Roadtrip part 4: Kings Canyon NP

We besluiten op de weg naar huis nog even langs te gaan in Kings Canyon National Park.

We zetten rond 10am aan richting de bergen via de 245, een hele bochtige weg en bovendien is het weer er niet op verbeterd, regen regen en nog eens regen. Als we dichter bij Kings Canyon komen, begint het te sneeuwen want we zijn al weer een stuk gestegen in de bergen (el 6200 ft) en we besluiten te stoppen om onze sneeuwkettingen preventief op te leggen. Echter wanneer we hiermee bezig zijn, begint het pas echt goed te sneeuwen en in een mum van tijd is de weg toegesneeuwd en twijfelen we even om verder door te rijden. Een paar minuten later passeren er al 3 sneeuwruimers en zijn wij content dat we de sneeuwkettingen hebben.

Echt raar om gisteren in de woestijn in het zand te zitten bij 27° en nu in de vrieskou door de sneeuw te rijden!!

We komen toe aan het visitor center en blijkt dat enkel Grant grove bereikbaar is. We rijden dus verder door om naar de general Grant tree te gaan kijken en in tegenstelling tot onze bezoek in Sequioa's is er hier geen kat en zien we een enkel voetspoor in de sneeuw van dappere toeristen die hun weg hebben gebaand tot aan de boom.

Zelf laten we ons niet kisten en ploegen door de halve meter hoge sneeuw, elkaar volgend in onze voetsporen tot aan de boom om daar even stil te staan in dit stille landschap met megabomen. Het stopt zowaar even met sneeuwen...

We genieten van het sneeuwlandschap zolang onze jeans het nog volhoudt om niet doorweekt te geraken van de sneeuw.  Ondertussen passeert er weer een sneeuwruimer en is de weg zo goed als vrij (om met kettingen over te rijden), het padje is op sommige plaatsen al veranderd in een klein bergriviertje van smeltwater. Echter de grijze lucht geeft aan dat het maar stilte voor de storm is en we kruipen snel de auto in om onze voeten op te laten warmen en om zonder gevaren terug de berg af te geraken.

Op de terugweg naar beneden, richting Fresno,wanneer we terug onder de sneeuwgrens zitten, klaart het een beetje op en halen we de sneeuwkettingen terug af, want dat zou maar een idioot zicht zijn om hier over de weg te ratelen.
We rijden nog een heel stuk door het Giant Sequoia National Forest op een leuke bochtige weg. Het sportieve karakter van ons komt boven en rallypiloot Leen zit achter het stuur :), de bochten induiken , afsnijden en binnenkant bocht nemen om zo recht mogelijk naar beneden te duiken is toch o zo plezant! Doet me denken aan de smalle bochtige wegjes in Frankrijk en aan de Costa Brava... Het is totaal niet nodig om het gaspedaal te beroeren en het wordt helemaal plezant als we in no time zonder problemen een zwarte Corvette naderen en die een beetje ambeteren door te slipstreamen !! Ik zou graag gewisseld hebben van plaats want de rijstijl van deze chauffeur past beter bij een volkswagen busje dan bij een sportscar. Ik zou hier zonder probleem mijn brood kunnen verdienen met een cursus "hoe rijdt ik vlotjes een berg naar beneden". Ze gaan hier voor het flauwste bochtje of helling in de remmen en volgen mooi de baan waardoor ge in no time zo misselijk zijt als op een boot in een hevige storm !! Bovendien trekken ze dan weer iedere keer op om aan de volgende bocht/helling weer vol in de remmen te gaan. In lagere vitesse zetten kennen ze hier natuurlijk niet, want dat is een functie voor gevorderden die een beetje verstand van auto's en motoren hebben. Nee, de meeste zetten gewoon hun automaat in D (drive) en geven gas of duwen op de rem... Ach autorijden is toch zo simpel, geen wonder dat ze hier al op 16 jaar mogen beginnen.

In Fresno krijgen we een onweer op ons dak, een echte wolkbreuk, zo fel regent het dat ge maar 5m voor u uit kunt zien en afwatering kennen ze hier ook niet op de wegen dus binnen de kortste keren staat de highway blank en is er een fameuze kans op aquaplanning. We schrappen dus maar ons plan om nog langs Yosemite te gaan en beslissen rustig huiswaarts te keren via de kortste weg. Af en toe is er stralende zon , dan weer een hagelbui en iedere keer in de achteruitkijkspiegel ziet de hemel zwart. Dat noem ik pas een storm ! (Oftewel Duiveltjeskermis/ kermis in de hel) Gelukkig trekt het stormfront oostwaarts richting de bergen (Er zal in Yosemite, Kings Canyon en Sequioa NP nog een pak sneeuw bijvallen) en is het slechte weer al de bay area gepasseerd dus we rijden richting het "mooie" weer. Tegen 5pm zijn we terug thuis op ons appartementje en duiken we naar oude gewoonte het zwembad in dat we een weekje hebben moeten missen.

De route en kaartjes zijn te vinden op de pagina Maps

Roadtrip part 3: Vegas, baby !

Zaterdag 10 april 2010

Ons hotel ligt vlak bij het autoverhuurbedrijf dus we gaan snel de huurauto voor Tom en Julie ophalen. Ze beslissen wijselijk om ook een gps te vragen en tijdens onze rit van LA naar Las Vegas komt deze al van pas. Er is een file op de highway en de gps stuurt ons even rond het ongeluk, toevallig een ministukje op route 66. We amuseren ons op de weg met foto's te nemen door het raam van elkaar en stoppen in Barstow voor een lekkere pick-nick. Daarna wisselen we van auto en de Passat wordt de girls car, met open dak om genoeg zon binnen te krijgen, en de Dodge charger natuurlijk de boys car voor de zogezegde muscle power (die echter ontbreekt aangezien het een rental is).

Tegen 5pm arriveren we in Las Vegas en rijden al een stuk de strip af op zoek naar onze populaire super 8. We hebben geluk en krijgen nog een kamer vast, maar er is direct al een mankement, de toilet blijft heel de tijd lopen. Direct gaan klagen aan de lobby.

Voor zonsondergang rijden we nog even door naar Lake Mead waar de beroemde Hooverdam ligt. Even erover rijden en direct ook weer de grens over van Nevada naar Arizona want de stateline loopt in het midden van de dam.

We wandelen op ons gemak nog even rond, maar het visitor center is al toe. Het lijkt mij wel de moeite om eens een rondgeleide tour hier te volgen zodat ge ook beneden aan de dam kunt staan om het immense zicht te hebben , want van boven uit lijkt het niet zo indrukwekkend. Ze zijn een nieuwe brug aan het maken vlak naast de dam en mogelijks is het zicht van hierop nog mooier, maar er zat nog een gat in de brug dus die is nog lang niet klaar.

