bezoek schoonouders part 4: Arizona parks

Zondag 16 mei 2010

We vervolgen onze weg richting Grand Canyon, de bedoeling is om van Barstow tot Williams te rijden en eventueel nog in de buurt van Flagstaff een aantal zaken te bezoeken. Het is een saaie weg door de woestijn bij een temperatuur van 34°C, rond de middag rijden we de stateline over en zijn we in Arizona beland. We doen een korte stop in Kingsman, langs de route 66, om bij te tanken en rijden direct verder naar onze eindbestemming. Rond half 4 passeren we Williams, onze slaapplaats voor vanavond, maar we rijden nog even een beetje verder door richting Flagstaff waar er nog een aantal nationale monumenten en parken zijn aangezien we toch wel iets willen bezoeken en niet alleen rijden.
Ondertussen zijn we in een totaal ander landschap gekomen: het Colorado plateau (dat zich over een gebied van 337,000 km² uitstrekt in 4 verschillende staten: Colorado, het noordwesten van New Mexico, het zuiden en oosten van Utah en het noorden van Arizona) waar de grootste concentratie van nationale parken te vinden is in de USA.met onder andere de Grand Canyon, Zion, Bryce, Capitol reef, Canyonlands, Arches en Monument Valley.
Zo ligt er ook in de buurt van Flagstaff het Sunset Crater NM en het Wupatki NM dat we nog besluiten te bezoeken in de late namiddag.

Sunset Crater is een vulkaan die in het San Francisco volcanic field ligt, een vulkaangebied in het Noorden van Arizona, ten noorden van Flagstaff. Het gebied beslaagt een oppervlakte van 4,700 km² aan de zuidgrens van het Colorado plateau. Het gebied bevat 600 vulkanen waarvan de jongsten nog geen 1000 jaar oud zijn en waarvan Sunset Crater de recentste is. De hoogste berg in het gebied is de Humphreys Peak (3850m) en deze maakt deel uit van de San Francisco Peaks, een uitgedoofd stratovolcano complex. Het vulkanisch gebied is gevormd door een geologische hotspot waarover de Noord-Amerikaanse plaat schuift en er steeds nieuwe vulkanen bijkomen aan de oostkant van het gebied. Tot hier de korte inleiding :)
Inderdaad u leest het goed, we bezoeken zowaar een vulkaan midden in de USA... Dat hadden de ouders van Olivier ook niet gedacht. Spijtig genoeg is het wandelpad naar de top van de krater sinds enkele jaren afgesloten door teveel erosie, maar we krijgen wel de kans om door een lavaveld te wandelen, wat weer een totaal nieuwe ervaring is voor Olivier's ouders. (Wij hebben al eens in Hawaii een dag rondgewandeld in een lavaveld en kunnen ons dit nog goed genoeg herinneren door de hitte en de ruwheid van het terrein)

Bij het 'painted desert 'viewpoint krijgen we een prachtig zicht over het vulkanisch gebied en onderweg naar de volgende bestemming zien we een lynx passeren. 20 mijl verderop ligt het Wupatki NM, waar men nog ruines kan zien van een indianendorp.

Ongeveer 800 jaar geleden, was Wupatki de grootste pueblo in de omgeving en was, ondanks de ligging in één van de warmste en droogste plaatsen op het Colorado Plateau, een ontmoetingsplaats voor verschillende culturen. Een eruptie van de nabijgelegen Sunset Crater in de 11e eeuw zorgde ervoor dat heel het gebied onder een laag van vulkanisch as bedekt werd, waardoor de grond beter water kon vasthouden en in deze dorre, warme streek toch landbouw mogelijk was. Vandaag de dag is het nog belangrijk religieus erfgoed voor de Hopi-indianen en Navajo's.

Er staat nog een gebouw van een aantal verdiepen recht en er is zelfs een soort sportveld waar vermoedelijk een variant van het moderne hockey werd gespeeld.Wupatki is de grootste ruine op de site, maar niet de enigste, zo passeren we ook nog de Nalakihu citadel en de Bonaki ruine alvorens af te zakken naar het centrum van Flagstaff waar we 3 keer doorrijden eer we iets vinden waar we kunnen eten. Daarna overnachten we in Williams: the gateway to the Grand Canyon.

Maandag 17 mei 2010

Vandaag is het de verjaardag van Liliane, ons kado wordt wat uitgesteld, maar er staat wel de Grand Canyon op het programma, wat ook niet mis is...

We moeten nog een uurtje rijden alvorens we toekomen in één van de eerste en het bekendste nationale park van USA aan de zuidelijke rand van de immens grote canyon (die zelfs vanuit de ruimte te zien is). Eenmaal toegekomen aan het visitor center, wandelen we tot aan de rand voor een eerste view van de Canyon, en het is een adembenemend zicht !! De grootsheid van de canyon is niet te vatten en de kleuren van de verschillende lagen gesteenten zijn prachtig ookal is het bewolkt en denk ik dat het bij zonnig weer de kleuren nog meer tot zijn recht komen.

