Point Reyes en Stinson Beach

We trekken vandaag naar de North bay en maken tegen de middag onze eerste stop in de Marine headlands, deel van het Golden Gate NRA, om de vernieuwde Conzelman road op te rijden tot aan Hawk hill, waar je een heel mooi zicht hebt op zowel de zee als op de beroemde brug en de skyline van San Francisco.

Het voordeel van de winter is dat je eindelijk verlost bent van de mist die normaal steeds een deel van San Francisco en de kust bedekt. Door de 'koudere' temperaturen in de central valley wordt de mist niet meer aangetrokken ( warme lucht stijgt etc.) en blijft de constante mistbank 10km in zee hangen. Wij profiteren van de gelegenheid om nog eens highway 1 verder noordwaarts te volgen via Muir beach, naar Stinson beach. Vorige keer dat we hier reden hebben we letterlijk niks gezien door de mist, nu is het een mooie heldere dag en krijgen we een mooi stuk kust te zien.

We stoppen ook aan Stinson beach om even te beachcomberen, zwemmen zit er niet in, want deze waters zitten vol met witte haaien naar verluidt en het water is al niet te warm , reden te meer om gewoon rustig op het strand te zitten.

Het is de ideale moment om onze beentjes even te strekken na 2 uur rijden en even uit te waaien...

Daarna rijden we verder langs Bolinas naar Point Reyes National Seashore, waar we rond half 4 aan het Bear Valley visitor center toekomen.

Het is al laat, maar vanaf het Bear valley visitor center beginnen we nog aan de wandeling naar de top van het hoogste punt in het park: mount Wittenberg.

MT. WITTENBERG LOOP (approx. 8 km / 5 mi.)

One-to three-hour hike. A steep 400 meter (1300 feet) climb to the highest point in the park (426 m / 1407 ft), with views of the Seashore and Olema Valley. The loop passes through a mixed Douglas fir and oak forest and several open meadows. Start at the Bear Valley Trailhead and follow the Bear Valley Trail south for 0.3 km (0.2 mi.). Turn right on to the Mt. Wittenberg Trail and climb all the way to the top. From here, one may turn north along the Z Ranch Trail and then follow the Horse Trail back to the trailhead. Or continue along Mt. Wittenberg Trail to the junction with the Meadow and Sky trails, and then return to the Bear Valley Trail via the Meadow Trail.

If time permits, consider returning via the slightly longer Meadow Trail to form a 5.4 mile loop (vs the Wittenberg Trail's 4.7 mile out-and-back distance). The Meadow Trail offers a more gradual descent that includes travel through a lengthy, sun-bathed meadow for which it was named.

We zijn nog geen 100 meter ver en de weg wordt ons al versperd door een reiger... Geweldig toch dat je hier in de bay area nog zoveel flora en fauna van dichtbij kan bewonderen. We wachten even tot meneer op het gemak van het pad afgaat en beginnen dan met de steile beklimming naar de top van de heuvelrug.

Echter wanneer we na een uurtje wandelen boven komen, is het zicht eerder teleurstellend want we krijgen geen mooie vergezichten als we eenmaal boven zijn want zelfs op de top staan er nog teveel bomen in de weg. Er heeft zelfs iemand op het laatste bordje naar de top een bericht gekrast om aan te geven dat er daar niks te beleven valt :)

Maar we besluiten van de lus verder af te maken en via het skytrail en meadow trail terug naar beneden te wandelen. Wanneer we op het skytrail zijn krijgen we eindelijk de zee te zien, Drakes bay en de uitstekende punt van Point Reyes met de vuurtoren.

We mogen niet meer te lang treuzelen want het is nog steeds winter en de zon gaat redelijk snel onder. Rond half 6 staan we terug aan de auto en kunnen we de 2u lange rit in de avondschemering naar huis aanvatten.

Dagje naar de zee

Voor een paar maanden heb ik nieuwe buren hier in Oak Creek. Een koppel vanuit Gent met 2 kinderen verblijven hier in de bay area omdat Guy hier in het ziekenhuis komt 'spioneren' hoe het er hier aan toe gaat op de dienst cardiologie.

Het leuke is dat Dephine via deze blog contact met mij heeft opgenomen en ik heb haar zo goed en zo kwaad mogelijk geholpen met info om hier tijdelijk te wonen. Uiteindelijk zijn ze in het zelfde complex terecht gekomen en heb ik hun beter leren kennen aan het zwembad :).

De kinderen vinden het hier geweldig, maar ze moeten ook nog iedere dag huiswerk maken en krijgen zelfs les van de moeder om bij te blijven. Het is echter krokusvakantie in België en dus hebben Margot en Lucas ook wel een dagje vrijaf verdient...

