familiebezoek part 9: Page - Tusayan

Woensdag 21 juli 2010

Het is de nationale feestdag van België en vermits we blij zijn dat het land nog bestaat, kopen we in de plaatselijke supermarkt een chocolade taart om dat te vieren. We verlaten Page en rijden via de I89 South naar Grand Canyon. Onderweg spotten we coyotes die de weg op hun dode gemak oversteken. In onze reisgids staat er dat er hier in de buurt dinosaurus afdrukken te zien zijn, dus aan de splitsing rijden we via de I60 een stukje terug richting Kayenta om in de buurt van Tuba City naar de Dinosaur tracks te gaan kijken. We krijgen er een rondleiding van een jonge Navajo indiaan van een half uurtje en zien verschillende voetafdrukken van onder andere velociraptors (de kleine dino's die het meisje opeten in de film Jurassic park) en een T-rex, fossiele botten van een triceratops en een volledige poot van een Tyrannosaurus, versteende eieren, een klauw van een pterodactylus (de vliegende dino) en zelfs ‘dinodroppings’ :) Aan de overkant bij de Hopi indianen zouden er zelfs tracks van een Brontosaurus gevonden zijn.

Het is geen fabeltje, er zijn hier wel degelijk massa's tracks te vinden en ze geven deze plaats dan ook volgende nickname: 'dinosaur dancefloor'. Vroeger moet deze plaats een moeras geweest zijn en de afdrukken zijn daardoor goed bewaard gebleven. De theorie van het uitsterven van de dinosaurussen door een meteoor wordt door onze gids onderbouwt met het feit dat Meteor Crater hier niet ver vandaan ligt en als men goed kijkt, zouden alle afdrukken weglopen van de meteoor en zouden ze op deze plaats verrast zijn en vastkomen zitten in het moeras waardoor er hier zoveel te vinden is. (of dit de theorie bevestigt, laat ik in het midden).
Nog een andere anekdote over Tuba City: NASA heeft hier de Mars Pathfinder getest omdat de rode rotsbodem fel gelijkt op het oppervlakte van Mars.

Na de dino fossielen, keren we terug richting de Cameron Trading post en rijden dan verder via I64 richting de east entrance van Grand Canyon NP. Onderweg stoppen we nog aan 2 scenic overlooks van de Little Colorado die echter droog staat, maar ons wel al een eerste indruk geven van de Grand Canyon.

Eenmaal binnen het park, stoppen we aan Desert View, waar we een picknick houden en even in de watchtower omhoog gaan, waar we het beste zicht hebben op de Colorado river. Op de terugweg spotten we een slang (Gopher snake) van ongeveer 2m lang in de kant van de weg. (de eerste slang die ik tegenkom...)

We stoppen nog even aan het Tusayan museum en een aantal andere viewpoints voordat we de auto parkeren aan Matherspoint, waar we onze benen kunnen strekken en de nodige sanitaire stop inlassen.

Uiteindelijk wandelen we nog een stukje van het rimtrail terwijl de zon begint onder te gaan zodat we de canyon in volle glorie bij een prachtige zonsondergang kunnen aanschouwen.

Het is juli en dus enorm druk in het park, we overnachten daarom in Tusayan aangezien er niet veel lodging beschikbaar is in Grand Canyon Village zelf. Tusayan stelt niet veel voor, het is een bijeenraapsel van een aantal hotels en een paar fastfoodrestaurants juist buiten het park. Er is dus niet veel te eten in Tusayan dus gaan we deze keer bij Wendy’s binnen wat een slechte keuze blijkt te zijn want het is duur en niet lekker.

Donderdag 22 juli 2010

We blijven nog 2 dagen langer aan de Grand Canyon. Vandaag passeren we eerst aan het National Geographic visitor center dat in Tusayan ligt vooraleer we het park binnengaan. Hier bekijken we de IMAX film en nemen dan de shuttle naar het park. We wandelen het Rimtrail verder af waar we gisteren gestopt zijn en vertrekken vanaf het visitor center naar het Yavapai vistapoint en zo verder tot aan het Bright Angel trailhead.

