familiebezoek part 5: Zion - Bryce Canyon

Dinsdag 13 juli 2010

Dag 8 van onze roadtrip en vandaag verlaten we Zion en rijden naar Bryce. We checken uit en gaan nog even binnen aan de lobby van de lodge waar ze een Wildlife museum hebben om de collectie van opgezette dieren die hier in de omgeving voorkomen te bekijken. Onze bearcount gaat zo snel de hoogte in, tot nu toe hebben we al 2 levende en 10 opgezette beren tegen gekomen :)

Voordat we doorrijden naar Bryce, gaan we nog een voormiddag in Zion wandelen. Deze keer gaan we aan de andere kant van de vallei een stuk omhoog richting Hidden Canyon, we laten de auto achter op de parking en nemen de shuttle tot aan Wheeping Rock. Daar wandelen we eerst het trail naar de Hidden Canyon tot aan de natural bridge.

Het is weer een stevige klim en hier en daar is het pad uitdagend en moeilijk, we moeten af en toe klimmen over grote rotsblokken en bomen en goed vasthouden aan de kettingen om niet weg te glijden tot we aan de verscholen canyon komen waarin er een kleine boog verborgen ligt. Marijke, Philippe en Eric klimmen nog even verder om bovenop deze brug te staan. Aan de voet van de brug  eten we een versnapering (banaan,koek) om terug op krachten te komen van al ons rondklauteren eer we terug naar beneden wandelen. Uiteindelijk wandelen we een goede 2,5u en om af te ronden gaan we beneden nog even naar de Wheeping Rock kijken met de hangende bomen.

Wanneer we met de shuttle terugkeren naar de parking, houden we nog twee tussenstops voor we vertrekken. De eerste stop is aan de Zion Lodge om een verdiende fruitsmoothie of ijsje binnen te spelenm uitrustend op het gras. We stappen ook nog even af aan de Court of the Patriarchs, waar we even naar het vistapoint wandelen om dan direct de volgende shuttle terug op te springen richting auto.

We verlaten het park via de Carmel Hwy door de smalle tunnel en langs de checkerboard Mesa. We stoppen juist buiten het park bij een bizon ranch om even naar de grazende bizons te kijken met in de achtergrond een zicht op een stuk van de Escalante Grand Staircase. We rijden verder via 89 en de scenic byway 12 richting Bryce NP, naar verluid één van de mooiste scenic byways in de US die Bryce canyon met Capitol Reef verbindt. Na een paar mijl op hwy 12, beginnen we al de schoonheid te zien en komen we langs de eerste zandsteenformaties.

We stoppen even aan Red Canyon op hwy 12, we wandelen de fotoloop en krijgen al een eerst indruk van de hoodoos in dit landschap.

Onze eindbestemming voor vandaag is Bryce Canyon en rond 18u arriveren we aan het visitor center. Net op tijd om nog naar de zonsondergang te kijken waarbij de hoodoos (zandpijlers of aardpiramides) het beste belicht worden en het allemaal wat magischer en mysterieuzer maakt. In het visitor center hebben ze ons de beste plaatsen aangeduid om te gaan kijken en we stoppen eerst aan Bryce point vermits dit punt het verste weg ligt. Het is een prachtig uitzicht en we spotten een aantal arenden op de top van een hoodoo, dus blijven we een tijdje birdwatchen met de verrekijker alvorens naar het volgende punt te gaan.

Van zodra de zon te ver gezakt is, verhuizen we naar Inspiration point om de zon volledig te zien onder gaan. Op het uitkijkpunt komen we een hele hoop Belgen (van Mechelen en Walen) tegen waar mee blijven babbelen tot de zon zo goed als onder is en iedereen rondom ons al weg was.

Nadien gaan we naar ons hotel dat net buiten het park ligt en we hopen nog iets te kunnen eten op dit late uur (hier in de US zijn ze niet echt gewend van laat open te blijven en rond 21u zijn de meeste restaurants al gesloten, wat wij al menigmaal persoonlijk hebben mogen ondervinden). Gelukkig heeft het de persoon aan het onthaal vlug telefonisch gereserveerd in het nabijgelegen restaurant want het is maar open tot 22u. We laten het Mexicaans eten: taco’s, taco salade en burgers ons smaken na deze lange dag.


Woensdag 14 juli 2010

Vandaag gaan we Bryce Canyon national park verder verkennen en het wordt al interessant vanaf we de ingang binnenrijden. Even verder langs de weg zien we een hele weide vol prairiehonden. Het zijn hele grappige beestjes en we blijven dus even kijken.