Wanneer we terug in Las Vegas zitten is het donker geworden en dan wordt het pas echt interessant om alle gekleurde reclame en lichtjes te zien! Bovendien hebben we geluk want het is voor de tijd van het jaar verrassend "fris", normaal kunt ge niet buiten komen van de hitte en is het hier al over de 30° maar nu is het amper 22° 's nachts dus met een lichte trui en jeans begeven we ons op pad. Onze eerste stop is aan de Bellagio fontein om één van de beroemde shows te zien, daarna geven we onze ogen de kost en passeren onder andere Paris, New York New York, Monte Carlo, Caesar's palace, MGM ,etc. en dat is nog maar de ene kant op, we rusten even uit en eten in het hard rock café (eten was niet echt om over naar huis te schrijven)

Daarna gaan we vanaf het Bellagio casino de andere kant op richting Treasure island, en the Venetian. Hierover hebben we allemaal een documentaire gezien en we willen zeker eens de fake hemel, het canal en de gondola's zien. Het Dogenpaleis, de campanile en de zuil zijn allemaal aanwezig en er is zelfs een stukje San Marco plein nagemaakt !!

Vervolgens begeven we ons naar de benedenverdieping om het casino in the venetian te verkennen. Onze conclusie: Gokken is moeilijk, Julie en Tom wouden pokeren maar de inleg was te hoog en de spelers en het toernooi te impressionant. Zelfs de eenarmige bandiet krijgt niet veel geld van ons los want de slots zijn te ingewikkeld, waar is de tijd dat we in Leuven op de oude markt nog op de slots konden spelen en 20 Bfrs konden verdubbelen of vergooien...We kijken nog even naar al de andere mogelijkheden om geld te versmijten zoals de roulette, blackjack, dobbelen, wheel of fortune etc. Uiteindelijk komen we 1$ armer het casino uit nadat we in een doolhof hebben rondgelopen op zoek naar de exit. Het probleem in casino's is dat er overal exitsigns zijn die nergens naar leiden. Moest er hier een brand uitbreken, dan zou ik al lang verkoold zijn voor ik buiten sta...! Het volgen van het juiste exit-sign is al gokken op zich ! Onze voeten doen zeer van het vele wandelen en we zijn content als we uiteindelijk om 2u in ons bed kunnen kruipen.

Zondag 11 april 2010

Helaas worden we 's morgens veel te vroeg gewekt door het brandalarm dat afgaat. Weer één of de andere persoon die het niet kon laten om toch maar een sigaret op te steken in zijn hotelkamer, GRRR.

Bovendien blijkt dat het computersysteem gecrasht is en dat we moeten wachten met uit te checken , ze vragen ons of we 10 minuten kunnen wachten. TSss dat is toch geen service, overal in de andere hotels hadden we niet te klagen , maar in het duurste is het direct koekenbak. We beslissen om dan maar even te wachten maar 10min later is er natuurlijk nog niets in orde. We besluiten om ondertussen een zoektocht te ondernemen naar het bekende "welcome to Las Vegas" sign en een degelijke ontbijt, uiteindelijk is het enige dat we vinden de dunkin donuts, veel te zoet en lekker veel caloriëen. Als we een uur later terug in de lobby staan van ons hotel, is er nog niet veel veranderd en is de vrouw achter de balie juist van plan om te vragen of nog 10 minuten hebben. Gelukkig ziet de manager op tijd dat Olivier en ik bijna over ons kookpunt zijn en dat ik van plan was om eens goed van jetje te geven over de service hier, plots lukt het wel om op het computersysteem te geraken en ons uit te checken en een rekening te krijgen...

Hier en nu scheiden onze wegen, Julie en Tom rijden door naar Page (Lake Powell) om Antelope Canyon te bezoeken en verder door te gaan langs Monument Valley, Horseshoe Bend, Grand Canyon , meteor crater en petrified forest NP naar Phoenix waar Tom's broer op de vliegschool zit.

Wij keren terug naar San Francisco via een omweg.
Eerst wouden we via Death Valley gaan om de wildflowers te zien , maar dat is nogal ver uit de richting. Dus als alternatief rijden we door het Mojave National Preserve en zien zowaar een bos van Yoshua trees en doen nog een quick visit aan de Kelso Dunes, de 3e hoogste duinen van het land waar we nog eens een gat in de lucht springen :). Het beklimmen van de duinen zit er niet meer in want dat is toch nog een stevige 2u stappen en wij willen toch voor zonsondergang in de buurt van Visalia zijn. Hier en daar spotten we toch wat wildflowers.

De vriendelijk ranger in het visitor center liet ons weten dat de bloei dit jaar erg snel was gegaan en gaf ons nog wat nuttige informatie over ander mogelijkheden in de buurt (nu ja Great Basin NP is niet echt bij de deur, maar zeker de moeite om ook eens te bezoeken volgens de uitleg).
We rijden verder richting Central Valley waar het begint te regenen. Ergens in de buurt van Visalia zoeken we snel een plaats om te overnachten om de volgende dag nog een bezoekje te kunnen brengen aan eventueel Kings Canyon NP en/of Yosemite NP op de weg naar huis.

Roadtrip part 2: Los Angeles

woensdag 7 april 2010

We rijden van Bakersfield naar Los Angeles. In de buurt van Pyramid Lake (één van de reservoirs in het grote waterproject in California) zoeken we naar pick-nick plaats.Maar sommige recreational area's zijn gesloten wegens de grote schulden en faillissement van de staat California en dus rijden we nog wat verder tot Castaic Lake. We rijden tot aan de dam en het onderste deel van het meer maar overal moeten we betalen en de parkings zijn zelfs beveiligd met spijkersstrips die uw banden kapot scheuren !!
De plaatselijke sheriff krijgt ons in de mot omdat we zo traag rijden aangezien we aan het zoeken zijn naar een ideale eetplaats en spreekt ons aan. Wij denken al dat we het vlaggen hebben , maar blijkt een hele vriendelijk man te zien die ons een paar tips geeft waar we "gratis" kunnen picknicken. Uiteindelijk parkeren we aan het plaatselijke brandweerstation om met heel onze maaltijd tot aan de pick-nick banken te wandelen die zo zwaar beveiligd waren.

Door dit oponthoud komen we pas laat in de middag aan in LA, Hollywood. Onze eerste stop is aan het Hollywood sign (in de buurt van) waar we op een heuvel klauteren om een paar springfoto's te maken , maar onze timing is niet zo denderend. Daarna rijden we richting Hollywood boulevard voor "the Walk of Fame" en zoeken naar een parking want we dachten eerst de tactiek toe te passen van te stationeren en een paar te laten uitstappen, dus stop ik even in de zone voor de sightseeing bus, maar binnen de minuut staat er een politieauto naast ons om te zeggen dat wij toch wel de kleinste sightseeing bus zijn die hij ooit heeft gezien en dat het normaal een boete van 240 dollar is als ge hier staat. Ik hang de domme toerist uit en excuseer mij en maan Olivier en Tom aan om snel in de auto te springen en toch maar een public parkinggebouw te zoeken.
We parkeren uiteindelijk nog voor een redelijk prijs vlakbij het center van alle actie in Hollywood (aangezien ge de eerste 4u voor 2 dollar krijgt als ge iets consumeert in het shoppingcenter) en lopen een 4tal blokken de walk of fame af op zoek naar bekende sterren.