Onderweg zien we 2 condors vliegen en spotten we ook een kolibri. Philippe wordt bijna door een agressieve mule deer de afgrond in gestampt terwijl hij aan het filmen is. Met dank aan de luidruchtige Nederlanders die het dier doen opschrikken en we hierdoor bijna maar met vijf overbleven.

Naarmate we de Bright Angel Lodge bereiken, begint het heel druk te worden en besluiten we om hier maar even te gaan zitten om een hotdog te eten en vervolgens aan de Lookout studio een voordracht van een ranger over condors te volgen terwijl we de matige hotdog verteren.

In de namiddag willen we de rode shuttle-route nemen om de West Rim te verkennen, maar er staat een te lange wachtrij, dus gaan we te voet verder naar trailhead overlook. Daar kunnen we dan wel de shuttle nemen, en we besluiten om op te splitsen want ik wil mijn stempel van Hermits Rest nog hebben voor sluitingstijd. Ik blijf dus op de bus zitten terwijl de rest naar Maricopa point en Powell point gaan en ik hen dan aan Mohave point terug zal opwachten.

Wanneer ik echter toekom aan Hermits Rest begin het te onweren en te bliksemen en het komt razendsnel dichterbij. Helaas is er hier nergens beschutting om te schuilen, dus proberen we allemaal op de volgende bus te kruipen. De chauffeur blijft koppig bij zijn opgedragen voorschriften en weigert ons erop te laten, want er zijn geen zitplaatsen meer vrij en er mogen maar max x aantal mensen op de bus... Iedereen natuurlijk kwaad en wanneer er vlak voor de bus een bliksem inslaagt, is het voor de doorweekte toeristen genoeg geweest en bestormen we met zn allen de bus en laten ook even weten dat we de overste van de buschauffeur willen spreken en een lawsuit aansmeren. Uiteindelijk krijgt de buschauffeur via de intercom te horen dat men de west-rim moet evacueren en we worden zonder enige andere stops aan te doen terug naar het vertrekpunt gebracht.
De rest staat waarschijnlijk aan Mohave point, maar ze kunnen niet opstappen. Ik hoop dat ze kunnen schuilen...

Uit ma's reisverslag:
"Aan Powell point begint het te regenen en onweren, we schuilen achter een muurtje, de bussen zijn te vol dus gaan we nog te voet verder tot Hopi point en wachten op de shuttle in de koude wind en regen, nu naar Mohave point, we stappen uit in de regen maar Leen is er niet, dan met shuttle naar Hermits rest, maar omwille van bliksems daar , mag er niemand meer opstappen en worden we naar begin van rode shuttle route gebracht. Daar staat Leen ook, ze werd geëvacueerd van Hermits rest wegens bliksemgevaar."

Ze worden uiteindelijk ook geëvacueerd. De West Rim is populair om de zonsondergang te bekijken aan Hopi point, maar door het onweer wordt heel de rim afgesloten en kunnen we de sunset niet zien. We nemen de andere shuttles terug naar het hotel en stappen onderweg nog even uit omdat we een hert langs de weg zien staan.

Eenmaal in het hotel trekken we droge kleren aan en gaan naar de winkel voor picknick voor onze grote wandeling morgen. We gaan morgen afdalen in de canyon via het Bright Angel trail en omwille van de warmte moeten we zo vroeg mogelijk vertrekken dus kruipen we heel vroeg onder de lakens. Vandaag hebben we al een opwarmertje gedaan door 10,2 km te stappen op het rimtrail.  

Vrijdag 23 juli 2010

Vandaag staat er één van de zwaarste wandelingen van onze reis op het programma: het Bright Angel trail. We hebben al een aantal lange wandelingen achter de rug, dus het zou wel vlot moeten gaan, alleen ligt hier het venijn in het staartje... een tocht van 19.6 km tot aan Plateau point en terug waarbij men eerst afdaalt en op het einde weer helemaal naar boven moet in de verzengende hitte (een hoogteverschil van 1000m!)...

