south rim. Ik wandel met Gwen direct naar het beste uitzicht en laat haar de grootsheid en schoonheid van de canyon in haar opnemen. Daarna wandelen een stukje op de rimwalk en gaan we de eerste paar bochten van het bright angel trail naar beneden om toch even in de canyon geweest te zijn. 

De bus dropt ons vervolgens aan Mather point waar we alweer een prachtig zicht hebben. Hier blijven we wat langer en genieten van de stilte en turen naar de horizon terwijl de zon begint onder te gaan.
Op de parking komen we nog een 5tal mules tegen terwijl we op de bus staan te wachten.

Tegen valavond vatten we de terugrit aan. Voor het avondeten stoppen we in dezelfde Mac Donalds als in het heengaan, waar ze in een sneltempo heel de bus voorzien van hamburgers of de iets gezondere fajita met kip. Het is duidelijk dat ze hier vaker stoppen want zo efficient en snel heb ik ze nog niet zien werken in eender welke fast-food keten.We komen pas terug in Las Vegas toe tegen middernacht.

Woensdag vertekken we pas tegen 19u terug naar San Francisco, dus profiteren we ervan om uit te slapen, en te relaxen aan het zwembad want het is nog 26 graden hier in oktober.

Daarna verkennen we de plaatselijke shops en gaan op zoek naar een cocktailbar op de strip, die we uiteindelijk vinden aan Planet Hollywood met uitzicht op de fountains van Bellagio. (zoeken naar een gezellig terras en goede cocktails in een deftig glas in LV, is zoals zoeken naar een speld in een hooiberg). Terwijl we sippen aan onze mojito, volgen we het reilen en zeilen op de strip. Het is ongeloofelijk wat ge allemaal ziet: Elvis in levende lijve, een roze porsche, wandelende reclame voor de avondshows en rijdende reclame voor 'hot babes', en natuurlijk de talloze proppers niet vergeten die flyers met schaarsgeklede vrouwen uitdelen.

We zoeken ook nog naar een ijsje op de strip en komen hierdoor opnieuw in de Venetian terecht, waardoor we uiteindelijk ook heel de strip by day hebben ervaren. Tegen valavond checken we nog een laatste keer de fonteinen en nemen dan een taxi terug richting luchthaven om tegen 21u terug in San Francisco te landen waar Olivier ons staat op te wachten.

Donderdag 14 oktober 2010

Het is Gwen haar laatste dag in California en we maken er dus maar een rustige dag van. Nadat Gwen haar valies heeft gepakt, spreken we af met Gerry (de piloot) om te gaan winetasten in de Livermore regio. We vertrekken pas tegen 4pm en zijn dus al wat aan de late kant om nog te gaan wijn proeven. Uiteindelijk gaan we maar langs bij één winery: Wente, één van de betere en bekendere van de regio.
We rijden door naar Livermore om daar in een bar te gaan drinken en wachten op Olivier, Ruth en Kyle om samen te gaan eten als afsluiter van Gwen haar 'californication'.

 

 

familiebezoek part 4: Las Vegas -Zion

Zondag 11 juli 2010

Het is Eric zijn verjaardag en toch staan we vroeg op om 8u30 en worden er een dozijn donuts gehaald bij Krispy Kreme als ontbijt zodat Philippe, Eric en Marijke naar de Adventure dome kunnen gaan als die om 10u opengaat. Ze doen een ritje met de rollercoaster (2 loops en 1 schroef en smalle tunnels) en gaan ook een keertje in de Invertor (over kop) maar dat was minder impressionant dan de naam doet vermoeden. Om 10u30 gaan we uitchecken maar dan stelt er zich opnieuw een probleem, ze laten ons nog eens betalen voor de 2 kamers terwijl dit al op voorhand betaald wa, dus keren we terug naar de receptie om het probleem van de vorige dag uit te leggen en na aandringen van mij (hehe, als ge een tijdje in de VS woont, wordt ge assertiever) willen ze dit rechtzetten maar dat duurt enorm lang en dus verliezen we weer tijd.

Nadien rijden we naar de Hooverdam waar we tegen de middag toekomen. Terwijl ik eens ga piepen in het visitorcenter, wandelen de rest boven op de dam heen en terug en steken dus even de staatsgrens over van Nevada naar Arizona en terug.  Het water staat al een stuk lager dan de vorige keer dat ik hier was, en het is al een hele tijd geleden dat het meer op volledige capaciteit was. De opwarming van de aarde, of de waterverspilling van Vegas en LA, zijn hier duidelijk merkbaar.
Rond 13u vertrekken we terug richting Las Vegas om verder door te rijden naar Zion, maar stoppen nog snel bij een andere fastfoodketen:  Jack in the Box, waar we de nieuwe flavour pink lemonade ontdekken en er lustig op los beginnen mixen met gewone lemonade en een vleugje pink om het minder suikerachtig te maken (niet dat dit kan).

Onderweg naar Zion NP willen we langs Valley of Fire State park passeren, maar blijkt dat door wegenwerken de enige weg erdoor onderbroken is, dus rijden we via de autostrades naar Springdale en maken zo toch wat van de verloren tijd goed. Al rijdend komen we vandaag in 3 verschillende staten, we verlaten Nevada, passeren eerst een stukje in Arizona om te eindigen in Utah.

