witte chokotoffs: they exist!!

Er gingen al lang geruchten rond dat er witte chokotoffs zouden bestaan, maar tot op heden had ik ze zelf nog niet gezien. Ik ben niet snel overtuigd en ben eerder van het type 'eerst zien en dan geloven', maar het feit dat dit snoepgoed zou bestaan, maakte mij toch wel nieuwsgierig.

In 2010 had ik op de website van Cote D'Or ontdekt dat men zich kon aanmelden als proever voor nieuwe chocolade creaties EN bleek dat een van de proefsamples de witte chokotoff was! Spijtig genoeg kon ik enkel deelnemen als ik woonachtig ben in Belgie wat helaas niet het geval is...

Ik informeerde bij andere chokotoff fanaten of zij al eens hadden kunnen proeven van de witte versie, maar ook hier was het antwoord negatief...

MAAR...

Tijdens de feestdagen in Belgie (kerstperiode 2011), was een van mijn eerste acties na het arriveren in de luchthaven om de lokale supermarkt binnen te wandelen om zo snel mogelijk te beginnen met mijn "what to eat when I'm in Belgium" checklist af te vinken en toen ik in de Delhaize in Leuven aan de snoep en koekjes rayon kwam, viel mijn ogen direct op deze zak in promotie...

JAWEL, ze bestaan en ik heb dan ook meteen een zak meegenomen als bewijs voor alle ongelovige Belgen in de bay-area :)

Meteen is ook het mysterie van de witte chokotoff ontrafeld: blijkt dit een speciale editie is die enkel tijdens de kerstperiode wordt verkocht...

Na bijna 2 jaar zoeken, heb ik ze eindelijk gevonden en ge gaat het niet geloven, maar ik heb mij kunnen inhouden en heb de zak toegelaten tot we terug in California waren. (Deels omdat ik geen problemen wou bij de douane met geopende pakjes en deels omdat ik na zolang te zoeken nog wel even kon wachten).

Bovendien is het blijkbaar common knowledge in de familie dat we de echte lekkere Belgische chocolade heel hard missen en ik toch nog steeds chokotoff verslaafd ben, waardoor we veel ingepakte Leonidas pralines, Cote D'Or chocolade, mignonettekes en bouchees als kerstkadootjes kregen.

En heb ook nog ontdekt dat ze in de Colruyt tegenwoordig de ideale chokotofverpakking voor mij aanbieden: een zak van 2,5kg!! daar moet ik toch wel een aantal maanden zoet mee zijn...

De enige vraag die nog bij mij opkwam: hoe ga ik al die kilo's meenemen... ??

Er zat niks anders op dan eindelijk eens een carry-on suitcase aan te schaffen en deze vol te stouwen met al dat lekkers. Had al een deeltje meegegeven in Olivier zijn bagage, maar we zaten beiden nogal dicht bij de limiet van 23kg per valies en bovendien zijn we niet happig om de chocolade tax te betalen! (chocolade tax = met 10 repen chocolade in valies vertrekken en met 9 repen chocolade toekomen na bagagecontrole door TSA)

Na wat gepuzzel was alles in mijn handbagage gestopt en hoopte ik enkel dat niemand deze zou wegen want ik durf zelfs te gokken dat ze niet veel minder woog dan mijn valies van 23kg!!

Ik geraak zonder problemen door de douane in Zaventem, gelukkig heb ik geen vloeistoffen bij ;)

De overstap in Washington DC is ook geen probleem, gewoon even bij de douane verklaren dat ik totaal geen eten bij heb, eens vriendelijk lachen naar de agent en dan rustig mijn koffer vol chocolade zo voor zijn neus voorbij rollen... stel u voor dat ik dat met drugs of een zak vol wapens zou doen hehe.

Maar krijg bij het boarden toch even een kleine paniekaanval wanneer een galante man voorstelt om mij te helpen om mijn luggage in de overhead storage te heffen en ik nog waarschuwend zeg dat die echt wel 'zwaar' is en ik het wel zelf kan (Leen doesn't share chocolate)... stoer als deze kerel zich wilt voordoen, neemt hij toch mijn valies en laat deze bijna vallen op het hoofd van de persoon naast mij... Pfieuw... zag het rampscenario al voor mij van twee mensen die mij vervolgen wegens whiplash en lumbago veroorzaakt door mijn veel te zware valies vol imported goodies! go figure...

de buit is binnen ;) I'm lucky customs didn't search my bag ;)  january 11 at San Francisco international airport

Met deze voorraad moeten we toch wel toekomen tot de paasperiode wanneer de paaseieren ons weer doen watertanden.
Binnenkort is het BCNC receptie en ik ga mijn zak witte chokotoffs meenemen om de reacties van de addicts te zien bij het proeven van de witte versie.
Persoonlijk ben ik nog steeds meer een fan van pure chocolade en blijven de originele chokotoffs mijn favoriet, maar verandering van spijs doet eten ;)

fleet week airshow

Het is Fleetweek dit weekend en deze keer gaan we eens kijken wat dat allemaal inhoudt. Vorig jaar hadden we nog andere activiteiten, maar Gwen, die toen op bezoek was, heeft aan de lijve mogen ondervinden dat het druk is in SF als het fleetweek is.