Daarna vatten we onze wandeling van de dag aan: we zullen afdalen in de canyon tussen de hoodoos om 3 mijl later terug boven te staan via een deel van het Navajo looptrail (aangezien het Wall street gedeelte door een rockslide gesloten is, is het niet mogelijk om de loop af te maken) gecombineerd met het Queens Garden trail en een stukje rim trail waardoor dit één van de mooiste scenic walks in Bryce is. We vertrekken vanaf Sunset point om zo naar Sunrise point te gaan. Onderweg komen we verschillende zandsteenformaties met eigenaardige vormen tegen en sommige zijn zo intrigerend dat ze zelfs ronkende namen zoals Thor's hammer, two bridges, Queen Victoria, Gullivers castle en the sinking ship meekrijgen. Aangezien beelden hier veel meer zeggen dan worden, hier een paar sfeerfoto's van de wandeling.

 

 

 

 

 

Tegen de middag staan we terug aan Sunrise point en keren terug naar het hotel om te eten en wat uit te rusten, want het is weer warm (40C) dus houden we een siesta op de middag en gaan even zwemmen.

In de late namiddag, als we wat bekomen zijn, gaan we terug naar het park om de rest van de scenic drive te doen met alle uitkijkpunten die nog een eind verder dan Bryce point liggen. We gaan de viewpoints af van verst naar dichstbijgelegen, van Rainbow point tot Fairyland canyon, en zien onderweg reeën en antilopen. Op het verste uitkijkpunt (Rainbow point) doen we nog een kleine wandeling om de zeer oude bomen, de Bristlecone pines te zien (bristlecone trail). Bij de andere viewpoints slaagt de vermoeidheid toe mede door de warmte en springen we steeds even in en uit de auto om de belangrijkste vergezichten en natuurlijke structuren te zien.

Als ze aan het visitor center komen, springen we hier binnen om de film over het park te bekijken en te genieten van de airco om daarna nog naar het laatste uitkijkpunt (Fairyland Canyon) van de dag te gaan.

We gaan nog eens eten in het restaurant vlakbij want gisteren had het enorm goed gesmaakt en het is niet evident om goed eten te vinden en we hebben nog wel eens zin in Mexicaans. We gaan vroeg slapen want we zijn van plan om morgen ook in dit park de zonsopgang te bekijken (beste en mooiste moment om de hoodoos in het amfitheater van Bryce canyon te zien) en er staat ook een lange tocht op het programma helemaal van Bryce naar Moab.

familiebezoek part 4: Las Vegas -Zion

Zondag 11 juli 2010

Het is Eric zijn verjaardag en toch staan we vroeg op om 8u30 en worden er een dozijn donuts gehaald bij Krispy Kreme als ontbijt zodat Philippe, Eric en Marijke naar de Adventure dome kunnen gaan als die om 10u opengaat. Ze doen een ritje met de rollercoaster (2 loops en 1 schroef en smalle tunnels) en gaan ook een keertje in de Invertor (over kop) maar dat was minder impressionant dan de naam doet vermoeden. Om 10u30 gaan we uitchecken maar dan stelt er zich opnieuw een probleem, ze laten ons nog eens betalen voor de 2 kamers terwijl dit al op voorhand betaald wa, dus keren we terug naar de receptie om het probleem van de vorige dag uit te leggen en na aandringen van mij (hehe, als ge een tijdje in de VS woont, wordt ge assertiever) willen ze dit rechtzetten maar dat duurt enorm lang en dus verliezen we weer tijd.

Nadien rijden we naar de Hooverdam waar we tegen de middag toekomen. Terwijl ik eens ga piepen in het visitorcenter, wandelen de rest boven op de dam heen en terug en steken dus even de staatsgrens over van Nevada naar Arizona en terug.  Het water staat al een stuk lager dan de vorige keer dat ik hier was, en het is al een hele tijd geleden dat het meer op volledige capaciteit was. De opwarming van de aarde, of de waterverspilling van Vegas en LA, zijn hier duidelijk merkbaar.
Rond 13u vertrekken we terug richting Las Vegas om verder door te rijden naar Zion, maar stoppen nog snel bij een andere fastfoodketen:  Jack in the Box, waar we de nieuwe flavour pink lemonade ontdekken en er lustig op los beginnen mixen met gewone lemonade en een vleugje pink om het minder suikerachtig te maken (niet dat dit kan).

Onderweg naar Zion NP willen we langs Valley of Fire State park passeren, maar blijkt dat door wegenwerken de enige weg erdoor onderbroken is, dus rijden we via de autostrades naar Springdale en maken zo toch wat van de verloren tijd goed. Al rijdend komen we vandaag in 3 verschillende staten, we verlaten Nevada, passeren eerst een stukje in Arizona om te eindigen in Utah.

Tegen 6pm arriveren we aan ons hotel, we pakken snel uit en springen dan nog vlug op de shuttle die door het park rijdt om nog een wandeling te doen om onze benen los te schudden na de lange rit. We laten ons afzetten aan het trailhead voor de wandeling naar de Emerald Pools, een hike van 2u te doen voor de avond valt.

 

 

De wandeling valt goed mee, goede ontspanning. We staan bij zonsondergang al aan de winkel in het dorp om wat eten in te slaan voor de volgende dagen en genieten van ons welverdiende ijsje want zelfs nu het donker begint te worden is het nog redelijk warm.

