Bezoek Napa valley

Vandaag hebben we opnieuw bezoek over de vloer. Mijn neef Steven en zijn collega Dimitri zijn in de peninsula op business trip voor Imec.
Steven heeft voor mij een hele lading mee van skikleren tot pakjes chocolade die ik met plezier in ontvangst neem. We hebben ons nichtje Mieke beloofd om ene te drinken op haar gezondheid (en kosten?) voor haar verjaardag dus op naar Napa...

We hebben een volledige dag de tijd dus het plan voor vandaag, ondanks de regen en flood warning, is om in Napa valley aan winetasting te gaan doen. (Nu al uitgeroepen tot de klassieker om op een regenachtige dag met bezoekende familie te doen).

Onze 1e stop is in San Francisco aan Twin peaks waar ge een mooi panoramazicht hebt over heel de stad. Blijkbaar waren Steven en Dimitri hier nog niet gepasseerd ookal zijn ze al een paar keer in San Francisco geweest. Ondanks het regenachtige weer is het zicht toch nog goed en kan Steven zich uitleven met het testen van de fotocamera van zijn schoonbroer.

De 2e stop: Battery Spencer Vista point , waar ge een mooi zicht hebt bovenop de Golden Gate bridge. Beter dan het toeristische vistapoint dat vlak achter de brug ligt! We hebben dan ook nog eens geluk dat de moment dat we daar zijn het een volledig blauwe lucht is, geen mist ! Blijkbaar heeft Dimitri een gift om mooi weer te brengen aan de Golden Gate Bridge. Helaas werkt dit alleen in de omgeving van de brug en niet in Napa Valley want de regen blijft bij bakken uit de lucht vallen.

We besluiten om in Napa downtown te eten (niet zoals vorige keer dat we op de middag vergeten zijn om te eten) om met een volle maag aan onze dagactiviteit te kunnen beginnen: 'Winetasting'.

We hebben de keuze tussen Sterling Vineyards waar ge met een kabelbaantje omhoog gaat en Castello di Amorosa (want dit was vorige keer met Peter heel goed meegevallen) een middeleeuws kasteel want het oog wilt ook wat. Omwille van de regen en 0% kans op een mooi ver zicht in de vallei wordt het Castello di Amorosa.

De regen/flood warning is blijkbaar toch redelijk accuraat want de ruitenwissers werken op volle kracht en de straat ziet er eerder als een klein riviertje uit. Aan het kasteel staan al grote plassen, dus we hebben niet echt lang buiten rondom gekeken, maar beslissen wel om de 'premium tour en tasting' guided tour te volgen waarbij een kasteelgids ons door het kasteel, de grote feestzaal, kapel, kelders met vaten en fermenteerruimte leidt.

Bijkomend is er nog een barrel tasting in de grote barrelroom waar ge dus recht uit een vat wijn proeft die nog een aantal jaar moet "agen". Wat ge proeft heeft dus nog een redelijk ruwe smaak, wij proeven een cabernet van 2009 die nog maar een paar maanden in de vaten zit en pas na 2 jaar in flessen zal worden gebotteld en pas op de markt komt ergens in 2013.

Belofte maakt schuld... dus "op uw gezondheid, Mieke!!"

Het vervolg van de tour brengt ons langs de folterkamer, een doolhof van gangen onder het kasteel die allemaal vol gestapeld zijn met wijnvaten en stapels wijnflessen. De knightsroom met een ongeloofelijke klank, de dolby surround van de middeleeuwen! Als ge onder de luster gaat staan hoort ge alles weergalmen en in de hoeken kunt ge iets fluisteren en dit wordt klaar en duidelijk in de ander hoek gehoord. Veel betere kwaliteit dan de meeste skype verbindingen tot nu toe. De technische uitleg laat ik over aan de ingenieurs onder ons, maar het heeft iets te maken met het plafond dat een perfecte parabolische vorm heeft en dat de geluidsgolven hierdoor gecentreerd worden...

Als afsluiter van de tour krijgen we een 5tal wijnen die we kunnen proeven. Bij de winetasting hebben we weer geluk bij een ongeluk, doordat het zo'n slecht weer is en het midden in de week is, is de gids een beetje guller met de drank en ipv de 5 proevertjes krijgen we steeds opnieuw andere wijnen ingeschonken (10) waaronder zelfs een Cabernet Sauvignon 2005 'Il Barone' 'reserve' met een quotering van 94. Ik ben niet echt een wijnkenner en Olivier is er niet bij om het mij uit te leggen, maar ik heb toch heel wat opgestoken van de rondleiding. Zo is er een scoringssysteem met punten en als een wijn boven de 88 punten wordt gequoteerd is het een uitstekende wijn. M.a.w. die 'reserve'wijn is een topper. Blijkt dat als iedereen een andere wijn kiest, uiteindelijk al de wijnen (bijna) worden geschonken (goed om te weten :) ).
Het is zelfs zo kalm dat we de eigenaar van het kasteel: Dario Sattui in levende lijve zien omdat hij een babbeltje komt slaan uit verveling. De gids verdoezelt nog rap dat ze de reserve aan het schenken is en fluistert ons toe dat als hij iets vraagt, dat we dan moeten zeggen dat we de Merlot aan het proeven zijn. Lekker sneaky :)

