Schoonzusje verkent San Francisco part 2

Het is regenachtig en dus ideaal gevangenisweer: We droppen Tom en Julie af aan de Alcatraz pier en zoeken dan zelf parking in de buurt van Fisherman's wharf. We hebben 2u te vullen voordat ze terug zijn en we wandelen eens rustig Fisherman's wharf door waar er niet veel volk is omwille van het slechte weer. We maken van de gelegenheid gebruik om alle toeristische plaatsen eens rustig te bekijken. Blijkbaar is Hyde pier een nationaal maritiem museum dat bij de National Park Service hoort. Normaal zouden we met onze annual pass hier binnen kunnen maar het blijkt dat het de eerste zondag van de maand gratis is om op de boten rond te kijken. We duiken dus alle boten in en zijn aangenaam verrast over dit museum dat toch de moeite blijkt te zijn. (bovendien is het een goed alternatief om in de regen te doen). We kopen ook snel dagkaarten voor de cable cars nu er geen rij staat, en kopen een NP passport om stempels te verzamelen. We checken ook eens wat het waxmuseum en the Cannery voorstelt en controleren of er al wat zeeleeuwen terug zijn op hun vertrouwde plekje aan pier 39.
Zonder het te beseffen vliegt de tijd voorbij en staan Tom en Julie al een tijdje op ons te wachten als we door de regen komen aangelopen. een beetje regen houdt ons niet tegen , we zijn tenslotte Belgen. We springen de F-streetcar op terug naar de wharf om bij een italiaan onze honger te stillen.

Als we terug buiten komen is het echt aan het gieten dat het niet normaal is. Toch staat er aan de Powell-Hyde cable car-stop een rij toeristen te wachten om SF meest gekende attractie te beleven. We schuiven dus ook maar aan en verzilveren een paar goede plaatsjes buiten op de bank en staanplaatsen.
Het plan was om tot aan Union square te gaan en dan te wandelen door chinatown , maar als we aan Union afstappen, zijn we bevroren en begint de stad stilaan te 'overstromen' de regen valt met bakken uit de lucht en er staat een ijskoude wind. We duiken dus maar binnen in een etablissement dat beweert de beste pannekoeken ter wereld te serveren. We hebben het getest, gewikt en gewogen en blijkt toch niet zo lekker te zijn... Zelfs ik bak ze beter, maar ja, de warme chocomelk was wel welkom.

We overlopen even het lijstje van "must-see in SF" en passen ons schema aan. Als alternatief ipv het wandelen in downtown, springen we terug de cable car op om naar het cable car museum te gaan, waar heel de werking van het systeem wordt uitgelegd en waar ge de kabels kunt zien lopen. Een interessante korte stop en bovendien gratis. Als we terug willen keren naar onze auto blijkt dat de trams niet meer rijden omdat er eentje in panne is gevallen. Resultaat, we lopen in de gietende regen heel het stuk tot aan fisherman's wharf, onze regenjassen beginnen stilaan hun strijd op te geven tegen deze zondvloed en volledig doorweekt, duiken we de auto in.

 Na een korte stop aan Coit tower dat ook nog op het lijstje stond laten we Treasure island links liggen en rijden terug naar huis. In Palo Alto is het nog wat aan het miezeren, we leggen onze kleren te drogen en duiken ondanks de regen toch het zwembad in , we waren nu eenmaal al kletsnat...

Schoonzusje verkent San Francisco part 1

Vandaag staat er een verkenning van San Francisco op het programma met de auto. We zijn vroeg uit de veren want Julie en Tom zijn toch al lang wakker door de jetlag. Het is een kille morgen , frisse wind. We rijden via 280 naar de kust en beginnen aan de oceaankant met onze verkenningstocht langs het Cliffhouse, Seal rock en de suthrobaths naar het Legion of Honor en  Baker beach waar ze voor de eerste keer de Golden Gate bridge kunnen aanschouwen (die volgens hen ook rood is).

Die gaan ze nog van alle kanten kunnen bewonderen aangezien Olivier en ik al een gepersonaliseerde route in gedachten hebben (een variant op de 49 scenic drive) en zelfs een systeem hebben waarbij de chauffeur van dienst blijft zitten in de auto op de drukke parkings Dit bespaart ons tijd om parking te zoeken want het is weekend en ondertussen begint gelukkig de zon erdoor te komen en de wind een beetje te liggen. het ziet er naar uit dat het toch een hele mooie dag gaat worden en er zijn al horden toeristen op pad.
De weg leidt ons verder naar een view point vlak bij de Golden Gate bridge (crissy field) waar we beginnen met de hype van de moment: springfotoshoots !

Daarna rijden we over de brug tot aan het bekendste vista point, maar ze staan al aan te schuiven op de brug, al die voor ons blijven rustig in de file staan en wachten tot ze op de parking kunnen , maar wij hebben geen tijd te verliezen dus springen Olivier, Julie en Tom uit de auto terwijl ik braaf in de file blijf staan. De wachtenden achter ons zien onze slimme actie en niet veel later wandelen een hoop toeristen via dezelfde weg het vista point op terwijl de overblijvenden blijven aanschuiven. Tegen de tijd dat ik de parking op ben geraakt, staan mijn passagiers mij al terug op te wachten...efficiëntie ten top en hop naar het volgende scenic point. Dankzij het hop on hop off principe kunnen we vandaag het maximum zien in een minimum van tijd :) !
Een beetje verder ligt Batterij Spencer en de Marine Headlands waar ge een prachtig zicht hebt bovenop de brug en in de achtergrond downtown SF. We doen dezelfde dropoff-tactiek, maar om één of andere reden heb ik altijd chance dat er iemand vlakbij de ingang wegrijdt juist wanneer ik daar sta :) dus kunnen we met ons vieren iedere keer van het uitzicht genieten.