Blijkbaar is de walk of fame redelijk lang en is het interessanter om eerst op het internet op te zoeken waar je favoriete ster ligt... We hebben ook het vermoeden dat ze sjoemelen en af en toe een aantal sterren verleggen zodanig dat de onbekende, oudere mensen ver weg liggen en de populairste van het moment in de buurt van het Kodak Theatre liggen (waar de Oscars worden uitgereikt). Daarna kijken we naar de voet en handafdrukken aan het Grauman's Chinese Theatre en besluiten dat we pas tenvolle Hollywood hebben ervaren als we een film hebben bekeken in één van de oude bekende movie palaces. Dus kopen we tickets voor 'Clash of the Titans 3D' in het Chinese Theatre, een prachtige zaal !!

Wanneer we 2u later terug buiten staan is het al aan het schemeren en moeten we ons haasten voor het laatste punt op de agenda: sunset aan het Getty Center. Het verkeer zit ons echter niet mee en als we eindelijk de weg naar het museum hebben gevonden blijkt dat de weg gesloten is... Dan maar noodoplossing: zo rap mogelijk naar Santa Monica om daar op het strand de zonsondergang alsnog te kunnen zien. Maar hoe dichter we aan Santa Monica komen hoe meer verkeer er is en uiteindelijk arriveren we pas aan de pier als het donker is. Niet getreurd, nu we toch aan de pier zijn , kunnen we maar beter hier al eens opwandelen, dan kan dit van de checklist worden geschrapt. De pier op zich is eigenlijk niet zo mooi en leuk als ze in de reisgidsen claimen. Het enige interessante is dat hier het eindpunt ligt van route 66 en een ander lichtpunt is dat het rad op een spectaculaire manier wordt verlicht met allerlei leuke effecten (en wist je dat dit het enige solarpowered Ferris wheel is?). We worden stilaan moe en ik begin last te krijgen van het restless leg syndroom door al het wandelen. We eten dus maar snel een hamburger op de pier en gaan op zoek naar een hotel aan de andere kant van de stad (Burbank) om morgen op tijd te zijn aan Universal studios.


donderdag 8 april 2010

Vandaag spenderen we het meeste van onze dag in de Universal Studios area. Het is deels een filmstudio tour en deels een pretpark met verschillende shows en rollercoasters.

We stappen eerst op de tram voor de studio tour, deze brengt ons langs de soundstages en een aantal openlucht scenes zoals een neergestort vliegtuig van War of the Worlds en Amity beach van Jaws. We vinden de tour maar "zozo", afhankelijk van aan welke kant we zitten op het treintje hebben we een goed zicht op de verschillende scenes, maar ze rijden nogal rap door en het is aan te raden om te proberen zo ver mogelijk naar voor te gaan zitten, zodat de timing van de special effects beter uitkomen. Wij hadden ook de pech dat door een brand een deel van hun backlot weg was en ze de set van kingkong en de bekende 'fake' huizen terug aan het opbouwen zijn. Bovendien was de bekende "Wisteria lane" van Desperate Housewives dicht wegens opnames...
Na de tour verkennen we het theme park en moeten we Julie overtuigen om mee op de rollercoasters te gaan. We bekijken een paar shows over special effects en vuur, maar die zijn minder spectaculair dan verwacht alhoewel de set van backdraft een onverwacht verrassend kantje had.

De Jurassic Park ride is wel cool, ge maakt een tocht in een bootje door de wereld van de dinosaurussen en ziet levensgrote robotten bewegen, de rit eindigt met een grote splash. Maar we worden totaal niet nat, terwijl we wel wat afkoeling kunnen gebruiken want het is 30°. The mummy rollercoaster en de Simpson ride passeren ook de revue en het is steeds belachelijk lang aanschuiven vooral bij de Simpson ride, telkens in een nieuwe ruimte met nog meer rijen om aan te schuiven voor dan een simulator in te stappen die niet zo spectaculair was, maar wel grappig (bij Starwars in Disneyland Parijs en Wild artic in Seaworld had ik meer het gevoel van te bewegen). Op het einde van de dag nog de laatste show van de dag meegepikt: Waterworld, een gevecht met vuur en water en ontploffingen a volonté, de moeite om te zien. Rond 5pm hebben we het wel gehad in het park en wandelen door het kitscherige Universal City terug naar de auto.

We ondernemen een tweede poging om de zonsondergang te zien , maar deze keer rijden we naar Griffith park waar het Griffith Observatory staat, we hebben weer veel chance met parking vlak bij de ingang en worden beloond met een prachtig zicht op downtown LA en kunnen van hieruit ook het hollywood sign zien. De zonsondergang is ook mooi, maar er zijn iets te weinig wolken. Binnen in het observatory is er ook veel te beleven , alle informatie over planeten en de ruimte worden op een leuke manier aan de man gebracht. En dus kijken we nog even rond en amuseren ons met leuke foto's te trekken en interessante weetjes te lezen over het heelal.

Tom en Olivier zouden hier uren kunnen blijven kijken, maar we zijn uitgeput van al het aanschuiven in Universal dus kijken we nog even naar de lichtjes van LA en zoeken we snel naar een motel in de buurt en gaan dan bij een Thai eten op aanraden van Tom en Julie , maar blijkbaar is de Thai in LA toch niet hetzelfde als in Thailand want alles is veel te zoet. We hebben nog niet echt veel lekker gegeten de laatste tijd, het is dan ook een hele opgave om iets gezonds en smakelijk te vinden tussen het overaanbod aan fastfood en de duurdere restaurants.


Vrijdag 9 april 2010

In de voormiddag staat de VIP studiotour bij een andere filmstudio op het programma: Warner Bros

Per 12 worden we op een golfkarretje rondgeleid tussen de verschillende settings (backlot) en af en toe mogen we van het karretje afspringen en rondwandelen tussen de settings. Julie vindt het wel leuk want we zien een groot deel van de "Gilmore Girls" huizen van binnen en van buiten. We rijden voorbij de outdoorscenery van spiderman, ER en de soundstages van Friends, The Big Bang theory en Two and a half men, maar mogen hier niet binnen. Wel passeren we bij de autocollectie uit vroegere films en wordt er een actiefoto getrokken voor een green screen (mijn broertjes zullen jaloers zijn en in plaats van de foto het greenscreen zelf willen meenemen :) ) In het props departement zien we de set 'central perk' van friends staan die in een kleine ruimte is gepropt. We nemen even foto's in de beroemde zetel (ookal mag dit zogezegd niet van de gids, maar doet hij ons een 'favor'). Daarna stoppen we aan het museum waar we geen foto's mogen nemen en dus worden die achter slot en grendel gestoken. we zien een aantal kostuums uit oude films en op de tweede verdiep zijn er veel kleren en artefacten van Harry Potter te zien (voor mij persoonlijk minder interessant). Dan mogen we plots wel de stage van 'The Mentalist' bezoeken , waar Olivier heel blij mee is, al zegt hij later toch liever 'the big bang theory' set te willen zien. We lossen dit gemis op door een echte "bazinga"mug te kopen in de props store. Al bij al was dit een leuke tour, maar ik vermoed dat de verwachtingen van ons te hoog waren wat betreft toegankelijkheid van opnamestudios...