We staan om 6u op, maar na het ontbijt starten we pas om 8 am aan onze dayhike. We moeten er rekening mee houden dat het ongeveer 3u duurt om beneden te geraken en zeker het dubbele om terug boven te geraken, dus we zijn vertrokken voor een tocht van minstens 9u. Met veel water in onze rugzak dalen we af. Het is niet mogelijk om in een dag tot de rivier en terug te wandelen dus is ons doel Plateau point, ookal hebben Veerle en Pieter dit in mei gedaan, maar zij waren al om 5am onderweg en vermoedelijk was het nog niet zo warm als nu.

Het trail is gemaakt voor ezels, er liggen telkens hoge balken met erachter een put in de grond die een stuk lager ligt, dit maakt het moeilijker stappen voor ons en is zeer vermoeiend voor de knieën. Af en toe passeert er een groep met ezels/paarden die naar beneden of boven gaat met toeristen die overnachten in de Phantom Ranch. Volgens de regels moet ge dan goed aan de kant gaan staan en dit geeft ons ook de gelegenheid om even uit te rusten en jaloers te kijken naar de 'luie' paardentoeristen.

Onze eerste tussenstop houden we na 45 min stappen, aan het 1,5 mile resthouse. 3 kwartier later komen we aan de tweede rustplaats waar we water kunnen bijtanken, we hebben reeds 3 mijl afgelegd en het is al goed warm aan het worden en het is nog maar 10u. Nu nog 1,5 mijl tot aan Indian Garden, waar ik een welverdiende stempel in mijn parkpaspoort kan zetten. ( het is de eerste keer dat ik er zoveel voor moet doen :) )

Als we tegen half elf toekomen in Indian Garden is de schaduw van de bomen welgekomen want het kwik is hier beneden in de canyon al gestegen naar 100F in de schaduw, 115F in de zon.
Ma en ik blijven hier in de schaduw zitten terwijl Pa, Marijke, Philippe en Eric nog verder tot Plateau point gaan, waar ze de Colorado kunnen zien. Van Indian garden tot Plateau point is het nog zo'n 1,1 mijl a 1,4 mijl one way. Ze doen hier anderhalf uur over in volle zon.

Wanneer ze terug zijn, eten we onze pick-nick op, rusten, en drenken onze t-shirts steeds in water om wat te verfrissen. Er komen nog veel mensen toe na ons die nog verder gaan. Er is 1 jongen die van beneden komt en ziek is, hij heeft een heatstroke en is misselijk, bibbert van de kou en valt bijna flauw, hij moet in de schaduw met een natte t-shirt gaan liggen. Al de verhalen die ze vertellen over de gevaren van oververhitting zijn geen verzinsel. We wachten dus nog wat in de luwte van Indian garden tot de late namiddag.

Tegen 14u50 vertrekken we terug naar boven nadat we onze pet en t-shirt ondergedompeld hebben in fris water. Als we ndian Garden verlaten is het even in volle zon en al terug zwaar en warm, in een mum van tijd zijn onze kleren weer kurkdroog, maar al vlug is het bewolkt en krijgen we enkele regendruppels, dat doet ons goed. Pa gaat alleen door naar boven en stopt enkel een paar keer om water te nemen en staat dan boven wel lang op ons te wachten...

Ma en ik stappen samen op eigen ritme naar boven aangezien onze knieën al goed hebben afgezien bij de afdaling. Marijke, Philippe en Eric blijven soms achter om te filmen of foto's te trekken van een hagedis of een vogel en halen ons dan weer in. Op die manier doen wij er een uur over voor we aan de eerste hut zijn, waar we even rusten. Een Nederlandse familie speelt haasje over met ons, ze steken ons voorbij en even later halen wij hen weer in, dit maakt het aangenamer om naar boven te gaan. Over elk stuk (tot aan de resthouses) doen we 1 uur en rusten we een kwartier. Het laatste stuk gaan Marijke, Philippe en Eric op hun tempo naar boven, Ma en ik nemen nog wat foto's en komen boven toe om 6pm.

