Vandaag heb ik een afspraak op het Uscis kantoor in San José voor de biometrische gegevens te registreren voor mijn werkvergunning. Ik had mijn I-765 al online ingevuld, maar deze gegevens kunnen ze nog niet via de wondere wereld der computers en internet verzamelen. Gelukkig heb ik vandaag een afspraak dus ik zorg dat ik 5 minuutjes voordien de parking op rijdt.
Binnen mag ik direct mijn gegevens invullen en ID voorleggen. Maar dan kom ik weer in aanraking met de verschillen hier in de USA. Ik moet mijn gewicht opgeven in pounds maar hoeveel is in godsnaams 1 US pound ? Normaal converteer ik dit op mijn iPhone met een handige application maar het is verboden om een gsm binnen te brengen dus heb ik die uit voorzorg in de auto laten liggen. Ik vraag het dan maar aan de mensen rondom mij , maar niemand weet het juiste antwoord. Ik gok dan maar iets en zet voor de zekerheid mijn gewicht toch ook nog in kg. Gelukkig wist ik al mijn lengte in ft/inches van onze fietsaankoop.
Vervolgens is het meteen mijn beurt om voor de 10de keer mijn vingerafdrukken te laten nemen. Ze hebben al een databank op zich voor enkel mijn vingerafdrukken zou ik zo denken...
Nog een foto en een handtekening en vijf minuten later sta ik weer buiten.
Hoe traag dat het bij de DMV gaat, zo snel ben ik buiten bij USCIS... dat ze daar maar eens een voorbeeld aan nemen. En het valt mij te binnen dat ik eigenlijk een fictief getal had kunnen invullen bij gewicht en lengte want dat hebben ze nu niet echt gecontroleerd en ik vraag me ook af waarom ze dit moeten weten voor een werkvergunning. Maar ja, dat is ook Amerika.
Nu mag ik in de loop van de komende weken mijn werkkaart in de bus verwachten en kan ik de volgende stap zetten in de zoektocht naar een job.
Wanneer ik thuis kom steekt er een melding in de brievenbus dat er een pakje is aangeboden geweest. Dat moet het pakje zijn van Ann & Raf voor mijn verjaardag (3 februari). Whoohoo, ik ben benieuwd wat er in zit...!
Vanavond eerste keer mixed hockey, best wel plezant en stevig voor de fysiek, het niveau ligt redelijk hoog en ik merk dat ik toch beter terug een beetje aan mijn conditie moet werken want achter mannen aan lopen, daar wordt ge toch redelijk moe van ;)
maandag 22 februari 2010
zaterdag 20 februari 2010
roadtrip Santa Cruz - San Francisco
Het is weer weekend en dat staat bij ons gelijk aan ROADTRIP.
Aangezien we momenteel nog niet echt hobbies hebben, is er ieder weekend vrije tijd die we proberen te vullen met wat exploring van California.
We beslissen om vandaag op roadtrip te gaan naar Santa Cruz om dan verder omhoog te rijden langs de scenic highway 1 tot in San Francisco om dan te eindigen aan Muir Woods. We vertrekken tegen half 11 van Palo Alto naar de zee, Santa Cruz, juist op tijd want de zon komt erdoor...Tegen de middag komen we aan in Santa Cruz en eten we voor het eerst buiten op het terras aan de haven. We checken even het belangrijkste strand, maar het wordt volledig van ons zicht onttrokken door een pretpark met rollercoasters. Dat snap ik dus niet aan Amerikanen , aan de schoonste stukskes zetten ze dan zo'n heel lelijk pretpark...zicht op zee is hier een totaal andere definitie geworden. Vervolgens gaan we naar de surfers kijken die hier met tientallen in het water dobberen. Santa Cruz is de officiële geboorteplaats van het surfen, en het gekende surfmerk Oneill is hier ontstaan. Helaas is het weer vergelijkbaar met vorige keer in Monterey en dus begint het al vlug terug dicht te trekken met zware bewolking. We beslissen om dan maar verder langs de scenic 1 te rijden en gewoon te genieten van het utizicht tijdens onze rit.
Het stuk tussen Santa Cruz en Half Moon bay is prachtige en nog redelijk ongerepte natuur ! Halverwege stoppen we even bij Big Bassin Redwoods state park en het Theodore J Hoover national preserve en passeren we bij Año Nuevo bay waar we rond deze tijd van het jaar normaalgezien zeeolifanten kunnen bewonderen. Op de stranden van de Año Nuevo bay komen ieder jaar in december de volwassen zeeolifanten aan land om te paren en in januari en februari kan men vooral de jonge pups zien die stoeien en leren zwemmen. Wanneer we toekomen aan de parking blijkt echter dat dit enkel via guided walk kan gezien wordenen dat men hiervoor op voorhand moet reserveren. Wij wisten hier natuurlijk weer niks van , dus dit zal voor een andere keer zijn ergens op het einde van het jaar want de periode dat de zeeolifanten aanwezig zijn is al bijna gedaan.
We vervolgen onze weg en passeren Half Moon Bay waar we vorige keer naar de Mavericks Big surfcontest zijn komen kijken. Automatisch komen we via de scenic way aan in San Francisco en pikken weer in op een stuk van de 49 miles scenic drive maar in de verkeerde richting (kloksgewijs), dus we besluiten om te testen of het mogelijk is om helemaal rond te geraken.
We doen een prachtig stuk in Presidio met onder andere een prachtig zicht op de golden gate bridge en we geraken zonder problemen tot aan Fisherman's Wharf maar dan beginnen de één richtingstraten! Kan toch niet zo moeilijk zijn, denken we, want dan rijden we toch gewoon een blokje verder of slagen we eerder af, maar dat is buiten San Francisco gerekend want op een gegeven moment kunnen we alleen maar naar rechts slaan en wij willen naar links! Alle volgende straten zijn allemaal natuurlijk one way naar rechts en bovendien moogt ge officieel op de grote wegen niet linksaf slaan. Op goed geluk, zig zag en kris kras door de stad maneuvreren, komen we toch eindelijk langs Chinatown (een stuk van de originele route) en beslissen we om Powell street naar beneden te rijden want dit is één van de steilste straten en dan passeren we ook de kabeltrams.
Uiteindelijk doen we de scenic drive "reverse" helemaal tot aan de ferrybuilding op het einde van Marketstreet. En Olivier ontwikkelt ondertussen een nieuw soort fotografie, drive by shooting door het open dak van de wolkenkrabbers downtown.
Om onze dag mooi af te ronden en aangezien de oude originele 49 scenic drive van in 1938 officieel eindigde aan Treasure Island beslissen we om nog even terug te passeren op Treasure island voor wat mooie foto's want de zon is nog niet onder...
Tegen 18u zijn we het beu en rijden we rechtstreeks naar huis via de 101. Vandaag hebben we een goeie 175 miles gereden en het is wel goed geweest voor het weekend.
Aangezien we momenteel nog niet echt hobbies hebben, is er ieder weekend vrije tijd die we proberen te vullen met wat exploring van California.
We beslissen om vandaag op roadtrip te gaan naar Santa Cruz om dan verder omhoog te rijden langs de scenic highway 1 tot in San Francisco om dan te eindigen aan Muir Woods. We vertrekken tegen half 11 van Palo Alto naar de zee, Santa Cruz, juist op tijd want de zon komt erdoor...Tegen de middag komen we aan in Santa Cruz en eten we voor het eerst buiten op het terras aan de haven. We checken even het belangrijkste strand, maar het wordt volledig van ons zicht onttrokken door een pretpark met rollercoasters. Dat snap ik dus niet aan Amerikanen , aan de schoonste stukskes zetten ze dan zo'n heel lelijk pretpark...zicht op zee is hier een totaal andere definitie geworden. Vervolgens gaan we naar de surfers kijken die hier met tientallen in het water dobberen. Santa Cruz is de officiële geboorteplaats van het surfen, en het gekende surfmerk Oneill is hier ontstaan. Helaas is het weer vergelijkbaar met vorige keer in Monterey en dus begint het al vlug terug dicht te trekken met zware bewolking. We beslissen om dan maar verder langs de scenic 1 te rijden en gewoon te genieten van het utizicht tijdens onze rit.
Het stuk tussen Santa Cruz en Half Moon bay is prachtige en nog redelijk ongerepte natuur ! Halverwege stoppen we even bij Big Bassin Redwoods state park en het Theodore J Hoover national preserve en passeren we bij Año Nuevo bay waar we rond deze tijd van het jaar normaalgezien zeeolifanten kunnen bewonderen. Op de stranden van de Año Nuevo bay komen ieder jaar in december de volwassen zeeolifanten aan land om te paren en in januari en februari kan men vooral de jonge pups zien die stoeien en leren zwemmen. Wanneer we toekomen aan de parking blijkt echter dat dit enkel via guided walk kan gezien wordenen dat men hiervoor op voorhand moet reserveren. Wij wisten hier natuurlijk weer niks van , dus dit zal voor een andere keer zijn ergens op het einde van het jaar want de periode dat de zeeolifanten aanwezig zijn is al bijna gedaan.
We vervolgen onze weg en passeren Half Moon Bay waar we vorige keer naar de Mavericks Big surfcontest zijn komen kijken. Automatisch komen we via de scenic way aan in San Francisco en pikken weer in op een stuk van de 49 miles scenic drive maar in de verkeerde richting (kloksgewijs), dus we besluiten om te testen of het mogelijk is om helemaal rond te geraken.