Bij de winetasting krijgen we onder andere ook de Cabernet van 2005 onder onze neus geschoven om een vergelijking te kunnen maken met de Cabernet die we bij de barreltasting hebben kunnen proeven. Verder proeven we nog een sangiovese van 2006 (= chianti), een aantal dessertwijnen die vooral bij mij goed in de smaak vallen maar voor de mannen wat te zoet is en een Merlot uit 2006 die vorig jaar nog is uitgeroepen tot de beste wijn van Napa Valley.

Tijdens de winetasting krijgen we ook nog eens de uitleg mee waarom men zware rode wijn moet decanteren en op welke manieren men dit kan doen. Er bestaat namelijk een airdevice dat beetje lucht bij de wijn mengt door de wijn erdoor te schenken en dit vervangt een paar uur decanteren. Dan hebt ge nog de klassieke decanteerkan, maar uiteindelijk kunt ge het ook 'ordinair' doen door gewoon de fles helemaal uit te gieten in een kan , even te swirrelen en dan gewoon terug in de fles gieten :)
Een ander grappig feit: minderjarigen (dus onder 21 jaar in USA) mogen niet drinken en moeten op ' legal distance' blijven dit wilt zeggen op een armlengte van alcohol :). Stond daar toch zeker een vrouw met een baby aan de bar.NOT DONE Maar als ge redeneert dat de armpjes van de baby toch te kort zijn om een glas vast te grijpen dan is dit een uitzondering op de regel...

Een beetje tipsy komen we buiten en zoeken naar een volgende bezienswaardigheid.

6 miles verder is er een "old faithfull geyser" één van de drie ter wereld volgens de brochure, maar volgens wikipedia is het een "valse geiser". "Op enkele plaatsen met geothermische activiteit zijn gaten in de grond geboord die zijn voorzien van een ondoordringbare wand waardoor ze kunnen uitbarsten net als echte geisers. Hoewel deze zogenaamde kunstmatige geisers geen echte geisers zijn kunnen ze toch zeer spectaculair zijn. Een dergelijke kunstmatige geiser in Calistoga, Californië wordt wel de Old Faithful of California genoemd." Deze geiser spuit om de 40 min 60 tot 100ft hoog. We vonden het toch niet de moeite om in de regen te wachten op 1x zo'n waterstraal, dus laten we de geiser links liggen en keren we terug via de baybridge.

Uiteindelijk hebben we vandaag een trip van 212 mijl gemaakt van ca. 4 uur 48 min. driving time.

's Avonds als afsluiter van het bezoek van Steven en Dimitri gaan we eten in Joya, een Spaans restaurant op University Avenue in downtown Palo Alto,we laten de tapas aanrukken en we laten het ons smaken (zeker doordat we door al die wijn een fameus hongergevoel gekregen hebben)
Om 22u30 kruip ik stikkapot eindelijk ons bedje in, het was een lange maar leuke dag!

Nog enkele weetjes over Death Valley en dit weekend

Tijdens een beetje surfen op internet kom ik te weten dat zaterdag 27 februari een nieuw record van regen is gevallen dit jaar, maar in 2005 nog iets meer... Juist wanneer wij daar zijn, typisch!
Maar het voordeel is wel dat Lake Manly terug is en dat dit niet veel kan gezien worden, maar wij dat toch lekker wel gezien hebben :) en heb ook nog het road conditions rapport opgezocht van dit weekend.

Wildflower update March 2, 2010

The rainstorms keep coming to Death Valley with perfect gentleness and frequency. A storm at the end of February brought 0.44 inches of rain to Furnace Creek and 0.29 inches to Scotty’s Castle. The “tiny specks of green” are now proper little plants in many locations, and are growing quickly with the warming air and soil temperatures. Additional seeds have sprouted between the original ones, which promises not only more flowers but also staggers the blooming time. At the current rate, the number of sprouts suggests the bloom may be thicker and more spectacular than anticipated earlier. The peak bloom should be at the end of this month into mid April.
In canyon mouths and washes where extra water has flowed, shrubs and perennials are showing early growth and flower buds. On alluvial fans, the creosote bush have lush foliage and their yellow flowers add a subtle touch of color.
Lake Manly may still be shallow, but the first kayakers have managed to ply its saline waters. A boat with a shallow draft and a willingness to wade out to launch are necessary for a successful below-sea-level voyage.

