bezoek schoonouders part 2: Yosemite & Kings Canyon/Sequoia

Dinsdag 11 mei 2010

Vandaag beginnen we met onze 10-daagse roadtrip langs de belangrijkste en mooiste "things to see" aan de West-kust. Onze eerste bestemming: Yosemite, op zo'n 3 uurtjes rijden van de bay area. Zelf zijn we hier ook nog niet geweest, ook al ligt het relatief dichtbij en hebben we er al zoveel van gehoord, maar daar komt vandaag verandering in. De weg naar het park geeft ons al een voorsmaakje van wat ons te wachten staat en we zijn in het juiste seizoen want de sneeuw begint nog maar pas te smelten en dan zijn de watervallen op z'n mooist. We rijden via de 120 het park binnen en zien onderweg al een aantal watervallen.

De weg naar de Tiogapas is helaas nog afgesloten en ook de Sequioa bomen zijn onbereikbaar door de diepe sneeuw. Op dit moment is enkel de vallei bereikbaar dus rijden we op ons gemak naar beneden terwijl we de beauty of the mountains tot ons laten doordringen. Spijtig dat het vandaag nogal bewolkt is want we krijgen niet meteen de bekende rotsformatie "half dome" te zien en ook de tunnelview is niet zo spectaculair als op de postkaartjes maar dat neemt niet weg dat de vallei veel te bieden heeft.

We doen eerst de scenic route en stoppen bij de Bridalveil falls en El capitan om met onze verrekijker een klimmer te spotten. We houden een lekkere pick-nick aan Cathedral beach met zicht op El Capitan en Half Dome in de wolken. We zien vanop de sentinel bridge een aantal rendieren of zijn het elands grazen in de vallei vlak bij de rivier en rijden dan door om nog voor sluitingstijd ons te gaan informeren in het Yosemite village visitor center en testen ook meteen de shuttleservice en doen een scenic drive met de bus waar we al een glimp van de beroemde Yosemite falls opvangen. Het is ondertussen al ver 4u gepasseerd en we besluiten om toch nog even onderaan de Bridalveil falls te gaan kijken en tot tunnelview te rijden voordat we doorrijden naar onze slaapplaats in Mariposa, een uurtje uit het park. We eten in een redelijk modern restaurant, maar het eten volgt niet de coole stijl van het interieur, toch smaakt het ons wel na een lange dag in de auto. We duiken rap ons bedje in want voor morgen hebben we een wandeling gepland en moeten goed uitgerust zijn.

Woensdag 12 mei 2010

Onze tweede dag in Yosemite NP belooft een mooie te worden, blauwe hemel, voorspellingen geven een aangename 23°, ideale condities om een dagwandeling te doen. We hebben besloten om het upper Yosemite trail te wandelen, één van de moeilijkere hikes omwille van het hoogteverschil van 790m in 2 secties van haarspeldbochten en volgens de inlichtingen zouden we er 6 tot 8u over doen om de wandeling van 12km (heen en terug) af te leggen. Als ongetrainde wandelaars is dat denk ik wel het maximum. Maar volgens de ranger is het een hele mooie wandeling met een zicht over heel de vallei en natuurlijk een uitzicht op zowel de Upper als de Lower Yosemite falls alsook Half Dome.

We beginnen aan de tocht en gaan al snel in het rood door de snelle stijgingsgraad en onze optimistische snelle tred. Als we bij Columbia Rock toekomen, een eerste mooi uitkijkpunt zijn we blij dat we even kunnen rusten en van het zicht genieten.
 

Van hieraf is het een gemakkelijker stuk en loopt het pad geleidelijk aan naar boven, Na een 2,5tal uur staan we dan ook aan de voet van de Upper Yosemite falls en besluiten van hier onze lunch te eten met een prachtig zicht op de waterval en een lichte spray die naar ons toe waait. Het was nodig om wat krachten op te doen en wat gewicht uit de rugzakken te halen. Vanaf dit punt besluiten Liliane en ik om hier te blijven en op het gemak terug naar beneden te wandelen aangezien het toch wel zwaar is (en het laatste stuk nog zwaarder schijnt te zijn) en ik stilaan mijn knie terug begin te voelen en niet van plan ben om iets voor te krijgen dat ze mij naar beneden moeten dragen. Olivier en Laurent gaan wel door en we verdelen ons water en rugzakken en gaan elk onze eigen weg. We houden contact via gsm (raar maar waar, hier in de vallei hebben we beter bereik dan op sommige urban area's).

Liliane en ik genieten van het zicht dat we op de Lower falls en de vallei krijgen vanaf een zijweg en in onze tocht naar beneden, zitten we een half uurtje moederziel alleen op Columbia rock, de grootsheid en schoonheid in ons opnemend. Tijdens onze rustpauze worden we aangesproken door een ranger of ze ons mogen filmen voor een stukje dat op de website gaat komen staan over deze wandeling. Daar zeggen we natuurlijk niet nee tegen en doen nog eens fake over dat we naar Half dome wijzen en rondkijken. (Onze prestaties zijn vermoedelijk mid-august te zien op de website van NPS).

Ondertussen zien Olivier en Laurent in het laatste stuk naar de top toch wel af. Olivier moet zelfs zijn meerdere erkennen in zijn vader die al babbelend naar boven gaat terwijl Olivier nog amper pap kan zeggen.
Naar het einde toe valt echter de babbelaar ook stil en is het op karakter naar boven gaan, om daar beloond te worden met een fantastisch uitzicht en de voldoening van boven te geraken. Het laatste stukje moeten ze nog afleggen door de sneeuw en om een glimp op te vangen van de waterval aan de bovenkant moeten ze langs kettingen zich vasthouden om tot aan de rand te gaan. Maar het was zeker de moeite waard.

Liliane en ik zijn ondertussen al bijna weer beneden en juist wanneer we terug aan het trailhead zijn (na 4u wandelen) komen we Veerle en Pieter tegen die een andere wandeling hebben gedaan en nu nog van plan zijn om tot boven te gaan. We melden hen dat ze onderweg waarschijnlijk Olivier en Laurent nog zullen tegenkomen en dat het toch wel een stevige wandeling is, maar in tegenstelling tot ons zijn zij wel getraind en wandelen gezwind naar boven. Achteraf krijg ik te horen van Olivier dat ze elkaar zijn tegengekomen halverwege de hike, nog geen uur later dan dat wij ze hebben gezien en dat ze bijna de berg opliepen...
Wij wandelen in afwachting van de mannen terug naar de Lower Yosemite falls en bekijken nog even de kunsten van de klimmers. Heb vroeger ook nog eens geklommen in de Ardennen maar dit is toch andere koek.