Vervolgens rijden we richting downtown en na een passage aan Lombardstreet (niet erdoor want er staat een file van 5 blokken lang om even daardoor te rijden dus we parkeren vlakbij en gaan te voet naar beneden en terug naar boven. Ondertussen is de dag al half door en gaan we op zoek om iets eten in de buurt van Polkstreet  (Polk Gulch / Tenderloin buurt). Het wordt uiteindelijk Sliders burgers, redelijk lekker want kunnen eigen beleg kiezen van groentjes. We gaan verder richting North Beach en ze krijgen een zicht op het business district met de Transamerica Pyramid en we rijden door de "Dragon Gate" en het hartje van Chinatown. Onze tocht brengt ons verder naar de painted ladies en als laatste stop voor we huiswaarts keren, Twin Peaks waar we een machtig ver zicht hebben nu het is opgeklaard. We profiteren ervan om nog leuke springfoto’s te maken.

Het is tijd om huiswaarts te keren want Julie en Tom beginnen last te krijgen van de jetlag en het drukke schema, en ik moet op tijd in Stanford staan om nog 2 hockeywedstrijden te gaan spelen. Olivier neemt ze nog mee voor een rondleiding op de campus en een verplichte stop in de bookstore voor wat stanford merchandise te kopen.

Wanneer ik na de hockey thuis kom, liggen er al twee uitgeteld te soezen in de zetel en zijn ze ver weg in dromenland. We krijgen ze met geen stokken wakker en zelfs een aanlokkelijke jacuzzi wordt afgewezen.
Olivier en ik zijn echter volhardend en gaan dan maar zonder de slaapkoppen toch nog de hottub in, en maar goed ook want het doet ongeloofelijk veel deugd aan onze spieren die niet gewend zijn om heel de dag te springen om een goede foto te maken.

Meer foto's zullen toegevoegd worden als ik ze heb gekregen van ons schoonzusje :)

bezoek a volonté

April is de maand van de bezoeken !

Woensdag 31 maart 2010

Vandaag hebben we een collega van Olivier op bezoek. Dirk die we ook al in San Diego hadden gezien, is nu in Palo Alto om Stanford te bezoeken en na onze heerlijke maar dure maaltijd in La Jolla, heeft Olivier hem uitgenodigd voor een simpele spaghetti die al even smakelijk is en smijten we er nog een gratis jacuzzi-beurt bij.

Donderdag 1 april 2010

De auto is terug in orde, gisteren binnengedaan en heeft een nachtje in de garage verbleven omdat er zoveel aan te analyseren was, al die electronica is voor niks goed, foutmeldingen in boordcomputer etc, tegenwoordig moet ge al een informaticus zijn om automechanica toe te passen… het was wel een fikse rekening, maar liever dat dan stil vallen.
Vanavond stelt Dirk voor om uit te gaan eten in de Palo Alto, hij heeft via via een goede sushi place gevonden, "Homma's Brown Rice sushi" in een steegje op Birchstreet, zijstraat van California. Deze zaak wordt gerund door een oude japanner die alles op zijn eentje van scratch maakt. De bedoeling is dat je je eigen drank meebrengt en het is eerder een order to go place want het is een echt 'gat' in de muur, een kleine ruimte met een paar tuinstoelen en tafels. Maar het is een echte hidden gem, want het is fantastische sushi met bruine rijst, Steve Jobbs en Al Gore zijn regelmatige klanten. We stappen binnen en na een beetje twijfelen omdat het toch een uurtje duurt aangezien we zo plots binnen vallen, bestellen we grote plat om mee naar huis te nemen en in afwachting gaan we in een plaatselijke sportsbar alvast een pintje drinken. Het was zeker het wachten waard, want de miso soep is verrukkelijk en de sushi is in no time op. Zeker voor herhaling vatbaar, maar dan wel op tijd bestellen.

vrijdag 2 april 2010

De jongere zus van Olivier komt in de Paasvakantie op bezoek en vandaag komen ze rond 6 pm in SFO toe, waar wij hun gaan opwachten. Julie en Tom verschieten zelfs een beetje als we hun staan op te wachten nog voor ze hun bagage hebben. Een perfecte timing en een strategische parkeerplaats zorgen voor een razendsnelle pick-up en na een ommetje via Dreamworks maar geen dinosaurs te zien op gebouw (misschien in het donker?) kunnen ze tegen 7pm al een eerste keer ons appartement verkennen. Ze hebben een zware dag achter de rug en last van jetlag maar toch slepen we ze nog mee om te gaan eten in The Cheesecake Factory want we hebben geen zin om te koken en ge kunt daar zalige cheesecake kopen waar ge nog 3 dagen van kunt eten.  Om de jetlag een beetje door te komen lukt het ons zelfs om ze te overtuigen (lees verplichten we ze :) ) om te gaan zwemmen en een verkwikkende jacuzzi te nemen.