Alles hangt blijkbaar af van de gids want vrienden van ons vonden het bij WB slecht en bij Paramount beter omdat ze daar alles mochten fotograferen en meer stages te zien kregen, terwijl ik in reviews hele slechte dingen over Paramount heb gelezen zoals dat ze niks mochten zien en enkel betonnen gebouwen aan de buitenkant zagen en een ongeinteresseerde gids hadden, terwijl ze WB aanraden omwille van hetgene dat wij hebben gezien, zullen dit dus nog zelf moeten onderzoeken.

In de namiddag staat er beachtime op het programma, het strand dat we hebben uitgekozen is het fameuze Venice beach (heel excentriek volkje daar) ook bekend als muscle beach en de plaats waar Baywatch grotendeels is opgenomen. We passeren even in downtown LA om de Walt Disney concerthall te zien en nemen dan echter de verkeerde keuze om binnendoor te proberen rijden en we worden slachtoffer van het drukke verkeer in LA en het blokkensysteem met op iedere hoek lichten. Tip: neem zo vaak mogelijk de freeways als er tenminste geen accident gebeurd is, zo verplaatst ge u het snelst van A naar B in LA...

Eenmaal aangekomen is het nog zoeken naar een parkeerplaats, maar ook hier zijn het betaalparkings met bandenbijters... We tellen dus maar de 7$ neer en parkeren vlak aan Venice beach boardwalk. We zien weer de bekende lifeguardtowers staan en wandelen eerst de boardwalk af die krioelt van de mensen en andere rare snuiters. Heel interessant om hier even te blijven zitten en gewoon te kijken naar wat er allemaal passeert, niet te doen... We kijken even naar de skateboarders die het beste van zichzelf geven en gaan dan toch nog even op het strand liggen (het is niet ideaal zonweer, want vandaag is er een kille zeebries) terwijl Tom als enige zonder wetsuit het koude water trotseert omdat hij niet gelooft dat er hier een koude stroom passeert en het water dus niet zo koud kan zijn als iedereen zegt (en hij houdt het nog verbazend lang uit! Olivier daarintegen steekt zijn kleine teen in het water en komt dan snel teruggelopen).  We zoeken ook nog even naar de bekende "venice" letters die teleurstellend groezelig en klein zijn en slaan de regio met de kanaaltjes over, kan toch niet zo mooi zijn als het echte Venetië. (Alhoewel de foto hierboven toch wel de moeite is, gepikt van het internet)

Tegen valavond gaan we op zoek naar een motel in de buurt van LAX (luchthaven) zodat Tom en Julie morgen snel hun huurwagen kunnen ophalen: een real american muscle car, een dodge charger. We checken een aantal motels en keuren ze volgens hun "shabbiness". We hebben deze factor zelf toegevoegd bij de gebruikelijke checkpoints zoals goedkope prijs, ruime, goed verluchte (niet stinkende) kamer,degelijke propere badkamer, comfortabel bed en ontbijt aanwezig of niet. De shabbiness van een motel is gebaseerd op onze eerst indruk van het motel aan de buitenkant, prijs en het uiterlijk en vriendelijkheid van de persoon in de lobby :). Zo komen we eerst bij een heel goedkoop motel terecht dat er nogal oubollig uitziet, maar een vriendelijk indische dame aan de balie heeft staan. De mannen zijn gecharmeerd en vinden het de moeite waard, ze biedt zelf aan om ons eerst de kamer te laten zien , en daar blijkt dat ze stinkt, muft zoals het alleen bij Indiërs kan rieken... De vrouwen stellen hun veto en uiteindelijk vinden we een geschikt hotel, maar blijkt dan dat alles in de buurt qua eten al gesloten is. Onze enige optie is de mexicaan vlak naast de deur waar we een niet echt hoogstaande maaltijd geserveerd krijgen met hele zoute margarita als cocktail.

Voor de geinteresseerden meer info over films en studio tours op de websites:
Officiële site Universal pictures 
Officiële site Universal Studios Hollywood
Officiële site Warner Bros Pictures
Officiële site VIP studiotour Warner Bros
Wikipedia over Warner Bros en over Universal studios

Roadtrip part 1: SF - LA

Maandag 5 april 2010

Vandaag is het begin van onze gezamelijke roadtrip door California tot Las Vegas.
We vertrekken vanuit Palo Alto richting de kust om langs de kust naar beneden te rijden. Onze pick-nick is ingepakt want we hebben geen zin om iedere keer een fast-foodketen te sponsoren en dan zijn we tenminste zeker dat we lekker en relatief gezond eten. We passeren in Santa Cruz, rijden langs de gekende houten rollercoaster en kijken even toe hoe surfers een poging wagen om een goede golf te nemen. Daarna gaat de trip verder richting Monterey Bay waar we eerst een duin opklimmen om een glimp op te vangen van walvissen, maar vandaag hebben we geen geluk. Tegen de middag pick-nicken we aan Lovers point, Pacific Grove terwijl we opnieuw naar surfers kijken, het is ondertussen zalig weer aan het worden, mag ook wel na al die regen !

We vervolgen onze weg langs de kust richting hwy 1 en zien de mooie kustlijn tussen Monterey en de 17- miles drive en dit stuk is even mooi en bovendien gratis. We laten Julie en Tom rijden zodat ze de bochtige weg ook eens kunnen ervaren. via Carmel naar Big Sur,stop aan de Bixby brug en Julia Pfeiffer waterval. In San Simeon zien we zeeolifanten bij hopen , passeren we even langs Hearst castle maar het is al laat en eigenlijk is dit een rip-off, precies een pretpark, dure entree en ge wordt met shuttles naar het kasteel gereden.

Vanaf Moro Bay duiken we het binnenland in richting Kettleman city waar we gaan overnachten (om de volgende dag naar Sequoia NP te gaan). Het is een plezante kronkelige weg door de bergen en niet druk. De zon gaat ondertussen onder en toont een prachtig kleurenpallet, helaas is er geen geschikte plaats om rustig aan de kant te staan en we zijn moe.
In de donker rijden we een paar keer verkeerd en dus komen we in niemandsland terecht in de velden, maar alle wegen leiden naar een motel :). We hebben op voorhand geen hotels vastgelegd dus gaan we bij een paar motels vragen achter de prijs en uiteindelijk logeren we in de super 8 voor een democratische prijs.