We hebben in totaal 6u gestapt, 2,5u naar beneden en 3,5u naar boven, 10u in totaal met rust in Indian garden. We hebben 9,2 mijl (17,6 km zonder, 12 mijl of 19,6 km met Plateau point) afgelegd en zo'n slordige 22.801 stappen gezet om in en uit de canyon te gaan.

Eenmaal boven is het toch maar frisjes en we doen snel een pull bij aan en springen dan op de rode shuttle bus om nog naar Hermits Rest te gaan. Dit is blijkbaar net terug open na alweer een onweer. We hebben geluk met de chauffeur die ons bijna overal even laat uitstappen om snel een paar foto’s te maken en terug op te stappen, zo zien we nog alle punten die we gisteren hebben gemist door het onweer. Bij Hermits Rest valt het uitzicht tegen. Op de andere punten (The abyss, Pima point) ziet men veel meer.

We keren terug met de 'sunset'shuttle die helaas niet op de terugweg stopt aan de beste punten om de zonsondergang te zien (Hopi point en Mohave point) maar de hike was al genoeg voor vandaag... In de bus kunnen we moe maar voldaan de zonsondergang volgen die deze keer niet zo stunning is als eergisteren ( ze is wel mooi in de lucht, maar er komt niet veel zon in de canyon zelf door de donkere wolken). Aan de parking zien we 4 grote herten rustig grazen tussen de huisjes en langs de weg.

Na een deugddoende duik in het zwembad en de veel te warme hottub, kruipen we uitgeteld in bed.

familiebezoek part 8: Moab - Page

Zondag 18 juli 2010

In de voormiddag hebben we een raftingtrip op de Colorado river vastgelegd. We moeten vroeg opstaan want om 8u30 vertrekken we vanaf Fisher towers voor een boottocht van 7 mijl. We kunnen kiezen tussen een raft waarbij de gids enkel peddelt, een raft waarbij we zelf moeten peddelen of in een 2 persoons 'ducky', een soort opblaasbare kanoraft.

We kiezen eerst om samen op de boot te zitten waarbij we zelf moeten peddelen. Het begin is redelijk rustig en het is lekker warm (99F). Het is voor ons niet de eerste keer dat we raften (ik heb al eens de Dijle afgeraft, JAJA en de rest heeft in Canada al eens een raftingtrip gedaan), dus we hopen dat het niet te rustig blijft. We hebben speciaal een waterproof wegwerpfototoestel aangeschaft om toch een paar leuke foto's te maken onderweg. Blijkt dat we maar een 4tal stroomversnellingen gaan nemen in het eerste stuk, dus we doen eerst wat aan sightseeing en springen ook even het water in om af te koelen.

Nadien versieren zowel Philippe en Eric als Marijke en ik een 'ducky' om toch een beetje het gevoel te hebben gehad dat we 'rafting' hebben gedaan in snelstromend water. Pa en Ma blijven op de peddelraft zitten. We amuseren ons een beetje door stroomopwaarts te varen en pas tegen het einde van de middag, vlak voor de plaats waar we al weer aan wal zouden gaan, hebben we een redelijke stroomversnelling en moeten we onze armspieren aanspreken om ervoor te zorgen dat we de bocht en dus ook de uitstapplaats niet missen. Aan de kant staat er een professionele fotograaf foto's te nemen (de foto's bestellen is redelijk duur, maar gelukkig weet ik iets van internet en fotobewerking) dus hier een paar actie foto's:

Rond 13u staan we terug in het centrum van Moab. Al bij al was het een redelijke raftingtrip, maar we hadden graag wat meer 'white water action' gehad... Na een korte stop in de supermarkt voor donuts en fruitsap rijden we door richting Monument Valley.