We doen een prachtig stuk in Presidio met onder andere een prachtig zicht op de golden gate bridge en we geraken zonder problemen tot aan Fisherman's Wharf maar dan beginnen de één richtingstraten! Kan toch niet zo moeilijk zijn, denken we, want dan rijden we toch gewoon een blokje verder of slagen we eerder af, maar dat is buiten San Francisco gerekend want op een gegeven moment kunnen we alleen maar naar rechts slaan en wij willen naar links! Alle volgende straten zijn allemaal natuurlijk one way naar rechts en bovendien moogt ge officieel op de grote wegen niet linksaf slaan. Op goed geluk, zig zag en kris kras door de stad maneuvreren, komen we toch eindelijk langs Chinatown (een stuk van de originele route) en beslissen we om Powell street naar beneden te rijden want dit is één van de steilste straten en dan passeren we ook de kabeltrams.
Uiteindelijk doen we de scenic drive "reverse" helemaal tot aan de ferrybuilding op het einde van Marketstreet. En Olivier ontwikkelt ondertussen een nieuw soort fotografie, drive by shooting door het open dak van de wolkenkrabbers downtown.
Om onze dag mooi af te ronden en aangezien de oude originele 49 scenic drive van in 1938 officieel eindigde aan Treasure Island beslissen we om nog even terug te passeren op Treasure island voor wat mooie foto's want de zon is nog niet onder...
Tegen 18u zijn we het beu en rijden we rechtstreeks naar huis via de 101. Vandaag hebben we een goeie 175 miles gereden en het is wel goed geweest voor het weekend.
woensdag 17 februari 2010
it's electrifying
Dinsdag 16 februari
Heb me als volunteer opgegeven voor de World Cup Qualifier van 26 maart tot 3 april in San Diego, een toernooi waarbij de nationale vrouwenteams van USA, Canada, Mexico, Frankrijk, Korea en last but not least BELGIE :) spelen voor een plaatsje op de World Cup in augustus 2010 te Argentinië. We zulllen eens zien of ze daar iemand kunnen gebruiken die Nederlands en Frans spreekt en bovendien een groot deel van het nationale team kent bij voornaam...
Woensdag 17 februari
Er is geen stroom voor bijna een ganse dag. De oorzaak?
In East Palo Alto is om 8 am een vliegtuigje gecrasht in de mist en heeft de hoogspanningskabels en/of toren omvergemaaid, gevolg, heel Palo Alto en delen van Mountain View en Menlo Park zonder electriciteit.
Olivier merkt er niks van want Stanford University heeft zijn eigen power plant en op campus hebben ze dus als enige in de buurt stroom. Buiten de campus is het een heel ander verhaal. Heel de stad ligt plat, alle winkels en restaurants zijn dicht, geen verkeerslichten dus chaos op de weg en voor de rest is het nu downtown een beetje ghost-town...
Hier in ons gebouw zijn de gangen pikdonker en gelukkig kan ik rondlopen met de handige application "flashlight" op mijn iPhone. De community doet echter veel moeite om het ons zo comfortabel mogelijk te maken. Tegen 2pm hebben ze in alle donkere traphallen en gangen lampjes gelegd en overal hebben ze tips onder de deur geschoven om zo economisch op te springen met de frigo en dergelijke.
Mijn oplossing voor dit probleem: het is gelukkig een opmerkelijk warme lente dag in februari, 20°C en een stralende zon , dus neem ik mijn boek mee naar beneden en installeer mij aan het zwembad voor een namiddagje lezen. Ondertussen weet ik aan de hand van de langszoevende golfkarretjes dat het probleem nog steeds niet is opgelost. Ideale oplossing zou ik zo zeggen , want er kan toch niks anders gedaan worden , geen tv,internet,licht... letterlijk back to the stone age, hopelijk duurt de stroomonderbreking niet te lang want de dingen in de frigo liggen hier toch niet op te wachten.
Rond 16u wordt het me zelfs te warm aan het zwembad, volgende keer moet ik toch maar de zonnecrème bovenhalen want de zon brandt fameus ookal is het nog maar februari. Dus besluit ik om even langs te gaan bij Olivier om even mijn mails te checken. We zijn juist aan het bedenken dat we best wat kaarsen kunnen gaan scoren in de supermarkt voor als het donker wordt maar om 18u springt alles terug aan en wordt er luid gejuicht op het domein.
Meer updated informatie op een ander blog over de crash en stroomonderbreking
alles van begin tot einde beschreven en meer :)
Ik vraag me af of het niet beter is om zoals in België de powerlines in de grond te leggen , het heeft ook zijn nadelen zoals steeds de stoep openleggen en het zal ook wel meer kosten, maar dan hebt ge geen mooie natuur die bezoedeld wordt door hoogspanningslijnen en zouden er veel minder power outages zijn bij een beetje storm of een crash...
Stof tot nadenken...
'S avonds is er terug pick-up hockey maar er komen niet veel mensen opdagen omdat ze dachten dat de verlichting ook niet zou werken aan het hockeyveld. (logisch als ge al die berichten in het nieuws ziet)
Heb me als volunteer opgegeven voor de World Cup Qualifier van 26 maart tot 3 april in San Diego, een toernooi waarbij de nationale vrouwenteams van USA, Canada, Mexico, Frankrijk, Korea en last but not least BELGIE :) spelen voor een plaatsje op de World Cup in augustus 2010 te Argentinië. We zulllen eens zien of ze daar iemand kunnen gebruiken die Nederlands en Frans spreekt en bovendien een groot deel van het nationale team kent bij voornaam...
Woensdag 17 februari
Er is geen stroom voor bijna een ganse dag. De oorzaak?
In East Palo Alto is om 8 am een vliegtuigje gecrasht in de mist en heeft de hoogspanningskabels en/of toren omvergemaaid, gevolg, heel Palo Alto en delen van Mountain View en Menlo Park zonder electriciteit.
Olivier merkt er niks van want Stanford University heeft zijn eigen power plant en op campus hebben ze dus als enige in de buurt stroom. Buiten de campus is het een heel ander verhaal. Heel de stad ligt plat, alle winkels en restaurants zijn dicht, geen verkeerslichten dus chaos op de weg en voor de rest is het nu downtown een beetje ghost-town...
Hier in ons gebouw zijn de gangen pikdonker en gelukkig kan ik rondlopen met de handige application "flashlight" op mijn iPhone. De community doet echter veel moeite om het ons zo comfortabel mogelijk te maken. Tegen 2pm hebben ze in alle donkere traphallen en gangen lampjes gelegd en overal hebben ze tips onder de deur geschoven om zo economisch op te springen met de frigo en dergelijke.
Mijn oplossing voor dit probleem: het is gelukkig een opmerkelijk warme lente dag in februari, 20°C en een stralende zon , dus neem ik mijn boek mee naar beneden en installeer mij aan het zwembad voor een namiddagje lezen. Ondertussen weet ik aan de hand van de langszoevende golfkarretjes dat het probleem nog steeds niet is opgelost. Ideale oplossing zou ik zo zeggen , want er kan toch niks anders gedaan worden , geen tv,internet,licht... letterlijk back to the stone age, hopelijk duurt de stroomonderbreking niet te lang want de dingen in de frigo liggen hier toch niet op te wachten.
Rond 16u wordt het me zelfs te warm aan het zwembad, volgende keer moet ik toch maar de zonnecrème bovenhalen want de zon brandt fameus ookal is het nog maar februari. Dus besluit ik om even langs te gaan bij Olivier om even mijn mails te checken. We zijn juist aan het bedenken dat we best wat kaarsen kunnen gaan scoren in de supermarkt voor als het donker wordt maar om 18u springt alles terug aan en wordt er luid gejuicht op het domein.
Meer updated informatie op een ander blog over de crash en stroomonderbreking
alles van begin tot einde beschreven en meer :)
Ik vraag me af of het niet beter is om zoals in België de powerlines in de grond te leggen , het heeft ook zijn nadelen zoals steeds de stoep openleggen en het zal ook wel meer kosten, maar dan hebt ge geen mooie natuur die bezoedeld wordt door hoogspanningslijnen en zouden er veel minder power outages zijn bij een beetje storm of een crash...
Stof tot nadenken...
'S avonds is er terug pick-up hockey maar er komen niet veel mensen opdagen omdat ze dachten dat de verlichting ook niet zou werken aan het hockeyveld. (logisch als ge al die berichten in het nieuws ziet)
dinsdag 16 februari 2010
reacties
Het is nu mogelijk om reacties achter te laten op onze berichtjes.
Klik op reactie, vervolgens selecteer je bij profiel naam/URL en typ hier je naam, dan typ je je reactie en klik je op reactie plaatsen
It's as simple as that !!!
Als jullie al een google-account hebben kunt ge ook bij profiel selecteren met uw account inloggen en dan reageren. Zo blijft ge ook op de hoogte van antwoord op uw reactie via mail (vermoed ik)
Er is ook de mogelijkheid om anoniem te reageren , maar het is aangenamer om te weten wie er een boodschap achterlaat zodat we kunnen reageren. Anonieme berichten die nikszeggende commentaar geven zullen verwijderd worden.
Groetjes en veel plezier.
Klik op reactie, vervolgens selecteer je bij profiel naam/URL en typ hier je naam, dan typ je je reactie en klik je op reactie plaatsen
It's as simple as that !!!
Als jullie al een google-account hebben kunt ge ook bij profiel selecteren met uw account inloggen en dan reageren. Zo blijft ge ook op de hoogte van antwoord op uw reactie via mail (vermoed ik)
Er is ook de mogelijkheid om anoniem te reageren , maar het is aangenamer om te weten wie er een boodschap achterlaat zodat we kunnen reageren. Anonieme berichten die nikszeggende commentaar geven zullen verwijderd worden.
Groetjes en veel plezier.
maandag 15 februari 2010
Presidents day
Het is maandag maar Olivier heeft weer vrijaf want vandaag is het Presidents day, een officiële feestdag voor alle Amerikanen. Ideaal om een beetje te bekomen van het weekend en onszelf te bewonderen op het nieuws via de websites. Al snel heeft iedereen door dat we wakker zijn en dat heeft tot gevolg dat we heel de voormiddag skypen over de treinramp in België en alle andere belevenissen van de voorbije dagen.