Maandag 12 juli 2010

Rond 8u komen we uit ons bed en maken ons klaar voor de wandeling die we vandaag gepland hebben: Angels Landing, een stevige klim met op het einde een pretty scary stuk op een smalle richel van 1m breed met hier en daar kettingen om vast te houden. Het eerste stuk gaat langs een kronkelende zigzagweg steil omhoog en na 1 uur wandelen zijn we aan het eerste uitkijkpunt boven waar we een groot stuk van de vallei kunnen overzien. Van dan af is er nog een stuk te klimmen over rotsen met langs weerzijden steile wanden naar beneden (ravijnen). Op de gevaarlijkste plaatsen hangen meestal kettingen, maar vooral het losse zand op de rotsen is gevaarlijk om uit te schuiven. Marijke, Axel, Philippe en Eric gaan helemaal tot boven .

Ma is uitgeschoven op het zand en slick rock en heeft de schrik goed te pakken, dus blijft ze even verder zitten in de schaduw bij nog een andere vrouw die ook wacht op haar man die tot boven gaat. Ik ga nog wat verder, maar besluit om terug te keren want het klauteren over rotsen en de concentratie om stabiel te blijven staan is te vermoeiend voor mijn knie, dus keer ik terug naar de plaats waar ma zit te wachten om haar gezelschap te houden. Maar goed ook want een uur en langer wachten alleen is zeer lang.

 

Terwijl de vier anderen naar boven klauteren, maken wij een verkenning op onze plaats, iets hoger is er een mooier zicht en dus blijven we daar een tijdje genieten in de zon. Het wordt ons l snel te warm dus zoeken we de schaduw terug op aan een punt waar zowat iedereen in de problemen komt, uitschuift of het trail niet meer vindt en geven hier verkeersaanduidingen aan de hikers die hier langskomen. Ik kan uiteindelijk Ma overtuigen om toch nog een stukje verder op het pad te gaan naar een plek waar we zicht hebben op het vervolg van het trail en een sliert mensen kunnen zien omhoog gaan en terugkomen. Omwille van de drukte duurde de tocht van de 4 anderen wel zeer lang. Ze moesten telkens wachten op de tegenliggers en onderweg heeft pa ook zijn voet omgeslagen. meer info over Angels landing trail

 

Als de 4 terug tot bij ons komen, keren we terug naar beneden wat nog wel ongeveer een uur wandelen was, maar toch vlotjes ging aangezien het alleen maar naar beneden was . In totaal hebben we ongeveer 4 uur gewandeld op dit trail dat zeker de moeite waard was.

In de vallei nemen we een shuttle tot aan de adventure winkel voor het huren van uitrusting voor in the Narrows te wandelen voor de rest van de dag. The Narrows is een wandeling in de rivier en we denken dat dit wel een goede verfrissing kan zijn in de namiddag na onze wandeling in 40 graden. Om veilig te kunnen wandelen in the Narrows hebben we wetsocks en canyonschoenen nodig, een lange stok (om de diepte van de rivier te checken) en een waterdichte zak voor wat eten en fototoestel. We hebben niet echt goede schoenen mee dus besluiten we om dit materiaal te gaan huren. Na de briefing en het oppikken van het materiaal , gaan we verder door naar ons hotel om te eten.

Tegen 3u vertrekken Marijke, Philippe, Eric en ik om te wandelen in de rivier. Ma en Pa blijven nog wat rusten en doen wat later het laatste stuk van de scenic drive met de shuttle, met tussenstop aan big bend, tot het einde om daar de riverside walk rustig te doen terwijl wij dit stuk twee keer aflopen op snel tempo om nog binnen tijd ver genoeg te kunnen wandelen in de rivier dat het de moeite waard is, want het is al redelijk laat en we moeten tegen 19u terug zijn.

 

Uiteindelijk kunnen we toch nog een dikke 2,5u wandelen in The Narrows en het water van de rivier is lekker verfrissend. We geraken in die korte tijd tot vlak voor Wall Street en hebben ondertussen wat gezwommen, op de rotsen gesprongen en op sommige plaatsen door water moeten waden dat tot op borsthoogte kwam. Spijtig genoeg moeten we terugkeren om het gehuurde materiaal tijdig terug te brengen...

Ten einde van de riverwalk als we juist uit de rivier komen, komen we ma en pa tegen terwijl we staan op te drogen en gelukkig hebben ze voor ons onze sandalen mee, zodat we niet met natte voeten blijven zitten. Het is al 18u50 en we moeten ons enorm haasten om tot aan de winkel te geraken.  Ondertussen gaat Ma nog even pootje baden in de Narrows met haar blote voeten maar ze vindt het water wel erg koud dus het pootje baden duurt niet lang. Daarna keerden ze ook terug naar het hotel en zagen onderweg herten, squirrels (eekhoorns) en vogels.