We maken nog een kleine detour van een half uur om de newspaper rock te zien op de toegangsweg richting de needles, canyonlands. Tegen 18u komen we eindelijk toe aan het Navajo tribal park en wagen we het om met onze gehuurde 'tank' de scenic drive te doen in Monument valley.

Na nog een aantal springfoto's aan John ford's point overlook, rijden we verder door het mulle zand en zien een horde paarden voorbij galopperen bij de volgende stop.

Vervolgens passeren zowel de three mittens, merrick butte, elephant butte, three sisters, camel butte, the hub, totem Pole, Yei Bi Chei, artist's point overlook, north window overlook en the thumb allemaal de revue alvorens we de scenic drive afronden ( het is ondertussen al 21u) met nog een bang moment wanneer we dreigen vast te zitten in het zand op de helling om van de scenic route af te geraken, maar we geraken toch boven en genieten van de zonsondergang met zicht op de three mittens.

In het donker rijden we naar Kayenta waar we deze nacht overnachten en gaan rond 22u eten in de Mc Donalds aangezien dit de enige plaats is waar we op dit uur nog eten kunnen vinden.

Maandag 19 juli 2010

Dag 14 van de roadtrip en we rijden door richting Page waar we een aantal nachten gaan blijven. Onderweg passeren we aan Navajo National Monument en nemen even de tijd om het sandaltrail af te wandelen en een blik te werpen op de Betatakin ruïne, een groep van aarden woningen gebouwd in een alcoof, beschermd van weer en wind. We pikken ook nog even de video en tentoonstelling mee in het visitor center voordat we rond de middag verder doorrijden naar Page via de 160, langs het Rainbow plateau en Navajo mountain.

Wanneer we in Page toekomen, zorgen we ervoor om eerst onze tour in upper Antilope Canyon vast te leggen, want het is hoogseizoen en plaatsen zijn beperkt. We kunnen nog juist een tour reserveren voor de volgende dag 's morgens vroeg om 9u20, maar we moeten er rekening mee houden dat we de tijd 1u terugzetten want Page draait op Navajotijd ipv Arizona tijd zodat we morgen onze tour niet missen.

Daarna rijden we door naar de Glen Canyon dam, waar we een late picknick houden op het grasveld naast de parking in de schaduw van de enige boom (aangezien het alweer 98F is). Juist op tijd, want onze boterhammen zijn nog maar pas op of het begint te donderen en bliksemen. Terwijl het onweer overkomt, bezoeken we het visitor center en blijven lekker droog.

Ondanks de korte regenbui is het nog steeds verstikkend warm en dus rijden we naar Wahweap, Lake Powell, om te zwemmen in het meer. We gaan toepasselijk aan stateline beach het water in om al zwemmend af en toe eens te vertoeven in Utah of Arizona :), de broertjes amuseren zich met op de boei te kruipen die de grens aangeeft en na 2u splashen en ploeteren, zijn we uiteindelijk genoeg afgekoeld en beginnen we honger te krijgen.

We gaan eten in een iets chiquer restaurant Bonkers (de naam sprak ons wel aan, de populaire hit op de radio had ook wel een kleine invloed op onze keuze)... Ondanks onze reuzehonger lukt het ons niet om ons bord uit te eten aangezien de porties hier weer op z'n Amerikaans heel royaal waren en de vermoeidheid ook zijn tol begint te eisen.

Dinsdag 20 juli 2010

Vandaag vroeg ons bed uit, want we hebben een rondleiding in de Upper Antelope Canyon op het programma staan. Deze keer is het een andere maatschappij dan die in mei, maar het komt ongeveer op hetzelfde neer, we rijden met een 4x4 tot aan de ingang en worden door de canyon geleid door een gids die de juiste plaatsen toont om mooie foto's te maken. Het weer is niet optimaal, het is nog vroeg en het is bewolkt.Gelukkig is er toch een beetje zon zodat er mooie kleuren te zien zijn in canyon en op het einde zien we ook de zo bekende lichtbeam, maar de gids is te gehaast omdat de tour maar tot 11u15 duurt en ze op tijd terug moet zijn. Het lukt ons om nog snel een foto te maken van de lichtstraal voordat de gids ons met enige dwang aanmaant om terug in de jeep te kruipen.