In de namiddag beslissen we om toch nog iets van onze dag te maken aangezien het zonnetje van de partij is en we zetten rond 14u koers naar zee. Via Santa Cruz rijden we naar Monterey Bay,want daar in de buurt valt veel te zien volgens onze reisgids.
We eten rustig in Monterey en willen dan nog wat rondkijken langs de 17miles drive met op het programma nog Pacific grove, Pebble beach en Carmel beach maar de mist is de grote spelbreker. Juist wanneer we de kust willen afwandelen zien we de mist opkomen en tegen dat we terug aan de auto zijn(maar 5 minuutjes wandelen) is heel Monterey in een dik pak mist gehuld. Tot daar ons uitstapje dan maar, dit zullen we een volgende keer moeten opnieuw proberen en hopen dat het weer dan beter is.
Even twijfelen we nog om het Monterey Aquarium te bezoeken, maar hier hebt ge redelijk wat tijd voor nodig en het is tenslotte al 16u. We keren dan maar vroegtijdig huiswaarts, en ookal hebben we niet veel gedaan,toch zijn we moe. Ik ben blij dat onze auto cruisecontrol heeft want dat maakt de rit naar huis iets gemakkelijker. Ik heb zo'n klein vermoeden dat we een zonneslagje hebben opgelopen in die paar uurtjes zon dat we hebben gezien want we zien allebei wat rood in ons gezicht. Volgende keer toch maar zonnecréme meenemen.
Na een roadtrip van 4u zijn we wreed content dat we kunnen ontspannen in de jacuzzi. We vinden zelfs nog de fut om toch nog 20 lengtes te zwemmen in ons verwarmd zwembad. Nu weten we weer waarom we deze locatie hebben gekozen :) We nemen ons voor om vanaf nu iedere dag een 20tal lengtes te zwemmen om terug wat conditie op te doen.
In de namiddag beslissen we om toch nog iets van onze dag te maken aangezien het zonnetje van de partij is en we zetten rond 14u koers naar zee. Via Santa Cruz rijden we naar Monterey Bay,want daar in de buurt valt veel te zien volgens onze reisgids.
We eten rustig in Monterey en willen dan nog wat rondkijken langs de 17miles drive met op het programma nog Pacific grove, Pebble beach en Carmel beach maar de mist is de grote spelbreker. Juist wanneer we de kust willen afwandelen zien we de mist opkomen en tegen dat we terug aan de auto zijn(maar 5 minuutjes wandelen) is heel Monterey in een dik pak mist gehuld. Tot daar ons uitstapje dan maar, dit zullen we een volgende keer moeten opnieuw proberen en hopen dat het weer dan beter is.
Even twijfelen we nog om het Monterey Aquarium te bezoeken, maar hier hebt ge redelijk wat tijd voor nodig en het is tenslotte al 16u. We keren dan maar vroegtijdig huiswaarts, en ookal hebben we niet veel gedaan,toch zijn we moe. Ik ben blij dat onze auto cruisecontrol heeft want dat maakt de rit naar huis iets gemakkelijker. Ik heb zo'n klein vermoeden dat we een zonneslagje hebben opgelopen in die paar uurtjes zon dat we hebben gezien want we zien allebei wat rood in ons gezicht. Volgende keer toch maar zonnecréme meenemen.
Na een roadtrip van 4u zijn we wreed content dat we kunnen ontspannen in de jacuzzi. We vinden zelfs nog de fut om toch nog 20 lengtes te zwemmen in ons verwarmd zwembad. Nu weten we weer waarom we deze locatie hebben gekozen :) We nemen ons voor om vanaf nu iedere dag een 20tal lengtes te zwemmen om terug wat conditie op te doen.
zondag 14 februari 2010
Kris Peeters op bezoek in SF moma en wij zijn erbij...
Vandaag is het Valentijn...
Normaal doen we niet mee aan deze dag, maar ach, als er activiteiten zijn georganiseerd dan kan deelnemen nooit kwaad. In onze community kunnen we iedere zondag een brunch nuttigen in het clubhouse en vandaag is het een specialeValentijn brunch met champagne enbelgian waffels. Kan toch niet slecht zijn :)
Bovendien heeft Olivier blijkbaar toch de romantische kriebel te pakken want hij geeft mij een orchidee kado!
Tegen dat we terug zijn van onze brunch is de helft van de dag al gepasseerd en vandaag staat er om 17u nog de receptie in het SFMoma op het programma.We besluiten om iets eerder naar San Francisco te vertrekken en nog een beetje aan sight-seeing te doen. We pikken in op de 49 scenic drive, de sight-seeing tour bij uitstek om alle Tourist Traps tegen te komen in een keer. Dit is een van de weinige dingen die we nog niet hadden gedaan bij onze vorige bezoek aan San Francisco omdat ge hier een auto voor nodig hebt. Of de drive echt 49 miles lang is weet ik niet ze beweren van wel, maar alles wat met San Francisco te maken heeft, wordt gelinkt aan het nummer 49. Zo is de stad volgens een van de reisgidsen op 49 square miles gebouwd. Dan zijn er nog de San Francisco 49'ers het plaatselijke American Football team, Volgens wikipedia: "The name "49ers" comes from the name given to the gold prospectors who arrived in Northern California around 1849 during the California gold rush."
Verder is er op de website van SF ook nog dit te vinden over de Scenic drive:
"in 1938, when the Downtown Association created the 49 Mile Scenic Drive to highlight the city's beauty and to promote it as a business and tourist destination, the route began at City Hall, curved along the northern shoreline of the bay and down the Pacific coastline, swooped around Lake Merced, dipped into Golden Gate Park, climbed to the top of Twin Peaks, cruised down Market Street, crossed the Bay Bridge, and ended on Treasure Island. "
"The 49 Mile Scenic Drive, which now begins and ends at City Hall, has been modified many times since city fathers first traced its meandering course on a map."
"And it's a looooong 49 miles."
"It takes about four hours -- that's without a single sightseeing stop -- to drive."
tot hier de gratis toeristische informatie !
Bij de AAA hebben ze mij gelukkig een map meegegeven met heel de drive op uitgewerkt want normaalgezien kunt ge de route ook volgen door de typische borden te volgen, echter worden deze vaak als souvenir meegepikt of verdraaid om toeristen te plagen :)
Ondertussen is het al 16u dus we volgen nog een klein stukje de drive tot aan Market street en vandaar rijden we naar het San Francisco Museum Of Modern Art, hopende van parking te vinden in de buurt. Het zit ons mee vandaag want vlak naast het museum is er een parkeergarage. Ik heel blij , want met die nieuwe schoenen was ik niet van plan om een aantal blokken te wandelen.
We zijn perfect op tijd voor de receptie om 17u maar zoals gewoonlijk laten belangrijke mensen (of die toch denken dat ze belangrijk zijn) nog even op hun wachten. Dus zetten we ons nog even neer in het Moma Café.
Om 17u10 besluiten we toch al de zaal binnen te stappen en na een 10tal minuten komen dan toch eindelijk de minister-president en zijn delegatie binnengewandeld.
Is het toeval of had ons groepje van Belgica mensen zich ideaal gepositioneerd? We zijn de eersten die een handje mogen schudden en een babbeltje slaan met Ingrid Lieten en Kris Peeters :).
Na de toespraak die gelukkig niet lang duurde, het is immers half 3 's nachts in België en dus hebben de hoge pieten een beetje last van jetlag, krijgen we nog een privé rondleiding na sluitinguur langs de werken van Luc Tuymans.
Rond 19u30 staan we op straat en besluiten om met een deel van de Belgica groep nog ene te gaan drinken. We wandelen de Yerba Buena gardens binnen aan de overkant van het museum en vinden we een gezellige bar waar we een prachtig zicht hebben op de verlichte wolkenkrabbers en de gardens. Echter binnen is er een trouw aan de gang en even spelen we met het idee om de trouw te crashen, maar we zetten ons uiteindelijk beschaafd buiten op het terras. Het is al wat killig maar toch nog juist te doen om buiten te zitten met een jasje aan. Toch wel een beetje raar om midden februari 's avonds al buiten een cocktail op het terras te drinken, maar blijkbaar is het een uitzonderlijk warme en mooie dag voor San Francisco dus daar moeten we ten volle van genieten...
De volgende dag 'smorgens: we zijn weer in het nieuws, nu op de VRT om 13u Belgische tijd :)
link journaal: Peeters en Lieten zijn op bezoek in Californië
Normaal doen we niet mee aan deze dag, maar ach, als er activiteiten zijn georganiseerd dan kan deelnemen nooit kwaad. In onze community kunnen we iedere zondag een brunch nuttigen in het clubhouse en vandaag is het een specialeValentijn brunch met champagne enbelgian waffels. Kan toch niet slecht zijn :)
Bovendien heeft Olivier blijkbaar toch de romantische kriebel te pakken want hij geeft mij een orchidee kado!
Tegen dat we terug zijn van onze brunch is de helft van de dag al gepasseerd en vandaag staat er om 17u nog de receptie in het SFMoma op het programma.We besluiten om iets eerder naar San Francisco te vertrekken en nog een beetje aan sight-seeing te doen. We pikken in op de 49 scenic drive, de sight-seeing tour bij uitstek om alle Tourist Traps tegen te komen in een keer. Dit is een van de weinige dingen die we nog niet hadden gedaan bij onze vorige bezoek aan San Francisco omdat ge hier een auto voor nodig hebt. Of de drive echt 49 miles lang is weet ik niet ze beweren van wel, maar alles wat met San Francisco te maken heeft, wordt gelinkt aan het nummer 49. Zo is de stad volgens een van de reisgidsen op 49 square miles gebouwd. Dan zijn er nog de San Francisco 49'ers het plaatselijke American Football team, Volgens wikipedia: "The name "49ers" comes from the name given to the gold prospectors who arrived in Northern California around 1849 during the California gold rush."