Dinsdag 6 april 2010

Eerste taak van de dag: op zoek naar een supermarket voor onze lunch, blijkbaar niet evident, we vinden uiteindelijk een soort Aldi waar ze alleen grote verpakkingen hebben. Op naar Sequoia NP via Three Rivers, aan de entree van het park vragen ze of we sneeuwkettingen bij hebben want het is nodig. Door de regenbui (die wij in SF over ons hebben gekregen) is er 3m sneeuw bijgevallen. Yess, leuk avontuur. Gelukkig hebben we een fietsenrek en sneeuwkettingen bij onze auto bijgekregen. We stoppen even bij het Foothills visitor center en vragen wat er te doen is. Crystal Cave, Moro Rock en Tunnel Log zijn niet bereikbaar tenzij we sneeuwschoenen huren, door de tunnel kunnen we zeker niet gaan want die is gewoon ondergesneeuwd maar met sneeuwkettingen kunnen we wel tot boven gaan voor oa de General Sherman tree te zien en mogelijks zijn de wegen al vrijgemaakt als we daar toekomen. We vertrekken met goede moed, onze eerste stop is aan tunnelrock, dan picknick aan Hospital Rock waar nog oude schilderingen in een grot zijn. Dan gaat het in een paar mijl van 1700ft(518m) naar 6700ft(2048m) en beginnen we stilaan sneeuw aan de kant van de weg te zien. Tijd om onze sneeuwkettingen op te leggen. Al bij al viel dat nog mee en 10min later ratelen we over de weg die er toch nog vrij bijligt.

Zonder het te beseffen zitten we plots tussen de gigantische sequoia's en moeten we opletten dat we de parking van Giant Forest museum niet voorbij rijden. Daar komen we zowaar Belgen tegen die zitten te ploeteren in de sneeuw met hun RV. We bezoeken het museum en we willen dan het big trees trail beginnen maar helaas, het pad is niet begaanbaar, we zakken weg in 1,5m diepe sneeuw (en we zijn niet echt voorzien op dit weer). Dan gaan we maar naar General Sherman, "the world largest living being" zoeken. Hier is het trail grotendeels wel begaanbaar omdat hier toch nog redelijk wat toeristen doorgeploeterd hebben. De bomen en sneeuw hebben een magisch mysterieus zicht en we zijn blij dat we het in de sneeuw zien, dit maakt het toch allemaal nog iets specialer. Moest het niet zijn dat er een bus italianen achter ons gedropt is en die zonder respect overal rondlopen en in de weg gaan staan om foto's te nemen. We krijgen het bijna aan de stok met een paar italianen die het cliché bevestigen dat italianen arrogant, dramatisch en egoïstisch zijn.

De Generals highway verbindt normaal Sequoia NP met Kings Canyon NP, maar de weg is afgesloten wegens de sneeuw. Toch willen we dit met onze eigen ogen zien en rijden nog door tot Wuksachi village waar effectief een "road closed"sign staat. Tijdens de terugweg gaan we op zoek naar de 4 guards (4 sequoia's op een rij 2 aan de ene kant en 2 aan de andere kant van de weg) en blijkt dat we daar zonder te beseffen tussendoor zijn gereden in de heenweg.

We maken even een leuke video met Julie die door het open dak steekt en houden alle toeristen achter ons op ( en blijkbaar zijn we trendsetters want telkens als wij iets geks doen , dan beginnen ze achter ons dat ook te doen; uit de auto springen in een file voor parking, springfoto's, foto's van mensen die uit auto hangen...). Doordat we een groot deel in Sequoia NP niet kunnen doen besluiten we van door te rijden en een slaapplaats te zoeken in de buurt van Bakersfield zodat we morgen sneller in Los Angeles zijn.

Schoonzusje verkent San Francisco part 2

Het is regenachtig en dus ideaal gevangenisweer: We droppen Tom en Julie af aan de Alcatraz pier en zoeken dan zelf parking in de buurt van Fisherman's wharf. We hebben 2u te vullen voordat ze terug zijn en we wandelen eens rustig Fisherman's wharf door waar er niet veel volk is omwille van het slechte weer. We maken van de gelegenheid gebruik om alle toeristische plaatsen eens rustig te bekijken. Blijkbaar is Hyde pier een nationaal maritiem museum dat bij de National Park Service hoort. Normaal zouden we met onze annual pass hier binnen kunnen maar het blijkt dat het de eerste zondag van de maand gratis is om op de boten rond te kijken. We duiken dus alle boten in en zijn aangenaam verrast over dit museum dat toch de moeite blijkt te zijn. (bovendien is het een goed alternatief om in de regen te doen). We kopen ook snel dagkaarten voor de cable cars nu er geen rij staat, en kopen een NP passport om stempels te verzamelen. We checken ook eens wat het waxmuseum en the Cannery voorstelt en controleren of er al wat zeeleeuwen terug zijn op hun vertrouwde plekje aan pier 39.
Zonder het te beseffen vliegt de tijd voorbij en staan Tom en Julie al een tijdje op ons te wachten als we door de regen komen aangelopen. een beetje regen houdt ons niet tegen , we zijn tenslotte Belgen. We springen de F-streetcar op terug naar de wharf om bij een italiaan onze honger te stillen.

Als we terug buiten komen is het echt aan het gieten dat het niet normaal is. Toch staat er aan de Powell-Hyde cable car-stop een rij toeristen te wachten om SF meest gekende attractie te beleven. We schuiven dus ook maar aan en verzilveren een paar goede plaatsjes buiten op de bank en staanplaatsen.
Het plan was om tot aan Union square te gaan en dan te wandelen door chinatown , maar als we aan Union afstappen, zijn we bevroren en begint de stad stilaan te 'overstromen' de regen valt met bakken uit de lucht en er staat een ijskoude wind. We duiken dus maar binnen in een etablissement dat beweert de beste pannekoeken ter wereld te serveren. We hebben het getest, gewikt en gewogen en blijkt toch niet zo lekker te zijn... Zelfs ik bak ze beter, maar ja, de warme chocomelk was wel welkom.

We overlopen even het lijstje van "must-see in SF" en passen ons schema aan. Als alternatief ipv het wandelen in downtown, springen we terug de cable car op om naar het cable car museum te gaan, waar heel de werking van het systeem wordt uitgelegd en waar ge de kabels kunt zien lopen. Een interessante korte stop en bovendien gratis. Als we terug willen keren naar onze auto blijkt dat de trams niet meer rijden omdat er eentje in panne is gevallen. Resultaat, we lopen in de gietende regen heel het stuk tot aan fisherman's wharf, onze regenjassen beginnen stilaan hun strijd op te geven tegen deze zondvloed en volledig doorweekt, duiken we de auto in.