Rainfall Totals 2010
Furnace Creek: 3.09 inches
Scotty’s Castle: 4.22 inches
Rainfall Totals 7/1/2009 to Present
Furnace Creek: 3.18 inches
Scotty’s Castle: 5.38 inches

Volgens wikipedia: "the average annual precipitation in Death Valley (Greenland Ranch Station) is 1.58 inches (4.00 cm). The wettest month on record is January 1995 when 2.59 inches (6.57 cm) fell on Death Valley. The wettest period on record was mid 2004 to mid 2005, in which nearly 3 feet of rain fell in total, leading to ephemeral lakes in the valley and the region and tremendous wildflower blooms.In 2005, severe flooding resulted in Lake Manly reappearing on a large scale. More than 100 square miles (260 km ²) were covered by the lake, allowing some tourists and park rangers to become probably the only humans to canoe across Death Valley. The lake was about two feet at its deepest point. It evaporated quickly, leaving behind a mud-salt mixture."
Voor een paar rampfoto's van die periode klik hier

Het bulletin van het visitor center CURRENT ROAD CONDITIONS February 27, 2010

Blijkt dat de meeste wegen in bergen toe zijn door sneeuw en beneden zijn de canyons toe door modder en flooding. Dat staat dus gelijk aan enkel de hoofdwegen die open zijn en zelfs Mosaic en Salt creek waar wij nog gepasseerd zijn, zijn afgesloten :((Hebben wij dus nog chance gehad dat we uit de modder zijn geraakt)

This report will be updated as conditions change. All other park roads are open and in standard condition.
Aguereberry Point Road - CLOSED due to snow and ice.
Dante's View Road - CLOSED due to snow and ice.
Devil's Golf Course Road - CLOSED due to mud.
Emigrant Canyon Road - CLOSED due to snow and ice.
Hunter Mountain Road - CLOSED; impassable due to deep snow.
Keane Wonder Mine Road - CLOSED; road and mining area closed to all entry due to safety hazards.
Mustard Canyon Road - CLOSED due to mud.
Racetrack Road - Open; Racetrack Playa is flooded and muddy
Saline Valley Road (North Pass) - CLOSED due to heavy snow and ice.
Saline Valley Road (South Pass) - CLOSED due to heavy snow and ice.
Scotty's Castle / Bonnie Clare Road - Open; expect delays and 24-hour controlled traffic due to road construction through the winter and spring seasons.
Titus Canyon Road - CLOSED due to flood damage and mud. Two-way section from Scotty's Castle Road is open but damaged due to flood.
Twenty Mule Team Canyon Road - CLOSED due to mud.
Ubehebe Crater Road - CLOSED through March, 2010 due to road construction.
West Side Road - CLOSED due to flood damage and mud.
Wildrose Canyon Road - CLOSED due to flood damage.
Wildrose Charcoal Kilns Road - CLOSED due to snow and ice.
Saltcreek CLOSED due to mud
Mosaic Canyon CLOSED due to flood damage and mud

Death Valley - Palo Alto

Tijd om de terugreis naar de peninsula in te zetten. Om Half 8 zitten we al achter het stuur en er zijn geen andere uitstappen gepland. Even getwijfeld om via Sequioa NP te passeren maar we hebben zowieso al een hele tocht voor de boeg en we zijn moe van het hele weekend rondrijden en rondwandelen.
We passeren tijdens de terugweg het Red Rock Canyon State park en waren van plan om hier even te stoppen, maar we missen gewoon de afrit aangezien het visitor center slecht staat aangeduid en het erop neerkwam dat we 5m achter het bord een haarspeldbocht moesten pakken rechtstreeks van de snelweg. Voor dat we het goed tot ons doordrong waren we al een aantal mijl verder en het is hier nu niet bepaald gemakkelijk om even de volgende afrit te pakken en een stukje terug te rijden want dan maakt ge al snel een detour van zo'n slordige 20 mijl. We trekken onze schouders op en laten Red Rock Canyon voor wat het is. We duiken terug de Techatapi mountains in en verfijnen onze "drive by (foto)shooting"skills.

Vlak voor Bakersfield hebben we wat entertainment als we een klein vliegtuigje bijna zien crashen tegen een truck. Blijkt dat het vliegtuigje bezig is met cropdusting en dat het het veld vlak naast de highway moest besproeien. De truc is dus blijkbaar om zo laag mogelijk al over de highway te vliegen om het dichtste stuk tegen de weg ook te kunnen besproeien. We zien het vliegtuig een paar scherpe bochten vlak boven de grond maken,even optrekken om dan weer een volgende duikvlucht in te zetten en op goed geluk zo laag mogelijk over de highway te vliegen zonder iets te raken!

Wanneer we door Bakersfield rijden zien we weer de bekende oliepompen tussen de wijnranken en komen we weer tussen de boomgaarden terecht waar de bomen nog steeds in bloesem staan. We zetten ons even aan de kant om te genieten van dit Californisch "sneeuw"landschap en het is aangenaam om de bloesemgeur op te snuiven en het gonzend gezoem te horen van de vele bijen die bedrijvig rondvliegen tussen de bomen.