Verder is er op de website van SF ook nog dit te vinden over de Scenic drive:
"in 1938, when the Downtown Association created the 49 Mile Scenic Drive to highlight the city's beauty and to promote it as a business and tourist destination, the route began at City Hall, curved along the northern shoreline of the bay and down the Pacific coastline, swooped around Lake Merced, dipped into Golden Gate Park, climbed to the top of Twin Peaks, cruised down Market Street, crossed the Bay Bridge, and ended on Treasure Island. "
"The 49 Mile Scenic Drive, which now begins and ends at City Hall, has been modified many times since city fathers first traced its meandering course on a map."
"And it's a looooong 49 miles."
"It takes about four hours -- that's without a single sightseeing stop -- to drive."
tot hier de gratis toeristische informatie !
Bij de AAA hebben ze mij gelukkig een map meegegeven met heel de drive op uitgewerkt want normaalgezien kunt ge de route ook volgen door de typische borden te volgen, echter worden deze vaak als souvenir meegepikt of verdraaid om toeristen te plagen :)
Via Hwy 280 richting Pacifica vervolgens via de skyline boulevard aan pikken we aan bij Lake Merced om vandaar route te volgen in tegenwijzerzin (zoals die bedoeld is). De drive brengt ons in het Golden Gate park waar het druk is omwille van de combinatie weekend en mooie weer.
Het park hebben we al eens doorgewandeld dus we rijden rustig door. De weg leidt ons naar Twin Peaks waar ge een machtig zicht hebt over de stad bij klaar weer. Tijd om het fototoestel boven te halen en een aantal foto's te trekken...
Ondertussen is het al 16u dus we volgen nog een klein stukje de drive tot aan Market street en vandaar rijden we naar het San Francisco Museum Of Modern Art, hopende van parking te vinden in de buurt. Het zit ons mee vandaag want vlak naast het museum is er een parkeergarage. Ik heel blij , want met die nieuwe schoenen was ik niet van plan om een aantal blokken te wandelen.
We zijn perfect op tijd voor de receptie om 17u maar zoals gewoonlijk laten belangrijke mensen (of die toch denken dat ze belangrijk zijn) nog even op hun wachten. Dus zetten we ons nog even neer in het Moma Café.
Om 17u10 besluiten we toch al de zaal binnen te stappen en na een 10tal minuten komen dan toch eindelijk de minister-president en zijn delegatie binnengewandeld.
Is het toeval of had ons groepje van Belgica mensen zich ideaal gepositioneerd? We zijn de eersten die een handje mogen schudden en een babbeltje slaan met Ingrid Lieten en Kris Peeters :).
Na de toespraak die gelukkig niet lang duurde, het is immers half 3 's nachts in België en dus hebben de hoge pieten een beetje last van jetlag, krijgen we nog een privé rondleiding na sluitinguur langs de werken van Luc Tuymans.
Rond 19u30 staan we op straat en besluiten om met een deel van de Belgica groep nog ene te gaan drinken. We wandelen de Yerba Buena gardens binnen aan de overkant van het museum en vinden we een gezellige bar waar we een prachtig zicht hebben op de verlichte wolkenkrabbers en de gardens. Echter binnen is er een trouw aan de gang en even spelen we met het idee om de trouw te crashen, maar we zetten ons uiteindelijk beschaafd buiten op het terras. Het is al wat killig maar toch nog juist te doen om buiten te zitten met een jasje aan. Toch wel een beetje raar om midden februari 's avonds al buiten een cocktail op het terras te drinken, maar blijkbaar is het een uitzonderlijk warme en mooie dag voor San Francisco dus daar moeten we ten volle van genieten...
De volgende dag 'smorgens: we zijn weer in het nieuws, nu op de VRT om 13u Belgische tijd :)
link journaal: Peeters en Lieten zijn op bezoek in Californië
zaterdag 13 februari 2010
Mavericks big surf contest
IT'S ON !!!
Vandaag wordt de Mavericks big surf contest gehouden, een event dat maar 1 keer op een jaar wordt georganiseerd in de winterperiode als de swell voor grote golven zorgt (door een storm in de Paficic). En sinds gisteren is het officieel, Mavericks 2010 is a go.
Mavericks is een bekende wereldberoemde golf waar maar een paar waaghalzen op durven surfen. Vandaag worden er golven van 20 ft verwacht...
We staan vroeg op want ze hebben op het nieuws aangekondigd dat er zo'n slordige 40000 man naar Half Moon Bay zou afzakken om de contest te volgen. Na een half uurtje rijden zonder enige file komen we om 7am toe aan Pillar point aan Princeton at the Sea waar de actie het best te zien is. De competitie start om 8am maar de beste plaatsen zijn al bezet, want er is maar een klein stukje strand en een steile clif waar iedereen kan staan omdat de rest militaire basis is.
We checken eerst het strand uit en kijken naar de hoge golven, maar hoogtij is voorzien voor 10am en de golven komen nu soms al tot aan de voet van de klif. Aangezien we geen natte voeten willen kruipen we een stukje de berg op, geen moment te vroeg want een paar tellen later komen er een aantal golven aangerold op het strand. Echter op de klif is het ook niet veilig want er staan hier zoveel mensen bijeen gepakt dat een duwtje genoeg is om er een paar de klif af te duwen. bovendien waarschuwen ze dat door de regen van de laatste dagen de klif nog onstabieler is dan anders...
Wij beslissen dan maar om nog wat verder naar achter te gaan en de actie te volgen op het grote scherm dat opgesteld staat. Veel beter aangezien we geen supertelelens of verrekijker in ons bezit hebben, zien we meer op het scherm. Echt zot om die mannen te zien gaan op de golven, ik ben dan wel prettig gestoord, maar dit ziet ge mij toch niet direct riskeren
Maar goed dat we verder zijn gaan staan want tijdens hoogtij slagen er 3 golven over het strand en veegt de helft van het sponsordorp weg, luidsprekers, scorebord,alles. Blijkt dat er 13 mensen meegesleept zijn door de golf en dat er een paar een arm of een been gebroken hebben. Chance dat we op tijd besefte dat het daar toch redelijk gevaarlijk was. Hieronder een situatieschets van voor en achter de wipe-out adhv 2 foto's:
Tegen de middag begint onze maag te grommen en aangezien de helft van de standjes weggevaagd zijn, hoogtij toch voorbij is en de beste golven dus gepasseerd zijn, keren we terug naar het stadje Princeton at the Sea.
Op de terugweg merken we pas hoe druk het is, er stroomt nog een massa volk toe, terwijl het strand wegens veiligheidsredenen is afgesloten, en dus kruipen ze allemaal de kliffen op om een glimp te kunnen opvangen van de contest.We hebben een beetje medelijden met al diegene die nu nog toekomen en niets te zien krijgen, terwijl wij al terugkeren omdat we het wel genoeg vonden en onze prime location achter ons laten.
Wanneer we van Half Moon Bay terug naar Palo Alto rijden, is er plots wel sprake van de verkeersdrukte want in de ander richting staan ze vanaf de highway aan te schuiven om nog naar het event te gaan kijken (terwijl de finale al bezig is)...
Een half uurtje later kijken we rustig naar de finale via de webcam en blijkt dat er niet veel meer te beleven valt. Al de actie was tijdens de heats en die hebben we van dichtbij meegemaakt.
's Avonds kijken we uitgebreid naar de helikopterbeelden van de verschillende zenders die heel de dag boven ons hoofd rond cirkelden en blijkt dat deze editie de meest memorabele was. De hoogste golven ooit tijdens de wedstrijd en de wipe-out van de spectators op het strand is hetgene dat nog het meest wordt besproken.
We beklagen het ons niet dat we zo vroeg uit de veren moesten vandaag...
Dan rijst plots de vraag: Komt het omdat wij aanwezig waren dat er weer zoiets gebeurd??
Geen dolfijnen of walvissen te zien als wij op de boot zitten of het nu in Australie, Hawaii,Maui,Tenerife of Rangiroa is, Tsunami op huwelijksreis, wipe-out door onze aanwezigheid op de Mavericks, zijn er hier vreemde krachten aan het werk? Are we haunted, trekken wij deze malchance aan?
Voor de ramptoeristen of de geinteresseerden:
meer foto's van onze ervaring van de surf contest: "Californian adventure"
officiële website: http://www.maverickssurf.com/
videofragment: Surfers rush monster waves at Mavericks (abc-news)
videofragment: Spectators keep distance at Mavericks (abc-news)
videofragment: Mavericks wipe out (cbs-news)
videofragment: Surfers rush monster waves at Mavericks (abc-news)
videofragment: Spectators keep distance at Mavericks (abc-news)
videofragment: Mavericks wipe out (cbs-news)
vrijdag 12 februari 2010
verhuisweek
Maandag 8 februari
Na een luie zondag die we enkel gevuld hebben met naar de superbowl te kijken, trekken we 's morgensvroeg met onze ingepakte valiezen naar ons eigen appartement. Vandaag komen ze TV en internet installeren van comcast, en dat is de definitieve incentive om te verhuizen...
De foto's van ons nieuw apparmentje komen later nog wel.
Dinsdag 9 februari
We zitten al de hele tijd te zeggen dat we Avatar moeten gezien hebben voor de oscars en vanavond voegen we de daad bij het woord en springen we dus in de auto om in Santa Clara naar Avatar te gaan kijken in 3D op Imax scherm.