World Cup Qualifier fieldhockey San Diego

We hebben al een tijdje geleden kaarten gekocht voor de WCQ te Chula Vista, waar onze Belgische Panthers een gooi doen naar een ticket voor de world cup. Even buiten Chula Vista ligt het Amerikaans olympisch complex, groots en voor bijna iedere sport zijn er hier faciliteiten voorzien, maar aan bezoekers hebben ze hier niet gedacht. In de omgeving is er hier niks te zien , geen eet en/drinkgelegenheden, geen mensen , geen toiletten (ze hebben wel een paar toitoi kotjes neergeplant), wie iets wilt eten moet naar het dichtsbijzijnde shoppingcenter rijden.

We komen al te laat voor de eerste match, want we eten eerst in downtown Chula Vista een heel goed ontbijt bij aunt Emma: pannekoeken. De eerste match op het programma: Korea - Mexico die eindigt met een monsterscore: 11-0, de zon brandt al fameus. gelukkig staat er een beetje verder een waterfonteintje om wat te drinken. De tweede match Canada - Frankrijk is al aangenamer om naar te kijken en ze zijn aan elkaar gewaagd, de wedstrijd eindigt uiteindelijk met 2-0 in het voordeel van de Canadezen. En dan is het moment aangebroken waar we voor zijn gekomen, ondertussen stromen de Belgische supporters toe en palmen we een tribune in. De meesten zijn ouders die zijn meegereisd en dan ook nog een paar mensen van de bond zoals de voorzitter Marc Coudron en Claire Monseu, de afgevaardigde van FIH. Ik zie dat de vader van Elize ook van de partij is en ze zijn allemaal aangenaam verrast om ons daar te zien en worden meteen aan iedereen voorgesteld als de Belgen uit San Francisco (die zo zot zijn om tot hier te rijden en vandaag nog terug moeten).

De match zelf was niet zo denderend, misschien door het warme weer wie weet, maar de Amerikaanse speelsters kwamen beter voor de dag dan onze belgen. eindstand 3-0 onverdiend volgens de 2e helft en de arbitrage is blijkbaar zelfs op dit niveau schandalig...(maar gaan we niet over uitwijden of deze post wordt een ellenlange klaagbrief). Weg droom, geen WK voor de Belgische vrouwenploeg, op naar het volgende doel, kwalificatie voor EK en olympische spelen.

Dagoverzicht wedstrijden WCQ:



We wachten nog even op de Belgische ploeg die teleurgesteld van het veld komt en babbelen nog even met Elize na haar persconferentie voor we terug in de auto springen voor onze lange rit naar huis.

We hebben een tocht van 8u, voor de boeg, 500 miles saaie weg, halverwege kwelen we al de schlagers mee en zelfs klassieke muziek wordt ingezet om ons happy te houden. als we thuis komen, regent het! Nogal een drastisch verschil van 30° naar 10° en regen, Ook dat is Californië. Uiteindelijk zijn we thuis geraakt zonder autoproblemen ookal maakt de auto soms rare geluiden en ga ik toch alles laten checken.

Er ligt nog een leuk kadootje op mij te wachten, vandaag is ondertussen al mij SSN toegekomen ,wat redelijk snel is, gewoonweg binnen de week ! Soms kan de administratie toch eens deftig werken. De volgende halte is de DMV voor een Californisch rijbewijs.

Seaworld San Diego

Vandaag staat Seaworld San Diego op het programma. De laatste tijd is Seaworld vaak in het nieuws geweest door het "agressieve" gedrag van orka's. In een ander park (Orlando) is eind februari een trainster verdronken doordat ze in het water is getrokken door "Shamu". En toen Olivier in 2006 op congres was in San Diego heeft hij ook zo'n voorval meegemaakt, maar had de trainer meer geluk en kwam er met een gebroken been en de schrik vanaf. Nu ja, als ge killerwhales traint, loopt ge een bepaald risico, ze hebben nu eenmaal die naam niet voor niks gekregen en hoe zou ge zelf zijn als ge in een klein zwembadje wordt gestoken en iedere dag kunstjes moet doen om een beetje eten te krijgen, ge zoudt voor minder "grumpy" worden. Door het recente voorval zijn er een aantal dingen veranderd in het park. Zo zijn de Shamu shows niet meer zo spectaculair, want zolang het onderzoek naar het voorval in Orlando loopt, mogen de trainers niet meer in het water, dus de sprongen en het surfen en kusjes geven zijn er niet meer bij, bovendien waren ze bij de eerste show van de dag denk ik nog half aan het slapen of hadden ze er nog geen zin in , want het merendeel van de commando's werden niet uitgevoerd. Geen probleem, we zijn hier toch een hele dag dus we gaan nog eens terug om 15u om de show nog eens te zien en dan zijn ze wel actief en is er toch veel meer te zien , en omdat het vandaag een uitzonderlijk warme dag is belsuiten we om in de soak zone te gaan zitten, we zaten zowaar op de 5e rij... prachtig zicht en compleet doorweekt  !!