In het hotel toegekomen, na onze race naar de winkel (en juist op tijd alles ingediend), bekomen we even in het kleine zwembad en de hot tub van deze stevig gevulde dag.

familiebezoek part 3: Visalia - Las Vegas

Vrijdag 9 juli 2010

Dag 4 van de roadtrip en vandaag staat Death Valley op het programma. We moeten een hele lange afstand afleggen dus zitten we om 8am al in de auto.

In de voormiddag rijden we door Redrock Canyon State park, maar het visitor center is niet open in de zomer en zal maar geopend worden in september als er geld voor is (Californië is immers failliet) maar daar hebben wij dus nu niks aan. Er is wel een mooie picknick area, dus hebben we daar ontbeten. Daarna rijden we verder door richting Death Valley via Lone Pine, door de Panamint vallei tot in Panamint springs.

Hier springen we de plaatselijke kroeg/motel binnen om info te vragen over de Darwin falls, die volgens onze reisgids zeker de moeite waard is. We krijgen echter te horen dat dit niet doenbaar is met onze auto op deze dirtroad en bovendien zouden we nog een heel stuk moeten stappen, hebben we nog niet gegeten en is het veel te warm. Vandaag zullen de temperaturen stijgen tot max 122F (50C) en de minima zijn nog rond 97F/36C 's morgens. We laten ons plan om naar de Darwin falls te gaan maar varen en rijden door naar Stovepipe Wells waar ons hotel voor vandaag ligt. Tegen 14u arriveren we, checken in en eten op de frisse kamers (78F airco) onze picknick verder op. Het is het warmste van de dag en veel te warm om ook maar iets te doen, dus gaan de jongeren eerst wat zwemmen, terwijl pa en ma een siesta houden.

Een zwembad in Death valley is geen overbodige luxe en het doet ons enorm deugd, het eigenaardige was dat zelfs bij 50 graden we het koud kregen en 10 seconden kippenvel hadden wanneer we uit het zwembad kwamen om daarna door de warme wind als een grote haardroger in een paar seconden droog geblazen te worden...

Na de middagpauze aan het zwembad gaan we naar Badwater, het laagste punt in Death Valley en het westelijk halfrond, waar ik de rest afzet en hun tot aan de grote witte vlakte laat stappen om ondertussen de wallen van zoutkristallen te kunnen zien bij een temperatuur van 52 graden, terwijl ik slimmer ben en in de auto blijf zitten met draaiende motor zodat de airco blijft werken.

Na een tien minuten zweten en rondkijken, springen ze terug in de auto en gaan we verder langs de Artist scenic Drive en stoppen daarna aan Golden Canyon. We rapen onze moed bijeen en gaan even wandelen in de Golden canyon, het is gelukkig al tegen 4u en de canyon ligt grotendeels in de schaduw waardoor het hier draaglijker is qua warmte. Philippe en Pa vinden zelfs nog de fut om even een stuk omhoog te klimmen.

De temperatuur is nog steeds tegen de 118F (47C) en ons water is stilaan op, dus stoppen we even bij Furnace Creek, de enige plaats waar we gekoeld water kunnen gaan halen. Met onze nieuwe voorraad fris water kunnen we nog een paar plaatsen gaan verkennen en gaan naar Mosaic Canyon die in de buurt van Stove Pipe Wells ligt. De weg ernaartoe is een dirt road met grote stenen dus rijden we holderdebolder aan 10mph naar boven. Veerle en Pieter zijn hier in juni ook geweest en hadden ons aangeraden om de eerste mijl door te wandelen aangezien deze het mooiste is met marmer stenen in mozaïekvormen, dus wandelen we dit stuk, checkend dat we op tijd terug aan de auto zijn om nog naar onze laatste stop van de dag te kunnen gaan: de Mesquites sanddunes.

We haasten ons om terug beneden te zijn om de zonsondergang in de duinen vlakbij Stovepipe Wells (rond 20u08) te zien, maar we zijn om 19u45 eigenlijk al te laat en zien de zon ondergaan terwijl we over de ruwe dirtroad terugrijden... Pech voor Marijke die dit absoluut wou zien, maar de youngsters beslissen om dan maar bij zonsopgang te gaan kijken morgenvroeg.
We gaan eten in het enige restaurant dat hier is en moeten dan in het donker de weg naar onze kamer terugvinden omdat ze om 22u de lichten uit doen om niet teveel last te hebben van kevers die momenteel in grote zwermen aanwezig zijn en aangetrokken worden door het licht. Bij de receptie kunnen we glowsticks krijgen, maar het kost veel moeite om er eentje vast te krijgen. Terwijl ma en pa al gaan slapen , gaan Marijke, de broertjes en ik nog zwemmen tot 23u.