Terug op de "5" doorkruisen we heel de central valley en stoppen pas terug aan het San Luis Reservoir. Even de benen strekken en nog een beetje uitleg meepikken in het visitor center. In het terugrijden winnen we zowat een uur vergeleken met de heenreis, maar eigenlijk is dit redelijk logisch aangezien we nu minder moet stijgen en terug naar de bay rijden en ook iets vlotter rijden aangezien het nu bekend terrein is.

We arriveren in Palo Alto rond kwart voor 4 en trakteren onszelf op een deugddoende zwemsessie (we hadden immers voorgenomen om iedere dag 20 lengtes te zwemmen, maar dat is dit weekend even on hold gezet).Ik krijg spontaan een ingeving om een nieuw onderzoek te starten: mijn hypothese: Hoe langer men rijdt, hoe deugddoender een hottub achter is. Een longitudinale "casestudy" waarvoor ik zonder problemen 2 proefkonijn vindt :).

De cijfers van vandaag: 431 miles in 6u 50min.
In totaal hebben we deze 4 dagen een slordige 1600 miles oftewel 2500km gereden, dit kan wel tellen als roadtrip en was een uitstekende test voor onze auto, die qua verbruik nog redelijk goed scoort (naar Amerikaanse normen dan wel).

Death Valley part 3

HAA we staan op en het eerste wat we zien als we de gordijn opendoen: Blauwe lucht!!
We zien Mount Whitney nu zonder enig wolkje en ook in Death Valley is het nu een prachtig zicht wanneer we via de Towne pass naar beneden duiken. Een groot contrast met gisteren en om 10u is het nu al 61°F (16°C)

We besluiten om al de zaken die we gisteren niet hebben kunnen doen , vandaag zeker proberen te zien zoals de vista points en als er nog tijd is een wandeling te doen in een canyon. Vol goede moed bollen we naar beneden op de roetsjbaan (de weg naar Stove Pipe Wells is precies een rit op een rollercoaster, zonder probleem haalt ge hier 120km/u zonder het gaspedaal te moeten beroeren...).

We zien onderweg nog een paar "flooded"bordjes staan langs de weg, maar het merendeel is nog maar een miezerige kleine plas die ons helpt om de auto al een beetje te ontmodderen. Dan komt er het eerste slechte vooteken...de weg naar Salt Creek is gesloten en wij hebben daar nog gisteren nog doorgeploegd.  Toch maar even dan een tussenstop aan het visitorcenter want door de regen gisteren zijn er nog heel veel wegen toe.
Wat we te horen krijgen is echt ontgoochelend: geen devils golf course en most of all, geen Dantes view en andere panoramapunten door sneeuw en ijs. Het merendeel van de canyons zijn ook nog afgesloten wegens modder die door de regen naar beneden gekomen is. Dat wilt dus zeggen dat we weer toegewezen zijn op de rest van de toeristische lijst.

Eerste op het lijstje: Zabriskie point, nog wel bereikbaar en een mooi uitzicht op de vallei en de veelkleurige heuvels. Vandaag hangt er geen bewolking dus kunnen we van hieruit zelfs Telescope Peak zien, het hoogste punt van Death Valley 11,331 feet (3,454 m) .
Van hieruit zijn er een paar hikes mogelijk o.a. afdalen door de Golden canyon, maar we verkiezen om eerst al de andere zaken op ons lijstje te verkennen.

Volgende op de lijst: Artist drive, hier loopt een geasfalteerde weg kronkelend door veelkleurige heuvels met als hoogtepunt "artist palette" waar een mengeling van verschillende gesteentes een waar kleurenpalet tentoon spreiden. Echt mooi en de moeite waard om eens langs te rijden (zeker als er niks anders te doen valt)

Nu we toch in de buurt zijn, passeren we opnieuw aan Badwater om te weten hoe warm het daar nu is (27*C) en om een betere impressie te hebben van de hoge bergen rondom en het schone vergezicht nu de wolken er niet zijn.

 

 

Daarna zetten we koers naar het Noordelijke deel van Death Valley en slagen de weg naar Scotty's castle in. Onze eerst halte is Titus canyon, maar de gravelroad die naar de ingang van de canyon leidt zit er nogal "rocky & risky" uit. We proberen een stukje maar door de regen zijn er veel putten en scherpe stenen , dus we keren om voordat we een platte band krijgen en de rest van de dag hier vastzitten. Het valt ons op dat voor de meeste wegen in het park een high clearance vehicle en/of een 4x4 geen overbodige luxe is.
We vervolgen onze weg naar Scotty's castle. Zogezegd een must-see in het park. Uiteindelijk na een dik uur rijden bereiken we dit bouwsel. Het is een soort "kasteel" maar heeft meer weg van een Spaanse villa en wij vinden er eigenlijk niet veel aan. OK, ik kan begrijpen dat de Amerikanen dit geweldig vinden dat er een rijke gek al zijn geld heeft gebruikt om een huis in de woestijn te bouwen , maar voor de architectuur enz is het interessanter om naar Spanje te gaan. Persoonlijk vind ik het veel te ver liggen van rest om even naartoe te gaan. We zijn ook niet echt zot van antiquiteiten waarover ze hier met veel lof over spreken, dus we besluiten om de 45min durende rondleiding te skippen en al de terugweg aan te vatten.