 Na een korte stop aan Coit tower dat ook nog op het lijstje stond laten we Treasure island links liggen en rijden terug naar huis. In Palo Alto is het nog wat aan het miezeren, we leggen onze kleren te drogen en duiken ondanks de regen toch het zwembad in , we waren nu eenmaal al kletsnat...

Schoonzusje verkent San Francisco part 1

Vandaag staat er een verkenning van San Francisco op het programma met de auto. We zijn vroeg uit de veren want Julie en Tom zijn toch al lang wakker door de jetlag. Het is een kille morgen , frisse wind. We rijden via 280 naar de kust en beginnen aan de oceaankant met onze verkenningstocht langs het Cliffhouse, Seal rock en de suthrobaths naar het Legion of Honor en  Baker beach waar ze voor de eerste keer de Golden Gate bridge kunnen aanschouwen (die volgens hen ook rood is).

Die gaan ze nog van alle kanten kunnen bewonderen aangezien Olivier en ik al een gepersonaliseerde route in gedachten hebben (een variant op de 49 scenic drive) en zelfs een systeem hebben waarbij de chauffeur van dienst blijft zitten in de auto op de drukke parkings Dit bespaart ons tijd om parking te zoeken want het is weekend en ondertussen begint gelukkig de zon erdoor te komen en de wind een beetje te liggen. het ziet er naar uit dat het toch een hele mooie dag gaat worden en er zijn al horden toeristen op pad.
De weg leidt ons verder naar een view point vlak bij de Golden Gate bridge (crissy field) waar we beginnen met de hype van de moment: springfotoshoots !

Daarna rijden we over de brug tot aan het bekendste vista point, maar ze staan al aan te schuiven op de brug, al die voor ons blijven rustig in de file staan en wachten tot ze op de parking kunnen , maar wij hebben geen tijd te verliezen dus springen Olivier, Julie en Tom uit de auto terwijl ik braaf in de file blijf staan. De wachtenden achter ons zien onze slimme actie en niet veel later wandelen een hoop toeristen via dezelfde weg het vista point op terwijl de overblijvenden blijven aanschuiven. Tegen de tijd dat ik de parking op ben geraakt, staan mijn passagiers mij al terug op te wachten...efficiëntie ten top en hop naar het volgende scenic point. Dankzij het hop on hop off principe kunnen we vandaag het maximum zien in een minimum van tijd :) !
Een beetje verder ligt Batterij Spencer en de Marine Headlands waar ge een prachtig zicht hebt bovenop de brug en in de achtergrond downtown SF. We doen dezelfde dropoff-tactiek, maar om één of andere reden heb ik altijd chance dat er iemand vlakbij de ingang wegrijdt juist wanneer ik daar sta :) dus kunnen we met ons vieren iedere keer van het uitzicht genieten.

Vervolgens rijden we richting downtown en na een passage aan Lombardstreet (niet erdoor want er staat een file van 5 blokken lang om even daardoor te rijden dus we parkeren vlakbij en gaan te voet naar beneden en terug naar boven. Ondertussen is de dag al half door en gaan we op zoek om iets eten in de buurt van Polkstreet  (Polk Gulch / Tenderloin buurt). Het wordt uiteindelijk Sliders burgers, redelijk lekker want kunnen eigen beleg kiezen van groentjes. We gaan verder richting North Beach en ze krijgen een zicht op het business district met de Transamerica Pyramid en we rijden door de "Dragon Gate" en het hartje van Chinatown. Onze tocht brengt ons verder naar de painted ladies en als laatste stop voor we huiswaarts keren, Twin Peaks waar we een machtig ver zicht hebben nu het is opgeklaard. We profiteren ervan om nog leuke springfoto’s te maken.

Het is tijd om huiswaarts te keren want Julie en Tom beginnen last te krijgen van de jetlag en het drukke schema, en ik moet op tijd in Stanford staan om nog 2 hockeywedstrijden te gaan spelen. Olivier neemt ze nog mee voor een rondleiding op de campus en een verplichte stop in de bookstore voor wat stanford merchandise te kopen.

Wanneer ik na de hockey thuis kom, liggen er al twee uitgeteld te soezen in de zetel en zijn ze ver weg in dromenland. We krijgen ze met geen stokken wakker en zelfs een aanlokkelijke jacuzzi wordt afgewezen.
Olivier en ik zijn echter volhardend en gaan dan maar zonder de slaapkoppen toch nog de hottub in, en maar goed ook want het doet ongeloofelijk veel deugd aan onze spieren die niet gewend zijn om heel de dag te springen om een goede foto te maken.

Meer foto's zullen toegevoegd worden als ik ze heb gekregen van ons schoonzusje :)

bezoek a volonté

April is de maand van de bezoeken !

Woensdag 31 maart 2010

Vandaag hebben we een collega van Olivier op bezoek. Dirk die we ook al in San Diego hadden gezien, is nu in Palo Alto om Stanford te bezoeken en na onze heerlijke maar dure maaltijd in La Jolla, heeft Olivier hem uitgenodigd voor een simpele spaghetti die al even smakelijk is en smijten we er nog een gratis jacuzzi-beurt bij.

Donderdag 1 april 2010

De auto is terug in orde, gisteren binnengedaan en heeft een nachtje in de garage verbleven omdat er zoveel aan te analyseren was, al die electronica is voor niks goed, foutmeldingen in boordcomputer etc, tegenwoordig moet ge al een informaticus zijn om automechanica toe te passen… het was wel een fikse rekening, maar liever dat dan stil vallen.
Vanavond stelt Dirk voor om uit te gaan eten in de Palo Alto, hij heeft via via een goede sushi place gevonden, "Homma's Brown Rice sushi" in een steegje op Birchstreet, zijstraat van California. Deze zaak wordt gerund door een oude japanner die alles op zijn eentje van scratch maakt. De bedoeling is dat je je eigen drank meebrengt en het is eerder een order to go place want het is een echt 'gat' in de muur, een kleine ruimte met een paar tuinstoelen en tafels. Maar het is een echte hidden gem, want het is fantastische sushi met bruine rijst, Steve Jobbs en Al Gore zijn regelmatige klanten. We stappen binnen en na een beetje twijfelen omdat het toch een uurtje duurt aangezien we zo plots binnen vallen, bestellen we grote plat om mee naar huis te nemen en in afwachting gaan we in een plaatselijke sportsbar alvast een pintje drinken. Het was zeker het wachten waard, want de miso soep is verrukkelijk en de sushi is in no time op. Zeker voor herhaling vatbaar, maar dan wel op tijd bestellen.

vrijdag 2 april 2010

De jongere zus van Olivier komt in de Paasvakantie op bezoek en vandaag komen ze rond 6 pm in SFO toe, waar wij hun gaan opwachten. Julie en Tom verschieten zelfs een beetje als we hun staan op te wachten nog voor ze hun bagage hebben. Een perfecte timing en een strategische parkeerplaats zorgen voor een razendsnelle pick-up en na een ommetje via Dreamworks maar geen dinosaurs te zien op gebouw (misschien in het donker?) kunnen ze tegen 7pm al een eerste keer ons appartement verkennen. Ze hebben een zware dag achter de rug en last van jetlag maar toch slepen we ze nog mee om te gaan eten in The Cheesecake Factory want we hebben geen zin om te koken en ge kunt daar zalige cheesecake kopen waar ge nog 3 dagen van kunt eten.  Om de jetlag een beetje door te komen lukt het ons zelfs om ze te overtuigen (lees verplichten we ze :) ) om te gaan zwemmen en een verkwikkende jacuzzi te nemen.