Aangezien onze beide ventjes deze zaterdag druk aan het werk zijn, heb ik met Delphine afgesproken om nog eens naar Ano Nuevo te gaan om de kolonie zee olifanten te zien die rond deze periode daar vertoeft. Een maand geleden ben ik hier al eens geweest met Olivier en ik vond het zo de moeite dat ik vermoedde dat Delphine, Margot en Lucas dit ook wel leuk zouden vinden.

Deze keer hebben we geen tickets op voorhand geboekt, maar vorige keer ben ik te weten gekomen dat er telkens een aantal plaatsen over blijven voor walk-ins of mensen die last minute afzeggen.

We rijden dus op goed geluk richting Ano Nuevo en mijn passagiers genieten van de zeezichten onderweg. Bij aankomst hebben we geluk, er zijn nog genoeg plaatsen vrij omdat het vandaag redelijk frisjes is. We bekijken eerst de film over zee olifanten en daarna volgen we de geleide wandeling.

Vorige keer waren er nog veel mannetjes op het strand, maar nu ligt het strand al minder vol en zien we vooral vrouwtjes die hun pasgeboren pups aan het voeden zijn. Hier en daar ligt er nog een mannetje te luieren.

Er staat veel wind en we zijn blij dat we een jas hebben meegenomen want tegen het einde van de wandeling begint het toch redelijk koud te worden.

Bovendien sterven we bijna van de honger, dus we springen de auto in en rijden verder door naar de haven van Santa Cruz, waar we op een terras buiten, afgeschermd van de wind opwarmen in het zonnetje en zonder problemen ons bord volledig leeg eten :)

Ik had vriendelijk aan Margot gevraagd of ze een verslagje wou maken voor op de blog en ik vermoed dat Delphine het als huiswerk op de lijst heeft gezet :). De kinderen houden hier een dagboek bij om hun avonturen later aan hun vriendjes op school te kunnen vertellen.

Margot was redelijk gefascineerd door de zee olifanten en ze heeft haar werk goed gedaan. Haar verslag is een mooi infotekstje geworden over de zee-olifanten en ze is er goed in geslaagd om de dag kort samen te vatten. ;-)

Op zaterdag 25 februari 2012 zijn we samen met Leen naar de zee-olifanten gaan kijken in Ano Nuevo aan de kust.

Ieder jaar komen ze aan wal. De vrouwtjes komen vooral om te bevallen. De mannetjes komen wat later als de vrouwtjes al bevallen zijn. De mannetjes vechten vaak voor vrouwtjes. Hoe meer vrouwtjes ze kunnen versieren hoe beter. Babies zijn heel belangrijk voor de natuur. Je kunt de mannetjes makkelijk onderscheiden van de vrouwtjes. De mannetjes hebben een soort slurf als neus. De vrouwtjes hebben een spitse neus. Wat ook raar is voor ons is dat voor de zee-olifanten het motto is: "Hoe dikker hoe gezonder". Het is ongelofelijk hoe dik ze zijn.

Als de mannetjes verliezen of te vroeg aankomen op het strand en de vrouwtjes nog niet bevallen zijn gaan ze naar "Looser-Beach".

Het was een geweldige dag maar wel erg winderig. Gelukkig had ik mijn jas aan.

Als je meer wilt lezen over ons vorig bezoek aan Ano Nuevo SP of nog meer over zee olifanten wilt te weten komen, dan kan je dat lezen in vorige blogpost: zeeolifanten in Año Nuevo SP

bezoek Ann en Raf part 5: de kust en de bay

Dinsdag 14 februari 2012 

Het is de laatste dag van de roadtrip en vandaag rijden we via de pacific highway terug richting de Bay area. Het is weer prachtig helder weer, alleen staat er een redelijke sterke zeebries.

Onze eerste stop is in San Simeon waar de elephants seals met hopen op het strand liggen. Het is februari en dan zijn de meeste zeeolifanten hier voor hun jaarlijkse paring. (lees mijn vorige post over zeeolifanten in Año Nuevo SP). We zien nog mannetjes die proberen op ieder vrouwtje te kruipen dat ze kunnen en toch zijn er ook al heel veel pups geboren die stilaan actief worden. We krijgen dus veel actie te zien en we horen een constant gepiep en geblaf (vergeleken met het luieren en af en toe geeuwen van de vrouwtjes in de zomer).

Daarna rijden we door tot Julia Pfeiffer Burns State Park om onze picknick die we 's morgens in Cambria hebben ingeslagen, op te eten met zicht op de Mc Way fall. Door de sterke zeewind voelt het toch maar wat frisjes, maar verder hoor je ons niet klagen, want wind betekent geen spoortje van mist en dus prachtige vergezichten op de ruige kust.

Rond Monterey - Santa Cruz wordt het drukker, want het is een gewone werkdag en we passeren daar juist rond de avondspits, dus kunnen we niet meer stoppen want we moeten voortrijden om Olivier op tijd in Stanford af te kunnen zetten voor zijn les.