We besluiten van heel de zuidkant af te wandelen en volgen het rimtrail vanaf Mather Point via het Yavapai observation point tot aan het begin van de shuttle loop voor de West-rim.  Doordat we om de 50m eens stoppen om opnieuw een blik in de canyon te werpen doen we er een ganse voormiddag over om het korte stuk tot aan het andere visitor center "Verkamp" in Grand Canyon village te geraken. We kijken even uit over het Bright Angel trail dat je in de canyon laat afdalen en we zien heel wat uitgeputte mensen naar boven komen. Dit zal toch voor een andere keer zijn want blijkbaar moet ge hiervoor al voor dag en dauw vertrekken om de hitte van de dag te vermijden en om uit te rusten om in de late namiddag terug de slingerweg naar boven te nemen. Het pad leidt zowel naar een viewpoint op het plateau waar er een panoramisch zicht is op de Colorado river, maar ge kunt ook nog verder naar beneden gaan tot aan de rivier en de Phantom Ranch. Veerle en Pieter zullen dit ongetwijfeld wel gedaan hebben, maar wij zijn hiervoor niet uitgerust.

Wij eten 's middags rustig in de Arizona Room en hangen nog even rond in de store om een leuk souvenir te vinden en dus doe ik even gek met de rangerhoeden :). Daarna springen we op de bus om een aantal vista points te zien op de West Rim. Het is al laat en we willen zoveel mogelijk zien van de canyon, we maken een paar mooie springfoto's, maar zijn er toch maar mee gestopt omdat Olivier zijn ouders bijna een hartattack kregen van onze zotte toeren... Dan met de bus helemaal terug naar het visitor center en parking, maar blijkbaar wilt iedereen hetzelfde doen dus he is druk druk druk. Al maar goed dat ze hier binnenkort een monorailsysteem installeren want met 5 miljoen bezoekers per jaar is het hier soms ook file als in de grote steden.

 Al

Rond 16u30 vertrekken we naar Kayenta via  de East rim van de Canyon en stoppen onderweg nog aan een aantal stops van de scenic drive zoals Grandview point eb Moran point waar we een goed uitzicht hebben op de Colorado River., Aan Desert view staat er zelfs een oude Indiaanse watchtower van waaruit ge het beste zicht op de rivier hebt.

Uiteindelijk verlaten we het park via de oostkant via een mooie weg en zien nog een glimp van de Little Colorado canyon en rijden door de woestijn met prachtige zichten en rode bergen richting Kayenta, wat op den duur wel een saaie weg is. Wanneer we aankomen in Kayenta begint het al te schemeren en dus zoeken we nog snel iets te eten voordat alles hier sluit. Meestal zijn restaurants tot 22u open maar er is hier een tijdsverschil door Navajo time. We vallen dus maar de Subway binnen waar we nog snel een paar broodjes krijgen voordat ze ons buitenkuisen.

bezoek schoonouders part 3: Los Angeles

Vrijdag 14 mei 2010

Vandaag verlaten we de bergen en rijden naar de tweede grote stad in ons reisschema: Los Angeles.
We moeten nog een voormiddagje rijden om van Visalia tot LA te geraken en na 3 dagen achter het stuur te hebben gezeten is het nu eens de beurt aan Olivier om het stuur over te nemen. Kwestie dat ik geen boetes meer krijg ;)
Tegen de middag arriveren we in Hollywood en we stoppen aan Hollywood boulevard om een stukje te wandelen op the "walk of fame" om over een paar van de bekendste sterren te stappen. Eigenlijk is alleen het stukje rondom het Kodaktheatre interessant want daar liggen de meeste sterren en is er ook het meeste actie te beleven van verklede mensen die bij de ster rondhangen van hun alter-ego.

Als ge alle sterren wilt zien, is het een lange wandeling, maar buiten de 2 blokken rondom het Kodak theater, loopt ge op een gewone stoep met wat sterren in verwerkt en verder is het een straat gelijk een ander. We beperken ons dus tot de 2 drukste blokken waar alle cinema's gelegen zijn en bekijken ook op ons gemak de handen en voeten van acteurs in beton aan het Grauman’s Chinese theater voordat we een lichte lunch (pannekoeken mmm) eten en ik nog een dikke knuffel geef aan Shrek :)

Om 13u30 worden we bij Paramount Pictures verwacht om een bezoek aan de filmstudio's te doen. Per 8 worden we rondgereden in een golfkarretje en we hebben enorm veel geluk want Tom Hanks is zijn nieuwe film aan het opnemen en onze dag kan niet meer stuk als halverwege onze rondleiding zowaar Tom Hanks komt langsgefietst en hij voor onze neus stopt om een babbeltje te slaan !!! Voor de rest was de rondleiding interessant en redelijk vergelijkbaar met die van Warner Bros (die we met Olivier's zus hebben gedaan in april). En als ge ons nu zou vragen welke de beste was van de twee, dan zou het ongetwijfeld Paramount zijn, maar dat is nogal gebiased doordat we Tom Hanks hebben ontmoet. Het beste is om op voorhand eens te controleren op het wereldwijde web, welke films en series de verschillende studio's onder hun hoede hebben en dan naargelang uw interesse is de ene rondleiding beter dan de andere. Een kleine vergelijking: bij WB hebben ze series zoals friends, the big bang theory, two and a half men, the mentalist, bij Paramount is het de praatshow Dr. Phil die in de kijker springt en zijn we op de set geweest van een voor ons onbekende reeks. Maar bij Paramount hebben ze wel de meeste films van Tom Hanks gemaakt zoals Forrest Gump.