Les die we vandaag hebben geleerd: in Juli is het hier zeer druk en is het voetje per voetje aanschuiven om door de canyon te lopen en het is zeer belangrijk om op tijd de juiste tour op het juiste uur vast te leggen om de mooiste lichtinval te hebben om foto's te nemen., maar al bij al was het toch nog de moeite waard (aangezien het voor de rest de eerste keer was).

We houden een korte middagsiësta en checken nadien nog een aantal scenic viewpoints in de omgeving van Page. Eerst gaan we richting Glen canyon dam en vervolgens wandelen we tot aan Horseshoe bend. Als laatste was het plan om aan lone rock beach aan Lake Powell te gaan zwemmen, maar er is een freaky onweer in de omtrek, we zien rare zwarte donkere wolken op ons afkomen, dus nemen we het zekere voor het onzekere en wordt het zwemmen in het meer vervangen met een duik in het zwembad aan het hotel.

Maar goed ook want even later trekt het onweer over: pikzwarte hemel met machtige bliksems en er vallen ook enkele regendruppels, toch blijft het nog 97F. Dat is al het tweede onweer in even veel dagen tijd, maar het is nu eenmaal monsoon periode in Arizona. Het positieve is dat we 's avonds wel getrakteerd worden op een mooie dramatische zonsondergang met regenboog. 

Achteraf vernemen we op het nieuws dat er door het onweer plaatselijk meer dan 4 inch regen is gevallen in de omgeving van Flagstaff en er een flash flood is geweest in de buurt van Sunset crater NM.

familiebezoek part 7: Arches en Canyonlands NP

Vrijdag 16 juli 2010

Dag 11 van de roadtrip, we blijven nog een paar dagen in Moab om zowel Arches als Canyonlands national park te bezoeken.

Vandaag gaan we richting Arches NP, we vertrekken vroeg in de morgen aangezien het 's middags gewoonweg te warm is om iets te doen. We nemen zelfs ons ontbijt mee in het park en eten het vlakbij het trailhead op om tijd te winnen.

In de voormiddag staat Devils Garden trail op de menu, een hike van 5 mijl/8 km waarbij we een aantal arches up close kunnen bewonderen. Het pad leidt ons eerst naar de Landscape arch, de langste natuurlijke boog in de US.

Nadien gaat het pad over de rotsen omhoog richting partition arch, Navajo arch en Black arch. De meeste toeristen houden het bij deze bogen, maar wij gaan verder naar double O arch ookal is het boven de 40 graden en is er nergens schaduw.

Na een hele tijd stappen, klauteren en zoeken naar het pad, komen we aan de double O arch, twee bogen boven elkaar. Het is heet en de zon brandt, maar gelukkig kunnen we allemaal in de schaduw van de arch gaan zitten in de onderste boog. Er zijn een paar jongens aan het proberen om op de onderste boog te klimmen, maar dat lukt hen niet. Volgens Marijke kan het wel gemakkelijk via een andere weg en voegt ze ook de daad bij het woord en lukt het haar uiteindelijk, maar het duurde wel veel langer dan ze gedacht had. Ondertussen rusten we wat uit en verknoeien we het zicht voor al de anderen door in de boog te blijven zitten :). Pa denkt ook op de boog te geraken via de kortste moeilijkere weg en begint omhoog te klimmen, maar het laatste stuk is te glad en vergt teveel kracht om boven te geraken, dus geeft hij het maar op. Het is niet bepaald het beste weer om zo'n inspanningen te doen.

Dus keren we terug om nog eerst via het Black arch viewpoint te gaan, maar het is ons niet duidelijk waar die Black arch is. We keren terug naar het trailhead om op het einde nog via de tunnel arch en de pine tree arch te gaan zodat we bijna alle arches op dit trail gezien hebben. Het is een kleine omweg, maar ons water is nu allemaal op, dus treuzelen we niet langer en na 4u wandelen staan we terug aan ons vertrekpunt waar er gelukkig een kraantje is om water te drinken en onze drinkbussen bij te vullen.