 

 

De rit naar Scotty's Castle heen en terug heeft ons uiteindelijk 2 uren gekost en het is al ver tegen valavond als we bij onze laatste stop komen voor vandaag: De Mesquite sanddunes. Deze zijn vooral mooi bij sunrise en sunset dus besluiten we om hier rustig even te wandelen en ons neer te zetten. Het is 17u30 en nog 79°F (26°C) en geen zuchtje wind. We laten de grootsheid van Death Valley nog even indringen voor we huiswaarts keren.

Conclusie van onze roadtrip: we hebben veel gedaan, maar geen hikes en geen canyons, voor volgende keer staat er zeker nog een wandeling in Mosaic en Golden Canyon op het programma. En als we een jeep kunnen scoren zouden we zeker ook naar de racetrack, door de Titus canyon en in Ubehehe Crater willen gaan.
Het enige van de toeristische zaken is nog Dante View en Devils golf course. Een aanrader schijnt een bezoek aan Death Valley tijdens de bloei van de wildflowers in maart, begin april.te zijn en dan is het dus ook de drukste periode in het park.  Zelf hebben we al wel wat groen gezien, maar niet echt bloemen. Maar ik durf te zeggen dat met de hoeveelheid regen dat er gisteren gevallen is , er zeker veel bloemen zullen zijn !!
Voor de zotten of sportieven onder ons (het is hoe ge het bekijkt hé) is er de mogelijkheid om in de winter te fietsen van Stove Pipe Wells naar Panamint Springs van 0 tot 4628ft heel de tijd bergop, vergelijkbaar met de beklimming van de Mont Ventoux.

Vandaag hebben we een dikke 338 miles gedaan en 7u25 gereden.Als afsluiter bekijk ik nog de slotceremonie van de Winterspelen in Vancouver maar val halverwege in slaap.

Death Valley part 2

Vandaag staan we op rond 6u45 om nog het laatste stukje tot Death Valley te overbruggen. Eerst zoeken we nog een schappelijk ontbijt bijeen in de lobby van het hotel. Het weer ziet er vandaag redelijk uit ookal voorspellen ze nog regen. 's Nachts heeft het al veel geregend en was er vooral felle wind. Vanuit de ontbijtzaal hebben we toch al een mooie zicht op de Sierra Nevada en daarergens tussen zou Mount Whitney met een hoogte van  14505feet (4421m) zitten, de hoogste berg van 'contiguous' USA (dus Alaska en Hawaii niet meegerekend).

Ons eerste bestemming voor vandaag is Stove Pipe Wells in het park. Om hier te geraken moeten we eerst nog 2 bergketens overwinnen en bij de eerste is het al prijs. De boordcomputer begint te biepen en geeft aan dat het buiten vriest en we komen terecht in een dikke mist waardoor we nog maar max. 5m voor ons uit kunnen kijken. Het is een hele beproeving om zo de bochtige weg te volgen door alleen maar te fixeren op de gele lijn in het midden en aan een traag tempo rijden we voort en hopen dat het toch wat opklaart.

Voor we het weten zitten we plots al in Death Valley. We hebben zelfs het "welcome"bord niet gezien door de mist! Blijkbaar is de winterstorm van gisterennacht hier blijven hangen en algauw begint het terug te regenen.
JAWEL Regen in Death Valley !!!
Ookal staat er overal beschreven dat er bijna geen regen valt in Death Valley omdat de wolken komende van de pacific 4 bergketens over moeten en dus meestal al leeggeregend zijn, toch is deze winterstorm zover geraakt en is van plan om alle regen hier te dumpen. Positief voor de wildflowers en andere vegetatie, maar wij hadden toch wel ander weer verwacht.

Aangekomen in Stove Pipe Wells kopen we onze annual pass en krijgen te horen dat het merendeel van de canyons off limits is wegens gevaar op flooding en dat er ook een aantal wegen gesloten zijn. We zijn dus genoodzaakt om ons te beperken tot de gemakkelijk bereikbare toeristische plaatsen en doen bijna alles met de auto (niet om te genieten van de airco zoals in de zomer, maar omdat het regent dat het giet!). We kunnen ook geen vista's doen want er hangt te veel mist en wolken.