Aangezien Paramount in de buurt ligt van de teerputten , passeren we even aan het Page museum en de La Brea tarpits na ons bezoek aan de filmstudio maar het is al tegen 16u en het museum is al gesloten. We rijden ook even langs downtown LA om de Walt Disney concerthal in een zoefje te bekijken en rijden ook even langs de tempel van de LA Lakers: het Staples center aangezien de familie Gevaert wel geïnteresseerd is in basketbal (Olivier dan vooral :) ). We eindigen onze dag met een bezoek aan het Griffith Observatory in het Griffith park. Een heel interessant museum en een prachtig zicht op de stad en de Hollywood letters. Spijtig genoeg gooit hier de smog/mist roet in het eten en zien we niet veel van het mooie zicht , maar een visite aan het museum en een vertoning in het planetarium maken veel goed.

We zoeken naar een hotel in LA want dit hadden we niet op voorhand vastgelegd en gelukkig hebben we nu al wat voorkennis opgedaan en belanden in hetzelfde hotel als met Julie en Tom in de buurt van de luchthaven. We springen nog snel de Mc Donalds binnen want het is ondertussen al 22u.  het is al onze 2^e keer dat we zondigen , maar het smaakt ons!

Zaterdag 15 mei 2010

Vandaag vertrekken we vroeg want we hebben reservaties gemaakt om naar de Getty Villa te gaan in Malibu. Eerst hebben we nog een echt heerlijk Amerikaans ontbijt bij Randy Donuts, één van de bekendste donut-places in LA en terecht, de donuts smaken , zelfs Liliane vindt ze goed...
Om 10u stipt rijden we de oprit op richting de Romeinse villa dat in een museum is omgebouwd. Heel de voormiddag volgen we rondleidingen binnen en buiten in de kruidentuin. De architectuur op zich is al heel interessant om te zien en de collectie is ook groot. Bovendien was het café ook niet slecht om middagmaal te nuttigen

In de namiddag blijven we helemaal in het thema en gaan we naar het Getty Center, het grotere museum dat gefinancierd werd met het geld van Paul Getty (een oliemagnaat met passie voor kunst, een van de eerste mensen in de wereld met een vermogen van meer dan 1 miljard US$ dus kon wel een beetje verzamelen.)  Het Getty center is op een heuvel gebouwd en is enkel te bereiken met een shuttlebus die iedereen naar boven al zwevend op een luchtkussen. Het center op zich is een staaltje van moderne architectuur en de tuin een kunstwerk op zich. Ik ben niet zo voor een middagje binnen in een museum naar schilderijen kijken dus we splitsen ons op en terwijl ik de buitenkant verder verken, bekijken Olivier en zijn ouders de Leonardo Da Vinci collectie en zoeken naar bepaalde schilderijen van de Vlaamse primitieven (oa. Ensor, De komst van christus in Brussel, Rubens, de promenade, de irissen van Van Gogh.)

Tegen 17u zijn we het beu en besluiten om nog wat door te rijden richting Grand Canyon om zo onze lange rit van morgen te breken en we overnachten in Barstow.

bezoek schoonouders part 2: Yosemite & Kings Canyon/Sequoia

Dinsdag 11 mei 2010

Vandaag beginnen we met onze 10-daagse roadtrip langs de belangrijkste en mooiste "things to see" aan de West-kust. Onze eerste bestemming: Yosemite, op zo'n 3 uurtjes rijden van de bay area. Zelf zijn we hier ook nog niet geweest, ook al ligt het relatief dichtbij en hebben we er al zoveel van gehoord, maar daar komt vandaag verandering in. De weg naar het park geeft ons al een voorsmaakje van wat ons te wachten staat en we zijn in het juiste seizoen want de sneeuw begint nog maar pas te smelten en dan zijn de watervallen op z'n mooist. We rijden via de 120 het park binnen en zien onderweg al een aantal watervallen.

De weg naar de Tiogapas is helaas nog afgesloten en ook de Sequioa bomen zijn onbereikbaar door de diepe sneeuw. Op dit moment is enkel de vallei bereikbaar dus rijden we op ons gemak naar beneden terwijl we de beauty of the mountains tot ons laten doordringen. Spijtig dat het vandaag nogal bewolkt is want we krijgen niet meteen de bekende rotsformatie "half dome" te zien en ook de tunnelview is niet zo spectaculair als op de postkaartjes maar dat neemt niet weg dat de vallei veel te bieden heeft.