De rest van de dag verdelen we onze tijd tussen het kijken naar feeding van dolfijnen, zeeleeuwen en zeehonden en het bekijken van verschillende shows. Er wordt een nieuwe dolfijnenshow ineengestoken en deze is voorzien voor half mei , de sealions show is een soort comedy, valt wel mee.  "pet rules" is een leuke show met honden , katten ,... en andere huis en tuin dieren. Seaworld is uiteraard een pretpark dus zijn er ook de gebruikelijke attracties zoals een rollercoaster en bootjes. Zo is er "Ship wreck rapids" dat zijn ronde bootjes zoals in walibi maar we komen er doorweekt uit aangezien ze hier aan de kant nog waterkanonnen zetten waar ander toeristen zich mee kunnen uitleven. Het heeft geen zin om dus een plaatsje te zoeken in het bootje waar ge het minst nat zult worden, want ge wordt zowieso nat, willen of niet! Gelukkig is het vandaag 30° en zijn we dus direct opgedroogd. De "atlantis ride" is een combinatie van boomstammetjes deels rollercoaster deels water maar hier moeten we langer aanschuiven dan dat het de moeite is.
Verder zijn er in Seaworld natuurlijk alle mogelijke vissen en zeedieren te zien zoals roggen en  haaien en hebben ze een heel thema over de polen met pinguins, beluga walvissen, walrussen en een ijsbeer. Ze hebben hier ook een simulator die compleet in het thema past nl "wild artic" een simulatorvlucht in een helikopter over het ijs

Filmpje "Shamushow" in het pre"problemen"tijdperk



Het merendeel van het park hebben we gezien in 1 dag en we rijden nog even richting het strand aan Mission Beach maar het is hier heel druk, dus maken we rechtsomkeer naar downtown San Diego en de haven. Hier ligt de USS Midway, een vliegdekschip op pensioen dat een museum is geworden. Het is echter al laat dus we gaan niet meer binnen maar we genieten van het zicht op de marinebasis en rijden de brug naar Coronado schiereiland over. Hier hebt ge een mooi zicht op San Diego downtown en bovenop de brug kunt ge heel de  navy vloot zien liggen.

Om 19u hebben we afgesproken met een collega van Olivier die toevallig ook in de buurt van San Diego is voor een conferentie in La Jolla. La Jolla is het Knokke van San Diego, dure restaurants en flashy sportscars. We besluiten om eens deftig te eten en stappen binnen in het restaurant "crab catcher", waar we heel lekker eten geserveerd krijgen (mag wel voor de prijs).
De avond is nog jong dus gaan we nog ene drinken in een microbrewery vlak bij UCSD waar we gezellig bijbabbelen met 3 duitsers van de conferentie... Met een paar biertjes achter de kiezen worden we zelfs creatief en vinden we een nieuw begrip uit bij het betalen van de rekening. nl. "sad hour" , dit is het omgekeerde van happy hour :)
Blijkbaar was het van 10pm tot de last call happy hour en enkel tussen 7 en 10 "sad hour" dus de enige periode dat het full prize is :) wat voor de Duitsers nogal "sad" is aangezien zij een duurdere rekening hebben aangezien wij pas om 10u erbij zijn gekomen en tenvolle hebben geprofiteerd van het happy hour...
Uiteindelijk liggen we pas tegen middernacht in ons bed na een goed gevulde lange dag.

De route en kaartjes zijn te vinden op de pagina Maps

Pacific Coast Highway 1 van Big Sur tot San Diego

We moeten vroeg vertrekken want er wacht onze een hele lange rit. Rond 8am zetten we aan richting San Diego waar we een weekendje hebben gepland met op het programma Seaworld, USS Midway, downtown San Diego en natuurlijk de WCQ fieldhockey in Chula Vista, waar we onze Belgian Panthers vocaal gaan ondersteunen.
Aangezien we een ganse dag de tijd hebben om in San Diego te geraken, kiezen we niet voor de kortste weg, maar voor de mooiste. We gaan via de kust heel de Pacific Coast scenic highway 1 afrijden te beginnen vanaf Monterey (Het stuk San Francisco - Monterey hebben we al eerder gedaan).

Onze eerste toeristische stop is aan de Bixby brug, een landmark langs de ruige kust ter hoogte van Big Sur, daarna stoppen we aan het Julia pfeiffer state park, waar we naar een andere natuurpracht kunnen kijken: een waterval die rechtstreeks op het strand valt.

Wanneer we na een uitgebreide fotoshoot terug willen vertrekken, krijgen we pech met de auto, allerlei lampjes branden en de auto wilt niet starten en valt terug even stil. We checken de handleiding en blijkt dat er iets mis is met de motor en dat we naar de dichtsbijzijnde garage moeten rijden, het rijden gaat echter nog wel, maar we zijn onze turbo kwijt en kruipen over de weg. Zo rijden we heel de weg met verminderde power, afwachtend wanneer we beroep moeten doen op AAA om ons te takelen.
We geraken in San Simeon waar heel veel zeeolifanten op de stranden liggen, maar we durven de auto niet af te zettten (hij werkt nu en we moeten nog tot in San Diego) dus we stoppen niet lang, we zullen hier met de familie nog wel eens passeren. In de verte zien we Hearst castle liggen, maar dat zal ook voor een andere keer zijn.

Ondertussen is het kwik tot 28°C gestegen en zijn we het toch wat beu om in de auto te zitten. We hebben bijgetankt en de auto is mysterieus terug in orde, geen flikkerende lampjes meer en normale trekkracht als we op de gaspedaal duwen. We zijn in de buurt van LA aan het komen vlak voor de avondspits en we besluiten om toch even te stoppen in Malibu om af te koelen en een beetje te genieten van de avondzon en de bekende "Baywatch" lifeguard towers te zien.