Vanmorgen hebben we bewust de scenic drive in sneltempo afgereden. maar nu op de terugweg nemen we onze tijd om aan al de viewpoints te stoppen langs de scenic drive. Zo zien we de Garden of Eden, double arch, cove of caves, salt valley, lam rock en balanced rock...

We maken nog een kleine wandeling naar de North en South windows en de Turret arch (1 mile roundtrip) en keren dan terug naar het hotel via het laatste stuk van de Scenic drive en zien nog Sheep rock en de Three Gossips en een rots die op een grote paddestoel lijkt die ik zelf de 'Atoombomrots' doop.

Rond 15u spelen we ons delayed middageten naar binnen en vullen de rest van de middag met een siësta voor de één of een zwempartijtje voor de ander. We rusten wat uit, want tegen de avond gaan we nog eens terug naar Arches NP om de zonsondergang mee te maken bij de bekendste boog in het park.

Tegen 19u gaan we terug het park in voor de wandeling naar Delicate Arch van +-2u en 2 mijl/3,2 km. We wandelen een stuk slick rock over en als we de bocht omgaan zien we het icoon staan. We zijn echter niet de enigsten en moeten een plaatsje zoeken tussen de andere toeristen om ons neer te zetten en van de zonsondergang te genieten met uitzicht op de Delicate arch. Het is er zo druk dat het praktisch onmogelijk is om een plaatje van de arch te trekken zonder volk op de foto. Maar geduld is een goede deugd en het lukt ons om zelfs een leuke springfoto te maken bij de boog...

Rond 20u45 gaan we terug naar beneden zodat we voor het donker terug aan de auto zijn. Dit is een totaal andere wandeling, veel rustiger en koeler en downhill, dus in no time en nog zo fris als een hoentje staan we terug op de parking. niet slecht als blijkt dat we vandaag in totaal 16,5km gestapt hebben in deze hitte.


Zaterdag 17 juli 2010

Na het ontbijt gaan we in Moab langs bij één van de organisatoren om een rafting trip op de Colorado vast te leggen voor de volgende dag, dat lijkt ons leuk als afwisseling van het veel rijden en wandelen in de parken. Bij de eerste hebben we pech en is het al volgeboekt, maar bij Canyon Voyages hebben we geluk en dus boeken we een halve dag raften.

We rijden door naar Canyonlands NP, Island in the sky. Het park is zo uitgestrekt dat het ingedeeld is in verschillende districts: Needles, Maze, Rivers, Horseshoe canyon en Island in the sky. Vanuit Moab is het Island in the sky district het dichtste bij en het gemakkelijkst bereikbaar en interessantst om een eerste indruk te krijgen van het park. We gaan eerst via het visitor center, daarna doen we de scenic drive waaronder een paar korte wandelingen naar Mesa arch (0,5 mijl), waar we een machtig zicht hebben, green river overlook en grand viewpoint overlook. Overal waar we kijken zien we canyons zo ver als het oog reikt, het is overweldigend, maar helaas is het meeste enkel te verkennen met een 4x4 dus blijven we op de scenic drive en beperken we ons tot de platgetreden toeristen paden.

Vandaag is het nog warmer als gisteren en ik krijg een slag van de hamer door de hitte en blijf bij de laatste stops in de koelte van de airco in de auto zitten (en al die rotsen en canyons ben ik ook zo stilaan beu gezien) terwijl de rest een wandeling van 1u maken op het rimtrail (2 mijl). Wanneer ze terugkomen, lig ik uitgeteld op de achterbank te slapen.