We doen eerst de scenic route en stoppen bij de Bridalveil falls en El capitan om met onze verrekijker een klimmer te spotten. We houden een lekkere pick-nick aan Cathedral beach met zicht op El Capitan en Half Dome in de wolken. We zien vanop de sentinel bridge een aantal rendieren of zijn het elands grazen in de vallei vlak bij de rivier en rijden dan door om nog voor sluitingstijd ons te gaan informeren in het Yosemite village visitor center en testen ook meteen de shuttleservice en doen een scenic drive met de bus waar we al een glimp van de beroemde Yosemite falls opvangen. Het is ondertussen al ver 4u gepasseerd en we besluiten om toch nog even onderaan de Bridalveil falls te gaan kijken en tot tunnelview te rijden voordat we doorrijden naar onze slaapplaats in Mariposa, een uurtje uit het park. We eten in een redelijk modern restaurant, maar het eten volgt niet de coole stijl van het interieur, toch smaakt het ons wel na een lange dag in de auto. We duiken rap ons bedje in want voor morgen hebben we een wandeling gepland en moeten goed uitgerust zijn.

Woensdag 12 mei 2010

Onze tweede dag in Yosemite NP belooft een mooie te worden, blauwe hemel, voorspellingen geven een aangename 23°, ideale condities om een dagwandeling te doen. We hebben besloten om het upper Yosemite trail te wandelen, één van de moeilijkere hikes omwille van het hoogteverschil van 790m in 2 secties van haarspeldbochten en volgens de inlichtingen zouden we er 6 tot 8u over doen om de wandeling van 12km (heen en terug) af te leggen. Als ongetrainde wandelaars is dat denk ik wel het maximum. Maar volgens de ranger is het een hele mooie wandeling met een zicht over heel de vallei en natuurlijk een uitzicht op zowel de Upper als de Lower Yosemite falls alsook Half Dome.

We beginnen aan de tocht en gaan al snel in het rood door de snelle stijgingsgraad en onze optimistische snelle tred. Als we bij Columbia Rock toekomen, een eerste mooi uitkijkpunt zijn we blij dat we even kunnen rusten en van het zicht genieten.
 

Van hieraf is het een gemakkelijker stuk en loopt het pad geleidelijk aan naar boven, Na een 2,5tal uur staan we dan ook aan de voet van de Upper Yosemite falls en besluiten van hier onze lunch te eten met een prachtig zicht op de waterval en een lichte spray die naar ons toe waait. Het was nodig om wat krachten op te doen en wat gewicht uit de rugzakken te halen. Vanaf dit punt besluiten Liliane en ik om hier te blijven en op het gemak terug naar beneden te wandelen aangezien het toch wel zwaar is (en het laatste stuk nog zwaarder schijnt te zijn) en ik stilaan mijn knie terug begin te voelen en niet van plan ben om iets voor te krijgen dat ze mij naar beneden moeten dragen. Olivier en Laurent gaan wel door en we verdelen ons water en rugzakken en gaan elk onze eigen weg. We houden contact via gsm (raar maar waar, hier in de vallei hebben we beter bereik dan op sommige urban area's).

Liliane en ik genieten van het zicht dat we op de Lower falls en de vallei krijgen vanaf een zijweg en in onze tocht naar beneden, zitten we een half uurtje moederziel alleen op Columbia rock, de grootsheid en schoonheid in ons opnemend. Tijdens onze rustpauze worden we aangesproken door een ranger of ze ons mogen filmen voor een stukje dat op de website gaat komen staan over deze wandeling. Daar zeggen we natuurlijk niet nee tegen en doen nog eens fake over dat we naar Half dome wijzen en rondkijken. (Onze prestaties zijn vermoedelijk mid-august te zien op de website van NPS).

Ondertussen zien Olivier en Laurent in het laatste stuk naar de top toch wel af. Olivier moet zelfs zijn meerdere erkennen in zijn vader die al babbelend naar boven gaat terwijl Olivier nog amper pap kan zeggen.
Naar het einde toe valt echter de babbelaar ook stil en is het op karakter naar boven gaan, om daar beloond te worden met een fantastisch uitzicht en de voldoening van boven te geraken. Het laatste stukje moeten ze nog afleggen door de sneeuw en om een glimp op te vangen van de waterval aan de bovenkant moeten ze langs kettingen zich vasthouden om tot aan de rand te gaan. Maar het was zeker de moeite waard.

Liliane en ik zijn ondertussen al bijna weer beneden en juist wanneer we terug aan het trailhead zijn (na 4u wandelen) komen we Veerle en Pieter tegen die een andere wandeling hebben gedaan en nu nog van plan zijn om tot boven te gaan. We melden hen dat ze onderweg waarschijnlijk Olivier en Laurent nog zullen tegenkomen en dat het toch wel een stevige wandeling is, maar in tegenstelling tot ons zijn zij wel getraind en wandelen gezwind naar boven. Achteraf krijg ik te horen van Olivier dat ze elkaar zijn tegengekomen halverwege de hike, nog geen uur later dan dat wij ze hebben gezien en dat ze bijna de berg opliepen...
Wij wandelen in afwachting van de mannen terug naar de Lower Yosemite falls en bekijken nog even de kunsten van de klimmers. Heb vroeger ook nog eens geklommen in de Ardennen maar dit is toch andere koek.