We gaan al een kijkje nemen onderaan de waterval en installeren ons op een prime location (bankje) met volgend uitzicht (zie volgende foto) waar we een uur later de mannen zien toekomen, hun gezicht spreekt boekdelen en ge ziet dat hun kaars uit is. Maar ze hebben er juist 6u rond over gedaan (met lunch en rustpauzes) dus dat is al een hele prestatie...
Om het af te leren, wandelen we toch nog tot aan de voet van de waterval en dan ineens door tot aan de parking nu we toch aan het gaan zijn.

We ploffen ons neer in de auto en besluiten dat het genoeg is geweest voor vandaag. Wanneer we Yosemite Village uitrijden, bedenken we dat het enige dat we niet gezien hebben vandaag één van de vele beren is die hier in het park vertoeven. Onze woorden zijn nog niet koud als 'on demand' we plots in een file staan en we iedereen met camera in de aanslag uit de auto zien springen en wijzen, en effectief als we naar de aangewezen plaats kijken zien we niet heel ver van ons een beer op zijn dooie gemak de vallei doorsteken!! Voila, nu hebben we echt alles gezien en we kunnen het niet laten om op onze terugweg naar Mariposa een smsje te sturen naar Veerle en Pieter om te melden dat er 100m van hun tent een beer gespot is om ze wat schrik aan te jagen en een goede nachtrust te wensen (héhé) of om ervoor te zorgen dat ze de berg aflopen om nog een glimp op te vangen van de beer...

Donderdag 13 mei 2010

Vandaag verlaten we de regio van Yosemite om via Kings Canyon en Sequoia NP naar Visalia te rijden.
Op het eerste stuk van Mariposa naar Fresno heb ik dikke pech en in een afdaling merk ik te laat op dat in tegengestelde richting een politiewagen afkomt. Wanneer ik in mijn achteruitkijkspiegel de auto een U-turn zie maken, weet ik al hoe laat het is. Blijkbaar heeft hij in de bergaf met een speedgun mijn snelheid gemeten en reed ik te snel (logisch aangezien iedereen hier te rap rijdt, ze mij zelfs op dat eigenste ogenblik aan het proberen waren om voorbij te steken en ik al aan het remmen was omdat een automatic niet remt op de motor,maar toch nog te snel naar beneden bolde. Ik had gewoon de pech om als eerste in de rij te rijden). Hupla een boete aan mijn broek van rond $200 met mijn voorlopig rijbewijs, en een oproep om op 21 juni voor de rechtbank van Mariposa county te verschijnen. Jaja hier lachen ze er niet mee en als ik het vergelijk met België is de pakkans hier enorm (achteraf  heb ik op veel plaatsen politie zien staan met speedguns, maar mij gaan ze niet meer hebben ). Nu ja, dit is weer een ervaring rijker en voor de ouders van Olivier weer een avontuur rijker om in USA aan de kant te worden gezet :)
Nu braafjes boete betalen en traffic school volgen om ervoor te zorgen dat ik geen punt op mijn rijbewijs krijg (Yep ze werken hier met een puntensysteem waardoor uw verzekering omhoog gaat of rijbewijs ingetrokken wordt).
Tot overmaat van ramp, blijkt na onze verplichte stop er een aantal lampjes te branden op het dashboard en rijden we langs een garage in Fresno om dit te laten controleren want we hebben nog een hele weg af te leggen met de auto en willen niet dat die in panne valt. Na een uur wachten en ondertussen te hebben geluncht in het centrum van Fresno blijkt dat het niets ergs is en vertrekken we met een hoop vertraging naar Kings Canyon.

Eenmaal toegekomen in het park stoppen we eerst aan Grant grove waar een groep Sequioa’s bijeen staan waaronder de General Grant tree, de 3^e grootste boom, 83m hoog. Daarna rijden we door helemaal de canyon in naar road’s end. We stoppen even aan de grizzly falls maar tegen dat we aan het einde zijn, begint het te miezeren en bovendien is onze fuel bijna op en moeten we nog tot Visalia geraken. Heeft het er iets mee te maken dat het vandaag de 13e is, want er zit ons niks mee vandaag...

 

We rijden terug naar boven op een gezapig , "green, economisch/ecologisch" tempo aangezien we nog helemaal uit het park moeten geraken om te kunnen tanken. Via de general hwy 180, de verbindingsweg tussen Kings Canyon en Sequioa NP die nog in de sneeuwzone ligt maar gelukkig wel vrijgemaakt is, bereiken we Sequioa NP waar we toch verplicht nog een stop maken bij de General Sherman tree die met 31m omtrek en 84m  hoogte het grootste qua volume is.

 

Het begint al laat te worden en we willen voor het donker in de bewoonde wereld geraken met de laatste restjes in onze tank. Wanneer we de S-bochten naar beneden rijden, zien we plots in het midden van de weg een moeder-beer met 2 kleintjes oversteken!! Prachtig om te zien , maar we waren net iets te laat om te reageren en een foto ervan te nemen, het beeld staat echter wel op onze netvliezen gebrand (bear count: 4). Even verder zien we nog een aantal herten gezellig aan de kant van de weg grazen. Dit maakt veel van onze rotdag goed !

Door heel economisch te rijden geraken we tot in Three Rivers en tanken daar gratis vol WHOOHOO, het einde van onze dag kan niet meer stuk en als afsluiter gaan we eten in de pizzahut in Visalia, onze eerste keer fast food, maar het smaakt ons wel.

bezoek schoonouders part 1: San Francisco

Zaterdag 8 mei 2010

Gisteren zijn Olivier zijn ouders toegekomen met redelijk wat vertraging omdat ze hun aansluiting hadden gemist. Grote paniek vanuit het thuisfront want blijkbaar werkte hun gsm niet op het Amerikaanse net (dualband-triband-quadriband issues) en waren dus totaal onbereikbaar. We werden overladen met telefoontjes via skype van beide zussen omdat ze op internet met argusogen alles volgden en zich zorgen maakten dat hun ouders niet wisten wat ze moesten doen in deze situatie. Wij bleven gewoon kalm en gingen ervan uit dat ze op één van de volgende vluchten zullen zitten, om dit te weten te komen volstond 1 telefoontje naar de luchtvaartmaatschappij en hupla we werden ingelicht dat ze geboekt zijn op de vlucht die rond 21u in SFO zou landen.
Uiteindelijk werden we ook opgebeld door de gestrande reizigers die toch iets wouden laten weten en aan een vriendelijke hostess hadden gevraagd om met haar gsm te mogen bellen. De verbazing was groot als Olivier opneemt en antwoordt dat we al lang weten dat ze om 21u zullen aankomen ipv 17u, maar toch leuk dat ze een poging deden om te laten weten waar ze zaten. :)
Nog maar pas onderweg en het avontuur is al begonnen...
We zorgden ervoor dat we op tijd vertrokken naar de luchthaven en stonden ze al op te wachten onderaan de trap nog voor ze hun bagage gekregen hebben. Er vloeiden een paar traantjes bij het blijde weerzien van hun zoon na 4 maanden en dan begonnen ze honderduit te vertellen over hun vliegreis met al de nieuwe dingen zoals douane, herboeken etc. Moe maar voldaan kwamen ze toe in Palo Alto en bleven nog even op om het thuisfront via skype en de webcam gerust te stellen.