Zaterdag 10 juli 2010

Gisteren hadden we besloten om ’s morgens op tijd op te staan voor de zonsopgang in de duinen te zien en ma en pa blijven slapen om voldoende rust te hebben. Om 6u30 vertrekken we en een uurtje later zijn we al terug. De zonsondergang was niet zo goed omwille van de bewolking, maar het was wel interessant om de verse sporen van verschillende dieren te zien zoals slang, konijn,... en door de korte regenbui krijgen we een mooie regenboog te zien in plaats van de zonsopgang.

Tegen 8u30 vertrekken we richting Zabriskie point en rijden we met de auto door de 20 mule team canyon, om dan nog een laatste stop te doen in Death valley aan Dantes view, waar we genieten van het panoramisch vergezicht, we zien ook kleine windhoosjes, een springmuis en horen het geluid van vermoedelijk een ratelslang en worden bijna achtervolgd door een zwerm bijen die op het water van de airco aan de auto afkomen.

 

Rond 11u vertrekken we om onze grote toer verder te zetten richting Las Vegas. Even na de middag, passeren we in Pahrump waar volgens Veerle één van de grootste Amerikaanse vlaggen hangt, die ze ooit heeft gezien dus dat wouden we ook even zien en langs de SR160 hangen er inderdaad 3 grote vlaggen van Amerika, maar toch niet zo groot als we gedacht hadden. Eenmaal als we door het centrum zijn, wordt de weg hetzelfde als net voor Death Valley,een eindeloze rechte weg met rondom rond alleen maar zand met groene hoopjes begroeiing en Joshua Tree bomen en in de lucht schone, witte, grote cumulus wolken.

Een eindje voor Las Vegas slaan we links op de SR159 om Red Rock Canyon national conservational area te bezoeken.

Net aan het begin van het park is er een mooie pick-nick plaats met veel wind waardoor ons eten bijna wegvliegt. Nadien gaan we informeren wat er in het park, dat nog maar zeer recent geopend is, allemaal te zien is. Er is de scenic drive van ongeveer 20km langs de Calico I, II en III rode rotsformaties en een kleine wandeling van 0,8km in Red Springs rond een kleine oase. We besluiten om beide voorstellen te doen, te beginnen met de scenic drive.

Langs de scenic drive stappen we even uit en klimmen we op de rode rotsen. We hebben echter niet veel tijd om verder te wandelen en het is nog steeds tegen de 40 graden, dus blijft het bij deze korte beklimming. We kijken nog naar de vele yucca planten die in bloei staan en rijden verder naar Red Springs om rond te wandelen in de kleine oase alvorens door te rijden naar downtown Las Vegas.

Rond 17u30 rijden we Vegas binnen en rijden de strip op en af om al de casino’s te bekijken tot aan het "Welcome to Las Vegas"sign waar we ons aan de kant zetten on een foto te nemen van Marijke voor het bord. Er komen ook juist een trouwkoppel aan om wat trouwfoto's te nemen aan het bord met heel hun gevolg in lelijke outfits: bruidsmeisjes in paarse jurken en bruidsjonkers met slecht geslaagde zwarte hawaii hemden en een halssnoer met zwarte bollen... Amerikanen en taste, soms staat ge echt versteld.

Daarna gaan we naar ons hotel Circus Circus dat bijna aan het einde van de strip ligt. Wat een drukte om er met de auto binnen te geraken, valiezen uit te laden en in te checken. Er blijkt een probleem te zijn bij het inchecken, ze vinden onze reservatie niet. Na lang wachten krijgen we dan toch kamers, maar dan moeten we nog met onze valiezen heel het casino door om aan de juiste toren te geraken en het is een hele opgave om tot aan onze kamer te geraken. Als we dat allemaal afgehandeld hebben, gaan we eten in de Mc Donalds in het hotel en wandelen we de strip op om de shows te zien.

Door al het oponthoud in het hotel moeten we puzzelen om al de shows te kunnen zien. Eerst willen we de vulkaanuitbarsting zien maar we komen juist te laat na toch serieus doorgestapt te hebben en missen nipt de show. Vervolgens gaan we naar de fonteinen voor Belaggio en daarna naar de piratenshow voor Treasure Island waar het volk al rijen dik staat en we na wat duwen en wringen toch een plaatsje vinden om een goed zicht te hebben. Na deze show doen we het iets rustigers aan en gaan via het Canale Grande in de Venetian opnieuw naar de vulkaanuitbarsting voor de Mirage. Wat een warmte daar... ('s avonds is het nog steeds 26 graden en dan is een beetje vuurspuwen algauw te heet).