Dan duiken we in de drukte rond Los Angeles, maar profiteren ten volle van de carpool lane waardoor we wonderwel normaal door de spits geraken. De carpool lanes zijn hier iets anders als in de buurt van SF, terwijl ge in SF maar tussen bepaalde uren op het linkerbaanvak moogt rijden als ge met 2 of meer personen in de auto zit en er steeds op en af kunt rijden, zijn er hier in LA echte stroken die heel de dag enkel voor carpoolers zijn en waar ge enkel bij de op en afritten op kunt geraken. Als gevolg hebt ge dus dat als er een opstopping is, ge op de carpoollane meestal gewoon kunt doorrijden want niemand mag over die doorlopende gele lijn :)

We komen iets na zonsondergang aan bij ons goedkoop hotel dat amper 5 miles van de mexican border ligt. We zijn vandaag zowaar bijna heel California doorgereden tot bijna in Mexico. In principe kunnen we tot Tijuana gaan en even over de grens jumpen, wat de meeste toeristen hier doen, maar wij riskeren het niet met onze J1 en 2 visa want daar gelden andere regels voor. We moeten normaal op voorhand doorgeven als we het land willen verlaten en hier een hele papierwinkel voor invullen en stel u voor dat we het land niet meer binnenmogen... (Bovendien hebben we onze paspoorten niet op zak, maar enkel een kopie omdat dit ons veiliger lijkt).

Na het inchecken zoeken we in Chula Vista naar een lekkere plaats om te eten waar geen fastfood geserveerd wordt. Het wordt La quinta grill(Mexicaans) waar een live band aan het spelen is en alleen maar mexicanen aanwezig zijn. Het eten is echt mexicaans en lekker en de sfeer doet ons voelen alsof we al echt in Mexico zitten. Bovendien hebben ze hier gratis WiFi dus amuseren we ons op onze iPhones om alle informatie voor morgen en overmorgen op te zoeken en onze facebookstatus up te daten :)

De route en kaartjes zijn te vinden op de pagina Maps
De foto's zullen bijgezet worden in het fotoalbum  "Californian adventure"

drukke week

Maandag 22 maart :

Het enige dat vandaag echt op het programma staat is het terugbrengen van onze snowboard rental gear en 's avonds een sessie mixed hockey. Tijd om eens te beginnen met het catalogeren en opkuisen van al mijn foto's, al gauw is de dag voorbij en moet ik mij nog haasten om tijd aan het hockeyveld te zijn. Ben nog zo stijf als een plank, een leuk souverniertje van ons skiweekend. De eerste paar passes zijn pijnlijk voor mijn armen , maar naarmate het vriendschappelijk partijtje vordert, begint alles wat soepeler te worden. De beste remedie tegen spierkrampen is nu eenmaal beweging. Doodmoe kom ik terug thuis en heb zelfs de fut niet meer om in het zwembad te duiken. Hoop dat ik morgen niet nog strammer ben dan vandaag.

dinsdag 23 maart:

de spierpijn is over, enkel als ik nog mijn armen moet opheffen voel ik dat ik leef. Vandaag is het een rustdag, ik doe de was en de plas en begin te studeren voor Californisch rijbewijs, relax met het studieboekje aan het zwembad :)

Woensdag 24 maart:

Today is administration day, aangezien ik mijn werkvergunning heb gekregen kom ik eindelijk in aanmerking voor een social security number, één van de must-haves to become a legal alien in San Francisco.
Dus off we go naar het lokale social security office voor een SSN-aanvraag. Na welgeteld 10 minuten sta ik weer buiten. Gewoon een zoveelste form invullen (waar ik ondertussen al redelijk ervaren in ben) even laten overtypen door de vrouw aan de balie en klaar is kees, nu mag ik weer onze postbus in het oog houden en wachten tot mijn social securitynr in de bus valt.
Aangezien de DMV maar 300m verder ligt, spring ik daar ook even binnen om te informeren wat ik allemaal moet doen om een Californisch rijbewijs te krijgen.
Inderdaad we hebben nog steeds geen Californisch rijbewijs (normaalgezien moet ge dit binnen de 10 dagen of 30 dagen aanvragen) gewoonweg omdat we nog niet gecontroleerd zijn, geen tijd hebben , en vooral geen zin hebben om te wachten bij de DMV om te horen te krijgen dat ge nog niet al de gegevens hebt. Ik heb nu pas mijn work authorization en ze hadden mij aangeraden om te wachten tot ik mijn SSN had. Wat ik dus vandaag ben gaan aanvragen. Kan dus pas mijn written test gaan doen binnen 2 weken en dan moet ik nog een afspraak maken voor een driving test...
Gelukkig konden ze mij al wel het formulier meegeven dat ik moet invullen om in aanmerking te komen voor een rijbewijs. Kan dit nu thuis op het gemak invullen in afwachting van mijn SSN.

Donderdag 25 maart:

Vanavond hebben we afgesproken om te gaan eten met Tunde, een collega van Olivier en een Amerikaan die nu op Esat in Leuven aan het werken is, maar jarenlang in San Diego, LA en San Francisco heeft gewoond en deze week een conferentie heeft in SF. Na wat twijfelen en 'yelpen' * gaan we voor een restaurant in hawaian style op Geary and Masonic. De tijd vliegt voorbij en we hebben het natuurlijk over de gelijkenissen en verschillen tussen Belgie en USA die we nu vanuit 2 verschillende standpunten kunnen aanschouwen en we krijgen nog wat interessante tips mee van Tunde over het reilen en zeilen in San Francisco.