Onze autotour brengt ons langs de Mesquite dunes en Devils cornfield tot aan Harmony Borax works waar het zowaar even stopt met regenen en dus wandelen we snel langs het interpretive trail. De regenzone hangt nog grotendeels in het Noorden van de vallei dus rijden we naar het zuidelijkste punt: Badwater, het laagste punt van Death Valley, zo'n 86m onder de zeespiegel. Als we omhoog kijken zien we halverwege de berg een bordje staan dat "sealevel" aanduidt. In de zomer is het hier ook het warmste punt en wagen de meeste mensen zich niet uit de auto, maar nu is het bewolkt en een 20tal graden warm, ideaal om toch de korte wandeling tot aan de zoute modderpoelen te doen. Zo ziet ge maar, altijd het positieve uit het negatieve halen, hé :)

De volgende stop is aan natural bridge waar we nog een kleine wandeling in de canyon doen om deze natuurlijke brug en een opgedroogde waterval te zien in de rotsen. Wanneer we toekomen op de parking aan Golden Canyon begint het weer te regenen en is het nu de beurt aan de zuidkant van de vallei om wat water te slikken. We vernemen achteraf dat vandaag het meeste regen is gevallen sinds de metingen zijn begonnen (onofficieel) !!
Ge ziet wij komen altijd wat tegen , Tsunami op huwelijksreis, hoogste golven tijdens Mavericks en dan nu één van de natste dagen in Death valley !! What's next??

We beslissen om dan maar terug te keren naar de noordkant van de vallei waar het begint op te klaren. Eerst stoppen we nog in Furnace Creek om te eten , maar hier valt weinig over te zeggen want het was nog slechter dan het eten in de alma, tja ge zit hier ook in the middle of knowhere dus echt deftig eten moet ge hier niet verwachten.

Terug in de buurt van Stove Pipe Wells besluiten we om toch tot Salt Creek te geraken en rijden een aarden weg op, naarmate we steeds verder rijden begint de aarden weg meer weg te hebben van een modderpoel, maar wij ploegen gezwind door. We bereiken de parking om de Salt creek trail te wandelen en onze auto ziet er echt niet uit, Tot op het dak hangt hij vol met modder!

 

 

Maar de wandeling door Salt creek is echter wel de moeite en ik vind zowaar $20 in de woestijn!!
Juist als we terug in de auto stappen begint het terug te regenen en het modderbad wordt nog erger, we vertrekken maar gauw want straks is hier geen doorkomen meer aan en een takelwagen is hier in de verste verte niet te vinden. Na veel schuiven en slippen komen we toch terug op de hoofdweg terecht. OEF.

Even twijfelen we nog om richting Scotty's castle te rijden , maar wanneer we een bordje zien staan "caution this road is subdued to flasfloods for the next 25 miles" en dat we overal al in het begin bordjes zien staan van "Flooded" en zelf al door een paar diepe plassen gereden zijn, besluiten we van het avontuur te beperken tot ons modderbad en maken een "u-y" en vatten de terugtocht aan want wie weet hoe de terugweg eruit ziet...
Als we terug passeren in Stove Pipe Wells zien we heel de weg onder water staan en is de weg naar Mosaic afgesloten , toch een groot verschil vergeleken met de voormiddag. Maar het is ondertussen wel opgeklaard en de mist is helemaal weggetrokken. We zien eindelijk de bergen waarlangs we het park zijn binnengereden en worden nog getrakteerd op prachtige vergezichten als we opnieuw de 2 bergketens oversteken. We kunnen haast niet geloven dat we langs dezelfde weg vanmorgen in de mist naar hier gereden zijn en achteraf bekeken zijn we gelukkig dat we niet een bocht gemist hebben want het gaat hier van -190ft tot 4956ft (-50m tot 1500m in een korte tijd , dus vlak langs de kant van de weg zien we af en toe een fameus diep ravijn. We zien zowaar het bord van Death Valley staan en stoppen nog even aan het Father Crawley vista point waar er nog sneeuw en hagelbollen liggen van de storm en genieten van het uitzicht tot de zon onder gaat.

 

 

Vandaag hebben we zo'n kleine 270 miles afgemaald in het park en zo'n slordige 6u gereden. Hopelijk is het morgen beter weer!

Palo Alto - Death Valley

Vandaag begint onze 4 dagen roadtrip naar Death Valley...

Volgens google maps zullen we er 7u47min over doen om tot Lone Pine te geraken , wat we als uitvalsbasis hebben gekozen om het National Park te bezoeken.
Er staat een tocht van 429 miles op het programma dus we vertrekken om 10 am.