Nadien keren we terug naar het hotel waar Philippe, Eric en Marijke nog in de Adventure dome in Circus Circus, een indoor pretpark willen gaan, maar juist wanneer we toekomen, sluiten ze, dus dit is voor morgenvroeg.

familiebezoek part 2: roadtrip SF - Visalia

we vertrekken op roadtrip van een 22tal dagen

Dinsdag 6 juli 2010

Peter, Kristel en de kids komen nog even langs voor we vertrekken want ze zullen ons een hele tijd niet meer zien. Rond 9u45 ga ik met Axel en Marij naar Alamo aan de luchthaven om de auto op te halen, het is er een drukte van jewelste. Pas rond 12u zijn we terug met een grote Toyota Sienna in goudkleur. Tegen 13u hebben we alles ingeladen en met een aantal uur vertraging vertrekken we via de Dumbarton brug naar het oosten, richting de Sierra Nevada en Yosemite National Park. We pick-nicken in Oakdale op een parking en tegen 16u30 rijden we eindelijk het park binnen via de Big Oak Flat ingang.

Even verder zien we een beer in een grasvlakte, iedereen staat foto's te nemen en wij blijven ook even kijken. Daarna stoppen we bij de Bridalveil fall, we wandelen tot aan de voet ervan en worden goed nat, we rijden verder door naar tunnelview waar we een mooi overzicht hebben van de vallei en paar zotte springfoto's maken (en alweer een nieuwe trend lanceren bij de bussen toeristen die hier stoppen).

Op naar Yosemite village met tussenstops aan swinging bridge, Sentinel beach en vanop Sentinel bridge bewonderen we Half Dome. We zetten de auto even aan de kant en wandelen het lower Yosemite fall trail rond voordat we doorrijden naar het hotel dat 8 mijl buiten het park ligt. We gaan vroeg slapen om 's morgens fit te zijn want dan staat er een stevige wandeling op het programma.

Woensdag 7 juli 2010

Om 6u30 gaat de wekker, we stoppen aan een shop langs de weg in El Portal om ons ontbijt in te slaan en als we in het park zijn eten we ons ontbijt op aan de junior ranger fire circle aan het trailhead van Vernal falls. Rond 8u30 beginnen we aan onze wandeling: 13,3km langs het misttrail naar de top van de Vernal fall, dan verder door naar de top van de Nevada fall en via het John Muir trail terug naar beneden. Een totaal van 610m/2000ft hoogteverschil. Het misttrail is een stevige brok, want door de waterval zijn de stenen nat en glad en het einde bestaat uit trappen uitgehouwen in de stenen, maar die zijn niet op mijn beentjes afgemeten.

Rond 12u – 13u staan we aan de top van Nevada falls. We genieten van het uitzicht en eten hier onze picknick op. We moeten goed in het oog houden dat de eekhoorns niet met ons eten gaat lopen en helaas sneuvelt de rugzak van Axel. Onderaan scheurt die helemaal open doordat ze eraan zitten te knabbelen.

We keren terug naar de vallei via het John Muir trail en worden ook hier beloont met prachtige vergezichten in de vallei en op de watervallen. Deze weg is minder steil en op 1,5u zijn we terug beneden. In totaal hebben we er 4,5u over gedaan en volgens de pedometer op Philippe zijn gsm hebben we ongeveer 16.871 stappen gezet...

We zijn toch wat moe, maar vooral hongerig dus gaan we op zoek naar eten in Yosemite village. We kopen pizza slices in de Yosemite lodge om deze mee te nemen naar Glacier point waar we de zonsondergang willen afwachten, maar een onweer beslist er anders over. Nadat we onze pizza op hadden en van het prachtige panorama genoten hadden, werd het donker en kwam er regenbuien af.

Aangezien dit hier niet de ideaalste plek is om een onweer af te wachten wegens bliksemgevaar, vertrekken we maar terug in de regen naar het hotel. Hier is het nog niet aan het regenen, dus gaan we nog in het buitenzwembad om het vuil van ons af te zwemmen en de benen wat te laten ontspannen. Pas tegen 23u kruipen we ons bed in, het was een lange dag.

Donderdag 8 juli 2010

Vandaag verlaten we Yosemite en rijden zuidwaarts, naar Oakhurst. We zitten al om 7u30 in de auto en onderweg, pas rond 10u15, hebben we eindelijk ontbijt langs de kant van de weg aan een vista point, maar er was niks te zien!
We rijden verder naar Kings Canyon NP waar we rond de middag toekomen. Eerst gaan we tot aan junction view waar we de Kings canyon en de kings river kunnen zien. De junction is het samenkomen van de north fork en de south fork van de kings river en hun canyons. Daarna keren we terug en via een dirt road ( met soms zeer mul zand) bereiken we het trail dat we vandaag gaan wandelen: trail of the Boole tree, de 8^ste grootste boom ter wereld in volume. De wandeling duurt ongeveer 1u20min en is 2,5 mijl lang, we zagen de Boole tree goed verstopt tussen andere bomen. Verder konden we ook nog grote vlinders met zwart-witte vleugels spotten, en zagen we veel struiken met witte bloemen die naar honing ruiken en waarin grote witte coconnen hangen met veel rupsen erop.