* yelpen = dingen opzoeken op www.yelp.com, een website waar men allelerei reviews en info over commerce kan zoeken in de omgeving van restaurants tot kappers en veel andere zaken.
idem werkwoord als googlen, skypen, buzzen, bloggen en yahooen :)

Vrijdag 26 maart:

We hebben een meeting deze avond met een paar leden van de South bay Belgians, een andere groep Belgen in de Bayarea, de andere groep, Belgica, is eerder een studentenvereniging van Stanford. We beginnen eerst met een aantal Belgische biertjes te drinken in the Rose & Crown pub in Palo Alto en gaan dan eten bij de Thai "Mantra". We leren interessante mensen kennen en hebben deze avond weer veel bijgeleerd. Morgen is er een grote meeting van de Northern Califorinian Belgians met wafels en frieten maar wij hebben al andere plannen. Heb van Joachim twee Belgische vlaggen kunnen lenen om dit weekend onze Belgische Panters te kunnen ondersteunen in hun queeste naar deelname aan de World Cup fieldhockey tijdens de qualifier in San Diego. We gaan van de gelegenheid gebruik maken om het stuk kust van Big Sur tot Los Angeles te verkennen en een visite aan Seaworld te doen voordat ze de "shamu" shows cancellen omwille van de agressieve killerwhales (die het niet meer eens zijn met hun gevangenschap, ge zoudt voor minder cranky worden). Sommige verklaren ons zot dat we naar San Diego rijden , maar de vliegtuigtickets zijn duur in het weekend en zo hebben we het al allemaal eens meegemaakt voordat de familie naar hier komt en weten we welke plaatsen de moeite waard zijn om te zien en welke niet...

Aan iedereen een goed weekend gewenst !

vrienden in Palo Alto

Ondertussen beginnen we stilletjes aan meer en meer Belgen te ontdekken in de neighbourhood.
Via Karla hadden we al kennisgemaakt met Catherine en Piet (lees ook over deze ontmoeting op haar blog) en Olivier gaat nu regelmatig met Piet lunchen waardoor ze beiden die dag niet veel werk verrichten :)
Bovendien hebben we al een aantal keren geluncht met de Belgica groep waar steeds meer Belgen op af komen nu het mooie weer weer van de partij is en zijn we massa's activiteiten aan het plannen (helaas nog niks concreets) om te doen met de ganse groep.
Op de hockey beginnen ze "Lieen" ook al te kennen en wordt ik geinviteerd om vrijdags mee te gaan naar een afscheidsfeestje van iemand die terug naar UK verhuist. Er is zelfs emailverkeer in het Afrikaans/nederlands aan de gang met de kapitein van ons ploegje: de Petunia's.
Marie en Jason, de Canadezen die ik via het spouse-program heb ontmoet zijn weer terug in het land en wachten nog steeds op een Belgisch etentje op ons appartement...
Via Steven en Dimitri heb ik ook contact gekregen met Carina van de South bay Belgians die steeds op vrijdag ergens in een bar afspreken , maar we zijn er nog niet kunnen passeren aangezien we de weekends al vaak iets te gepland hebben.
kortom: we moeten onze agenda erbij nemen om iedereen en alles te kunnen vastleggen.

Deze week is een collega van Olivier in SF voor een congres. Tunde is afkomstig van San Diego en heeft lang in SF gewoond en werkt nu op Esat. Hij heeft ons voorgesteld om SF beter te leren kennen en eens op plaatsjes te komen waar een toerist niet komt...
Donderdag gaan we met hem 's avonds eten in SF.
Volgende week is het dan de beurt aan een ander collega van Olivier die toevallig in San Diego is wanneer wij daar naartoe gaan voor een aantal wedstrijden te zien van onze nationale dameselftal. Dirk zal ook een tijdje in SF zitten dus daar zullen we zeker ook een toertje mee doen langs de belangrijkste bezienswaardigheden in SF.
En dan is het al de beurt aan de echte eerste lange bezoekers: Julie en Tom (zusje van Olivier) komen tijdens de Paasvakantie langs en dan trekken we samen van SF naar LA en eventueel Las Vegas.

Het zijn dus drukke tijden in het verschiet dus geniet ik deze week nog een beetje van de stilte voor de storm!

Sightseeing @ Lake Tahoe

's Morgens vroeg uit de veren , maar het is een pijnlijk bedoening. We zijn zo stram als een plank !! Het was duidelijk een tijd geleden dat we nog dit soort fysieke activiteit hadden gedaan want we voelen op de gekste plaatsen spieren tegenwringen. Raar maar waar, het zijn vooral mijn armen en schouders die het te verduren kregen van het vele opduwen. Gewoon al het stuur in de auto vasthouden is een ware beproeving !
We laten ons echter niet doen en vertrekken weer naar de skipiste alwaar we nog een dagje sneeuwschuiven op het programma hebben staan.
Het weer van gisteren is helaas gesmolten als sneeuw voor de zon en het is ijskoud door een felle wind die is komen opzetten. De pistes zijn meer ijs dan sneeuw dus houden we het op de middag voor bekeken. We hebben het een voormiddag volgehouden om te roetsjen over ijs en we beslissen om te stoppen voor er ongelukken gebeuren.