(klik op afbeelding van map om de route in het groot te zien)

Via Hwy 280 leidt de weg ons langs Gilroy waar we dan de 125 nemen om door te steken naar hwy 5. Tijdens onze doorsteek rijden we door echte Teletubbies bergen. We passeren langs het San Luis reservoir om dan in Los Banos de 5 op te rijden. We zijn beland in central valley waar zowat het merendeel van de landbouw gebeurt in heel California. Zo ver we kunnen kijken zien we boomgaarden met Amandelbomen in bloei. De highway is een kaarsrechte lijn naar Bakersfield die de Central Valley volledig doorkruist en dus een belangrijke verkeersader is. We moeten zo'n 170 miles deze highway volgen, gelukkig moogt ge hier 80 mph rijden.
Onderweg merken we dat we niet de enigen zijn die er even tussenuit knijpen. We komen heel veel mega Rv's tegen die als aanhangwagen een volwaardige jeep meetrekken en als toppunt nog een golfkarreke in laadbak hebben steken EN fietsen op het dak... Jep dat is the American way of camping !
We hebben geen foto genomen van dit specifiek geval want we waren zo stunned van de combinatie en waren volop aan het discussieren of dit nu overdaad is of niet. Wij vonden het al overdreven in Spanje op de camping dat een paar Duitsers  2 scooters en een zodiak uit hun motorhome haalden...Maar achteraf bekeken was dat nog redelijk bescheiden ten opzichte van wat we hier zien rondtuffen.

 

 

Halverwege houden we onze eerste stop na 2 u rijden aan een wegrestaurant in the middle of nowhere...
We hebben 1/3 gedaan van de 430 mi en 8u durende rit. Op de menu is er niet veel keuze dus nemen we weer onze toevlucht tot een ordinaire hamburger met frieten. De tweede etappe van onze trip loopt tot het einde van Central Valley, tot in de stad Bakersfield. Tussen de boomgaarden en de wijngaarden zien we zowaar de bekende oliepompen waar Bakersfield om bekend staat. Dit is de moment om wat bij te tanken want onze tank is bijna leeg en de prijs van de benzine is hier beduidend lager dan de vorige tankstations.
We vragen ons wel af hoe de wijn hier moet smaken als er ondertussen ook op dezelfde plaats waar ze de druiven kweken olie uit de grond pompen, maar we hebben geen goesting om te stoppen en dit aan de lijve te ondervinden. Als we dichter naar de foothills komen veranderen de boomgaarden met almond trees in boomgaarden met appelsienen en/of perziken.

De laatste en derde etappe stuurt ons door de Eastern Siërra Nevada via de doorsteek langs de Tehachapi mountains naar Mojave en dan naar terug naar het Noorden richting Lone Pine, onze eindbestemming voor deze dag.
In de bergen zien we treinen met ongeveer 60 wagons slakgewijs aan 2mph, als een slang kronkelend een poging doen om de bergen te overwinnen.  Als ge hier voor een overweg komt te staan, kunt ge een half uur wachten... :S Ze hebben 4 locomotieven nodig om alles voort te trekken. Verder is er prachtige natuur, rotsen, besneeuwde toppen en in de vallei groene heuvels met zandgrond. Als we aan de andere kant beginnen af te dalen merken we dat er een groot contrast is qua natuur tussen groene bergen aan de ene kant en woestijn en bruine heuvels aan de andere kant. We are entering the Mohave Desert...

We passeren door het Red Rock Canyon State Park dat ons al een voorsmaakje geeft van de mooie maar desolate natuur die we gaan zien. De weg wordt op het einde nogal eentonig en is steeds rechtdoor met overal woestijn rondom, en de neiging om sneller te rijden begint de kop op te steken maar we zien een 
drietal keer auto's die door de highway patrol toch pulled over worden in niemandsland. We besluiten van toch iets rapper dan toegelaten is te rijden, maar de auto's met allemaal mensen die willen gaan skiën in Mammoth lakes zoeven ons toch nog voorbij.

 

Rond 18u komen we toe aan ons hotel in Lone Pine. De winterstorm die ze al heel de tijd verwachten, begint hier ook op te komen met vooral hele Felle windstoten. Hopelijk is het hier morgen goed weer.
We ploffen moe neer op bed na onze lange rit en hebben zelfs de fut niet meer om ergens te gaan eten dus eten we nog onze 'bokes' op die we hadden klaargemaakt deze morgen.
Morgen gaan we op verkenning in Death Valley dat nu maar een uurtje rijden is.

shopping/zoektocht en administratieve rompslomp

Dinsdag 23 februari

Vandaag wordt weer een drukke dag. Mijn eerste stop is bij de bank want er zijn weer fouten geslopen in ons adres en dus spring ik voor de zoveelste keer binnen om eindelijk die zaken in orde te krijgen. Het kost me weer een dik uur en veel geduld om simpelweg ons adres juist te krijgen in hun database en om onze kaarten te activeren. De manier waarop ze hier werken, daar zoudt ge uw zelfbeheersing soms van kunnen verliezen... maar "positive thinking:" we hebben eindelijk onze bankkaarten en onze eerste officiële credit card dus nu kunnen we beginnen aan de opbouw van een Amerikaanse credit-history. De kaarten op zich zijn ook wel juweeltjes, precies een postkaart van Stanford.