Terug aan de auto die eerder zandkleurig dan goudkleurig is geworden (zeer vuil door al dat stof), tellen we de muggebeten en drinken we liters water, want ookal zitten we hier op 6700ft (2040m) toch loopt de temperatuur hier ook tegen de 30 graden aan.
Wanneer we terug rijden, komen we nog via de Stump Meadow waar vele stronken van omgehakte sequioa’s staan. Wanneer we verder doorgaan naar de Grant grove, zijn er werken en we worden door een grappig “follow me” wit autootje erdoor geloodst, maar we slaan eerder af naar de picknick plaats. Hierdoor staan we blijkbaar nog in de werken, maar gelukkig is er een vriendelijke werkman die ons aangeeft dat hij ons zal helpen tussen het verkeer te geraken ("We can get you out of here with our flag man"). Wij kunnen onze lach bijna niet inhouden want er komen amper auto's voorbij en wij zijn wel wat drukker verkeer en hachelijkere situaties dan dit gewend, maar ach ja, dat zijn de regeltjes hier in de US, dus zullen we hem maar een pleziertje doen en zijn flag man laten werken :)

Na onze picknick wandelen we nog het Grant tree trail af voordat we verder doorgaan naar Sequioa NP, dat nog een tijdje rijden is en in de parken mag men niet zo snel rijden, tot 35mph (soms 45). Onderweg komen we een hertje tegen dat staat te drinken aan de kant van de weg.
Het is al 5u en we moeten alles in Sequioa NP nog doen. Daar aangekomen doen we eerst de general Sherman tree trail, hiervoor moeten we wel verder parkeren in de zomer dan in de winter en we wandelen een stuk terug bergaf en zien zo stilaan de hoge sequioa's voor ons opdoemen. Bij het wegrijden, zien we plots een klein beertje langs de kant ( gespot door Eric en Marijke). We blijven een tijdje staan toekijken, wachtend of de moederbeer ook in de buurt is, maar die krijgen we niet te zien. Al de andere toeristen zijn ongedurig en rijden raar kijkend ons voorbij, ze zouden eens moeten weten dat er een beertje te zien is...

Onze dag is nog niet gedaan want we gaan nog naar tunnel log, waar we met de auto door rijden en klimmen nog naar boven op Moro Rock. Hier heb je een heel mooi zicht op de valleien en bergketens rondom. We blijven boven wachten op de zonsondergang.

Nu dat het donker is verlaten we het park want we hebben voor vanavond een hotel in Bakersfield en dat is nog een heel eind rijden. De weg om het park uit te rijden, wordt tegen 21u afgesloten om werken uit te voeren en wij hebben geluk want we zijn nog net door met de laatste auto’s. Eenmaal uit het park moeten we eerst richting Visalia (ong 20 mijl) en nadien nog richting Bakersfield ( nog 72 mijl). We komen pas aan in het hotel rond 11.30pm.

familiebezoek part 1: San Francisco

Woensdag 30 juni 2010 - Vrijdag 2 juli 2010

Ma, Pa en Eric vliegen eerst op LA en komen dan met de auto richting San Francisco gereden. De eerste dag verkennen ze eerst nog een beetje van LA, passeren aan de walk of fame, de Santa Monica pier en de Venice canals. Verder bezoeken ze ook nog de tarpits, het Exposition Park, het Californian Science Museum en het Griffith observatory. De tweede dag staat er een ganse dag rijden op het programma langs de kust. Met even te rusten aan de ondertussen al klassiek stopplaatsen nl. het viewpoint voor zeeolifanten in San Simeon en het Julia Pfeiffer park voor de waterval, komen ze tegen half 7 's avonds toe aan ons appartement. Ik rijd even mee naar de luchthaven om de huurauto binnen te brengen en daarna gaan we eten in een restaurant met Franse keuken in Menlo Park.

Zaterdag 3 juli 2010

Heel vroeg opstaan om 7u, want we gaan in Monterey een whale watching tour doen. We vertrekken met mooi weer, maar eenmaal verder op zee begint het te betrekken en is het redelijk koud. De zee is redelijk ruw. We zien enkele kleine dolfijnen, 2 walvissen (moeder en kind) en een tijdje later nog een walvis en een eindje verder nog een groep Rhisso dolfijnen.

 

In de lucht zien we ook albatrossen, pelikanen en andere vogels. Er is heel veel deining van de boot en Olivier en ik worden misselijk en genieten niet meer zo zeer van de uitstap. Om 13u30 staan we terug aan wal en eten we een snelle snack op de pier om dan terug te keren naar Palo Alto, waar het 15 graden warmer is. Tegen 16u zijn we terug thuis en nemen we een verfrissende duik in het zwembad en zeggen even hallo aan Peter en Kris die juist toegekomen zijn. Ze komen later langs op het appartement en samen eten we pannekoeken en gaan dan vroeg slapen.