Vandaag is het dan ook niet verwonderlijk dat we niet zoveel op het programma hebben staan. Om een beetje te bekomen van de vermoeiende reis staat er enkel dit op de agenda: Uitslapen en een bezoekje aan Stanford. We doen een korte wandeling op de campus, gaan even kijken waar Olivier wordt verondersteld te werken (aan zijn bureau, héhé), winkelen een beetje in de bookstore en nemen de lift naar boven in de Hoover tower om een goed overzicht te hebben van Palo Alto en Stanford.

We eindigen in de Rodins sculpture garden waar we een gratis rondleiding meepikken en nog wat meer te weten komen over de franse beeldhouwer. We lunchen op het terras van het museum in volle zon , een aangename 25° maar toch hebben ze het wat koud (vermoeidheid zeker?).
In de namiddag is het platte rust aan het zwembad, beetje zonnebaden, boekje lezen, slapen en 'opwarmen' in de jacuzzi

Zondag 9 mei 2010

Na de rustdag gaan we op verkenning in de stad: San Francisco. Via de 280 rijden we langs de oceaan de stad binnen. De eerste stop van onze rondrit is aan het Cliffhouse, Sealrock en de Suthro baths, we zien een aantal mooie bloemen en spotten roofvogels, gelijkend op buizerds, die stilhangen in de lucht. De volgende haltes zijn het Legion of Honor waar we de denker van Rodin zien, en Baker beach waar we voor de eerste keer zicht krijgen op de Golden Gate bridge.

Vervolgens zien we de uiterst bekende brug nog van verschillende kanten en rijden we tot Fort Point aan de onderkant van de brug. We nemen binnenin het fort ook een kijkje en hebben daar een heel raar uitzicht met een vuurtoren die zowaar onder de brug staat.
Het is nog voormiddag en totaal niet druk omwille van moederdag, dan blijven al de Amerikanen thuis. Er is helemaal geen file aan de vista points vergeleken met een maand geleden toen Olivier zijn zus hier was. We profiteren van de extra gewonnen tijd om nog een andere halte aan ons programma toe te voegen en rijden verder door naar Muir Woods NM om de grote bomen, Redwoods te bewonderen.
Tegen de middag rijden we voor de lunch terug naar downtown SF, naar Japantown om Olivier's ouders iets nieuws te laten eten: Sushi…

Na het nieuwe lekkere eten, springen we terug de auto in en pikken we in op de scenic route dwars door downtown en passeren zo door het centrum, Chinatown tot Coit tower op Telegraph Hill waar Olivier's ouders even naar boven gaan om van het uitzicht te genieten. Met een kleine aanpassing van de gebruikelijke route, passeren we via de 'painted ladies' en eindigen onze dag met een klapper, het panoramische view vanaf Twin Peaks. Het weer is vandaag heel helder en we kunnen zelfs de Hoovertower zien van Stanford en de zeppelin hangar op het Moffet airfield Nasa centrum. Heel uitzonderlijk in de baai om zo’n ver zicht te hebben.

Maandag 10 mei 2010

Vandaag gaat Olivier met zijn ouders op gevangenisbezoek. Het is druilerig weer, ideaal om Alcatraz te bezoeken. Het is echter heel druk aan Embarcadero want gisterennacht zijn er blijkbaar 3 cruiseschepen toegekomen die allemaal hun toeristen uitspuwen in de stad.

Tijdens hun bezoek aan Alcatraz zoek ik naar een goed parkeerplaatsje en koop onze dagpassen voor het openbaar vervoer. Juist wanneer ik de streetcar neem richting de pier waar de boot toekomt van Alcatraz begint het te gieten, alweer een plensbui op een zondag, het begint een gewoonte te worden.
Hopelijk valt de rest van de dag niet in het water zoals we voorgehad hebben bij Julie.
Gelukkig klaart het snel op , maar blijft er een koude wind staan. We wandelen via pier 39 en de zeeleeuwen heel Fisherman’s wharf af. Als lunch eten we een typisch gerecht van San Franciso: clamchowder, een soort dikke vissoep bij Boudin en drinken een biertje in Jack’s bar in the Cannery, waar ze claimen 84 verschillende bieren te hebben en de meeste op het vat. Het interieur is spijtig genoeg niet al te gezellig, eerder een luidruchtige Ierse pub. We springen ook nog even binnen in het Nationaal maritiem museum (NPS) dat er vlak naast ligt.
Ondanks de koude wind volharden we in ons programma en gaan ons ritje doen met de cablecar en schuiven aan in de rij voor de Powell-Hyde lijn af te rijden. Helemaal tot Marketstreet waar we naar de Abercrombie winkel gaan om een bestelling van Belgie te gaan zoeken en weer terug. Olivier's moeder vertrouwt het zaakje toch niet en vind het iets te gevaarlijk om recht te staan, maar we vinden allemaal een plaatsje met een goed uitzicht. Halverwege onze rit terug naar Fisherman’s wharf op de cable car, stappen we af en springen nog even binnen in het cable car museum waar alles duidelijk wordt uitgelegd, heel interessant om eens te weten hoe het systeem werkt en we stappen nog een tweede keer af aan Lombard street aka the world most crookedest street om deze op en af te wandelen.
We keren huiswaarts want vanavond komen Veerle en Pieter (zus van Leen) ook toe in San Francisco en we gaan ze naar gewoonte oppikken aan de luchthaven en de dag was goed gevuld vandaag en de jetlag begint zijn tol te eisen. Veerle en Pieter komen ook toe met vertraging en terwijl Olivier's ouders al slapen, organiseren we nog snel een slaapplaats met wat matrassen die we oppikken bij Chris. Voor deze ene nacht slapen we met 4 in de living…

Teaser: facebook photos roadtrip Bomma & Bompa Kruishoutem

In afwachting van het reisverslag
Hier alvast wat sfeerfoto's van onze trip:

(posted 1 juni 2010, updated 2013)

Nationale parken 2010

met onderandere bezoeken aan Yosemite National Park, Kings Canyon & Sequioa National Park,
Sunset Crater & Wupatki National Monument, Grand Canyon National Park en Zion National Park...