We gaan al een kijkje nemen onderaan de waterval en installeren ons op een prime location (bankje) met volgend uitzicht (zie volgende foto) waar we een uur later de mannen zien toekomen, hun gezicht spreekt boekdelen en ge ziet dat hun kaars uit is. Maar ze hebben er juist 6u rond over gedaan (met lunch en rustpauzes) dus dat is al een hele prestatie...
Om het af te leren, wandelen we toch nog tot aan de voet van de waterval en dan ineens door tot aan de parking nu we toch aan het gaan zijn.

We ploffen ons neer in de auto en besluiten dat het genoeg is geweest voor vandaag. Wanneer we Yosemite Village uitrijden, bedenken we dat het enige dat we niet gezien hebben vandaag één van de vele beren is die hier in het park vertoeven. Onze woorden zijn nog niet koud als 'on demand' we plots in een file staan en we iedereen met camera in de aanslag uit de auto zien springen en wijzen, en effectief als we naar de aangewezen plaats kijken zien we niet heel ver van ons een beer op zijn dooie gemak de vallei doorsteken!! Voila, nu hebben we echt alles gezien en we kunnen het niet laten om op onze terugweg naar Mariposa een smsje te sturen naar Veerle en Pieter om te melden dat er 100m van hun tent een beer gespot is om ze wat schrik aan te jagen en een goede nachtrust te wensen (héhé) of om ervoor te zorgen dat ze de berg aflopen om nog een glimp op te vangen van de beer...

Donderdag 13 mei 2010

Vandaag verlaten we de regio van Yosemite om via Kings Canyon en Sequoia NP naar Visalia te rijden.
Op het eerste stuk van Mariposa naar Fresno heb ik dikke pech en in een afdaling merk ik te laat op dat in tegengestelde richting een politiewagen afkomt. Wanneer ik in mijn achteruitkijkspiegel de auto een U-turn zie maken, weet ik al hoe laat het is. Blijkbaar heeft hij in de bergaf met een speedgun mijn snelheid gemeten en reed ik te snel (logisch aangezien iedereen hier te rap rijdt, ze mij zelfs op dat eigenste ogenblik aan het proberen waren om voorbij te steken en ik al aan het remmen was omdat een automatic niet remt op de motor,maar toch nog te snel naar beneden bolde. Ik had gewoon de pech om als eerste in de rij te rijden). Hupla een boete aan mijn broek van rond $200 met mijn voorlopig rijbewijs, en een oproep om op 21 juni voor de rechtbank van Mariposa county te verschijnen. Jaja hier lachen ze er niet mee en als ik het vergelijk met België is de pakkans hier enorm (achteraf  heb ik op veel plaatsen politie zien staan met speedguns, maar mij gaan ze niet meer hebben ). Nu ja, dit is weer een ervaring rijker en voor de ouders van Olivier weer een avontuur rijker om in USA aan de kant te worden gezet :)
Nu braafjes boete betalen en traffic school volgen om ervoor te zorgen dat ik geen punt op mijn rijbewijs krijg (Yep ze werken hier met een puntensysteem waardoor uw verzekering omhoog gaat of rijbewijs ingetrokken wordt).
Tot overmaat van ramp, blijkt na onze verplichte stop er een aantal lampjes te branden op het dashboard en rijden we langs een garage in Fresno om dit te laten controleren want we hebben nog een hele weg af te leggen met de auto en willen niet dat die in panne valt. Na een uur wachten en ondertussen te hebben geluncht in het centrum van Fresno blijkt dat het niets ergs is en vertrekken we met een hoop vertraging naar Kings Canyon.

Eenmaal toegekomen in het park stoppen we eerst aan Grant grove waar een groep Sequioa’s bijeen staan waaronder de General Grant tree, de 3^e grootste boom, 83m hoog. Daarna rijden we door helemaal de canyon in naar road’s end. We stoppen even aan de grizzly falls maar tegen dat we aan het einde zijn, begint het te miezeren en bovendien is onze fuel bijna op en moeten we nog tot Visalia geraken. Heeft het er iets mee te maken dat het vandaag de 13e is, want er zit ons niks mee vandaag...

 

We rijden terug naar boven op een gezapig , "green, economisch/ecologisch" tempo aangezien we nog helemaal uit het park moeten geraken om te kunnen tanken. Via de general hwy 180, de verbindingsweg tussen Kings Canyon en Sequioa NP die nog in de sneeuwzone ligt maar gelukkig wel vrijgemaakt is, bereiken we Sequioa NP waar we toch verplicht nog een stop maken bij de General Sherman tree die met 31m omtrek en 84m  hoogte het grootste qua volume is.

 

Het begint al laat te worden en we willen voor het donker in de bewoonde wereld geraken met de laatste restjes in onze tank. Wanneer we de S-bochten naar beneden rijden, zien we plots in het midden van de weg een moeder-beer met 2 kleintjes oversteken!! Prachtig om te zien , maar we waren net iets te laat om te reageren en een foto ervan te nemen, het beeld staat echter wel op onze netvliezen gebrand (bear count: 4). Even verder zien we nog een aantal herten gezellig aan de kant van de weg grazen. Dit maakt veel van onze rotdag goed !