Jawadde, een geweldige film en zeker de nominaties waardig want het is één van de beste sinds de trilogie van Lord of the Rings. Bovendien ben ik tot de constatatie gekomen dat ik niet meer zonder 3D zou willen kijken in de cinema, kwestie dat het zijn geld waard is, want de prijzen zijn hier ook gestegen sinds alles tegenwoordig zo snel op internet te verkrijgen is en 3D is zo leuk dat naar een gewone film kijken saai wordt.
Nu staat er nog enkel de film: couples retreat op ons lijstje van films die we nog moeten meepikken want die heeft een speciale band met ons. Nl. onze huwelijksreis.
Woensdag 10 februari
Komend weekend is er een receptie in SF moma vanwege de Vlaamse minister-President alias George Clooney ter ere van Luc Tuymans, de bekendste Vlaming en blijkbaar wereldbefaamd voor zijn schilderijen (heb er eigenlijk nog nooit van gehoord, maar ik ben dan ook geen referentie), alle belgen in USA zijn uitgenodigd en vermits het in San Francisco is gaan we er zeker naar toe, alleen is de grote vraag: what should I wear?? want we hebben niet echt formele kledij meegenomen in onze valies. De opdracht voor de komende dagen zal dus het zoeken naar een geschikte outfit zijn voor Olivier en mij.
Ik bedenk ook dat ik best nog eens naar de kapper ga, maar het vinden van een kapper is blijkbaar ook niet evident, iedereen heeft hier zijn/haar persoonlijke kapper en sommige mensen zijn zelfs bereid om zelfs 100 miles hiervoor om te rijden. Wat ik na wat googlen heb ondervonden is dat de meeste hier in Palo Alto echte beauty salons zijn, waar ge gemakkelijk tussen $70 en $200 uitgeeft en weken op voorhand een afspraak moet vastleggen.
Na deze specifieke vraag te hebben gesteld bij het Resource center en het international center ben ik niet veel wijzer geworden... Ze waren wel enthousiast om eens iets anders op te zoeken ipv de gebruikelijke formaliteiten omtrent visa en verzekering etc. Sommigen gingen zo in deze opdracht op dat ze heel het international center bijeen trommelden om informatie te zoeken :). Na navraag bij een 10-tal mensen blijven we met 2 verschillende mogelijkheden over: Supercuts of Hair international...en de constatatie dat het Resource center een nieuw topic heeft gevonden waar ze nog geen informatie over hadden !!
Iedereen vond het wel een originele en speciale vraag en ze willen allemaal weten hoe mijn receptie is geweest en ik moet zelfs bij de secretaresse van het international center langsgaan nadat ik bij de kapper ben geweest, zodat ze kan zien of mijn experiment geslaagd is.
Ik ga dus ofwel proberen bij Supercuts, een zaak waar ge zoals in Leuven zonder afspraak kunt binnenstappen en de prijs is ook vergelijkbaar, hier zijn het vooral stagiaires aan het werk dus het risico is wel dat ge met een mislukte coupe buiten komt , maar I take the odds...
ofwel bij Hair international, waar ze blijkbaar iets beter zijn , maar wel drop-in aannemen.
Ondertussen is het middag en heb een lunchafspraak met Marie, ze aanhoort met een fameuze glimlach mijn queeste naar een goede kapper want ze was hier ook naar op zoek en ze verwacht ook om een heel verslag te krijgen na de receptie. Zelf is ze dit weekend gaan skiën , de gelukzak, even het vliegtuig op en in de buurt van Mammoth Lakes 3 daagjes sneeuwverse pistes naar beneden sjeezen... Wij zijn nog in de blijde verwachting van onze skispullen die per express worden meegebracht door Steven :) maar het kriebelt toch al een tijdje.
Voor de namiddag staat er nog heel wat op het programma en ik start met naar het gebouw van Transportation op Stanford te gaan. Ik moet daar namelijk onze fietsen gaan registreren, jaja: het is bij wet verplicht om een bike license te hebben, een fietshelm op te hebben en lichtjes als ge op campus rondrijdt en ge kunt zware boetes krijgen , deze license kost gelukkig maar $3 en er hoeft geen fietstest afgenomen te worden (stel u voor :) ). Ik moet alle gegevens opgeven om zo nauwkeurig mogelijk mijn fiets te beschrijven ze vragen zelfs framesize, wheel size en serienr van fiets ! Gelukkig krijg ik een meetlat want het moet dan nog eens in inches opgegeven worden. Stel u voor dat ze dit systeem in Leuven zouden invoegen, er zal nogal gevloekt worden en ik heb geen flauw idee of dit nu beter is tegen diefstal, maar ja. Het resultaat na 15min zoeken naar alle gegevens: 2 stickers om op mijn fiets te plakken en daarmee is de kous af.
Nu ik weet hoe het allemaal in zijn werk gaat, spring ik snel even binnen bij Olivier om een paar gegevens te weten te komen en spurt ik snel nog eens terug om voor een 2e keer een license te halen , de mevrouw kijkt nogal raar op, maar geeft mij uiteindelijk nog 2 fluobandjes en 2 flikkerlichtjes mee.
Maar blijkt dat we in de community waar we wonen ook nog eens onze bike moeten registreren dus het eindtotaal komt op 3 stickers/fiets. Onze fietsen beginnen er al een beetje als een plakboek uit te zien. Het doet mij een beetje nostalgisch terug denken aan mijn kindertijd alwaar we in de vakantie in Oostenrijk schildjes verzamelden voor op onze wandelstok...(Ok de gelijkenis is ver te zoeken, maar gedachten kunnen soms rare kronkels hebben)
.
Donderdag 11 februari
Vandaag op goed geluk Hair international binnengestapt en na 10 minuten wachten was het al mijn beurt. De kapster begon als een bezetene te knippen en is zeker een half uur alleen maar daarmee bezig geweest. Ik had dus ook mijn twijfels of ze mij wel volledig had begrepen en hoopte vurig dat ze op een gegeven moment toch zou stoppen met knippen en ik nog wat haar over zou hebben. Al bij al viel het nog allemaal goed mee toen ik het eindresultaat in de spiegel bekeek, en Olivier trok toch geen rare ogen toen hij mij 's avonds zag.
Bovendien hebben we onze outfit voor de receptie in een record tijd en voor een schappelijke prijs gevonden. Leve de solden , gelukkig had ik op voorhand al een beetje rondgekeken en wist ik ongeveer wat ik wou. Na 3 winkels had ik nieuwe schoenen en een soort overgooier/kleed en Olivier een nieuwe trui en nieuwe vest. Gelukkig was deze week de rugzak met al zijn hemden en mijn deftige zwarte broek toegekomen, zodat we vroegtijdig onze zoektocht naar formele kledij kunnen beeindigen.
Na een luie zondag die we enkel gevuld hebben met naar de superbowl te kijken, trekken we 's morgensvroeg met onze ingepakte valiezen naar ons eigen appartement. Vandaag komen ze TV en internet installeren van comcast, en dat is de definitieve incentive om te verhuizen...
De foto's van ons nieuw apparmentje komen later nog wel.
Dinsdag 9 februari
We zitten al de hele tijd te zeggen dat we Avatar moeten gezien hebben voor de oscars en vanavond voegen we de daad bij het woord en springen we dus in de auto om in Santa Clara naar Avatar te gaan kijken in 3D op Imax scherm.
Jawadde, een geweldige film en zeker de nominaties waardig want het is één van de beste sinds de trilogie van Lord of the Rings. Bovendien ben ik tot de constatatie gekomen dat ik niet meer zonder 3D zou willen kijken in de cinema, kwestie dat het zijn geld waard is, want de prijzen zijn hier ook gestegen sinds alles tegenwoordig zo snel op internet te verkrijgen is en 3D is zo leuk dat naar een gewone film kijken saai wordt.
Nu staat er nog enkel de film: couples retreat op ons lijstje van films die we nog moeten meepikken want die heeft een speciale band met ons. Nl. onze huwelijksreis.
Woensdag 10 februari
Komend weekend is er een receptie in SF moma vanwege de Vlaamse minister-President alias George Clooney ter ere van Luc Tuymans, de bekendste Vlaming en blijkbaar wereldbefaamd voor zijn schilderijen (heb er eigenlijk nog nooit van gehoord, maar ik ben dan ook geen referentie), alle belgen in USA zijn uitgenodigd en vermits het in San Francisco is gaan we er zeker naar toe, alleen is de grote vraag: what should I wear?? want we hebben niet echt formele kledij meegenomen in onze valies. De opdracht voor de komende dagen zal dus het zoeken naar een geschikte outfit zijn voor Olivier en mij.
Ik bedenk ook dat ik best nog eens naar de kapper ga, maar het vinden van een kapper is blijkbaar ook niet evident, iedereen heeft hier zijn/haar persoonlijke kapper en sommige mensen zijn zelfs bereid om zelfs 100 miles hiervoor om te rijden. Wat ik na wat googlen heb ondervonden is dat de meeste hier in Palo Alto echte beauty salons zijn, waar ge gemakkelijk tussen $70 en $200 uitgeeft en weken op voorhand een afspraak moet vastleggen.
Na deze specifieke vraag te hebben gesteld bij het Resource center en het international center ben ik niet veel wijzer geworden... Ze waren wel enthousiast om eens iets anders op te zoeken ipv de gebruikelijke formaliteiten omtrent visa en verzekering etc. Sommigen gingen zo in deze opdracht op dat ze heel het international center bijeen trommelden om informatie te zoeken :). Na navraag bij een 10-tal mensen blijven we met 2 verschillende mogelijkheden over: Supercuts of Hair international...en de constatatie dat het Resource center een nieuw topic heeft gevonden waar ze nog geen informatie over hadden !!