State parks West Coast US

Met ondermeer Monument Valley, Antelope Canyon en Lake Powell

Los Angeles en meer

DMV part 3 en andere papieren

Eindelijk gaan we voor ons rijbewijs, normaal gezien zou ge 10 dagen na aankomst in California al eentje moeten aanschaffen maar wij hebben die 10 dagen wat ruimer opgevat. We zagen er tegenop om onze tijd te verdoen in de DMV, maar we willen toch geen problemen krijgen met de politie.
In principe moet ge een Californisch rijbewijs hebben als ge een officiële resident zijt en belastingen betaald. Eigenlijk kunt ge dus zeggen dat wij nog geen echte residenten zijn (betalen nog geen belastingen en zijn eigenlijk nog in België "woonachtig") en aangezien ge als toerist met uw Belgisch rijbewijs moogt rondrijden voor een periode van 3 maanden, hebben we dus wat langer gewacht maar die periode is dus nu ook voorbij en van uitstel komt toch alleen maar afstel.

Dus eerst maar eens het boekje dat we van Catherine hebben gekregen goed doorlezen en dan richting DMV voor de theoretische written test te gaan afleggen. Ookal zijn we hier al rond 9am toch moeten we 3u aanschuiven, eerst nummertje krijgen en formulieren invullen, dan een dik uur wachten en alles laten registeren en kopiëren van rijbewijs tot paspoort. De dame aan de balie bekijkt me raar aan als ze de expire date van mijn rijbewijs vraagt en ik hierop "Never" antwoord :), vervolgens een heel simpel oogtest en alvast op voorhand betalen.

Dan in de volgende rij aanschuiven om foto, vingerafdruk en handtekening te laten registreren om vervolgens  ons examenformulier met multiple choice vragen te krijgen en ons zoals bij echte verkiezingen naar kotjes te begeven met een potlood. (misschien handig om al geoefend te zijn voor 13juni).
Na 5 à 10 min is alles ingevuld en moeten we weer in een volgende rij aanschuiven om te laten corrigeren.
De test is heel gemakkelijk , het zijn multiple choice vragen waar er soms rare tussen staan zoals mag men een hond in de bak van een pick-uptruck hebben zitten en wat de straf is voor het wegrijden van een politiecontrole.  We moesten zelfs zolang aanschuiven om de test te laten verbeteren dat we de test 3x konden overlopen als we wouden, Olivier is een beetje nerveus en begint sommige antwoorden te vragen en aan zichzelf te twijfelen, iedereen staat daar te babbelen en ze verstaan toch geen Nederlands :) dus zetten we nog even de puntje op de i.

Nu ja , de test is ook gemaakt zodat 16 jarigen ook erdoor geraken, ge moogt bovendien op 36 vragen 6 fouten hebben , dat is wat anders dan in België waar ze nu aan 80 vragen zitten (denk ik, ik heb er maar 40 moeten doen).

Het nadeel is dan ook nog eens dat voor het drukste loket er maar 1 persoon aanwezig is om zowel de rij voor de registratie van foto enz te doen als voor de corrections... Heel efficiënt noemen ze dat.
Ik heb nog geluk dat ik bij een vriendelijke dame terecht komt die in een mum van tijd mijn examen verbeterd (geen verrassing hier: 0 fouten!) en een grote P van pass erop zet, nog even mijn Belgisch rijbewijs controleert en mij direct een afspraak geeft voor mijn driving test.
Olivier heeft minder geluk, hij stond 3 mensen achter mij in de rij en ondertussen heeft de vriendelijke dame haar lunchpauze gepakt en is er een norse madam komen zitten. Het verbeteren valt nog mee en ondanks het twijfelen heeft ook hij 0 fouten, maar dan begint ze plots een probleem te maken van Olivier zijn belgisch rijbewijs en beweert dat we plots een internationaal rijbewijs nodig hebben voor de driving test.
Toch bizar omdat ze zowel bij de registratie als bij mijn afspraak er niks van zeiden. Olivier maakt haar dan maar wijs dat ons Belgisch roos papiertje een internationale versie is en met veel tegenzin geeft ze hem toch uiteindelijk zijn voorlopig rijbewijs, maar achter een afspraak voor driving test kan hij fluiten , moet ge maar online doen of voor terugbellen. Na een ganse voormiddag te vertoeven bij de DMV hebben we eindelijk een "half" echt Californisch rijbewijs.

Eenmaal thuisgekomen checken we de website om een afspraak te maken , maar blijkt dat we als foreigners geen online afspraak kunnen krijgen... Dus volgende keer als ik naar DMV moet zal ik maar een nieuwe afspraak regelen voor Olivier. Nu we toch aan het surfen zijn op de website van DMV checken we ook even of die norse madam gelijk had en blijkt dat een internationaal rijbewijs niet aanvaard wordt !! 

Voor diegenen die zich afvragen of ze nu wel of niet een internationaal rijbewijs nodig hebben: NEEN, dit is weggegooid geld want men aanvaardt dat niet eens en als ge toch een rijbewijs moet tonen dan is het uw origineel Belgisch rijbewijs (toch voor diegene die hun rijbewijs behaald hebben na 1991 aangezien dat het Europese model is en er daar in het Engels driver license op staat).


Nu we toch over rijbewijzen en paspoorten bezig zijn:

We hebben ons zowel een jaarpas als een passport aangeschaft voor de nationale parken.

Met de jaarpas kunt ge met 1 auto en 4 personen gratis naar binnen in ieder park of monument dat wordt beheerd door de national park service. Een interessante deal aangezien deze jaarpas $80 kost en een inkom van een park al snel $25 bedraagt. Tijdens onze roadtrip halen we zonder probleem deze kost er terug uit. Een aanrader voor iedereen die naar de West-kust komt en van plan is om een aantal parken te doen.

Het "Passport to you National Parks" is een soort reispaspoort waar ge cancellation stempels in kunt verzamelen van de plaatsen waar ge al zijt geweest. Een leuke bezigheid en mooi souvenir voor later...

Toch een klein puntje van kritiek: het boekje is ingedeeld in regio's en blijkbaar is California, Arizona en Nevada één grote regio en zijn er maar een aantal bladzijden voorzien voor al de mogelijke stempels terwijl er toch een hoop parken in de omgeving zijn. En zoals hier in San Francisco zijn er al 10 verschillende stempels te verzamelen in enkel de Golden Gate NRA alleen, dus de voorziene plaats voor de groene stempels staat al vol. Ik vind dat ze een soort aanvulling zouden moeten maken die ge erbij kunt steken...

Hieronder een aantal van mijn reeds verzamelde stempels:

hockey hockey en nog eens hockey

Het is het einde van de spring league, maar dat wilt niet zeggen dat we de hockeystick in het rommelkot smijten...
De pick up hockey iedere woensdag blijft nog doorgaan, ookal is de opkomst met het mooie weer steeds minder en minder. Gelukkig is er ook nog het mixed hockey op maandag waar het niveau een beetje hoger is en dus ook de opkomst beter is.
Bovendien worden er hier ook toernooien gehouden , eerder als voorbereiding voor het herfstseizoen.
Zo is er vandaag

het 31st ANNUAL STANFORD WOMAN’S 7-ASIDE FIELD HOCKEY Tournament.

Dit toernooi wordt georganiseerd door Stanford fieldhockey als opwarming en de meeste deelnemers zijn dan ook andere universiteits of college teams. Het is echter ook toegestaan om als clubteam in te schrijven en zo heeft er een team van de NCFHA zich ook ingeschreven en mij gevraagd om mee te spelen.
Vandaag staan er dus 5 wedstrijden op het programma met de Ishies. Het is ook één van de eerste dagen dat de zon van de partij is en het kwik stijgt tot 27°, het belooft dus een zware dag te worden.
We zijn het enige team met +25j speelsters. rest allemaal college teams.dus jonge college chicks van 18-21 jaar die rondhuppelen als duracell konijnen. De eerste wedstrijd spelen we nog redelijk goed en houden gelijke tred, maar dan is de hitte de doorslaggevende factor en verliezen we steeds na toch een aardige staaltje hockey op de mat te leggen. Van de tien deelnemers eindigen we uiteindelijk als 9e. We winnen onze laatste match tegen het enige ander clubleague team.
De andere deelnemers:  2 teams van Stanford, 2 teams van UC Davis, 2 teams van University of Pacific, Cal Polytech en Berkeley en nog een ander clubleague team.

De finale op het einde van de dag gaat niet verwonderlijk tussen Stanford 1 en Stanford 2, die duidelijk een niveau hoger spelen dan de rest. Ookal zijn wij negende geworden, toch ben ik blij dat ik een aantal van die snotneusjes in de wind heb gezet, voorbij heb gedribbeld en eens geleerd wat verdedigen is :)

South bay Belgians girls on the road

De vulkaan in Ijsland gooit ondertussen in Europa nog steeds roet in het eten , waardoor Olivier's jongere zus nog vastzit in Phoenix (Arizona). Via het world wide web volgen we het nieuws op de voet en we volgen het journaal van Eén nog regelmatig. Wat ons vooral opvalt is dat er immens veel klagende mensen zijn die zagen dat ze 1000km moeten rijden , wij doen dat voor het plezier even op en af naar San Diego! Wat is het toch een bende woesies, hier is dat compleet normaal. We hebben Julie en Tom aangeraden om nog wat rond te toeren in afwachting van hun vlucht... van de nood een deugd maken, er het fijne van maken, "enjoy the extra free time", ik zou wel weten wat gedaan...!!!

Dinsdag 20 april 2010

Spring break is officieel al gedaan , maar Carina en haar dochter hebben nog paasvakantie aangezien ze het franse schoolsysteem volgen. Deze week staat er dus een roadtrip (di - zat) op het programma van San Francisco naar Los Angeles en verder door naar Seaworld in San Diego, zo even 952 mijl rijden heen en terug.

We leggen de afstand SF - LA in een recordtijd af om toch nog op tijd aan de luchthaven (LAX) te zijn. Te laat vertrokken, stortbuien , accidenten , seen it all... maar het houdt ons uiteindelijk niet tegen om Alexandra, de dochter van Carina juist op tijd af te halen aan de gate.
Het was echter te mooi om waar te zijn want wanneer ik de parking van het hotel oprijd, hoor ik een heel raar ratelend geluid vanonder de motorkap en inderdaad: panne met de cabrio! geluk bij een ongeluk dat we juist aan onze eindbestemming voor vandaag toegekomen zijn. Mijn lidmaatschap van AAA (Amerikaanse wegenhulp) komt van pas, we bellen een takeldienst en de auto wordt naar de dichtstbijzijnde garage gesleept om daar te bekijken wat er juist scheelt. Heel het hotel zit vol met norse gestrande reizigers door de IJslandse vulkaan. Het merendeel zijn Australiërs die terug naar huis willen, maar er zijn geen vliegtuigen ook al ligt deze route totaal niet op de weg van de vulkaan...

Woensdag 21 april 2010

Het originele plan was om vandaag een dagje LA te verkennen met een ervaren gids. Carina heeft hier nog een aantal jaar gewoond en kent dus alle leuke plaatsen , maar het lot heeft er anders over beslist. We moeten heel de voormiddag wachten op het herstellen van de auto. Rond de middag is de auto gefikst en kunnen we beginnen aan onze uitgestelde verkenningstocht.

Ik breng een blitsbezoek aan de La Brea tarpits vlak naast het LACMA museum. In het hartje van Los Angeles ligt er nog een restant van de ijstijd: teerputten vol met skeletten van mammoeten, sabeltandtijgers, sneeuwwolven en andere dieren die toen per ongeluk tijdens een winterse wandeling vast kwamen te zitten in de asfalt. Ze zijn vandaag de dag nog steeds bezig met uitgravingen en hebben al duizenden botjes uit de pits gehaald en dit is zoals ze zeggen nog maar "het topje van de ijsberg". Voor diegene die zich afvragen of ze daar ook Dinosaurus restanten vinden is het antwoord negatief want die waren al lang uitgestorven voor de ijstijden.

Daarna kom ik in contact met een ander Amerikaans fenomeen: The American Girls store, waar men een  levensechte lookalike in de vorm van een pop kan kopen en zelfs het kapsel en de kledij wordt gematched.
Alexandra is hier helemaal zot van en ze kan ons overtuigen om een reservatie te maken in het American Girls Café. Inderdaad !! Ge kunt ook gaan eten met uw pop, ze wordt in een stoeltje bijgezet en krijgt zelfs eten voorgeschoteld !! En alles maar dan ook alles is in roze. We kijken nog even rond in de winkel op zoek naar mijn perfecte look-alike, maar ik denk dat ik te oud ben voor poppen en ik was eerder het type dat met autootjes speelde :)

We rijden verder via Manhattan beach, home of "Baywatch". Op het strand zitten, zit er niet in want er is een high surf en high wind advisory van kracht en het is wel degelijk goed aan het stormen en waaien , de golven slagen over de pier en wij worden gezandstraald.

Verder door langs Hermosa en Redondo beach richting San Diego. We passeren in de Palissades met kasten van villa's op wegzakkende heuvels, Long beach, de haven van LA, doet me denken aan Antwerpen met een grote brug (Lange Wapper?).We gaan even kijken waar de Queen Mary 1 ligt en rijden daarna nog even over de finish van de F1/indycar Grand Prix of Long Beach die hier 3 dagen geleden werd gehouden. In Newport beach zoeken we naar het Hard Rock café maar al snel blijkt dat het niet meer bestaat, dus rijden we met een hongerige maag verder tot ons hotel in little Italy, San Diego.

Donderdag 22 april 2010


Vroeg wakkergeschud doordat ik in bed dooreengeschud werd. Blijkt dat er in Baja California een aardbeving is geweest van 4.5 magnitude. Is wel handig als wekker, maar had toch een beetje later mogen staan :)
Onze eerste dag Seaworld. Het is verdacht kalm, maar er is nu eenmaal regen voorspeld en het is midden in de week. We profiteren van het gebrek aan bezoekers om een paar keer achter elkaar de rollercoaster Atlantis in te gaan. Voor de rest van de voormiddag hangen we rond in het gedeelte van de Artic want Alexandra heeft een interaction op het programma staan met de beluga whales. Voor ons (de "oudjes") is het ook wel interessant want we krijgen de artic dieren in een actievere modus te zien dan anders. De ijsberen zijn in een actieve bui en wanneer ze te eten krijgen is er veel te zien.

De interactie met de beluga whales is ook leuk en interessant om te zien aangezien ze nu meer naar de oppervlakte komen en de foto's niet door dik glas moeten getrokken worden. Maar ik ben blij dat ik niet in dat koude water moet staan :)

Nadien is een andere populaire activiteit aan de beurt: het feeden van de dieren. Alexandra kan hier niet genoeg van krijgen en we geven zowel aan de batrays als aan de zeeleeuwen een aantal vissen. Snel zijn hun magen vol en onze portemonnee leeg... :)

 De volgende stop is uiteraard aan de orka onderwaterviewing waar we de scene uit "Free Willy" naspelen door ook op het glas te bonken om aandacht te krijgen van "Shamu" :). Vervolgens kijken we naar de show "Believe" vanaf een veilige afstand , want vandaag is het een beetje te koud om in de soakzone te zitten.

 'S avonds kleden we ons op om in echte rockstyle te gaan eten in het Hard Rock café in San Diego. We verkennen nog even het gaslampdistrict om dan onder de wol te kruipen na een lange dag.

Vrijdag 23 april 2010

De tweede dag Seaworld. we zijn juist op tijd om het interactie programma te zien met de dolfijnen en we zien ze allerlei kunstjes doen. Vlak erachter is er een gecontroleerd moment van feeding en we staan direct in de rij om ook nog deze dieren een visje te kunnen toesteken...

Het is stralend weer dus doen we de "Shamu"show nog eens over maar nu gaan we voor de full experience en installeer ik mij met Alexandra in het midden van de soak zone. Vandaag was de show heel wat beter dan gisteren en krijgen we heel veel kunstjes te zien en JA we zijn kleddernat als de show gedaan is. Maar dat droogt toch direct op want de temperatuur is al boven de 20° gestegen.

Wanneer we buiten komen van de show ontmoeten we een Vlaamse familie die hier gestrand is in San Diego en pas zaterdag kan terugvliegen, dus ze maken er het beste van om Seaworld en dergelijke te bezoeken. We moeten hun echter teleurstellen en vertellen dat wij eigenlijk technisch gezien niet vast zitten in California aangezien we in San Francisco wonen.

We besluiten , aangezien we toch al deels nat zijn , om ook maar in de Rapid river (de ronde bootjes) te gaan. Tijdens het aanschuiven staan er een paar waarschuwingsborden met de tekst: "You will get wet, probably soaked" en dit is geen leugen. Bij de eerste golf hebben we al prijs en tot overmate van ramp staan er aan de zijkant kanonnen die ge kunt activeren door een quarter in te steken en aangezien het druk is vandaag, waren al de kanonnen bemand. Ik had fameuze pech dat het draaien van ons bootje niet echt goed uitdraaide voor mij . Gedurende heel de draai kwam ik dus vol in de straal van het kanon terecht en ik kom doorweekt en nat tot mijn ondergoed toe uit het bootje. De wachtenden trekken grote ogen en willen al terugkeren als ze ons bootje zien uitstappen want heel onze boot heeft de volle laag gehad en we komen druipend nat naar buiten gewandeld. Gelukkig hebben ze sinds dit jaar een nieuw project gestart en hebben ze een aantal dryers geïnstalleerd, dit zijn grote kotjes waar infrarood lampen en blazers hun best doen om uw kleren terug droog te krijgen.
We doen nog een tweede rondje "eten geven" bij de stingrays en zeeleeuwen om te eindigen met de komische sealion show. En dan zit ons bezoek aan Sea World erop.

We besluiten om al een stukje terug richting LA te rijden zodat we morgen niet meer heel de weg moeten doen en we komen terecht in de Fairmont, een 5 sterrenhotel in Newport beach (The OC). We genieten nog even van het zwembad en de jacuzzi bij open haard om dan bij de italiaan een lekkere maaltijd te eten en een fles wijn soldaat te maken. De bedden zijn een vijfsterrenhotel waardig en het duurt dus niet lang voordat iedereen ver in dromenland is.

Zaterdag 24 april 2010

Het bed lag zalig en dus is het hard om op te staan. We gaan op zoek achter ontbijt en rijden dus even richting de beach om daar een diner te zoeken. We nemen uiteindelijk de ferry naar Balboa Island om daar een overheerlijke omelet/Belgische wafel soldaat te maken. Rond de middag zetten we dan de terugweg aan richting de bay area. We hebben nog een 6tal uren te gaan.