Wat is Fleet Week dan juist? Wel...

Fleet Week is een traditie waarbij gedurende een week de actieve militaire schepen van de Navy, Marine Corps en Coast guard aanmeren in verschillende grote steden zoals San Francisco. Tijdens deze week is het mogelijk om een rondleiding te krijgen op een van de schepen en zijn er ook demonstraties en vliegshows door onder ander de Blue Angels, het Navy's precision flight demonstration team.

Op zaterdag is er eerst de parade van de schepen die onder de Golden Gate brug door de baai in varen en aanmeren. Daarna is er zowel zaterdags als zondags een heuse airshow boven de bay die door iedereen gratis kan bekeken worden als je ergens een goed plaatsje langs de waterfront vindt...
Dit trekt natuurlijk heel veel toeschouwers aan en er wordt verwacht dat er  ongeveer 10.000 militairen en bijna een miljoen air-show toeschouwers in de stad zijn voor dit event.

Leuk weetje: het is de 30ste verjaardag van Fleet Week en dit jaar markeert ook een mijlpaal in maritieme geschiedenis - de 100ste verjaardag van de marine luchtvaart. Op 18 januari 1911, werd er voor het eerst met een tweedekker opgestegen van San Bruno (nu: SFO) en landde het vliegtuig aan boord van de USS Pennsylvania, die was verankerd in San Francisco Bay, en dit was de eerste demonstratie dat bewees dat vliegtuigen kunnen landen op schepen op zee



De beste manier om de show te bekijken is vanop een bootje aangezien ze dan vlak boven je hoofd passeren...
En wij hebben het geluk dat we iemand kennen die bijna wekelijks in de San Franciso Bay zeilt en we worden zondagnamiddag uitgenodigd om samen met Arne en Mireille mee te genieten van dit spektakel vanop de Mister Magoo, een mooie groene zeilboot.
 

(ed broberg photos)

Deze boot is niet zomaar een boot, maar is een J/120 race sailing boat die al 4x winnaar is geweest van de beroemde Big Boat series en Arne maakt deel uit van de crew van kapitein Steve Madeira.

(ed broberg photo)

Normaal is het werken geblazen tijdens de zeilraces en spat het water hoog op, maar nu blijft het zeil ingepakt en varen we rustig de bay in met een broodje en een blikje bier in ons hand, klaar om een ideaal plaatsje in te nemen op het water om op de eerste rij te zitten voor de airshow.

We varen langs de verschillende navy schepen, waarvan er eentje nog maar pas terug is van de missie om Osama Bin Laden om te leggen en op zee te begraven... en we krijgen ook een mooi zicht van downtown en de baybridge te zien.

Het is ondertussen 1u en het is mooi weer, zelfs warm in de haven, maar wanneer we aan de Marina komen in de buurt van de Golden Gate brug is het toch winderig en trekken we een extra laagje aan...

We zijn wat later vertrokken en missen een paar performers in het begin van de show, (coast guard demonstratie van rescue met helikopter en oude vliegtuigen) maar wanneer we een goed plaatsje gevonden hebben, kunnen we direct een half uur genieten van de Canadian snowbirds, de canadese versie van de blue angels...

Het is prachtig om ze in formatie te zien vliegen en een hartje te zien tekenen. Daarna passeert er een straaljager (F18 of een Tomcat) ondersteboven en worden we getrakteerd op een 'sonic boom' boven het water op nog geen 20m van de boot, vlak boven ons hoofd, geweldig om te zien en onmogelijk te beschrijven wat voor gevoel en geluid dit geeft als je er vlakbij zit!!!

Vervolgens is het de beurt aan de Boeing 747 van United om een paar duikvluchten te doen over de Golden Gate brug en vlak voor onze neus water doen opspatten tijdens het optrekken 20m boven het wateroppervlak. Het scheelt niet veel of het lijkt op een remake van de succesvolle Hudson-river noodlanding...