Aangezien we genoodzaakt door het slechte weer vroegtijdig stoppen met snowboarden maken we van de vrijgekomen tijd gebruik om de scenic drive rond Lake Tahoe te doen van North Tahoe tot South Tahoe. We passeren langs Emerald Bay waar we een mooi uitzicht hebben. De zon is van de partij maar de wind dreigt ons ofwel weg te blazen of terplaatse in te vriezen. Langs de weg ligt er veel sneeuw en we beseffen dat een sneeuwruimer op dit stukje geen overbodige luxe is. We zien er eentje aan de kant van de weg staan en het is nogal een gevaarte, een grote hakselaar op wielen met snijmessen om door de soms 2 a 3 meter hoge sneeuw te zagen!! even voorbij Emerald Bay is er een heel mooi stukje, we rijden als het ware op het randje met links en rechts een afgrond en voor ons een zicht op het meer. Als we de zuidkant bereiken krijgen we een mooi zicht op het grootste skigebied rond Lake Tahoe: Heavenly en een beetje verder zijn we opnieuw aan de grens met Nevada. Heel convenient "State line" genoemd en het contrast is groot. Aan de ene kant staan er chalets in Alpenstijl, aan de andere kant schieten de casino's als champignonnen de lucht in...
We rijden huiswaarts via de interstate 50, een mooie bergweg en als echte rallypiloten beginnen we aan de afdaling maar hier komt al snel een einde aan. Het is zondagnamiddag en iedereen keert terug van een weekendje skiën dus duikt er een beetje buiten South lake Tahoe een flik op de baan die ons doet blokrijden !! JAJA blokrijden in de bergen en Amerikanen kunnen van nature al niet naar beneden rijden (duwen constant op hun rem ipv terug te schakelen, om nog maar te zwijgen van sportief de bocht in gaan en ideale daallijn nemen, daar hebben ze helemaal geen kaas van gegeten) We bollen dus helemaal naar beneden aan een gezapig tempo tot Sacramento door het El Dorado Forest, enig voordeel is dat heel de weg ik bijna geen enkele keer mijn gaspedaal moet beroeren dus dit is een hele economische rit...

We beginnen de vermoeidheid te voelen en is het de vermoeidheid die het hem doet? Olivier snauwt zowaar een kerel in het tankstation af als onze MasterCard weer niet aanvaard wordt... waarom vragen ze altijd naar een zipcode? Wat is de zipcode voor buitenland??
Olivier neemt het stuur over om ons te smijten in de file vanaf Sacramento, ja zelfs op zondag. We kunnen onze beproefde strategie voor filerijden nog eens testen, ook efficiënt in België (proefondervindelijk vastgesteld tijdens een ritje naar ons zeetje, met als referentie een zigzaggende gele camionet die probeerde sneller te zijn door telkens van rijstrook te veranderen: resultaat op het einde waren wij een 500m voor :) ) Neem dus de rechter rijstrook want iedereen heeft neiging om links te gaan. Enkel bij op en afritten even oponthoud maar daarna krijgt ge meer ruimte en avanceert ge sneller. Hier in USA zijn er minder afritten maar wel moeten we telkens opletten dat de rijstrook niet stopt of een afslag wordt... Tot nu toe is deze strategie zeer bruikbaar en efficiënt want hier hebben ze dezelfde neigingen en met het systeem van 'keep your lane' blijven ze ook koppig op hun rijstrook en kunt ge ze rechts inhalen want dat is hier geen verkeersovertreding, hèhè.
Vanaf Richmond komen we terecht in een typische 'accordeon'file. De ene moment rijdt ge nog 80mph, het volgende moment staat ge stil...Een zekerheid dat we nu al weten: we gaan ook niet in 4u thuis zijn...
Gelukkig dat we dat cassettegedoe voor iPod hebben gekocht om te connecteren met de radio zodat we oppeppende muziek en meezingers kunnen meekwelen. Al bij al valt het uiteindelijk nog mee, we passeren even in de buurt van Dreamworks(Redwood city) om de dinosaurussen te zien die ze daar naar het schijnt projecteren op het gebouw maar blijkt dat we na 8pm niet meer op het bedrijventerrein mogen. (zijn overdag ook nog eens gaan kijken, maar niks te zien?? Hoe zit dat Peter??)
Dan maar zo snel mogelijk naar huis om in de hottub te kruipen als remedie voor onze stramme en pijnlijke spieren. Vooral de armen voelen we nog van heel de tijd terug recht te duwen en dan nog te rijden... We zijn niet meer gewend dit soort bewegingen te doen. We worden oud :)
Zijn 4u20 onderweg geweest om van Lake Tahoe terug in Palo Alto te geraken. Ondanks al het fileleed en het koudere weer vandaag is het toch een leuk weekend geweest !!

De foto's zullen bijgezet worden in het fotoalbum "Californian adventure"

Snowboarding @ Squaw Valley USA

Vrijdag 19 maart:

We vertrekken voor een weekendje snowboarding rondom Lake Tahoe. De lente is begonnen en dus is het één van de laatste kansen om nog sneeuw te hebben in de skigebieden.
We hebben in de buurt van Truckee een hotel gevonden op een mooie locatie. Vlak naast het Donner Lake (iets kleiner meer dan Lake Tahoe maar even mooi). Volgens google maps zouden we er 4u over moeten rijden maar we vertrekken rond 1pm en komen al direct in de file te staan in Oakland. De vrijdagavondspits is al begonnen blijkbaar en tussen Oakland en Sacramento is het stapvoets verkeer. Dat maakt dat we er 5u over doen ipv 4u en het was een redelijk saaie weg, alleen het laatste stuk loopt in de bergen en daar is het dan weer raar om plots sneeuw langs de weg te zien liggen terwijl onze thermometer 64°F (17°C) aangeeft. Zonder het te merken stijgen we van 400ft tot 6000ft (120 tot 1830m). Tegen valavond komen we toe aan ons hotel. We overnachten in het Donner lake village resort dat aan het Donner Lake gelegen is. We krijgen een mooie ruime kamer met kitchenette, alleen hangt er bij het binnenkomen een overdreven febrèze appelsien geur om misselijk van te worden. Even de ramen opensmijten en de gezonde frisse berglucht zijn werk laten doen , en problem solved...