Het eerste stuk kunnen we nog genieten van het feit dat we met een cabrio rijden maar zodra we de autostrade opgaan is er teveel wind en rijden we de saaie interstate 5 helemaal af. Tegen 18u zet Carina mij thuis af, maar de dag is nog niet gedaan aangezien Olivier had afgesproken met een paar van Belgica om uit te gaan in San Francisco. Even twijfel ik , maar dan fris ik me wat op en rijden we richting Nicholas en Stéphanie om met hen uit te gaan in the Mission. We belanden in een tapas restaurant waar we lekker en (hopelijk) gezond eten en drinken daarna nog een paar pintjes in een soort ierse pub op aanraden van Pierre die het hier gezellig vindt, maar de muziek staat redelijk luid dus mijn stem is al gauw weg en de gesprekken lopen wat moeizaam. Ondanks het feit dat er lugubere mensen achter de toog, stonden was het toch heel gezellig en ik duik pas mijn bedje in ver na middernacht.

earthquake training

wat te doen bij een aardbeving?

Ook dit is California, één grote aardbevingszone, met als hoogtepunt de San Andreasbreuk die hier zowaar in de achtertuin ligt... (zie de breuk op google maps)
In California zijn er veel duizenden kleine aardbevingen per jaar , maar de meeste zijn zo licht dat ze zelfs niet gevoeld worden. Ik wil het thuisfront niet in paniek brengen, maar dit is nu eenmaal ook part of the deal.

San Francisco ligt heel dicht bij de San Andreas breuk waar de pacific aardplaat langs de Noord-Amerikaanse aardplaat schuift. De pacific plate schuift noordwest terwijl de North American plate zuidoost schuift waardoor er veel spanning en frictie ontstaat die in zware bevingen en aardverschuivingen kan resulteren.
De zwaarste aardbeving was in 1906. De 1906 San Francisco earthquake  was een aardbeving met een kracht van 8.2 op de schaal van Richter met een vermoedelijk epicenter in de Olema valley vlakbij Point Reyes (waarover later meer)  die de stad San Francisco grotendeels verwoestte door de beving en het daarop volgende vuur dat snel door de stad raasde. De 1906 earthquake is nog steeds bekend als "the worst natural disaster in the history of the United States"!

In 1989 werd de stad opnieuw door een grote aardbeving getroffen. de Loma Prieta earthquake, aka the World Series Earthquake. Een 6.9 beving op de schaal van Richter met epicenter in Loma Prieta, Santa Cruz mountains. Er was aanzienlijke schade in San Francisco waaronder een deel van het bovendek van de bay bridge dat instortte door de verschuiving van de brug alsook een volledige highway in Oakland die instortte.
Deze aardbeving wordt ook de World series earthquake genoemd omdat het de eerste aardbeving was die live van in het begin op tv werd uitgezonden omdat op dat moment de World series baseball aan de gang waar 2 teams van de bay area tegen elkaar speelden. De SF Giants tegen de Oakland Athletics en bovendien heeft dit ervoor gezorgd dat er niet zoveel slachtoffers zijn gevallen doordat iedereen thuis voor tv zat te kijken ipv in de file te staan op de highways (en dus niet verpletterd werden door de instortende dubbeldekhighways).

Vandaag de dag blijft de kans dat een dergelijke ramp de stad opnieuw treft groot. Het kan nog vele jaren duren, maar een verwoestende aardbeving kan iedere dag toeslaan. (volgens de laatste berekeningen is er 62% kans op een aardbeving met een kracht van 7 of meer op de schaal van Richter.in de Bay Area en 21% kans dat dat op de San Andreas breuk is.)

Maar het kan nog erger, de San Andreas is de bekendste breuk, maar een beetje verder inland ligt er de Hayward breuk die dwars onder UC Berkeley loopt en eigenlijk veel actiever en gevaarlijker is (27% kans op een zware beving). Veel gebouwen zijn 'bevingsbestand' gemaakt, maar desondanks kan een aardbeving nog steeds grote gevolgen hebben. Er staan minder wolkenkrabbers in San Francisco dan in andere steden omwille van de moeilijkheid om deze structuren aardbevingbestendig te maken. De bekende Transamerica Pyramid is niet zomaar voor esthetische redenen een piramide, blijkbaar is de piramide vorm veel beter bestand tegen aardbevingen dan een rechthoekig gebouw.

Op dat vlak heeft Stanford iets meer geluk. De breuk loopt niet recht door de campus maar ligt een 5tal mijl westwaarts. :)

Ongeacht waar de breuklijnen nu lopen, heel de bay area is een mogelijks rampgebied en dus doet de overheid en de universiteit er alles aan om de mensen op de hoogte te brengen hoe men nu moet reageren bij een aardbeving. Op Stanford hebben ze zelfs een heel Be "Quake Safe" at Stanford programma uitgewerkt met lessen die alle personeelsleden moeten volgen online en bestaat er een heus waarschuwingssysteem.

Vandaag (19 april)  was er dus een test gepland van de sirene die deel uitmaakt van het AlertSU systeem op de campus. Leen was echter niet op de hoogte en dacht dat het een tsunami alarm was (ookal is er hier nergens water te bekennen). Nu ja de sirene klonk bekend in de oren na onze tsunami ervaring op huwelijksreis en triggerde een aantal herinneringen en een soort innerlijk gevoel van overlevingsdrang en ongerustheid over wat er gaande was, maar na op automatische piloot naar buiten te zijn gelopen en even polshoogte te nemen, heeft ze wijselijk naar de website van Stanford gesurft om te vernemen dat het enkel een test was. Ikzelf heb eigenlijk niks gemerkt omdat ik aan mijn bureau in de kelder zat...

AlertSU waarschuwingsysteem van Stanford

Het systeem bestaat uit een waarschuwingssysteem via voicemail, email en sms aan alle leden van de Stanford community om mogelijke gevaren aan te geven en richtlijnen te geven hoe men moet handelen in deze situatie.
Bij dit systeem hoort ook een "AlertSU Outdoor Warning system" , m.a.w. een reeks sirenes verspreid over de campus om iedereen te alarmeren bij direct levensgevaar zoals:

• Een gewapende en gevaarlijke persoon op campus
• Een chemisch of biologisch risico op gevaar dat een groot deel van campus kan bedreigen
• Elke situatie die mogelijks schade kan toebrengen aan de campus community

concreet wilt dit zeggen dat ze een SMS en mail sturen bij brand, aardbeving, andere disaster, inbraak, gijzeling. En als het echt levensgevaarlijk is komt er nog de sirene bij. We hebben onlangs nog een smsje gehad met waarschuwing voor "burgarly en firearm seen". In de sms staat er ook wat te doen en geeft ook bericht als alles clear is.