Na deze jumbojet krijgen we een zotte stuntvlieger die verbazingwekkende capriolen maakt in de opkomende mist (check out het filpmje op einde van de post) en dan is het het moment supreme: om 3u komen de langverwachte Blue Angels. We hebben hoge verwachtingen aangezien iedereen er laaiend enthousiast over is en ze het in het nieuws de voorbij 3 dagen over niks anders hebben gehad dan deze show...

Als inleiding komt 'Fat Albert', de C130, het logisitieke vliegtuig van de Blue Angels overgevlogen,  maar  daarna vliegen de Blue Angels zelf maar 2x over in formatie en breken dan de show af :( wegens teveel mist en te gevaarlijk...

Sunday's Blue Angel performance was cut short today due to the approaching fog and in the interest of safety.

Zodus hier wat foto's en video's van de show op zaterdag die wel normaal verlopen is:

Toch wat teleurgesteld dat we de Blue Angels niet zien, zetten we koers naar de haven, want de mist blijft opkomen en er valt niks meer te zien. Na een 20min varen zijn we blij om terug in de haven te zijn, want met de mist begon het zeer frisjes te worden op de baai. En na 3u te dobberen op het water zijn we ook content om terug aan wal te staan...

Ondanks het einde in mineur was het toch een aangename zondagmiddag en volgend jaar zullen we ze wel opnieuw zien.

Nogmaals dank aan Kapitein Madeira en Arne voor de mogelijkheid om dit allemaal te beleven vanop het water!!

Joepie Sarah op bezoek!

De komende 14 dagen komt een van mijn beste vriendinnen op bezoek, JOEPIE!

Sarah komt samen met haar ouders eens goed bestuderen waar wij wonen en het lijkt mij leuker om ze zelf aan het woord te laten...

In plaats van alles via een reisagentschap te boeken, besloten ze het om de gok te wagen en aan mij te vragen om zoveel mogelijk vast te leggen aan een goedkope prijs, zodat het voor Sarah toch nog betaalbaar bleef. Ze boekten enkel hun vliegtuigtickets en lieten verder alles over aan mij...

Sarah's vader, Jack, hield zelf een reisverslag bij dat ik graag met jullie deel, zo hoor je het eens van een ander...(voor diegene die mijn verslagen al beu zijn gelezen of curieus zijn of ik nu overdrijf of niet :)), maar aangezien we het soms niet kunnen laten,  hebben zowel Sarah als ikzelf er soms wat correcties of commentaar bijgezet.

Veel leesplezier! 

Proloog: Voorbereiding USA trip augustus 2011

Sarah wilde al in 2010 naar San Francisco om haar vriendin Leen te gaan bezoeken en ze had mij gevraagd of ik mee wilde. Na veel overleg en diep nadenken heb ik toch nog binnen de seconde geantwoord dat ik maar al te graag mee ging.

Hier schrijft dus een fiere vader zijn verslag over een van zijn mooiste vakanties.

Sarah kent haar papa maar al te goed, dus mocht ik zelfs de reis voorbereiden, een van mijn favoriete bezigheden. Ik kwam er echter al vrij snel achter dat Leen op haar eentje al een hele reisorganisatie is. Ik hoefde dus enkel maar haar instructies en raadgevingen op te volgen (en zelfs dat lukte me niet altijd). Dus Leen, dankjewel voor je engelengeduld en zelfbeheersing.

Toen we zekerheid kregen dat Leen ons zou vergezellen op onze trip door Californië werd de mama ook meegevraagd, kwestie van 30 jaar huwelijk te vieren en met gelijke getallen te kunnen werken. Zeg nu zelf: twee jonge meiden en een “bijna” bejaard echtpaar. De wonderen zijn echt de wereld nog niet uit :).

Op 2 januari 2011 boekte ik dan via Connections een vlucht voor ons drieën naar San Francisco en terug. De vakantieplanning was begonnen! Naar Californië van 15 tot 30 augustus, joepie! Of ook niet: Sarah moest eerder terug zijn om de voorbereiding van het nieuwe schooljaar niet te missen. Twee maanden vakantie hebben en dan nog verkeerd boeken! :) 
Dankzij Connections kregen we gelukkig een herschikking (zonder meerprijs, ik kan nog altijd onderhandelen). We zouden nog steeds op 15 augustus vertrekken, maar op 28 augustus terugkeren. Ook de vluchtroute veranderde en i.p.v. San Francisco heen en terug, werd het aankomen in San Francisco en vertrekken vanuit Los Angeles. Voor de heenreis had Connections ons ook een hotel in Slough voor ons geregeld had, de heenvlucht was immers gespreid over twee dagen.