Het is vandaag ook Valentijn en dat is eraan te zien, wanneer we in Palo Alto een school passeren zien we bloemen en hartjesballonnen passeren! Het is veel drukker dan normaal op University Avenue, de hoofdstraat met restaurantjes in Palo Alto. Daar hadden we natuurlijk niet op gerekend, maar gelukkig vinden we nog plaats bij de Thai en krijgen we er nog gratis entertainment bovenop van al de jonge koppeltjes (lees 16-18 jarigen) die totaal overdressed komen eten.

Spijtig genoeg krijg ik ook nog een iets minder aangenaam valentijnskado... Want wanneer we terug aan de auto komen, steekt er een briefje onder de ruitenwisser met de mededeling: "I may have dented your car". Blijkbaar heeft een kerel (vermoedelijk lichtjes aangeschoten na een date met zijn vriendin) zijn motorbike laten vallen tegen de voorkant van onze auto... Resultaat: een deuk en een kras van 15cm :(. Happy Valentine.

Woensdag 15 februari 2012

Tijd om Ann en Raf terug naar het koude België te sturen, maar niet voordat we nog een authentiek ontbijt in de Palo Alto creamery verorberen en nog even gaan uitwaaien in Palo Alto baylands reserve.

 

Het was een drukke, korte week, waar ik zeker van heb genoten aangezien ik nog eens goed kon bij babbelen met mijn beste vriendin!

En het was maar goed dat ik ze alle mooie dingen van Californië heb laten zien, zodat ze eindelijk ook snappen waarom wij hier zo graag blijven plakken :) (ondanks het gemis van onze belgische vrienden en familie, maar dat kan gelukkig tegenwoordig deels opgevangen worden met urenlange skype gesprekken).

We hebben nu ook geleerd dat in de winter er nog massa's mooie dingen en plaatsen te zien zijn, en dat dit een goede periode is om de koude winter in België te ontvluchten en dat het bovendien goedkoper is om naar de andere kant van de wereld te reizen... M.a.w. dit is zeker voor herhaling vatbaar!!

bezoek Ann en Raf part 4: Koetjes kijken

Vandaag gaan we rondrijden in de Central Valley op zoek naar boerderijen. Ann en Raf hebben ook een boerderij in België en zijn geinteresseerd om te zien hoe ze het hier in Amerika aanpakken.

In plaats van de autosnelweg op te rijden , rijden we nu dwars door de weidse vlakte en fruitgaarden tot we koeien spotten. We stoppen bij een melkveebedrijf en Ann en Raf geraken al snel in gesprek met de boerin (nadat deze bezorgd buiten kwam kijken omdat ze dacht dat we van Gaia of de inspectie waren) en krijgen uiteindelijk een rondleiding.

Daarna gaan we verder zuidwaarts en stoppen aan de Harris Ranch feedlot in Coalinga, vlak naast de I-5 waar er duizenden koeien bij elkaar staan (wat de doordringende geur van koeienmest verklaart die in de auto binnenkomt via de ventilatie tijdens iedere rit naar Los Angeles).

Maar hier zijn we niet totaal welkom en worden weggejaagd. Blijkbaar hebben ze hier een paar weken geleden een aantal aanslagen gehad van PETA (amerikaanse Gaia) of ALF (animal liberation front) en is sindsdien alles hermetisch afgesloten en zijn de rondleidingen afgelast.

Harris Ranch is de grootste vleeskweker aan de westkust en levert de meeste hamburgers voor In-n-Out, Mc Donalds en andere fastfood ketens alsook het betere vlees in de supermarkt.

Om een indruk te krijgen van dit bedrijf, bekijk hun virtual tour:

Ondanks het feit dat we niet veel kunnen zien, zijn Ann en Raf toch onder de indruk en als consolidatie gaan we dan maar een goede steak eten in het Harris Ranch restaurant.

Daarna steken we door naar de kust, en stoppen af en toe nog eens langs de weg om naar de koetjes te kijken...

We passeren Paso Robles en dit is alweer een hele goede wijnstreek, dus stoppen we aan een van de eerste wine tasting rooms die we tegenkomen: J.Paul Rosilez winery om voor de tweede keer deze week wijn te proeven :)

En we hebben geluk want we zijn een van de weinige klanten vandaag omwille van het grijzere weer en de eigenaars zijn blij van iemand te zien en schenken ons weer veel wijn en geven ons vooral heel wat nuttige informatie. We leren heel veel bij en wandelen dan ook met 2 dozen wijn buiten die we gelukkig nog bij in de koffer gepast krijgen.

Onze eindbestemming is Cambria waar Olivier een goed hotel heeft kunnen vastleggen, vlak aan de zee met een spa! (voordelen van in het dood seizoen rond te reizen...) We gaan eerst eten in de 'sea chest', het lokale visrestaurant dat bomvol zit en laten dan ons eten zakken in een snikhete jacuzzi.