 

 

Volgende halte: het hoofdkantoor van US postal om het pakje op te halen dat ik gisteren heb gemist. Het pakje van Ann en Raf is licht gehavend en met tape terug aaneengeplakt. De inhoud: boekjes, een paar tijdschriften en chocolade en chocotoffs.MMMM...
Het pakje is op de 8ste verstuurd dus heeft het zo'n 15 dagen erover gedaan om tot hier te komen, ik vermoed dat de douane daar voor een groot stuk tussen zit want alles was opengemaakt, zelfs de verpakking van de chocolade! ik verdenk ze ervan dat ze getwijfeld hebben om de chocolade te confisqueren, dan vervolgens op hun gemak de literatuur hebben doorgelezen gedurende een aantal dagen en dan uiteindelijk nog een aantal chocotoffs hebben achter gehouden voor ze het pakje lieten vertrekken naar eindbestemming :)

De volgende stop in de rij is Sportsauthority en REI
Aangezien we nu onder ons balkon een aantal tennisvelden hebben liggen die we gratis mogen gebruiken, leek het ons een goed idee om eindelijk eens deftig te leren tennissen en alvast te beginnen met een tennisracket te kopen, bovendien gaan we in het weekend naar Death Valley en dus passeer ik ook even langs de camping afdeling. Even later sta ik buiten met 2 racketten en een paar tennisballen voor een redelijke prijs want alles is in sales. (dixit Chris: Amerikanen kopen alleen maar in sales, dus zijn het altijd sales :) ).
De Recreation Equipment Inc (REI) store is het equivalent van de AS adventure. Ik stap binnen met een heel specifieke vraag, want ik wil weten hoe en met welke waterbottle ik het langst water kan koud houden. Omwille van mijn interessante vraag staan er binnen de 10 minuten 2 verkopers fameus te discussiëren op welke manier dit nu het beste zou kunnen, steel of plastic, insulated of neopreen sleeve tot zelfs de huismiddeltjes zoals een natte sok over de fles trekken of een ingevroren fles in handdoek wikkelen en in midden van rugzak steken en verbinden met een camelbakslurfje zodat ge direct kunt drinken tijdens het hiken...
en als ze vernemen dat we naar Death Valley gaan , beginnen ze nog extremer te gaan door een solar-deken aan te raden en dit te verknippen tot een soort box  om rondom onze drank/eten te bouwen zodat alle zonnelicht wordt weerkaatst en alles supercool blijft en dat we dat ook nog kunnen gebruiken als we koud hebben in de tent 'savonds...
Mijn vraag over "hoe ik water koud moet houden" is al uitgegroeid tot "hoe moet ik een basiscamp opbouwen vanwaar ik een expeditie in de desert kan ondernemen" !!!
OVI OVI OVI, (oftewel Too Much Information! OVI= sos-kreet voor een overvloed van informatie, een insider in de familie :))
Ik krijg nog meer tips mee hoe ik moet overleven in de woestijn, maar ga toch met lege handen naar huis.
Het komt erop neer dat de beste methode het simpelweg invriezen is van flesjes water en die in zilverpapier te wikkelen. Daar kon ik zelf ook wel opkomen (aangezien we dat zelfs in België al deden) en dus heb ik geen speciale water bottle voor nodig...

Als laatste halte rest me nog een zoektocht in de Fry's naar een power cord met amerikaanse plug voor de oplader van de batterij van mijn fototoestel. Ik kan mijn oren niet geloven wanneer ze mij wijsmaken dat dat speciaal is en enkel op internet te vinden is. Ik ben in godsnaam in de Fry's, als ze het hier niet hebben , dan hebben ze het nergens! Dat heb ik toch van horen zeggen...
Ik besluit dus van nog zelf wat rond te zoeken en vind in één van de laatste rekken precies hetgeen dat ik nodig had én meer. Aha dus Fry's maakt dan toch zijn reputatie waar.


Donderdag 25 februari

Vandaag is het wasdag: is een beetje anders als in België. Ze hebben hier toploaders en frontloaders. komt er op neer dat ge dus wat wasmiddel in de ton smijt en dan de rest van de kleren erbij doet. Er is ook niet veel keuze in programma's, het komt erop neer dat ge het waterlevel kunt kiezen hoe hoog het in de trommel komt, de watertemperatuur nl cold warm en hot (dus geen 30°,40° en 60° alhoewel ik vermoed dat dat ongeveer op hetzelfde moet neerkomen) Het grootste verschil echter is dat het langste programma maar zo'n 12 min effectief wassen en de volledige cyclus memt spoelen en water weglaten duurt dan maar een klein half uurthe, als ik dit vergelijk met thuis dan is dit wel een groot verschil! Voorlopig heb ik gelukkig nog geen kleren geruineerd en ze komen er ook nog redelijk proper uit.

Vanavond gaan we opnieuw zwemmen, wind of regen , niets houdt ons tegen :)
Deze week hebben we al iedere avond 20 lengtes gezwommen en Olivier is begonnen met s'morgens voor het werk een paar rondjes te lopen want er loopt hier een soort schorspiste rond het domein.

Morgen vertrekken we op de middag naar Death Valley dus kruipen we maar eens vroeg ons bed in.