World Cup Qualifier fieldhockey San Diego

We hebben al een tijdje geleden kaarten gekocht voor de WCQ te Chula Vista, waar onze Belgische Panthers een gooi doen naar een ticket voor de world cup. Even buiten Chula Vista ligt het Amerikaans olympisch complex, groots en voor bijna iedere sport zijn er hier faciliteiten voorzien, maar aan bezoekers hebben ze hier niet gedacht. In de omgeving is er hier niks te zien , geen eet en/drinkgelegenheden, geen mensen , geen toiletten (ze hebben wel een paar toitoi kotjes neergeplant), wie iets wilt eten moet naar het dichtsbijzijnde shoppingcenter rijden.

We komen al te laat voor de eerste match, want we eten eerst in downtown Chula Vista een heel goed ontbijt bij aunt Emma: pannekoeken. De eerste match op het programma: Korea - Mexico die eindigt met een monsterscore: 11-0, de zon brandt al fameus. gelukkig staat er een beetje verder een waterfonteintje om wat te drinken. De tweede match Canada - Frankrijk is al aangenamer om naar te kijken en ze zijn aan elkaar gewaagd, de wedstrijd eindigt uiteindelijk met 2-0 in het voordeel van de Canadezen. En dan is het moment aangebroken waar we voor zijn gekomen, ondertussen stromen de Belgische supporters toe en palmen we een tribune in. De meesten zijn ouders die zijn meegereisd en dan ook nog een paar mensen van de bond zoals de voorzitter Marc Coudron en Claire Monseu, de afgevaardigde van FIH. Ik zie dat de vader van Elize ook van de partij is en ze zijn allemaal aangenaam verrast om ons daar te zien en worden meteen aan iedereen voorgesteld als de Belgen uit San Francisco (die zo zot zijn om tot hier te rijden en vandaag nog terug moeten).

De match zelf was niet zo denderend, misschien door het warme weer wie weet, maar de Amerikaanse speelsters kwamen beter voor de dag dan onze belgen. eindstand 3-0 onverdiend volgens de 2e helft en de arbitrage is blijkbaar zelfs op dit niveau schandalig...(maar gaan we niet over uitwijden of deze post wordt een ellenlange klaagbrief). Weg droom, geen WK voor de Belgische vrouwenploeg, op naar het volgende doel, kwalificatie voor EK en olympische spelen.

Dagoverzicht wedstrijden WCQ:



We wachten nog even op de Belgische ploeg die teleurgesteld van het veld komt en babbelen nog even met Elize na haar persconferentie voor we terug in de auto springen voor onze lange rit naar huis.

We hebben een tocht van 8u, voor de boeg, 500 miles saaie weg, halverwege kwelen we al de schlagers mee en zelfs klassieke muziek wordt ingezet om ons happy te houden. als we thuis komen, regent het! Nogal een drastisch verschil van 30° naar 10° en regen, Ook dat is Californië. Uiteindelijk zijn we thuis geraakt zonder autoproblemen ookal maakt de auto soms rare geluiden en ga ik toch alles laten checken.

Er ligt nog een leuk kadootje op mij te wachten, vandaag is ondertussen al mij SSN toegekomen ,wat redelijk snel is, gewoonweg binnen de week ! Soms kan de administratie toch eens deftig werken. De volgende halte is de DMV voor een Californisch rijbewijs.

Seaworld San Diego

Vandaag staat Seaworld San Diego op het programma. De laatste tijd is Seaworld vaak in het nieuws geweest door het "agressieve" gedrag van orka's. In een ander park (Orlando) is eind februari een trainster verdronken doordat ze in het water is getrokken door "Shamu". En toen Olivier in 2006 op congres was in San Diego heeft hij ook zo'n voorval meegemaakt, maar had de trainer meer geluk en kwam er met een gebroken been en de schrik vanaf. Nu ja, als ge killerwhales traint, loopt ge een bepaald risico, ze hebben nu eenmaal die naam niet voor niks gekregen en hoe zou ge zelf zijn als ge in een klein zwembadje wordt gestoken en iedere dag kunstjes moet doen om een beetje eten te krijgen, ge zoudt voor minder "grumpy" worden. Door het recente voorval zijn er een aantal dingen veranderd in het park. Zo zijn de Shamu shows niet meer zo spectaculair, want zolang het onderzoek naar het voorval in Orlando loopt, mogen de trainers niet meer in het water, dus de sprongen en het surfen en kusjes geven zijn er niet meer bij, bovendien waren ze bij de eerste show van de dag denk ik nog half aan het slapen of hadden ze er nog geen zin in , want het merendeel van de commando's werden niet uitgevoerd. Geen probleem, we zijn hier toch een hele dag dus we gaan nog eens terug om 15u om de show nog eens te zien en dan zijn ze wel actief en is er toch veel meer te zien , en omdat het vandaag een uitzonderlijk warme dag is belsuiten we om in de soak zone te gaan zitten, we zaten zowaar op de 5e rij... prachtig zicht en compleet doorweekt  !!