Ondertussen is het bewolkt en dat werkt lekker verkoelend (kwik daalt naar 102F/38C) en door mijn siësta ben ik wat bekomen van mijn appelflauwte dus kan er weer wat tegen. We picknicken bij het trailhead van Upheaval dome en wandelen dan nog tot de eerste 2 overlooks over deze krater die vermoedelijk ontstaan is door een meteoor inslag (1,8 mijl). We zijn het stilletjes aan beu en hebben het allemaal gezien, dus keren we 'huiswaarts' en vullen de rest van de namiddag met luilekkeren aan het zwembad.

familiebezoek part 6: Bryce canyon - Moab

Donderdag 15 juli 2010

Het is heel vroeg opstaan om om 6u20 de zonsopgang te kunnen zien aan sunrise point (what's in a name) en Bryce point. Het is nog redelijk fris, maar de kleuren zijn prachtig. Met een dikke trui aan, genieten we van de eerste zonnestralen.  Daarna keren we terug naar hotel voor het ontbijt en maken we ons gereed voor de lange rit naar Moab. We rijden verder op de scenic byway 12 door het wildste stuk van de USA, langs de Grand Staircase Escalante, door een ruig landschap met canyons over de million dollar road doorkruisen we het laatst in kaart gebrachte stuk van de US.

In de verte zien we de Henry Mountains die van overal goed te zien zijn en een duidelijk referentiepunt zijn. De weg brengt ons verder over Boulder mountain tot aan Capitol Reef NP.

In Capitol Reef NP stoppen we bij een paar panorama punten zoals de Goosenecks en Chimney Rock alvorens het visitor center even te bezoeken. Vervolgens rijden we de scenic drive helemaal ten einde tot in Capitol Gorge waar we onze picknick opeten onder een afdak afgeschermd van de felle zon.

Na de picknick zijn Pa, Marijke, Philippe en Eric een wandeling gaan doen in deze hitte in de Gorge Canyon tot aan de "tanks", een wandeling van 1u.  Onderweg zien ze een kolibrietje en na een paar verwoede pogingen lukt het hen toch niet om er een foto van te trekken, het vogeltje is gewoon te klein en te snel om het vast te leggen op de gevoelige plaat. Ondertussen hebben Ma en ik onder een afdak zitten wachten op hen gedurende een uur, beduusd door de hitte. Ma wou niet meegaan omwille van het gevaar van flashfloods en ze voorspelden onweer voor vandaag dus hebben we de tijd gedood met het bijschrijven van ons reisverhaal. Even houden we ons hart vast als er een vliegtuig overvliegt aangezien het geluid van een flood heel fel lijkt op het geluid van een jetplane, maar even later babbelen we met een ranger die langskwam en die ons geruststelde dat de donkere wolken zouden overwaaien en dat wij daar hoog genoeg zaten ingeval van een flasflood.

We keren terug langs de scenic drive, passeren de petroglyphs (mannekes en bizon) em de Hickman bridge, maar door gebrek aan tijd laten we deze wandeling links liggen want we moeten nog steeds een heel stuk rijden.

Halverwege Capitol Reef en Moab, maken we nog een kleine detour om naar de 'kabouters' in het Goblins Valley state park te kijken. Daar komen we toe om 18u en maken een wandelingetje door de vallei tussen de 'goblins'. Met wat verbeelding zijn er grappige vormen te zien zoals dwergen, een kameel en zelfs ET.

 

Rond 20u30 arriveren we in het centrum van Moab en bij de Redstone inn,  het is nog steeds warm en ookal heeft dit hotel geen zwembad, toch besluiten we om nog even te verfrissen, we mogen nl aan de overkant van het straat ( Main street met 5 baanvakken en bijna geen oversteekplaatsen) gaan zwemmen. Het is dus eerst een hele onderneming om over te steken maar na wat timing geraken de kids zonder kleerscheuren aan de overkant en nemen we een verfrissende duik alvorens naar de plaatselijke pizza hut te gaan om ons vol te proppen met pizza met het speciale familieaanbod, maar zelfs met 6 was het nog teveel om alles op te krijgen.

Na deze lange rit zijn we blij dat we wat kunnen uitslapen want we blijven een aantal dagen in Moab vermits hier in de buurt heel veel te zien is.