Door heel economisch te rijden geraken we tot in Three Rivers en tanken daar gratis vol WHOOHOO, het einde van onze dag kan niet meer stuk en als afsluiter gaan we eten in de pizzahut in Visalia, onze eerste keer fast food, maar het smaakt ons wel.

bezoek schoonouders part 1: San Francisco

Zaterdag 8 mei 2010

Gisteren zijn Olivier zijn ouders toegekomen met redelijk wat vertraging omdat ze hun aansluiting hadden gemist. Grote paniek vanuit het thuisfront want blijkbaar werkte hun gsm niet op het Amerikaanse net (dualband-triband-quadriband issues) en waren dus totaal onbereikbaar. We werden overladen met telefoontjes via skype van beide zussen omdat ze op internet met argusogen alles volgden en zich zorgen maakten dat hun ouders niet wisten wat ze moesten doen in deze situatie. Wij bleven gewoon kalm en gingen ervan uit dat ze op één van de volgende vluchten zullen zitten, om dit te weten te komen volstond 1 telefoontje naar de luchtvaartmaatschappij en hupla we werden ingelicht dat ze geboekt zijn op de vlucht die rond 21u in SFO zou landen.
Uiteindelijk werden we ook opgebeld door de gestrande reizigers die toch iets wouden laten weten en aan een vriendelijke hostess hadden gevraagd om met haar gsm te mogen bellen. De verbazing was groot als Olivier opneemt en antwoordt dat we al lang weten dat ze om 21u zullen aankomen ipv 17u, maar toch leuk dat ze een poging deden om te laten weten waar ze zaten. :)
Nog maar pas onderweg en het avontuur is al begonnen...
We zorgden ervoor dat we op tijd vertrokken naar de luchthaven en stonden ze al op te wachten onderaan de trap nog voor ze hun bagage gekregen hebben. Er vloeiden een paar traantjes bij het blijde weerzien van hun zoon na 4 maanden en dan begonnen ze honderduit te vertellen over hun vliegreis met al de nieuwe dingen zoals douane, herboeken etc. Moe maar voldaan kwamen ze toe in Palo Alto en bleven nog even op om het thuisfront via skype en de webcam gerust te stellen.

Vandaag is het dan ook niet verwonderlijk dat we niet zoveel op het programma hebben staan. Om een beetje te bekomen van de vermoeiende reis staat er enkel dit op de agenda: Uitslapen en een bezoekje aan Stanford. We doen een korte wandeling op de campus, gaan even kijken waar Olivier wordt verondersteld te werken (aan zijn bureau, héhé), winkelen een beetje in de bookstore en nemen de lift naar boven in de Hoover tower om een goed overzicht te hebben van Palo Alto en Stanford.

We eindigen in de Rodins sculpture garden waar we een gratis rondleiding meepikken en nog wat meer te weten komen over de franse beeldhouwer. We lunchen op het terras van het museum in volle zon , een aangename 25° maar toch hebben ze het wat koud (vermoeidheid zeker?).
In de namiddag is het platte rust aan het zwembad, beetje zonnebaden, boekje lezen, slapen en 'opwarmen' in de jacuzzi

Zondag 9 mei 2010

Na de rustdag gaan we op verkenning in de stad: San Francisco. Via de 280 rijden we langs de oceaan de stad binnen. De eerste stop van onze rondrit is aan het Cliffhouse, Sealrock en de Suthro baths, we zien een aantal mooie bloemen en spotten roofvogels, gelijkend op buizerds, die stilhangen in de lucht. De volgende haltes zijn het Legion of Honor waar we de denker van Rodin zien, en Baker beach waar we voor de eerste keer zicht krijgen op de Golden Gate bridge.

Vervolgens zien we de uiterst bekende brug nog van verschillende kanten en rijden we tot Fort Point aan de onderkant van de brug. We nemen binnenin het fort ook een kijkje en hebben daar een heel raar uitzicht met een vuurtoren die zowaar onder de brug staat.
Het is nog voormiddag en totaal niet druk omwille van moederdag, dan blijven al de Amerikanen thuis. Er is helemaal geen file aan de vista points vergeleken met een maand geleden toen Olivier zijn zus hier was. We profiteren van de extra gewonnen tijd om nog een andere halte aan ons programma toe te voegen en rijden verder door naar Muir Woods NM om de grote bomen, Redwoods te bewonderen.
Tegen de middag rijden we voor de lunch terug naar downtown SF, naar Japantown om Olivier's ouders iets nieuws te laten eten: Sushi…

Na het nieuwe lekkere eten, springen we terug de auto in en pikken we in op de scenic route dwars door downtown en passeren zo door het centrum, Chinatown tot Coit tower op Telegraph Hill waar Olivier's ouders even naar boven gaan om van het uitzicht te genieten. Met een kleine aanpassing van de gebruikelijke route, passeren we via de 'painted ladies' en eindigen onze dag met een klapper, het panoramische view vanaf Twin Peaks. Het weer is vandaag heel helder en we kunnen zelfs de Hoovertower zien van Stanford en de zeppelin hangar op het Moffet airfield Nasa centrum. Heel uitzonderlijk in de baai om zo’n ver zicht te hebben.