De rest van de dag verdelen we onze tijd tussen het kijken naar feeding van dolfijnen, zeeleeuwen en zeehonden en het bekijken van verschillende shows. Er wordt een nieuwe dolfijnenshow ineengestoken en deze is voorzien voor half mei , de sealions show is een soort comedy, valt wel mee.  "pet rules" is een leuke show met honden , katten ,... en andere huis en tuin dieren. Seaworld is uiteraard een pretpark dus zijn er ook de gebruikelijke attracties zoals een rollercoaster en bootjes. Zo is er "Ship wreck rapids" dat zijn ronde bootjes zoals in walibi maar we komen er doorweekt uit aangezien ze hier aan de kant nog waterkanonnen zetten waar ander toeristen zich mee kunnen uitleven. Het heeft geen zin om dus een plaatsje te zoeken in het bootje waar ge het minst nat zult worden, want ge wordt zowieso nat, willen of niet! Gelukkig is het vandaag 30° en zijn we dus direct opgedroogd. De "atlantis ride" is een combinatie van boomstammetjes deels rollercoaster deels water maar hier moeten we langer aanschuiven dan dat het de moeite is.
Verder zijn er in Seaworld natuurlijk alle mogelijke vissen en zeedieren te zien zoals roggen en  haaien en hebben ze een heel thema over de polen met pinguins, beluga walvissen, walrussen en een ijsbeer. Ze hebben hier ook een simulator die compleet in het thema past nl "wild artic" een simulatorvlucht in een helikopter over het ijs

Filmpje "Shamushow" in het pre"problemen"tijdperk



Het merendeel van het park hebben we gezien in 1 dag en we rijden nog even richting het strand aan Mission Beach maar het is hier heel druk, dus maken we rechtsomkeer naar downtown San Diego en de haven. Hier ligt de USS Midway, een vliegdekschip op pensioen dat een museum is geworden. Het is echter al laat dus we gaan niet meer binnen maar we genieten van het zicht op de marinebasis en rijden de brug naar Coronado schiereiland over. Hier hebt ge een mooi zicht op San Diego downtown en bovenop de brug kunt ge heel de  navy vloot zien liggen.

Om 19u hebben we afgesproken met een collega van Olivier die toevallig ook in de buurt van San Diego is voor een conferentie in La Jolla. La Jolla is het Knokke van San Diego, dure restaurants en flashy sportscars. We besluiten om eens deftig te eten en stappen binnen in het restaurant "crab catcher", waar we heel lekker eten geserveerd krijgen (mag wel voor de prijs).
De avond is nog jong dus gaan we nog ene drinken in een microbrewery vlak bij UCSD waar we gezellig bijbabbelen met 3 duitsers van de conferentie... Met een paar biertjes achter de kiezen worden we zelfs creatief en vinden we een nieuw begrip uit bij het betalen van de rekening. nl. "sad hour" , dit is het omgekeerde van happy hour :)
Blijkbaar was het van 10pm tot de last call happy hour en enkel tussen 7 en 10 "sad hour" dus de enige periode dat het full prize is :) wat voor de Duitsers nogal "sad" is aangezien zij een duurdere rekening hebben aangezien wij pas om 10u erbij zijn gekomen en tenvolle hebben geprofiteerd van het happy hour...
Uiteindelijk liggen we pas tegen middernacht in ons bed na een goed gevulde lange dag.

De route en kaartjes zijn te vinden op de pagina Maps

Pacific Coast Highway 1 van Big Sur tot San Diego

We moeten vroeg vertrekken want er wacht onze een hele lange rit. Rond 8am zetten we aan richting San Diego waar we een weekendje hebben gepland met op het programma Seaworld, USS Midway, downtown San Diego en natuurlijk de WCQ fieldhockey in Chula Vista, waar we onze Belgian Panthers vocaal gaan ondersteunen.
Aangezien we een ganse dag de tijd hebben om in San Diego te geraken, kiezen we niet voor de kortste weg, maar voor de mooiste. We gaan via de kust heel de Pacific Coast scenic highway 1 afrijden te beginnen vanaf Monterey (Het stuk San Francisco - Monterey hebben we al eerder gedaan).

Onze eerste toeristische stop is aan de Bixby brug, een landmark langs de ruige kust ter hoogte van Big Sur, daarna stoppen we aan het Julia pfeiffer state park, waar we naar een andere natuurpracht kunnen kijken: een waterval die rechtstreeks op het strand valt.

Wanneer we na een uitgebreide fotoshoot terug willen vertrekken, krijgen we pech met de auto, allerlei lampjes branden en de auto wilt niet starten en valt terug even stil. We checken de handleiding en blijkt dat er iets mis is met de motor en dat we naar de dichtsbijzijnde garage moeten rijden, het rijden gaat echter nog wel, maar we zijn onze turbo kwijt en kruipen over de weg. Zo rijden we heel de weg met verminderde power, afwachtend wanneer we beroep moeten doen op AAA om ons te takelen.
We geraken in San Simeon waar heel veel zeeolifanten op de stranden liggen, maar we durven de auto niet af te zettten (hij werkt nu en we moeten nog tot in San Diego) dus we stoppen niet lang, we zullen hier met de familie nog wel eens passeren. In de verte zien we Hearst castle liggen, maar dat zal ook voor een andere keer zijn.

Ondertussen is het kwik tot 28°C gestegen en zijn we het toch wat beu om in de auto te zitten. We hebben bijgetankt en de auto is mysterieus terug in orde, geen flikkerende lampjes meer en normale trekkracht als we op de gaspedaal duwen. We zijn in de buurt van LA aan het komen vlak voor de avondspits en we besluiten om toch even te stoppen in Malibu om af te koelen en een beetje te genieten van de avondzon en de bekende "Baywatch" lifeguard towers te zien.

Dan duiken we in de drukte rond Los Angeles, maar profiteren ten volle van de carpool lane waardoor we wonderwel normaal door de spits geraken. De carpool lanes zijn hier iets anders als in de buurt van SF, terwijl ge in SF maar tussen bepaalde uren op het linkerbaanvak moogt rijden als ge met 2 of meer personen in de auto zit en er steeds op en af kunt rijden, zijn er hier in LA echte stroken die heel de dag enkel voor carpoolers zijn en waar ge enkel bij de op en afritten op kunt geraken. Als gevolg hebt ge dus dat als er een opstopping is, ge op de carpoollane meestal gewoon kunt doorrijden want niemand mag over die doorlopende gele lijn :)

We komen iets na zonsondergang aan bij ons goedkoop hotel dat amper 5 miles van de mexican border ligt. We zijn vandaag zowaar bijna heel California doorgereden tot bijna in Mexico. In principe kunnen we tot Tijuana gaan en even over de grens jumpen, wat de meeste toeristen hier doen, maar wij riskeren het niet met onze J1 en 2 visa want daar gelden andere regels voor. We moeten normaal op voorhand doorgeven als we het land willen verlaten en hier een hele papierwinkel voor invullen en stel u voor dat we het land niet meer binnenmogen... (Bovendien hebben we onze paspoorten niet op zak, maar enkel een kopie omdat dit ons veiliger lijkt).

Na het inchecken zoeken we in Chula Vista naar een lekkere plaats om te eten waar geen fastfood geserveerd wordt. Het wordt La quinta grill(Mexicaans) waar een live band aan het spelen is en alleen maar mexicanen aanwezig zijn. Het eten is echt mexicaans en lekker en de sfeer doet ons voelen alsof we al echt in Mexico zitten. Bovendien hebben ze hier gratis WiFi dus amuseren we ons op onze iPhones om alle informatie voor morgen en overmorgen op te zoeken en onze facebookstatus up te daten :)

De route en kaartjes zijn te vinden op de pagina Maps
De foto's zullen bijgezet worden in het fotoalbum  "Californian adventure"