Zondag 4 juli 2010

om 8u30 vertrekken we naar San Francisco, via de kust langs ocean beach en de zoo beginnen we aan de scenic drive. We zien een Nederlandse molen in het Golden Gate park en passeren langs het Cliff House. Vervolgens stoppen we aan Suthro baths waar ze onder begeleiding van Olivier een kleine wandeling maken naar lands end (met mooie bloemen) tot aan het Legion of Honor, waar ik ze terug oppik met de auto. Tijdens de wandeling hebben ze al voor een eerste keer een blik geworpen op de Golden Gate brug.

Vervolgens in de auto passeren we Japan Town, civic center, Union square, Chinatown en Nobb Hill. Dan gaan we via Chinatown en Little Italy naar de Coit tower. Eric en mama gaan boven kijken en zien van daaruit de Trans America pyranmid, de Bay bridge en ze hebben ook een goed zicht op Lombard street ( crookedest street). Daarna rijden we langs Fisherman’s wharf, langs de Friedmann carroussel van de cable car en Hyde pier met de boten. Aan de Marina hebben we zicht op Alcatraz en de Golden Gate bridge in de mist. De weg gaat vervolgens langs het Palace of Fine Arts en Presidio tot op het oude vliegplein Crissy field waar we een pick-nick houden op het gras. We houden nog een laatste stop aan Fort Point en rijden dan over de brug en verder door naar Muir Woods waar ze de Redwoods zien en een wandeling van een uurtje maken. Het is echter zo druk, dat ik geen parkeerplaats vind en dus maar toertjes blijf rijden totdat ze terug aan de ingang staan.

Op de terugweg stoppen we aan de Marine headlands waar er een mooi uitkijkpunt is over de brug en gaan we naar de painted ladies aan Alamo square, 6 Victoriaanse huizen met op de achtergrond Downtown SF. Op de weg naar huis nog een laatste stop op Twin Peaks en tegen 18u zijn we terug thuis en gaan we iets drinken bij Peter en Kris. Het is independence day, maar iedereen was te moe om in de stad te blijven voor het vuurwerk, dus kijken we maar naar het vuurwerk in Boston op TV.

Maandag 5 juli 2010

om 9u45 vertrekken we terug naar San Francisco. Nadat we parking hebben gevonden, gaan we nu te voet langs Fisherman’s wharf en pier 39 waar we de zeeleeuwen in actie zien. We wandelen verder de wharf af langs bakkerij Boudin tot aan het draaipunt van de cablecar, de eindhalte van de Powel-Hyde line. Daar aangekomen, zien we een lange file staan, dus kopen we dagticketten en gaan te voet naar boven langs Hyde street,  één van de steilste straten in SF tot aan Lombardstreet met de gekke zigzagbochten om niet teveel tijd te verliezen. Hier wandelen we naar beneden en gaan dan verder tot aan de eindhalte van de Powel-Mason line aan Taylorstreet om daar een andere cable car te nemen. De Powel Mason lijn is minder bekend en komt niet voorbij de meest toerisitische plekjes, dus meestal nemen de toeristen enkel de Hyde lijn en hopelijk hebben we dus hier meer succes om erop te geraken. En inderdaad, de lijn is hier wat korter en al staande op de cable car rijden we helemaal tot de andere kant van de lijn: Marketstreet, de belangrijkste straat van San Francisco.

Ook hier staat er een lange file voor de cable cars, dus gaan we eerst iets eten bij Lori’s diner, een diner in jaren 60 stijl.
We veranderen ons plan en beslissen om de F-streetcar naar Alcatraz te nemen want Eric en Ma hebben daar vandaag tickets voor. MAAR er komt geen trolley, dus beginnen we al maar te voet Marketstreet af te wandelen, halverwege komt er eindelijk wel eentje af , maar ze zitten allemaal vol, en stoppen niet meer. (5 juli is mogelijks een vrije dag ter vervanging van 4 juli, daarom zo druk) dus we gaan dan maar nog te voet verder, maar het is een heel eind wandelen tot aan de Alcatraz pier en we komen 5 a 10 minuten te laat, we zien de boot voor onze neus wegvaren.
Gelukkig mogen Eric en Ma in standby staan voor de volgende boot en kunnen ze nog mee met de laatste boot van de dag (3u30 ipv 2u50).

Terwijl Eric en ma Alcatraz bezoeken, ga ik met pa het cable car museum bezoeken en nemen we de cable car op de Hyde line naar beneden. Wanneer Eric belt dat ze terug aan het varen zijn, doen we nog een poging om op een streetcar te geraken, maar het is nog altijd even druk en we wachten ons geluk niet meer af, maar wandelen gewoon het hele stuk terug naar de landingspier.

Tegen 18u keren we huiswaarts en passeren eerst nog even langs de cheesecake factory on een dessert op te halen, we nemen 3 verschillende stukken en de Godiva cake (3 lagen chocolade) is uiteraard de lekkerste...
Terwijl de familie uitgeteld in bed ligt, rijd ik met Olivier naar de luchthaven om Philippe en Marijke op te halen, maar ze hebben serieuze vertraging en komen pas toe rond middernacht.