Ik ben als personeelslid verplicht om Stanford cursussen te voltooien over deze zaken: oa wat te doen bij aardbeving, ergonomie ... Ondanks het verplichte karakter is het wel interessant om deze zaken te weten.
Zo is het goed om te weten hoe de familie contact kan opnemen met de instanties voor een update op de situatie mocht deze zich voordoen wanneer wij hier wonen.

Zodus hieronder een aantal telefoonnummers en richtlijnen in het geval dat...

Wat we verder ook opsteken van de cursus is dat ge een emergencykit in huis moet hebben.
Een incentive voor Leen om al fanatiek alles bijeen te zoeken, zoals een zaklamp, batterijen, dekentje, medicijnen etc. :) en een nieuwe google search te doen om te weten wat er wel in zo'n survival pakket moet zitten...

How to get University Emergency Information

1.Hotlines

SU Emergency Information Hotline: 725-5555
From inside U.S.: 1-800-89-SHAKE

From abroad: 01-602-241-6769

2.Website

Read emergency announcements, updates and instructions on Stanford's emergency webpage:

https://emergency.stanford.edu

3.KZSU

Listen to KZSU (90.1 FM) for campus emergency reports.

4.Emergency Alert System

Follow reports on area "Emergency Alert System" radio stations. (e.g.,KCBS 740 AM or KGO 810 AM) and television.

Hieronder nog meer informatie over aardbevingen en over emergency preparedness (klik op de logo's)

USGS: lijst van recente aardbevingen

State of California department of Conservation: info aardbevingen

goed gevuld weekend

Vrijdag 16 april 2010

Op vrijdagavond is er altijd een groep Belgen die samenkomt om gezellig bij te praten in het Nederlands en om ondertussen ook een paar biertjes te consumeren en samen laat te tafelen. Deze groep noemt de South Bay Belgians ( een splintergroep van de BCNC oftewel Belgian Club of Northern California :)) en sinds een tijdje nemen wij ook deel aan deze activiteit. Vandaag gaan we de Mexicaan ambeteren door met een bende van 10 man binnen te vallen en probeer ik ondertussen de trip naar San Diego te regelen met Carina (één van de South Bay Belgians die samen met haar dochter naar Sea world gaat).

Zaterdag, 17 april 2010

Het is weekend en lekker warm lenteweer. Ideale combinatie voor wat leuks te doen !!
Met de andere groep belgen: Belgica (oftewel al de Belgische studenten en researchers van Stanford) spreken we af om op de campus beachvolley te gaan spelen, na wat heen en weer telefoneren, krijgen we uiteindelijk toch 6 mensen bijeen. Eerst nog een veld inpalmen (op de campus verspreid zijn er een 5tal velden en het werkt op een first come first serve basis) en concurrenten naar huis sturen en dan zien hoe het met onze volleybalkunsten zit.
 
Al bij al valt dat nog goed mee en uiteindelijk wordt er een dikke 2u gespeeld. Alleen spijtig dat het veld niet echt fantastisch is. Er hangt een net en er ligt zand, dat klopt maar het zand is eerder vergelijkbaar met een mix van grind, naalden en scherpe hulstbladeren van de omliggende bomen. Resultaat: benen opengeschaafd (bijna tot bloedens toe) en een gratis ruwe peeling en pedicure.Maar het was heel plezant en zeker voor herhaling vatbaar en het weer was van de partij.
Ik moet echter om 17u nog 2 wedstrijden spelen in de spring league en de rest besluit om zich te gaan verfrissen in het zwembad.  Het is echter springbreak (equivalent van de paasvakantie) en er komt niet veel volk opdagen om hockey te spelen dus worden de 2 wedstrijden herleid tot 1 grote match op een volledig veld. Echter niet getreurd want het is veel te warm en ik ben toch al moe van het beachvolleyen.
Bovendien ben ik dan sneller terug thuis want de verfrissing mondt uit in een zwempartij en aangezien het mooi weer is , is de sprong snel gemaakt om ook een BBQ te houden bij ons, en op z'n Belgisch te blijven plakken tot 12u gezellig keuvelend bij een glasje wijn.

Zondag 18 april 2010

Vandaag staat er opnieuw whale watching in Monterey op het programma, JAJA, want nu is de kans op het zien van orka's (killerwhales) het grootst en dat willen we toch wel gezien hebben. Bovendien is het nog steeds prachtig weer, ideaal om 5u op een boot te gaan zitten :).

We moeten al om 9u aawezig zijn om te kunnen inschepen en blijkt dat het toch nog koud is op het water door de wind die vrij spel krijgt, gelukkig hebben we ons voorzien en een dikke trui aangetrokken. Eerst moeten we heel lang varen en zien we niet veel, we beginnen alweer te denken dat er nog steeds een vloek over ons hangt en dat deze boot vol toeristen pech gaat hebben dat ze ons hebben meegepakt, maar dan komen we op een plaats waar er 5 orka's aan het eten zijn... we hebben geluk want orka's komen hier alleen eind april begin mei wanneer de grijze walvismoeders met hun baby langs de canyon passeren en dus een gemakkelijk prooi zijn. We volgen de groep voor een tijdje maar gaan dan op zoek naar andere zeebewoners.

Entertainment aan boord is ondertussen ook verzekerd: een amoreus Duits koppel dat heel de tijd elkaar zaten af te lekken en veel kotsende chinezen die de deining van de boot op de hoge golven onderschat hebben, was wel grappig op den duur om ze te zien lijden en bij iedere hoge golf groen te zien uitslaan om dan een spurt in te zetten naar de achterkant van de boot (Oooh shame on me :) )

Tijdens onze zoektocht zien we nog een humpback whale en bij het terugkeren naar de haven komen we in een groep van wel 50 Rhisso dolfijnen en pacific white dolfijnen terecht. We zien de kleinste dolfijnen "surfen" op de golven en ze zwemmen echt heel dicht bij de boot!
Deze keer hebben we echt niet te klagen,, het was een hele geslaagde boottocht.

Tegen 14u staan we pas terug aan wal en zetten we ons op een terras in de zon om onze honger te stillen want deze morgen hadden we uit voorzorg geen al te zwaar ontbijt gegeten om niet één van de onfortuinelijke mensen te zijn die achteraan de boot over de reling hangen :)

De zon doet deugd want ook al is het aan land 27°, toch was het op zee een frisse wind en hadden we tegen het einde aan toch koude handen en werd het tijd om te kunnen opwarmen. Het vroege opstaan eist zijn tol en we zien het niet meer zitten om bij één van de Belgica groep langs te gaan die een bbq voor zijn verjaardag geeft in zijn backyard. We leggen ons uitgeput neer in de avondzon aan het zwembad en zijn voor de rest van de dag geen stuiver meer waard.