Iedereen vond het wel een originele en speciale vraag en ze willen allemaal weten hoe mijn receptie is geweest en ik moet zelfs bij de secretaresse van het international center langsgaan nadat ik bij de kapper ben geweest, zodat ze kan zien of mijn experiment geslaagd is.
Ik ga dus ofwel proberen bij Supercuts, een zaak waar ge zoals in Leuven zonder afspraak kunt binnenstappen en de prijs is ook vergelijkbaar, hier zijn het vooral stagiaires aan het werk dus het risico is wel dat ge met een mislukte coupe buiten komt , maar I take the odds...
ofwel bij Hair international, waar ze blijkbaar iets beter zijn , maar wel drop-in aannemen.
Ondertussen is het middag en heb een lunchafspraak met Marie, ze aanhoort met een fameuze glimlach mijn queeste naar een goede kapper want ze was hier ook naar op zoek en ze verwacht ook om een heel verslag te krijgen na de receptie. Zelf is ze dit weekend gaan skiën , de gelukzak, even het vliegtuig op en in de buurt van Mammoth Lakes 3 daagjes sneeuwverse pistes naar beneden sjeezen... Wij zijn nog in de blijde verwachting van onze skispullen die per express worden meegebracht door Steven :) maar het kriebelt toch al een tijdje.
Voor de namiddag staat er nog heel wat op het programma en ik start met naar het gebouw van Transportation op Stanford te gaan. Ik moet daar namelijk onze fietsen gaan registreren, jaja: het is bij wet verplicht om een bike license te hebben, een fietshelm op te hebben en lichtjes als ge op campus rondrijdt en ge kunt zware boetes krijgen , deze license kost gelukkig maar $3 en er hoeft geen fietstest afgenomen te worden (stel u voor :) ). Ik moet alle gegevens opgeven om zo nauwkeurig mogelijk mijn fiets te beschrijven ze vragen zelfs framesize, wheel size en serienr van fiets ! Gelukkig krijg ik een meetlat want het moet dan nog eens in inches opgegeven worden. Stel u voor dat ze dit systeem in Leuven zouden invoegen, er zal nogal gevloekt worden en ik heb geen flauw idee of dit nu beter is tegen diefstal, maar ja. Het resultaat na 15min zoeken naar alle gegevens: 2 stickers om op mijn fiets te plakken en daarmee is de kous af.
Nu ik weet hoe het allemaal in zijn werk gaat, spring ik snel even binnen bij Olivier om een paar gegevens te weten te komen en spurt ik snel nog eens terug om voor een 2e keer een license te halen , de mevrouw kijkt nogal raar op, maar geeft mij uiteindelijk nog 2 fluobandjes en 2 flikkerlichtjes mee.
Maar blijkt dat we in de community waar we wonen ook nog eens onze bike moeten registreren dus het eindtotaal komt op 3 stickers/fiets. Onze fietsen beginnen er al een beetje als een plakboek uit te zien. Het doet mij een beetje nostalgisch terug denken aan mijn kindertijd alwaar we in de vakantie in Oostenrijk schildjes verzamelden voor op onze wandelstok...(Ok de gelijkenis is ver te zoeken, maar gedachten kunnen soms rare kronkels hebben)
Donderdag 11 februari
Vandaag op goed geluk Hair international binnengestapt en na 10 minuten wachten was het al mijn beurt. De kapster begon als een bezetene te knippen en is zeker een half uur alleen maar daarmee bezig geweest. Ik had dus ook mijn twijfels of ze mij wel volledig had begrepen en hoopte vurig dat ze op een gegeven moment toch zou stoppen met knippen en ik nog wat haar over zou hebben. Al bij al viel het nog allemaal goed mee toen ik het eindresultaat in de spiegel bekeek, en Olivier trok toch geen rare ogen toen hij mij 's avonds zag.
Bovendien hebben we onze outfit voor de receptie in een record tijd en voor een schappelijke prijs gevonden. Leve de solden , gelukkig had ik op voorhand al een beetje rondgekeken en wist ik ongeveer wat ik wou. Na 3 winkels had ik nieuwe schoenen en een soort overgooier/kleed en Olivier een nieuwe trui en nieuwe vest. Gelukkig was deze week de rugzak met al zijn hemden en mijn deftige zwarte broek toegekomen, zodat we vroegtijdig onze zoektocht naar formele kledij kunnen beeindigen.
zaterdag 6 februari 2010
Wine tasting tour
Het is weekend maar toch staan we vroeg op want we hebben om 9u afgesproken in de lobby van Peter's hotel. Het plan voor vandaag: wijn gaan proeven in Sonoma en Napa valley aan de overkant van de bay meer naar het noorden toe. Het weer is erbarmelijk , grijs en regen... maar toch zetten we koers naar het Noorden.
Onze eerste stop houden we vlak over de Golden Gate bridge aan de lookout om te genieten van het zicht op de skyline van San Francisco ookal is het weer niet zo schitterend. We springen dan maar snel de auto in en vervolgens onze weg naar Sonoma en Napa Valley
Na 2u rijden komen we aan, aan de eerste wijngaard in Sonoma valley, Gloria Ferrer Vineyard die bekend staan voor hun top sparkling wines.
Op aanraden van het hotel stappen we binnen om een aantal lokale producten te proeven. Op het parkeerterrein komen we al de eerste limo's tegen die hier in de valley vaak te zien zijn vermits dit de populairste manier is om een wijntour te doen zonder een "bob" te moeten aanduiden, Hmm dat interesseert mij ook wel.
We proeven een 3tal wijnen en bekomen even van de lange autorit. Tijdens onze degustatie zien we dan in een boekje een ad staat voor een ander wijnhuis dat in een kasteel gelegen is ergens helemaal bovenaan de Napa valley. Aangezien het oog ook wat wil besluiten we om daar onze tweede stop te houden.
Op naar "Castello di Amorosa" te Calistoga in Napa Valley.
Onderweg rijden we zowat heel de vallei door en ondanks dat het weer maar regenachtig is en het winter is, zien we toch een aantal prachtige landschappen (die ons een vermoeden geven dat het in de lente of de zomer hier nog veel mooier is om rond te touren)
Na even te zoeken, we zaten gezellig te keuvelen in de auto waardoor we een aantal bordjes missen die de weg aanduiden, vinden we uiteindelijk de oprit naar het kasteel.
Prachtige scenery, we wanen ons even in het middeleeuwse Frankrijk ipv het moderne USA. Het kasteel is nagebouwd volgens Toscaanse stijl en heeft zelfs een kerkje en folterkamer. De eigenaar is een italiaan die geboren is te California en via de winery van zijn grootvader (de V. Sattui Winery te St. Helena, Napa ) genoeg fortuin heeft gemaakt om dit bouwsel hier neer te planten.
Maar belangrijker is dat ze op wijngebied ook niet slecht zijn, ze hebben de prijs van Beste Merlot van 2009 gekregen en de dessertwijn is zo lekker dat ik beslis van een aantal flessen mee te nemen.
Rond 4u beginnen we te voelen dat we eigenlijk op de middag niet hebben gegeten en met de wijn komt dat ook niet zo goed uit. Vermits we zomaar on the fly vertrokken zijn , hebben we niet echt informatie over waar we hier goed kunnen eten. (Volgende keer toch maar eerst wat research doen). Het is nog maar een paar uur licht dus besluiten we al een stukje terug te keren richting San Francisco en Peter weet nog wat leuke plekjes rondom San Francisco, Off we go.
We rijden naar Sausalito om daar te eten in een restaurant dat letterlijk op het water staat met een prachtige panorama zicht op de stad bij valavond.
Wanneer de zon onder is , rijden we nog even over de bay bridge naar Treasure Island waar we nog een mooier zicht hebben op de stad, maar de wind is zo koud dat het een korte pitstop wordt.
Het was een uitermate gezellige dag die heel inspirerend was om nog eens terug te keren in de zomer om dezelfde vallei te zien in de zon en wanneer de druiven in trossen aan de takken hangen.
Voor nog wat meer info over wijn en Napa valley hier een paar links:
Napa Valley info
Wente vineyards hier al hele goede rode wijn van gedronken
Robert Mondavi hier al hele goede witte wijn van gedronken
Sterling vineyards waar je met een heuse kabellift eerst naar boven gaat.
Onze eerste stop houden we vlak over de Golden Gate bridge aan de lookout om te genieten van het zicht op de skyline van San Francisco ookal is het weer niet zo schitterend. We springen dan maar snel de auto in en vervolgens onze weg naar Sonoma en Napa Valley
Na 2u rijden komen we aan, aan de eerste wijngaard in Sonoma valley, Gloria Ferrer Vineyard die bekend staan voor hun top sparkling wines.
Op aanraden van het hotel stappen we binnen om een aantal lokale producten te proeven. Op het parkeerterrein komen we al de eerste limo's tegen die hier in de valley vaak te zien zijn vermits dit de populairste manier is om een wijntour te doen zonder een "bob" te moeten aanduiden, Hmm dat interesseert mij ook wel.
We proeven een 3tal wijnen en bekomen even van de lange autorit. Tijdens onze degustatie zien we dan in een boekje een ad staat voor een ander wijnhuis dat in een kasteel gelegen is ergens helemaal bovenaan de Napa valley. Aangezien het oog ook wat wil besluiten we om daar onze tweede stop te houden.
Op naar "Castello di Amorosa" te Calistoga in Napa Valley.
Onderweg rijden we zowat heel de vallei door en ondanks dat het weer maar regenachtig is en het winter is, zien we toch een aantal prachtige landschappen (die ons een vermoeden geven dat het in de lente of de zomer hier nog veel mooier is om rond te touren)
Na even te zoeken, we zaten gezellig te keuvelen in de auto waardoor we een aantal bordjes missen die de weg aanduiden, vinden we uiteindelijk de oprit naar het kasteel.