Leen stippelde de route uit, boekte de hotels en gaf ons op tijd en stond de nodige tips. Zo boekten we in mei onze huurauto en een hotel in Palo Alto. Sarah kreeg “speciaal” logies in het “Oak Creek Hotel” met zwembad en “hot tub”. Lucky me! Verder kochten we nog enkele belangrijke reisgidsen om toch een minimum aan kennis op te doen en de indruk te geven dat we wisten wat we deden terwijl we op “roadtrip” waren. Zeer professioneel en vol enthousiasme zijn we die vergeten mee te nemen. In juni boekten we dan een bezoekje aan Alcatraz
en begin juli de tickets voor de tour door Warner Bros Studio’s en toen was alles geregeld. Zelfs de ESTA-formulieren waren ingevuld en betaald. Begin augustus werden de bestelde dollars afgehaald en vol ongeduld wachtten we tot de 15de. Spannend

Maandag 15 augustus 2011

Eindelijk is het zover! Kurt en Katrien brengen ons naar Zaventem Luchthaven waar we rond 19u00 aankomen voor onze vlucht van 21u30 naar London Heathrow. En om direct in de goede sfeer te belanden, drinken we iets in de Starbucks. (wat btw hééééééééél duur blijkt te zijn in Brussel!) 

Bij het inchecken besluiten we in echte last-minute stijl om onze bagage door de luchtvaartmaatschappij rechtstreeks te laten overzetten van de vlucht Brussel-Londen naar de vlucht Londen-San Francisco. Gelukkig denkt Sarah vooral aan het gemak, wat is er nog gemakkelijker als je bagage gewoon laten door te sturen? Geen zorgen extra onderweg! Dus nog snel wat in de handbagage en bagage afleveren. Nu inchecken en dan voor mij nog een farde sigaretten kopen want mijn merk vind je niet in Londen. Californië is dan wel erg anti-rokers, maar twee weken zonder “pafke” zag ik echt niet zitten. LOL, heeft wel zijn vruchten afgeworpen, niet?! Zelfs 24uur zonder “pafke” is al moeilijk voor de oudjes! Ons mama stapt in Londen buiten en gaat roken onder het bord “Please do NOT smoke here”. :) 

Bij de douanecontrole in Brussel werden we ook meteen  geconfronteerd met de strenge vloeistoffenregels! Nochtans hadden we ons voorzien door bij Hema een speciaal reiszakje te kopen. Ja dag Jan! De voorverpakte flesjes van Hema moesten in de vuilbak want er stond geen hoeveelheid op gedrukt! Tot zover de hulp van Hema!

De vlucht naar Londen was voorbij voor we door hadden dat we weg waren. We vertrokken in Brussel om 21u30 en kwamen op dezelfde tijd aan in Londen: super snel :)

In Heathrow namen we een taxi naar Slough waar we een overnachting hadden in het « Express by Holiday Inn »-hotel. Het was echter al zo laat dat we geen zin meer hadden om een restaurant te zoeken en in het hotel was alles qua eten al dicht. Dus even een tripje naar de “Tesco” achter het hotel voor wat chips en cola. Dit kenden we nog van onze bezoekjes aan onze dochter Ellen toen ze in Londen werkte.

Dinsdag 16 augustus 2011

Na een nachtje, dat Sarah stijf van de zenuwen amper doorstaan heeft, is het eindelijk ochtend en maken we ons klaar om te ontbijten.. Veel klaarmaken was er niet aan want onze spullen stonden nog op de luchthaven :)
Dan maar ongeschoren (nu praat ik voor mezelf) naar het ontbijt. ROFL
 
Daarna inpakken, wat in ons geval dus wel heel snel ging, naar beneden een taxi bestellen en op naar Heathrow! 

Inchecken bij Virgin Atlantic ging heel vlot zodat we ruim de tijd hadden om de luchthaven te verkennen (de vertrekhal dan toch). Nog wat sigaretten voor Bernadette, de oordopjes had ze al, en om half twee (lokale tijd) ging de Boeing 747 de lucht in voor een uurtje of elf. Slapen ging niet echt want er waren veel te veel goede films tijdens de vlucht :) En vreemd genoeg was ik ook niet moe! De stress van de vlucht viel van mijn schouders en ik liet mezelf eindelijk toe blij te zijn dat ik in de lucht hing!