Tegen 6pm arriveren we aan ons hotel, we pakken snel uit en springen dan nog vlug op de shuttle die door het park rijdt om nog een wandeling te doen om onze benen los te schudden na de lange rit. We laten ons afzetten aan het trailhead voor de wandeling naar de Emerald Pools, een hike van 2u te doen voor de avond valt.

 

 

De wandeling valt goed mee, goede ontspanning. We staan bij zonsondergang al aan de winkel in het dorp om wat eten in te slaan voor de volgende dagen en genieten van ons welverdiende ijsje want zelfs nu het donker begint te worden is het nog redelijk warm.

Maandag 12 juli 2010

Rond 8u komen we uit ons bed en maken ons klaar voor de wandeling die we vandaag gepland hebben: Angels Landing, een stevige klim met op het einde een pretty scary stuk op een smalle richel van 1m breed met hier en daar kettingen om vast te houden. Het eerste stuk gaat langs een kronkelende zigzagweg steil omhoog en na 1 uur wandelen zijn we aan het eerste uitkijkpunt boven waar we een groot stuk van de vallei kunnen overzien. Van dan af is er nog een stuk te klimmen over rotsen met langs weerzijden steile wanden naar beneden (ravijnen). Op de gevaarlijkste plaatsen hangen meestal kettingen, maar vooral het losse zand op de rotsen is gevaarlijk om uit te schuiven. Marijke, Axel, Philippe en Eric gaan helemaal tot boven .

Ma is uitgeschoven op het zand en slick rock en heeft de schrik goed te pakken, dus blijft ze even verder zitten in de schaduw bij nog een andere vrouw die ook wacht op haar man die tot boven gaat. Ik ga nog wat verder, maar besluit om terug te keren want het klauteren over rotsen en de concentratie om stabiel te blijven staan is te vermoeiend voor mijn knie, dus keer ik terug naar de plaats waar ma zit te wachten om haar gezelschap te houden. Maar goed ook want een uur en langer wachten alleen is zeer lang.

 

Terwijl de vier anderen naar boven klauteren, maken wij een verkenning op onze plaats, iets hoger is er een mooier zicht en dus blijven we daar een tijdje genieten in de zon. Het wordt ons l snel te warm dus zoeken we de schaduw terug op aan een punt waar zowat iedereen in de problemen komt, uitschuift of het trail niet meer vindt en geven hier verkeersaanduidingen aan de hikers die hier langskomen. Ik kan uiteindelijk Ma overtuigen om toch nog een stukje verder op het pad te gaan naar een plek waar we zicht hebben op het vervolg van het trail en een sliert mensen kunnen zien omhoog gaan en terugkomen. Omwille van de drukte duurde de tocht van de 4 anderen wel zeer lang. Ze moesten telkens wachten op de tegenliggers en onderweg heeft pa ook zijn voet omgeslagen. meer info over Angels landing trail

 

Als de 4 terug tot bij ons komen, keren we terug naar beneden wat nog wel ongeveer een uur wandelen was, maar toch vlotjes ging aangezien het alleen maar naar beneden was . In totaal hebben we ongeveer 4 uur gewandeld op dit trail dat zeker de moeite waard was.

In de vallei nemen we een shuttle tot aan de adventure winkel voor het huren van uitrusting voor in the Narrows te wandelen voor de rest van de dag. The Narrows is een wandeling in de rivier en we denken dat dit wel een goede verfrissing kan zijn in de namiddag na onze wandeling in 40 graden. Om veilig te kunnen wandelen in the Narrows hebben we wetsocks en canyonschoenen nodig, een lange stok (om de diepte van de rivier te checken) en een waterdichte zak voor wat eten en fototoestel. We hebben niet echt goede schoenen mee dus besluiten we om dit materiaal te gaan huren. Na de briefing en het oppikken van het materiaal , gaan we verder door naar ons hotel om te eten.

Tegen 3u vertrekken Marijke, Philippe, Eric en ik om te wandelen in de rivier. Ma en Pa blijven nog wat rusten en doen wat later het laatste stuk van de scenic drive met de shuttle, met tussenstop aan big bend, tot het einde om daar de riverside walk rustig te doen terwijl wij dit stuk twee keer aflopen op snel tempo om nog binnen tijd ver genoeg te kunnen wandelen in de rivier dat het de moeite waard is, want het is al redelijk laat en we moeten tegen 19u terug zijn.

 

Uiteindelijk kunnen we toch nog een dikke 2,5u wandelen in The Narrows en het water van de rivier is lekker verfrissend. We geraken in die korte tijd tot vlak voor Wall Street en hebben ondertussen wat gezwommen, op de rotsen gesprongen en op sommige plaatsen door water moeten waden dat tot op borsthoogte kwam. Spijtig genoeg moeten we terugkeren om het gehuurde materiaal tijdig terug te brengen...

Ten einde van de riverwalk als we juist uit de rivier komen, komen we ma en pa tegen terwijl we staan op te drogen en gelukkig hebben ze voor ons onze sandalen mee, zodat we niet met natte voeten blijven zitten. Het is al 18u50 en we moeten ons enorm haasten om tot aan de winkel te geraken.  Ondertussen gaat Ma nog even pootje baden in de Narrows met haar blote voeten maar ze vindt het water wel erg koud dus het pootje baden duurt niet lang. Daarna keerden ze ook terug naar het hotel en zagen onderweg herten, squirrels (eekhoorns) en vogels.

In het hotel toegekomen, na onze race naar de winkel (en juist op tijd alles ingediend), bekomen we even in het kleine zwembad en de hot tub van deze stevig gevulde dag.