We zitten op 15 minuutjes van Squaw Valley, één van de grootste skigebieden in de buurt en 20 minuutjes rijden tot Lake Tahoe City. Toch even controleren , we moeten toch op zoek naar een goede plaats om te eten. In Lake Tahoe city krijgen we een eerste maal het meer te zien, een zwarte poel zover het oog reikt... we kunnen de omvang van het meer niet echt inschatten in het donker. Bovendien is het te koud om buiten te blijven staan. Het vriest dus duiken we een pizzeria binnen waar een gezellige sfeer hangt zoals in de Alpen, het typische aprés-ski gevoel. Spijtig genoeg kunnen de pizza's niet tippen aan de sfeer, maar ja, pizza in Amerika is niet hetzelfde als in Europa. Olivier beslist om weer eens iets nieuws te proeven: Blue moon Belgian white beer, een witbier dat sterk aanleunt tegen de Hoegaarden (volgens Olivier). We duiken redelijk vroeg ons bed in want de rit was redelijk vermoeiend en we willen morgen ten volle profiteren van onze skipas.


Zaterdag 20 maart:

We staan vroeg op, ookal is het moeilijk om vanonder het zalige warme deken uit te komen, een pluspunt voor dit hotel, een heel goed bed om te slapen. We trekken heel onze ski outfit aan en beginnen aan de eerste taak van de dag: de auto "defrosten", blijkbaar heeft het deze nacht redelijk goed gevroren want onze auto ziet volledig wit.

Om 9am komen we toe in Squaw valley (6200ft)  en springen meteen de lift in. Er schijnt al een zalig zonnetje, en wij stralen ook want er bestaan hier geen pannekoeken en ankerliften, alleen maar zetelliften en kabelbanen, Yess ! Een minpunt echter volgens ons is dat er overal bijna off piste mag gegaan worden en hierdoor zijn er geen duidelijke aanduidingen van pistes op kaart maar enkel de plaats van de lift is aangegeven. Bovendien hebben ze hier andere kleurcodes, groen, blauw en zwart, geen rood. Volgens ons is het groen hier vergelijkbaar met lichtblauw en blauw ligt tussen blauw en rood.

 
Het is al een tijdje geleden dat we nog op skilatten of snowboard hebben gestaan, dus het is weer beginnen van nul af aan. We wisten zelfs niet meer of we nu goofy of regular staan. De enige oplossing: we hebben de twee geprobeerd, het beste is toch om beide kanten te leren om goed te zijn. Na ons experiment blijkt dat we met onze beste voet voor het gemakkelijkst naar beneden komen... met vallen en opstaan. Blijkt dat we beiden omgekeerd staan dan ze bij de rental hebben ingesteld. Gelukkig hebben ze mij uitgelegd hoe ik de bindingen kan veranderen.'s Avonds op internet vind ik ook de twee mogelijkheden dus komt erop neer waar ge u best bijvoelt...

Op de middag zoeken we naar een caloriebom want van dat snowboarden krijg je honger. We eten uiteindelijk een hamburger in High camp (el8200) want de rest ziet er niet echt smakelijke uit en we willen geen tijd verliezen met naar beneden te gaan en terug de kabelbaan omhoog te nemen. In High Camp zijn er buiten een aantal restaurantjes en bars ook een openluchtzwembad (waar vandaag een heuse party aan de gang is) en een ijsschaatspiste. Al deze faciliteiten zijn nog restanten van de Olympische spelen die ze hier in 1960 gehouden hebben. Na onze innerlijke versterking duiken we weer de pistes op en proberen zonder teveel vallen onze skills te verbeteren.

Om 4pm is het liedje uit , want de meeste liften stoppen en wij zijn ook ver door onze energievoorraad heen en beginnen al hier en daar wat pijntjes te voelen. Voor de die-hards is er in Squaw valley ook nog de gelegenheid om aan nightskiing te doen. Een deel van de pistes zijn verlicht tot 9pm. Wij passen en vinden dat we voor vandaag genoeg hebben geglibberd en gegleden. Wij willen van het laatste daglicht profiteren om nog eens naar Lake Tahoe te rijden en een stukje over de grens te gaan, kwestie om eens in een andere staat te zijn: Nevada.

Tijdens de terugweg besluiten we toch nog om met onze eigen ogen te gaan aanschouwen wat dat nightskiing inhoudt, tijdens het tochtje met de kabelbaan genieten we van het uitzicht bij valavond , maar eenmaal boven staat er veel teveel wind, een echte koude wind die door merg en been snijdt en bovendien begint onze maag weer te protesteren dus nemen we de volgende lift terug naar beneden en gaan de plaatselijke mac donalds testen. Doodmoe en met overal pijnlijke plekken vallen we om 9.30pm in slaap.

De foto's zullen bijgezet worden in het fotoalbum  "Californian adventure"