Maandag 10 mei 2010

Vandaag gaat Olivier met zijn ouders op gevangenisbezoek. Het is druilerig weer, ideaal om Alcatraz te bezoeken. Het is echter heel druk aan Embarcadero want gisterennacht zijn er blijkbaar 3 cruiseschepen toegekomen die allemaal hun toeristen uitspuwen in de stad.

Tijdens hun bezoek aan Alcatraz zoek ik naar een goed parkeerplaatsje en koop onze dagpassen voor het openbaar vervoer. Juist wanneer ik de streetcar neem richting de pier waar de boot toekomt van Alcatraz begint het te gieten, alweer een plensbui op een zondag, het begint een gewoonte te worden.
Hopelijk valt de rest van de dag niet in het water zoals we voorgehad hebben bij Julie.
Gelukkig klaart het snel op , maar blijft er een koude wind staan. We wandelen via pier 39 en de zeeleeuwen heel Fisherman’s wharf af. Als lunch eten we een typisch gerecht van San Franciso: clamchowder, een soort dikke vissoep bij Boudin en drinken een biertje in Jack’s bar in the Cannery, waar ze claimen 84 verschillende bieren te hebben en de meeste op het vat. Het interieur is spijtig genoeg niet al te gezellig, eerder een luidruchtige Ierse pub. We springen ook nog even binnen in het Nationaal maritiem museum (NPS) dat er vlak naast ligt.
Ondanks de koude wind volharden we in ons programma en gaan ons ritje doen met de cablecar en schuiven aan in de rij voor de Powell-Hyde lijn af te rijden. Helemaal tot Marketstreet waar we naar de Abercrombie winkel gaan om een bestelling van Belgie te gaan zoeken en weer terug. Olivier's moeder vertrouwt het zaakje toch niet en vind het iets te gevaarlijk om recht te staan, maar we vinden allemaal een plaatsje met een goed uitzicht. Halverwege onze rit terug naar Fisherman’s wharf op de cable car, stappen we af en springen nog even binnen in het cable car museum waar alles duidelijk wordt uitgelegd, heel interessant om eens te weten hoe het systeem werkt en we stappen nog een tweede keer af aan Lombard street aka the world most crookedest street om deze op en af te wandelen.
We keren huiswaarts want vanavond komen Veerle en Pieter (zus van Leen) ook toe in San Francisco en we gaan ze naar gewoonte oppikken aan de luchthaven en de dag was goed gevuld vandaag en de jetlag begint zijn tol te eisen. Veerle en Pieter komen ook toe met vertraging en terwijl Olivier's ouders al slapen, organiseren we nog snel een slaapplaats met wat matrassen die we oppikken bij Chris. Voor deze ene nacht slapen we met 4 in de living…

Teaser: facebook photos roadtrip Bomma & Bompa Kruishoutem

In afwachting van het reisverslag
Hier alvast wat sfeerfoto's van onze trip:

(posted 1 juni 2010, updated 2013)

Nationale parken 2010

met onderandere bezoeken aan Yosemite National Park, Kings Canyon & Sequioa National Park,
Sunset Crater & Wupatki National Monument, Grand Canyon National Park en Zion National Park...

State parks West Coast US

Met ondermeer Monument Valley, Antelope Canyon en Lake Powell

Los Angeles en meer

DMV part 3 en andere papieren

Eindelijk gaan we voor ons rijbewijs, normaal gezien zou ge 10 dagen na aankomst in California al eentje moeten aanschaffen maar wij hebben die 10 dagen wat ruimer opgevat. We zagen er tegenop om onze tijd te verdoen in de DMV, maar we willen toch geen problemen krijgen met de politie.
In principe moet ge een Californisch rijbewijs hebben als ge een officiële resident zijt en belastingen betaald. Eigenlijk kunt ge dus zeggen dat wij nog geen echte residenten zijn (betalen nog geen belastingen en zijn eigenlijk nog in België "woonachtig") en aangezien ge als toerist met uw Belgisch rijbewijs moogt rondrijden voor een periode van 3 maanden, hebben we dus wat langer gewacht maar die periode is dus nu ook voorbij en van uitstel komt toch alleen maar afstel.

Dus eerst maar eens het boekje dat we van Catherine hebben gekregen goed doorlezen en dan richting DMV voor de theoretische written test te gaan afleggen. Ookal zijn we hier al rond 9am toch moeten we 3u aanschuiven, eerst nummertje krijgen en formulieren invullen, dan een dik uur wachten en alles laten registeren en kopiëren van rijbewijs tot paspoort. De dame aan de balie bekijkt me raar aan als ze de expire date van mijn rijbewijs vraagt en ik hierop "Never" antwoord :), vervolgens een heel simpel oogtest en alvast op voorhand betalen.