Maar belangrijker is dat ze op wijngebied ook niet slecht zijn, ze hebben de prijs van Beste Merlot van 2009 gekregen en de dessertwijn is zo lekker dat ik beslis van een aantal flessen mee te nemen.
Rond 4u beginnen we te voelen dat we eigenlijk op de middag niet hebben gegeten en met de wijn komt dat ook niet zo goed uit. Vermits we zomaar on the fly vertrokken zijn , hebben we niet echt informatie over waar we hier goed kunnen eten. (Volgende keer toch maar eerst wat research doen). Het is nog maar een paar uur licht dus besluiten we al een stukje terug te keren richting San Francisco en Peter weet nog wat leuke plekjes rondom San Francisco, Off we go.
We rijden naar Sausalito om daar te eten in een restaurant dat letterlijk op het water staat met een prachtige panorama zicht op de stad bij valavond.
Wanneer de zon onder is , rijden we nog even over de bay bridge naar Treasure Island waar we nog een mooier zicht hebben op de stad, maar de wind is zo koud dat het een korte pitstop wordt.
Het was een uitermate gezellige dag die heel inspirerend was om nog eens terug te keren in de zomer om dezelfde vallei te zien in de zon en wanneer de druiven in trossen aan de takken hangen.
Voor nog wat meer info over wijn en Napa valley hier een paar links:
Napa Valley info
Wente vineyards hier al hele goede rode wijn van gedronken
Robert Mondavi hier al hele goede witte wijn van gedronken
Sterling vineyards waar je met een heuse kabellift eerst naar boven gaat.
vrijdag 5 februari 2010
nieuwe maand, nieuwe week en een jaartje ouder
Maandag 1 februari: DMV part 1
Vandaag ga ik naar de DMV (department of motor vehicles) om onze auto te laten registreren. Het dichtsbijzijnde kantoor is in Redwood City, niet zover dus. Maar als ik tegen 9u30 op de parking rijdt, staat het er al redelijk vol. Als ik binnenkom is het nog erger. Ze hadden mij hiervoor gewaarschuwd, maar het is echt niet te geloven hoe druk het is, eerst aanschuiven in een rij om een nummertje te krijgen , al bij al schuift het nog redelijk op dus heb snel een nummertje, maar dan begint het wachten. Ik heb E92 en ze zitten nog maar aan E50 en er bestaan ook nog andere codes...
Gelukkig ligt er hier het handboek voor het behalen van Californisch rijbewijs dat ik eerst eens goed doorblader en dan beslis om eens te kijken wat voor gekke verkeersregels ze hier in USA hebben. Na 2u wachten is het eindelijk mijn beurt,heb al de helft van het boekje kunnen studeren dus het is toch nog nuttig bestede tijd geweest. Eenmaal aangekomen bij het loket moet ik gewoon mijn naam en adres opschrijven op een papier en ondertekenen waarna de administratieve inefficiëntie weer wordt ten toon gespreid. Het wicht aan het loket begint dus alles over te typen op computer en slaagt erin om zo maar even 2 fouten in mijn naam en 3 fouten in ons adres te typen, wat ze dan uitprint en vraagt om na te kijken. Ik meld haar vriendelijk dat er een paar kleine foutjes instaan en ze bekijk mij met rollende ogen aan (ze dacht waarschijnlijk "kon die dat niet eerder zeggen") en begint dan toch alles te vernietigen en opnieuw in te typen. Na 2 pogingen staat alles zoals het hoort te staan...
Een suggestie: online registratie zou toch een handige zaak zijn, want de meeste mensen typen sneller dan de ambtenaren en weten tenminste hun eigen naam en adres correct in te geven in minder dan 3 pogingen.
De betaling daarintegen verloopt vlot (want dat hebben ze graag, kassa kassa) en uiteindelijk krijg ik de juiste uitprint mee en ook de sticker die ik op onze nummerplaat moet plakken als bewijs, de rest zal ik later via de post ontvangen.
Veel moeite en tijd voor iets dat maar 2 minuten in beslag neemt, en we moeten hier nog een paar keer zijn voor een schriftelijk examen en dan nog een drive test voor een Californisch rijbewijs... Dat belooft !!
Dinsdag 2 februari: Bezoek !
Peter is in het weekend toegekomen en vandaag heeft hij met ons afgesproken, smorgensvroeg om 9u staan we hem in de lobby van zijn hotel op te wachten om dan naar de Stanford bookstore te gaan en bij te babbelen bij een warme koffie. Hij heeft zelfs voor mij een kadootje mee want morgen is het mijn verjaardag. Blijkt dat er lekkere chocolade truffels met echte belgische chocolade in zitten mmmmmm!!
Wanneer we in de buurt van de Main Quad een parkeerplaats zoeken valt het ons op dat er blijkbaar een hoge piet Stanford aan het bezoeken is want overal staat er extra beveiliging, politie en zelfs secret agents zoals in de films met oortjes, zwarte pakken en de typische suburban jeeps. Niemand die er precies van opkijkt, dat gebeurt hier wel vaker aangezien onlangs de dahla Lama op bezoek was en dat Condoleezza Rice en andere bekenden oud-studenten van Stanford zijn.
Tegen 11u vertrekken Olivier en Peter voor een paar vergaderingen en zet ik mijn queeste verder om de administratie tot een goed eind te brengen. Ik moet namelijk voor mijn werkvergunning weer een aantal pasfoto's laten maken volgens de voorschriften en blijkt dat ze dit in het post-office naast de bookstore voor mij kunnen doen. Echter de informatie is weer eens fout, want ondanks dat er overal hangt dat ze hier pasfoto's maken blijkt dat ze dit al een jaar niet meer doen en ze sturen mij door naar het International Bechtel center, eenmaal daar aangekomen blijkt dat het center gesloten is voor deze zaken , maar ik houd het been stijf en wandel gewoon naar binnen en zeg dat ik dit dringend nodig heb. De aanhouder wint altijd, zeggen ze
en dus 5min later sta ik buiten met mijn foto's :-)
Wat een gedoe voor werkvergunning aan te vragen. Het belangrijkste formulier (I-765) had ik al via e-services online ingevuld en de betaling van $340 ging ook via internet maar moet als bewijs nog een kopie van paspoort, kopie van visa, kopie van form I 94, alien nr., kopie form DS 2019, verklaring op erewoord en pasfoto's via de post opsturen. Nen hele boterham... EN dan is het nog niet zomaar in een envelop steken en op de bus doen, Neen, het moet via een gecertifieerde zending gebeuren zodat ik confirmatie krijg dat het is afgeleverd en bovendien staan er 3 verschillende adressen vermeld naarwaar ik alles moet sturen. Na een beetje puzzelen kan ik eindelijk alles afgeven in het post-office en het enige dat ik nu nog moet doen voor mijn work authorization is wachten op een afspraak om langs te gaan voor biometrische gegevens. Jeuj we zijn er bijna !!
Om even af te kicken is het shoppingtijd wanneer Olivier terugkomt van zijn werk. een stop bij Ikea om bed en tafeltjes die we vorige keer niet in de koffer kregen , krijgen we nu vakkundig gestapeld in de auto met wat logisch denkwerk en bovendien hebben we zelfs een gratis stuk meegekregen door de onoplettendheid van de kassier(ster)?,Ja inderdaad we konden niet uitmaken of er een vrouw of man aan de kassa zat, oorspronkelijk gedacht was een vrouw maar wanneer we zijn stem hoorden...Travestiet?? man met pruik?? Anyway, man of vrouw, trager scannen dan dit kan gewoon niet we staan 20 minuten aan de kassa eer dat hij/zij alles heef ingescand. Volgende keer toch maar opteren voor de self-scan,dat gaat veel sneller!
Eenmaal thuis amuseren we ons met meubels ineen te draaien. Het voelt aan als een deja vu, is al ons 3e bed dat we bij ikea zijn gaan halen, zouden we geen getrouwheidsbonus kunnen krijgen?
Woendag 3 februari: Happy Birthday
Vandaag ben ik jarig !! en ik heb het geweten , al heel de tijd berichtjes op facebook en email, skype al om 8 am hangt de eerste aan telefoon om via webcam gelukkige verjaardag te zingen (Dank u Hanne en Jutta voor het heel arsenaal liedjes :-)). uitslapen zit er dus niet in. Mijn ultiem plan voor een leuke verjaardag was van luilekker niks te doen , maar al heel de voormiddag ben ik bezig met iedereen te bedanken voor hun verjaardagswensen en het beantwoorden van mails van de familie. De rest van mijn plan loopt wel zoals gepland: 's avonds gaan we eens goed eten en passeren we zeker in de cheesecake factory voor een stuk Godiva 3 chocolates cheesecake (Zalig lekker en zo zwaar dat ik het maar voor de helft opkrijg en de rest voor morgen laat, handig dat ge er 2 dagen van kunt eten)
Bovendien vinden we in de ikea een koopje in de koopjeshoek. Een sofabed voor de helft van de prijs en er is eigenlijk niks opmerkelijks verkeerd mee, beetje vuil van daar te staan , maar met nieuwe covers merkt ge daar niks meer van. Een leuke verjaardagskorting noem ik dat :)
Vrijdag 5 februari: PANIEK
Jawel, Paniek...toch voor even.
Olivier is erin geslaagd om zowat het belangrijkste document namelijk zijn officiëel social security nummer al na een dag bijna kwijt te zijn...
Na het ineendraaien van de meubels hadden we zoveel afval qua papier en karton en plastic dat we toch maar even voor we zijn documenten gingen inscannen en kopieren (zodat we het niet zouden verliezen ,jaja) alles in de garbage room wilden dumpen. Nadat we alles in de afvalkoker hebben gesmeten en willen vertrekken komt Olivier plots tot de conclusie dat hij het document niet meer heeft!
We zoeken de gang af, wie weet is het onderweg gevallen?
Maar dan valt onze euro/dollar/frank, er is maar één mogelijkheid over en dat is: "SSN down the vent !!" OOOH no en effectief, even later komt Olivier triomfantelijk naar boven met zijn SSN in de hand.
Hij had er wel bijna een duik in de afvalcontainer voor moeten doen , gelukkig dat we het zo snel doorhadden en dat a.de locatie van de container snel gevonden was, b. de deur niet op slot was c.de container niet weg was en d. er nog niemand anders vuil had ingesmeten zodat het gewoon bovenop lag...nog een geluk bij een ongeluk en uiteindelijk kunnen we er wel eens goed mee lachen !!
Vandaag ga ik naar de DMV (department of motor vehicles) om onze auto te laten registreren. Het dichtsbijzijnde kantoor is in Redwood City, niet zover dus. Maar als ik tegen 9u30 op de parking rijdt, staat het er al redelijk vol. Als ik binnenkom is het nog erger. Ze hadden mij hiervoor gewaarschuwd, maar het is echt niet te geloven hoe druk het is, eerst aanschuiven in een rij om een nummertje te krijgen , al bij al schuift het nog redelijk op dus heb snel een nummertje, maar dan begint het wachten. Ik heb E92 en ze zitten nog maar aan E50 en er bestaan ook nog andere codes...
Gelukkig ligt er hier het handboek voor het behalen van Californisch rijbewijs dat ik eerst eens goed doorblader en dan beslis om eens te kijken wat voor gekke verkeersregels ze hier in USA hebben. Na 2u wachten is het eindelijk mijn beurt,heb al de helft van het boekje kunnen studeren dus het is toch nog nuttig bestede tijd geweest. Eenmaal aangekomen bij het loket moet ik gewoon mijn naam en adres opschrijven op een papier en ondertekenen waarna de administratieve inefficiëntie weer wordt ten toon gespreid. Het wicht aan het loket begint dus alles over te typen op computer en slaagt erin om zo maar even 2 fouten in mijn naam en 3 fouten in ons adres te typen, wat ze dan uitprint en vraagt om na te kijken. Ik meld haar vriendelijk dat er een paar kleine foutjes instaan en ze bekijk mij met rollende ogen aan (ze dacht waarschijnlijk "kon die dat niet eerder zeggen") en begint dan toch alles te vernietigen en opnieuw in te typen. Na 2 pogingen staat alles zoals het hoort te staan...
Een suggestie: online registratie zou toch een handige zaak zijn, want de meeste mensen typen sneller dan de ambtenaren en weten tenminste hun eigen naam en adres correct in te geven in minder dan 3 pogingen.
De betaling daarintegen verloopt vlot (want dat hebben ze graag, kassa kassa) en uiteindelijk krijg ik de juiste uitprint mee en ook de sticker die ik op onze nummerplaat moet plakken als bewijs, de rest zal ik later via de post ontvangen.
Veel moeite en tijd voor iets dat maar 2 minuten in beslag neemt, en we moeten hier nog een paar keer zijn voor een schriftelijk examen en dan nog een drive test voor een Californisch rijbewijs... Dat belooft !!
Dinsdag 2 februari: Bezoek !
Peter is in het weekend toegekomen en vandaag heeft hij met ons afgesproken, smorgensvroeg om 9u staan we hem in de lobby van zijn hotel op te wachten om dan naar de Stanford bookstore te gaan en bij te babbelen bij een warme koffie. Hij heeft zelfs voor mij een kadootje mee want morgen is het mijn verjaardag. Blijkt dat er lekkere chocolade truffels met echte belgische chocolade in zitten mmmmmm!!
Wanneer we in de buurt van de Main Quad een parkeerplaats zoeken valt het ons op dat er blijkbaar een hoge piet Stanford aan het bezoeken is want overal staat er extra beveiliging, politie en zelfs secret agents zoals in de films met oortjes, zwarte pakken en de typische suburban jeeps. Niemand die er precies van opkijkt, dat gebeurt hier wel vaker aangezien onlangs de dahla Lama op bezoek was en dat Condoleezza Rice en andere bekenden oud-studenten van Stanford zijn.
Tegen 11u vertrekken Olivier en Peter voor een paar vergaderingen en zet ik mijn queeste verder om de administratie tot een goed eind te brengen. Ik moet namelijk voor mijn werkvergunning weer een aantal pasfoto's laten maken volgens de voorschriften en blijkt dat ze dit in het post-office naast de bookstore voor mij kunnen doen. Echter de informatie is weer eens fout, want ondanks dat er overal hangt dat ze hier pasfoto's maken blijkt dat ze dit al een jaar niet meer doen en ze sturen mij door naar het International Bechtel center, eenmaal daar aangekomen blijkt dat het center gesloten is voor deze zaken , maar ik houd het been stijf en wandel gewoon naar binnen en zeg dat ik dit dringend nodig heb. De aanhouder wint altijd, zeggen ze
en dus 5min later sta ik buiten met mijn foto's :-)
Wat een gedoe voor werkvergunning aan te vragen. Het belangrijkste formulier (I-765) had ik al via e-services online ingevuld en de betaling van $340 ging ook via internet maar moet als bewijs nog een kopie van paspoort, kopie van visa, kopie van form I 94, alien nr., kopie form DS 2019, verklaring op erewoord en pasfoto's via de post opsturen. Nen hele boterham... EN dan is het nog niet zomaar in een envelop steken en op de bus doen, Neen, het moet via een gecertifieerde zending gebeuren zodat ik confirmatie krijg dat het is afgeleverd en bovendien staan er 3 verschillende adressen vermeld naarwaar ik alles moet sturen. Na een beetje puzzelen kan ik eindelijk alles afgeven in het post-office en het enige dat ik nu nog moet doen voor mijn work authorization is wachten op een afspraak om langs te gaan voor biometrische gegevens. Jeuj we zijn er bijna !!
Om even af te kicken is het shoppingtijd wanneer Olivier terugkomt van zijn werk. een stop bij Ikea om bed en tafeltjes die we vorige keer niet in de koffer kregen , krijgen we nu vakkundig gestapeld in de auto met wat logisch denkwerk en bovendien hebben we zelfs een gratis stuk meegekregen door de onoplettendheid van de kassier(ster)?,Ja inderdaad we konden niet uitmaken of er een vrouw of man aan de kassa zat, oorspronkelijk gedacht was een vrouw maar wanneer we zijn stem hoorden...Travestiet?? man met pruik?? Anyway, man of vrouw, trager scannen dan dit kan gewoon niet we staan 20 minuten aan de kassa eer dat hij/zij alles heef ingescand. Volgende keer toch maar opteren voor de self-scan,dat gaat veel sneller!
Eenmaal thuis amuseren we ons met meubels ineen te draaien. Het voelt aan als een deja vu, is al ons 3e bed dat we bij ikea zijn gaan halen, zouden we geen getrouwheidsbonus kunnen krijgen?
Woendag 3 februari: Happy Birthday
Vandaag ben ik jarig !! en ik heb het geweten , al heel de tijd berichtjes op facebook en email, skype al om 8 am hangt de eerste aan telefoon om via webcam gelukkige verjaardag te zingen (Dank u Hanne en Jutta voor het heel arsenaal liedjes :-)). uitslapen zit er dus niet in. Mijn ultiem plan voor een leuke verjaardag was van luilekker niks te doen , maar al heel de voormiddag ben ik bezig met iedereen te bedanken voor hun verjaardagswensen en het beantwoorden van mails van de familie. De rest van mijn plan loopt wel zoals gepland: 's avonds gaan we eens goed eten en passeren we zeker in de cheesecake factory voor een stuk Godiva 3 chocolates cheesecake (Zalig lekker en zo zwaar dat ik het maar voor de helft opkrijg en de rest voor morgen laat, handig dat ge er 2 dagen van kunt eten)
Bovendien vinden we in de ikea een koopje in de koopjeshoek. Een sofabed voor de helft van de prijs en er is eigenlijk niks opmerkelijks verkeerd mee, beetje vuil van daar te staan , maar met nieuwe covers merkt ge daar niks meer van. Een leuke verjaardagskorting noem ik dat :)
Vrijdag 5 februari: PANIEK
Jawel, Paniek...toch voor even.
Olivier is erin geslaagd om zowat het belangrijkste document namelijk zijn officiëel social security nummer al na een dag bijna kwijt te zijn...
Na het ineendraaien van de meubels hadden we zoveel afval qua papier en karton en plastic dat we toch maar even voor we zijn documenten gingen inscannen en kopieren (zodat we het niet zouden verliezen ,jaja) alles in de garbage room wilden dumpen. Nadat we alles in de afvalkoker hebben gesmeten en willen vertrekken komt Olivier plots tot de conclusie dat hij het document niet meer heeft!
We zoeken de gang af, wie weet is het onderweg gevallen?
Maar dan valt onze euro/dollar/frank, er is maar één mogelijkheid over en dat is: "SSN down the vent !!" OOOH no en effectief, even later komt Olivier triomfantelijk naar boven met zijn SSN in de hand.
Hij had er wel bijna een duik in de afvalcontainer voor moeten doen , gelukkig dat we het zo snel doorhadden en dat a.de locatie van de container snel gevonden was, b. de deur niet op slot was c.de container niet weg was en d. er nog niemand anders vuil had ingesmeten zodat het gewoon bovenop lag...nog een geluk bij een ongeluk en uiteindelijk kunnen we er wel eens goed mee lachen !!
Abonneren op:
Posts (Atom)