Rond 16u00 (ook weer lokale tijd) landden we op San Francisco Luchthaven. Nu nog door de grenscontrole. Sarah is er niet helemaal gerust in (ze kent mij en ik mag dus absoluut niet grappig zijn, you never know hé!) maar dankzij een heel vriendelijke douanier aan het loket en onze ESTA-formulieren, ging het heel vlotjes. Ze vonden ons zo mooi dat er zelfs foto’s gemaakt werden om bij te houden :) 
De agent wilde vooral van mij weten wat ik in de US kwam doen. Gelukkig had Leen mij vooraf uitgebreid gebriefd en kon ik dus op al zijn vragen antwoorden. Hij vroeg zelfs of ik in de US kwam wonen. Moest hij nu 30 jaar jonger zijn had ik misschien ja gezegd. :) 

In de aankomsthal staat Leen ons al op te wachten mét naamboordje om haar dorpje te verkennen en ons over onze jetlag heen te helpen :)

Picking up the Nullens family at San Francisco International Airport (SFO).Tuesday, August 16, 2011 at 4:34pm

Dus op naar de auto en richting Palo Alto. Sarah krijgt nu eindelijk door wat het Oak Creek Hotel is (again lucky me!) en ik krijg ook weer eens een lesje geleerd: daag nooit een jongedame uit en zeker geen twee jongedames.
Ik had namelijk enkele opdrachten voor de dames bedacht en de eerste opdracht was een hoofddeksel voor mijn teer bloot bolleke. Eigen schuld, dikke bult! Jaja, be carefull what you wish for! :)  

Daarna werden wij in ons hotel (The Zen Hotel) gedropt. We fristen ons wat op en daarna ons eerste echte maaltijd in Californië, Palo Alto. Ik weet nog precies wat iedereen gegeten heeft (het ticketje bijhouden helpt).
Vergeet zeker niet de mannen die God’s boodschap verkondigen op straat, de winkels waar je echt alles hebt tot ‘savonds laat, de parkeerplaatsen vlak voor de deur (Amerikanen houden niet van ver wandelen) en de mooi verlichte bomen in het centrum!

En zelfs om 11 uur ’s avonds is het hier nog lekker warm. Heerlijk! We voelden ons direct thuis!
Hebt gij chance van een van de uitzonderlijk warme nachten mee te maken in CA! Zijn wij niet nog in de hottub gekropen na het eten? Heerlijk genieten (nadat het 10min had geduurd voor ik in mijn badpak erin durfde kruipen :)!

bay area tour en BBQ op vaderdag

We hebben gisteren goed Arne zijn verjaardag gevierd en het doet dus even pijn als we worden wakker gebeld.

Ik had voor Olivier zijn verjaardag (al een dik half jaar geleden) een vlucht over de bay area met Gerry kado gegeven, maar door drukke agenda's, andere plannen in het weekend of slecht weer was het er nog steeds niet van gekomen. Vandaag is het dan eindelijk zo ver.

Het is vaderdag en net zoals vorig jaar gaat dat blijkbaar gepaard met prachtig helder weer in San Francisco. Vorig jaar stonden we toen op de top van mount Livermore op Angel island met een wijds zicht over de bay. Vandaag gaat Olivier het eens vanuit de lucht zien, want dit helder weer is ideaal voor een sightseeing tour over de bay.
Aangezien het vandaag ook Arne's verjaardag is, sta ik vriendelijk mijn plaatsje af en geven we het kado aan hem, zodat hij San Francisco ook eens vanuit de lucht kan zien.

We spreken af bij Gerry en Ruth thuis en we moeten ons haasten om niet te laat te zijn, want we moeten nog helemaal naar de East bay rijden. Arne komt ook,nog wat bleekjes van zijn verjaardagsfeestje gisteren, toe en de mannen vertrekken samen naar het vliegveld van Livermore.

Hier is Olivier zijn relaas:

OK, aangezien beelden meer zeggen dan woorden, en zowel Olivier als Arne te druk bezig waren om rondom hun te kijken, valt er niet veel te lezen... maar de foto's spreken voor zich.

Vanuit Livermore (east bay) vlogen ze richting Berkeley en Oakland om dan de bay bridge te volgen en rond te cirkelen over Downtown, Alcatraz en de Golden Gate bridge. Daarna volgden ze de kustlijn richting Half Moon Bay... om vervolgens over Stanford University te passeren om te zien waar ze werken...

 
Ondertussen blijf ik bij Ruth en de kleine Ethan in San Ramon. Het plan was om even naar de top van mount Diablo te rijden, maar de warmte maakt ons loom en er zit alleen een wandeling met de buggy in de wijk in en verder zoeken we de verkoeling van de airco in huis op.

Wanneer de mannen terug zijn van de vlucht, plakken we er nog een barbecue aan vast om de dag goed af te sluiten.

De dagen zijn lang en dankzij de eerste hete dag is het 's avonds ook nog leuk vertoeven buiten. We gaan dus bbqen in een nabijgelegen park met zicht op Mount Diablo tot de zon onder gaat.