Dan in de volgende rij aanschuiven om foto, vingerafdruk en handtekening te laten registreren om vervolgens  ons examenformulier met multiple choice vragen te krijgen en ons zoals bij echte verkiezingen naar kotjes te begeven met een potlood. (misschien handig om al geoefend te zijn voor 13juni).
Na 5 à 10 min is alles ingevuld en moeten we weer in een volgende rij aanschuiven om te laten corrigeren.
De test is heel gemakkelijk , het zijn multiple choice vragen waar er soms rare tussen staan zoals mag men een hond in de bak van een pick-uptruck hebben zitten en wat de straf is voor het wegrijden van een politiecontrole.  We moesten zelfs zolang aanschuiven om de test te laten verbeteren dat we de test 3x konden overlopen als we wouden, Olivier is een beetje nerveus en begint sommige antwoorden te vragen en aan zichzelf te twijfelen, iedereen staat daar te babbelen en ze verstaan toch geen Nederlands :) dus zetten we nog even de puntje op de i.

Nu ja , de test is ook gemaakt zodat 16 jarigen ook erdoor geraken, ge moogt bovendien op 36 vragen 6 fouten hebben , dat is wat anders dan in België waar ze nu aan 80 vragen zitten (denk ik, ik heb er maar 40 moeten doen).

Het nadeel is dan ook nog eens dat voor het drukste loket er maar 1 persoon aanwezig is om zowel de rij voor de registratie van foto enz te doen als voor de corrections... Heel efficiënt noemen ze dat.
Ik heb nog geluk dat ik bij een vriendelijke dame terecht komt die in een mum van tijd mijn examen verbeterd (geen verrassing hier: 0 fouten!) en een grote P van pass erop zet, nog even mijn Belgisch rijbewijs controleert en mij direct een afspraak geeft voor mijn driving test.
Olivier heeft minder geluk, hij stond 3 mensen achter mij in de rij en ondertussen heeft de vriendelijke dame haar lunchpauze gepakt en is er een norse madam komen zitten. Het verbeteren valt nog mee en ondanks het twijfelen heeft ook hij 0 fouten, maar dan begint ze plots een probleem te maken van Olivier zijn belgisch rijbewijs en beweert dat we plots een internationaal rijbewijs nodig hebben voor de driving test.
Toch bizar omdat ze zowel bij de registratie als bij mijn afspraak er niks van zeiden. Olivier maakt haar dan maar wijs dat ons Belgisch roos papiertje een internationale versie is en met veel tegenzin geeft ze hem toch uiteindelijk zijn voorlopig rijbewijs, maar achter een afspraak voor driving test kan hij fluiten , moet ge maar online doen of voor terugbellen. Na een ganse voormiddag te vertoeven bij de DMV hebben we eindelijk een "half" echt Californisch rijbewijs.

Eenmaal thuisgekomen checken we de website om een afspraak te maken , maar blijkt dat we als foreigners geen online afspraak kunnen krijgen... Dus volgende keer als ik naar DMV moet zal ik maar een nieuwe afspraak regelen voor Olivier. Nu we toch aan het surfen zijn op de website van DMV checken we ook even of die norse madam gelijk had en blijkt dat een internationaal rijbewijs niet aanvaard wordt !! 

Voor diegenen die zich afvragen of ze nu wel of niet een internationaal rijbewijs nodig hebben: NEEN, dit is weggegooid geld want men aanvaardt dat niet eens en als ge toch een rijbewijs moet tonen dan is het uw origineel Belgisch rijbewijs (toch voor diegene die hun rijbewijs behaald hebben na 1991 aangezien dat het Europese model is en er daar in het Engels driver license op staat).


Nu we toch over rijbewijzen en paspoorten bezig zijn:

We hebben ons zowel een jaarpas als een passport aangeschaft voor de nationale parken.

Met de jaarpas kunt ge met 1 auto en 4 personen gratis naar binnen in ieder park of monument dat wordt beheerd door de national park service. Een interessante deal aangezien deze jaarpas $80 kost en een inkom van een park al snel $25 bedraagt. Tijdens onze roadtrip halen we zonder probleem deze kost er terug uit. Een aanrader voor iedereen die naar de West-kust komt en van plan is om een aantal parken te doen.

Het "Passport to you National Parks" is een soort reispaspoort waar ge cancellation stempels in kunt verzamelen van de plaatsen waar ge al zijt geweest. Een leuke bezigheid en mooi souvenir voor later...

Toch een klein puntje van kritiek: het boekje is ingedeeld in regio's en blijkbaar is California, Arizona en Nevada één grote regio en zijn er maar een aantal bladzijden voorzien voor al de mogelijke stempels terwijl er toch een hoop parken in de omgeving zijn. En zoals hier in San Francisco zijn er al 10 verschillende stempels te verzamelen in enkel de Golden Gate NRA alleen, dus de voorziene plaats voor de groene stempels staat al vol. Ik vind dat ze een soort aanvulling zouden moeten maken die ge erbij kunt steken...

Hieronder een aantal van mijn reeds verzamelde stempels: