winterprik in mei?!

Terwijl het kwik vorige week vlotjes naar de 30 graden steeg, twijfel ik er vandaag aan om toch even de verwarming op te zetten...

Sinds zaterdag passeert er een zeer late winterstorm over California en brengt uitzonderlijk zeer koude temperaturen en regen mee voor deze tijd van het jaar. In de Sierra's was het al een lang sneeuwseizoen en deze week valt er zowaar nog een aantal cm bij!

Dit hebben we blijkbaar te danken aan La Nina:
Winter like weather pattern sticks - NBCbayarea.com

" Forecasters blame the weird weather on a La Nina weather pattern which has already produced many extremes this spring. We will have more rain over the current four day period then we normally see in the entire month of May, with temperatures 10-15 degrees below average."

Het is zelfs zo straf dat de wielerronde: 'AMGEN tour of California' die eerder in februari werd georganiseerd en wegens mooier weer in de lente, naar mei verschoven is, nu te kampen heeft met extreme weersomstandigheden. Ze hebben zelfs de openingsrit rondom Lake Tahoe moeten annuleren aangezien het maar 2 graden is en er sneeuw valt en dat in mei. Dit feit gaat wielerminnend Belgie ook niet zomaar voorbij en het wordt zelfs vermeld op de sporzawebsite.en in het journaal

Dit heeft leuke en minder leuke gevolgen:

Zo kan California voor de eerste keer sinds jaren zeggen dat de droogte officieel over is, want door de record sneeuwval in de Sierra's (over 160% dan normale sneeuwval en de sneeuw in de Sierra representeert 1 derde van de totale watervoorraad voor heel California), zijn alle reservoirs volledig gevuld en moeten zelfs gecontroleerd ontlast worden door de hoge waterstand. Men zou verwachten dat hierdoor de waterprijzen eindelijk zouden dalen, maar door de overvolle spaarbekkens is er meer onderhoud nodig aan de waterwegen en gaat de prijs zelfs nog meer omhoog... Al de moeite om een beetje water te besparen, lijkt verloren moeite te zijn geweest aangezien de rekening toch nog blijft aandikken. Bovendien wordt heel veel water naar de grote steden in het Zuiden geleid waardoor er een watertekort is in de central valley waar een groot deel van de voedselproductie voor de US wordt geproduceerd. (Mooi verslag hierover in het belgisch journaal)

De regen zorgt er ook weer voor dat het levensgevaarlijk is op de weg. Amerikanen kunnen niet rijden in de regen (onbegrijpelijk voor Belgen en Nederlanders) en de wegen zijn ook niet voorzien met een deftige afwatering, waardoor er bij een kleine regenbui ganse straten blank komen te staan en het risico op ongelukken drastisch verhoogt.

Laat staan dat de gemiddelde Californier ook nog nooit van het begrip 'anticiperen' heeft gehoord, waardoor ge nogal rare capriolen ziet op de weg. Zo gaan ze ervan uit dat als een rijstrook stopt, men gewoon opzij mag gaan in de volgende strook zonder te kijken of pinker aan te zetten.
Zo racen ze u langs rechts voorbij om dan vol op de rem te gaan staan als ze te dicht bij hun voorganger komen en dan vervolgens zeer traag beginnen te rijden waardoor ge ze uiteindelijk weer rustig voorbijsteekt. (In Belgie weet ge tenminste als ze u proberen langs recht voorbij te steken, dat ze een poging gaan doen om u op de laatste moment de pas af te snijden door in hun auto in het kleine gat te wurmen tussen u en de voorliggende auto... en dus kunt ge hierop ook anticiperen door gas te lossen of smerig de deur toe te doen door het gat dicht te rijden).
En kijk nooit raar op wanneer ze plots zonder reden op de rem gaan staan terwijl er voor hun niks gevaarlijks te zien is, dit wilt meestal zeggen dat de weg lichtjes naar beneden helt (amper waarneembaar), en aangezien ze ook nog niet hebben gehoord van gas lossen of remmen op de motor, gaan ze steevast op de rem staan, want plots beseffen ze dat ze toch iets te vlot bollen en nu moet het lukken dat  highway patrol officers ook logischerwijze deze plaatsen uitkiezen om snelheidscontroles te doen...

JAWEL Terwijl ik dit neertyp, knallen er twee auto's tegen elkaar op het kruispunt voor ons complex en is het hier een circus van loeiende sirenes en brandweerwagens, ambulances en politie. Een betere confirmatie over de rijvaardigheden van Californians is niet mogelijk, *grijns*

Ook zal het zeker tot begin juli duren eer de passen door de bergen (Sonora en Tioga) volledig sneeuwvrij en open zullen zijn, waardoor veel mensen hun plannen voor een roadtrip zullen moeten aanpassen en een stukje natuur moeten schrappen van hun to-do lijst, alsook hun kledij die in de valies steekt, lichtelijk moeten aanpassen voor kouder weer.

Leuker is dan weer het feit dat onze geplande raftingtrip een heel wild adventure zal zijn en dat de bay-area nog een lange tijd groen zal blijven met mooie wildflowers in plaats van de dorre bruine heuvels die we vorig jaar al in mei konden aanschouwen.

Fire on fire bbq

Vandaag is het de vijfde editie van "Fire On Fire". Een multinationale BBQ party die ieder jaar veel succes heeft. Een aantal studentengroepen slagen de handen in elkaar om samen een groot culinair event te organiseren in de tuin van het Bechtel international center te Stanford.

Tijdens deze party worden er verschillende gerechten van de outdoor cuisines van Argentinie, Griekenland, Iran, Colombia, Roemenie en Turkije op de BBQ klaargemaakt en staan de Belgen en Duitsers in voor de drank. Op dit gratis eetfestijn komt er gewoonlijk meer dan 600 man af en als de sfeer goed zit, duurt dit feest tot laat in de nacht met mogelijkheid tot dansen op de verschillende multiculturele muziek van de aanwezige landen.

Logischerwijze zijn de Belgen en Duitsers verantwoordelijk voor de drank en aangezien ik benoemd ben tot event officer bij Belgica, gaan we uiteraard een handje helpen bij opbouwen en het tappen (zoals the good old days in het clubhuis van de hockey :) )

Wanneer de lekkere geur van gegrild vlees in de lucht begint te hangen, duurt het niet lang voordat heel de tuin volstroomt met mensen om van al dit smakelijks te genieten.

Al snel staan er lange rijen bij de standjes van de verschillende landen en de Hoegaarden en Leffe vliegen de deur uit. Onze tapinstallatie doet het goed, in tegenstelling tot die van de Duitsers, waar ze problemen hebben met de druk en er bijna alleen maar schuim te tappen valt. We plagen ze een beetje door te zeggen dat het natuurlijk komt door het 'mindere' bier. Geef toe, Stella, Hoegaarden en Leffe zijn toch vele beter dan Spaten en Franziskaner! (als we eens goed kijken op de vaten, blijkt dat zowel het Belgische als Duitse bier van dezelfde brouwerij komen: INBEV).

Bijna heel Belgica komt ook een hapje eten en natuurlijk Belgisch bier drinken en het is een blij weerzien van heel de groep.

Ondertussen zijn de rijen zo lang, dat men zeker 20 minuten geduld moet uitoefenen om iets te proeven. Gelukkig hebben wij nog een truk achter de hand, we schakelen over tot ruilhandel en gaan met een handvol pintjes bij de verschillende collegae langs en komen succesvol met handen vol lekkers terug aan onze bierstand :) Honger hebben we zeker niet geleden en af en toe krijgen we iets op ons bord dat ik nog nooit gegeten heb, maar toch enorm goed smaakt.

We eindigen de avond een beetje in mineur doordat ons bier al gauw allemaal op is en we genoodzaakt zijn om de Duitsers te helpen om hun bier aan de man te krijgen. We schakelen dus over op het tappen van Duits bier en bovendien krijgen we nog een regenbui op de koop toe waardoor de dansende mensen en de dj snel inpakken en wegvluchten.

De regenbui is dan ook het eindsignaal voor het event en tegen 11u30pm is de tuin bijna terug hersteld in zijn oorspronkelijke staat. Ondank het minder weer, zijn er toch zo'n 700 mensen op het gebeuren af gekomen. "Fire on Fire V" was een groot succes en een perfecte invulling van het weekend.

Te lezen in het verslag op de blog van Nicole (onze geadopteerde Nederlandse bij Belgica :)):

"Ik had ook een internationale bbq. Volgens mij lopen er veel meer internationale student/phd's/postdocs rond dan amerikaanse dus die bbq was zeer goed bezocht. Er waren ongeveer 6 bbq's (van die grote amerikaanse) en nog steeds moesten mensen meer dan een half uur in de rij staan voor wat vlees. Gelukkig had ik mij aangesloten bij de belgen die deel uit maakte van de organisatie. Samen met de duitsers verzorgende zij het bier (dikke concurrentiestrijd welk bier nu het betere bier was..) Ik heb hier een uurtje ofzo getapt waardoor ik recht had op een "speciaal" T-shirt waardoor mensen herkennen dat je bij de organisatie hoort. En natuurlijk betekend dat ook dat je van de extra'tjes kan genieten, zoals niet in de rij staan voor eten "

Yosemite camping

Yosemite waterfalls flush with near record snowpack - SFgate.com

""Fish Camp, CA April 6, 2011. The biggest snowstorm in more than two decades left up to 15 feet of snow across Yosemite’s peaks, and the late winter blizzard promises a spring like no other before it. That’s because winter has left Yosemite National Park an incredible souvenir –more powerful, more magnificent waterfalls than have ever been seen in these parts for as long as anyone can remember or can be seen again for another generation.

Donderdag 5 mei 2011

Dit bericht in de media deed ons niet langer twijfelen en ondanks dat in het weekend alle kampplaatsen al vol zijn, besluiten we om last-minute dit met eigen ogen te gaan aanschouwen en steken we toch ons tentje in de auto. Met veel geluk vinden we op internet nog een aantal vrije spots in en rond het park.

We vertrekken in de late namiddag en bereiken rond de valavond onze eerste camping in El Portal vlak bij de zuidelijke ingang van het park. Via een kleine landweg langs de Merced river bereiken we de Dry Gulch campground waar er maar 4 plaatsen zijn om je tent op te zetten, allemaal vlak naast de snelstromende rivier. Doordat het zoveel heeft gesneeuwd is de Merced river, zoals alle bergrivieren en  watervallen in de Sierra Nevada, op zijn piekniveau. Dit is prachtig om te zien, maar het nadeel is wel dat de rivier enorm veel lawaai maakt en er van slapen dus niet veel in huis komt.

Gelukkig hebben we nieuwe slaapzakken aangeschaft met het oog op onze reis naar Peru in september. Deze zouden een pak beter en warmer moeten zijn dan de lichte zomerslaapzakjes van de ASAdventure promo voor Rock Werchter, wat ook maar goed is want vorige zomer heb ik fameus koud geleden en deze dagen kan het kwik nog tegen het vriespunt zakken...

Vannacht is het dus de eerste test of ze effectief zo goed zijn als men beweerde in de winkel.
In september staat het Incatrail op het programma en het weer in Peru kan ook heel koud en nat zijn. Goed materiaal is dus geen overbodige luxe. We hebben ons deze zomer voorgenomen om veel te gaan hiken op hoge hoogte om al wat te trainen voor het Inca trail (26 mijl/ 43km in 4 dagen, 2 passen hoger dan 3700m en eentje boven de 4000m (4200m /13776 ft) en dit weekend in Yosemite zal onze eerste trainingssessie zijn...

Vrijdag 6 mei 2011

We hebben niet al te goed geslapen door het ruisende water, maar de slaapzakken waren wel lekker warm. We doen het vandaag wat rustiger aan en gaan in de vallei de watervallen bewonderen. Zelfs nog maar bij het binnenrijden van het park, merken we al dat de media geen ongelijk heeft en we spotten de rivier die zich kolkend een weg baant in de vallei en overal rondom kleine watervallen die enkel waarneembaar zijn vlak na de winter.

Onze eerste stop houden we aan Bridalveil fall waar we gedoucht worden en onze voeten nat maken aangezien de helft van het pad overstroomt door het vele smeltwater van de waterval. Gelukkig hebben we niet vergeten om onze regenjas in te pakken en zijn onze schoenen nog redelijk waterdicht, zodat we toch nog redelijk dicht tot aan de voet van de waterval kunnen geraken in tegenstelling tot de vele toeristen die in hun topjes, shortjes en sandalen een poging ondernemen om zo dicht mogelijk er te geraken en toch niet nat te worden.

Nadien volgen we de rivier die een groot stuk van de meadows in de vallei onderzet. Aan El Capitan ter hoogte van Cathedral beach waar we rond dezelfde periode vorig jaar nog zaten te picknicken met Olivier zijn ouders, checken we even, en zien dat onze eetplaats van vorig jaar nu in het midden van de rivier ligt!

Natuurlijk houden we ook even halt aan het visitorcenter voor de obligate stempel in mijn paspoort en vervolgen van daaruit onze weg langs Lower Yosemite fall waar we opnieuw de ijskoude verfrissende spray over ons krijgen om dan nog een stukje van de valley loop trail te wandelen om terug aan onze auto te geraken.

Ik ben wat aangeslagen door ofwel het te kort aan slaap door het luide geruis van de rivier gisteren of door de aanpassing aan de hoogte en doe een laat middagdutje terwijl Olivier worstjes klaarmaakt op de bbq.

Tegen 4u passeren we aan tunnelview richting Wawona waar we voor deze avond nog een kampeerplaats hebben kunnen reserveren. Van de vallei tot aan Wawona is het nog een kleine drie kwartier rijden en nadat we onze tent hebben opgesteld, gaan we nog even snel naar de Mariposa Grove die hier vlakbij ligt om nog een wandeling te maken op de modderige besneeuwde paden tussen de reuzen (sequioa's).

Tegen zonsondergang keren we nog even terug naar tunnelview om het licht te zien vallen op Half Dome en Bridalveil fall en zorgen we dat we aan onze tent bij het laatste avondlicht ons eten klaarmaken en een vuurtje aan de gang krijgen. Stephanie en Nicholas komen deze avond nog helemaal vanuit de bay-area afgereden voor de rest van het weekend (ze konden niet weerstaan aan de overtuigende smsjes die we verstuurden vanuit het park) en we proberen zo lang mogelijk het vuur brandende te houden en onze ogen open te houden totdat ze er zijn. Tegen middernacht geven we het op, maar een half uurtje later zijn ze toch daar en zetten in een mum van tijd hun tentje op.

Zaterdag 7 mei 2011

Doordat we zo laat zijn opgebleven is het de volgende morgen moeilijk om uit onze warme slaapzak te kruipen. We zijn niet de enigsten die hier last van hebben en we schieten pas in actie tegen de late voormiddag.

Voor Stephanie is het de eerste keer dat ze in Yosemite is, dus gaan we speciaal voor haar op  verkenning in de vallei. Bij het binnenrijden stoppen we dus nog eens aan de bekendste zichten en wandelen we nogmaals tot aan de voet van Bridalveil fall. Het is duidelijk dat het weekend is en dat de watervallen op z'n best zijn, want zo druk heb ik het zelfs in juli nog niet gezien. We haasten ons naar het trailhead van het misttrail om tegen de middag te beginnen aan onze hike die vandaag op het programma stond.

Ook hier is het veel te druk op het eerste deel van de misttrail, we staan zowaar aan te schuiven om de trappen langs Vernal fall omhoog te klauteren en worden ondertussen kletsnat, maar het loont zeker de moeite. (We storen ons echter wel aan sommige mensen die ongeduldig zijn en die perse op gevaarlijke stukken willen voorbijsteken, het mistrail heeft zowel op en afgaand verkeer, maar naar mijn mening zouden ze op deze drukke momenten éénrichtingsverkeer moeten opleggen).

Vanaf de top van Vernal fall is het minder crowded en wij klimmen verder tot aan de top van de Nevada fall die ook veel groter is dan normaal. We willen via het John Muir trail terug naar beneden, maar het bovenste deel is nog afgesloten wegens sneeuw en gevaar voor vallende rotsblokken. Daarom keren we terug via dezelfde weg naar beneden tot de top van Vernal fall, wat soms een gevaarlijke onderneming is op de gladde zanderige switchbacks.

Hier kiezen we om het misttrail toch maar niet naar beneden te gaan. maar het onderste deel van het John Muir trail te doen (was ons aangeraden door een ranger). dit is echter een zware misrekening want buiten het feit dat we een mijl langer moeten wandelen, blijkt dat het merendeel toch nog terug omhoogklimmen is tot Clark point. Na een 3tal uren wandelen is dit niet meer zo plezant, maar we worden toch nog beloond met een prachtig overzicht van de twee watervallen alvorens we terug naar beneden gaan.

In een aantal swithcbacks ligt er nog een halve meter sneeuw en we moeten af en toe een shortcut nemen of door de sneeuw ploeteren om verder te geraken, maar na een 6tal uren wandelen staan we terug in de vallei en ookal doen onze tenen en knieen zeer van het vele dalen, wandelen we toch nog helemaal tot aan de auto op de trailheadparking waar we onszelf trakteren op een smakelijk pim koekje.

Hierna gaan we op zoek naar onze slaapplaats voor vanavond. Met veel geluk hebben we donderdagavond nog een kampplaats kunnen reserveren op de Lower Pines campground en kunnen we toch in deze drukke periode in de vallei kamperen. We stellen snel onze tenten op en ploffen even neer om te bekomen en te genieten van het zicht op Half Dome dat we vanuit onze tent kunnen zien.

We gaan mog snel in de plaatselijke supermarkt eten halen voor een heuse bbq met alles erop en eraan en we vergeten natuurlijk ook niet om marshmallows mee te nemen om als echte kampeerders ze te roosteren op een stokje boven het kampvuur. Ik pik nog even de rangertalk over de geschiedenis van Yosemite mee dat in het amfitheater op de campground wordt gegeven en tegen half 11 zijn we te moe en kruipen in onze Half Dome tent om in te slapen in de schaduw van Half Dome.

Zondag 8 mei 2011

Zondag blijven we allemaal lang liggen, het is tenslotte zondagmorgen en we voelen toch nog wat de wandeling van gisteren in onze benen. Een gamel koffie doet wonderen en het lukt ons om juist voor check out time alles ingepakt te krijgen, lunchpakket te smeren en alles in de auto te pakken.

De goesting zit er vandaag niet echt in, maar toch besluiten we om te beginnen aan de hike naar Upper Yosemite fall. Ons doel is minstens Columbia rock te bereiken op het gemak en ieder begint aan het eerste deel van het trail op zijn eigen tempo de 60 switchbacks omhoog. We worden weer beloond met een mooi zicht op de vallei en we zetten nog even door tot aan de onderkant van de Upper Yosemite fall en het uitzichtpunt waar we gans de waterval met regenboog kunnen zien.

 Het begint te overtrekken en er vallen een aantal regendruppels, dus we besluiten om eerst nog van het uitzicht te genieten terwijl we onze boterhammen opeten alvorens terug naar beneden te wandelen voordat het echt begint te gieten. Tot boven gaan zit er niet meer in , want dit zou te lang duren en er ligt nog sneeuw. Bovendien hebben we nog een rit van 4u voor de boeg eer we thuis zijn.

Na 3u wandelen staan we terug beneden en hebben we de fut niet meer om de Lower Yosemite fall nog te gaan bekijken. Wanneer we in de auto stappen begint het te regenen, tijd om huiswaarts te keren dus...

Via de 140 worden we onderweg nog getrakteerd op een mooie landschap en een ruige rivier totdat we de bergen uit zijn en de highway oprijden.

Beter dan dit kon het niet zijn in Yosemite. Sinds 15 jaar geleden niet zo'n hevige watervallen en hoge rivier, prachtig weer en 2 stevige hikes als training. Slaapzakken zijn ook goedgekeurd en dit doet ons al halsreikend uitkijken naar de volgende campingtrip.

Voor meer foto's van onze trip:

Facebook album Yosemite spring 2011

ADDENDUM:
Yosemite Hikers Killed In Accidents - sacramento.cbslocal.com
Officials say two hikers have died at Yosemite National Park, becoming the park's first accidental fatalities of 2011.

Onze ongerustheid op het misttrail was niet ongegrond want een week later komt dit bericht in het nieuws.
Mijn mening: "did this hike two weekends ago. Due to the roaring falls, the mist trail is so overcrowded that an accident was waiting to happen..."

Weekend getaway Lake Tahoe

Het is weer weekend en aangezien het steeds begint te kriebelen om ergens naartoe te gaan, besluiten we om op een last-minute getaway te gaan naar Lake Tahoe.

Het is het laatste weekend dat Stanford nog de cabin heeft aan Heavenly en ookal zal er geen skiën aan te pas komen doordat het skiseizoen al afgerond is en Heavenly gesloten is, toch zullen we nog een laatste keer genieten van het comfort in de cabin. Bovendien zullen ze daar wel wat helpende handen kunnen gebruiken om alles weer in zijn oorspronkelijke staat te herstellen na een ganse winter een bende studenten over de vloer te hebben gekregen.

Het voordeel van dit laatste weekend in de cabin is dat er niemand anders geboekt heeft en dus kunnen we met een groepje van Belgica samen gaan. Na wat heen en weer gemail zijn we uiteindelijk met zessen: Nicholas en Stephanie, Sabine en Julien en wij tweetjes.

Vrijdagavond pikken we Sabine en Julien onderweg naar San Francisco op en rijden met ons vieren gezellig verder naar Tahoe. We zijn redelijk laat vertrokken en we vechten tegen de slaap door in de auto een muziekkwis te houden met onze ipods, alle genres, zowel franse als klassieke liedjes, passeren de revue, tot we tegen 11pm toekomen op onze bestemming. We gaan nog snel even langs bij de plaatselijke supermarkt om een verjaardagstaart te kopen voor Nicholas die morgen verjaart.
10min later zijn ook Steph en Nic daar en na een afleidingsmanoeuvre, lukt het ons om nog snel de living te versieren met wat ballonnen en de kaarsjes op de taart aan te steken voordat de jarige binnenkomt.

Daarna duurt het niet lang voordat iedereen een kamer met een goed bed heeft geclaimt en even later kruipen we uitgeput van de lange rit onder de wol.

zaterdag 30 april 2011

Zoals het hoort in het weekend slapen we lang uit... we zijn een beetje aangedaan door de hoogte of door de drukke werkweek, en als we tegen de middag uit ons bed komen, hebben we nog steeds last van hoofdpijn en een zwaar gevoel in de benen...
De dag is al half om en het plan was om een stevige hike te doen... maar dat zien de meeste toch niet zitten, dus opteren we voor een tochtje naar Emerald bay.

Nadat we aan de gebruikelijke vista points wat foto's hebben gemaakt, maken we ons op om toch nog een wandeling te maken. Eerst stoppen we nog even om de Eagle falls te bekijken.

Daarna was het plan om vanaf het trailhead naar Fallen leaf lake te wandelen. Echter we zijn nog maar 10m ver of we ploeteren al door de sneeuw. We hadden er niet echt op gerekend dat de sneeuw nog zo laag zou liggen en we moeten af en toe opletten om niks te breken om tot bij de brug over het riviertje te geraken.

Even verder over de brug, geraken we bijna het spoor bijster, want met de sneeuw is er niet echt een pad te zien dat we kunnen volgen. We proberen dan maar zo goed en zo kwaad mogelijk het riviertje te volgen, maar op een gegeven moment kunnen we niet meer verder. Steph en Nic proberen nog om wat verder te geraken door de rotsen op te klimmen, maar we beslissen dan om gewoon halt te houden en te genieten van de schoonheid van de natuur. Ter hoogte van een watervalletje leggen we ons op een paar rotsblokken in het warme lentezonnetje.

Na een half uurtje soezen, keren we terug naar de auto, waar we tegen 3u30 staan. We vinden dat we nog niet veel gedaan hebben vandaag en doordat onze vorige wandeling wat kort uitgevallen was door de sneeuw, willen we nog iets doen. Het volgende plan dat naar boven komt, is om naar het meer te wandelen in het D.L. BLiss SP.  Maar eenmaal dat we de ingang hebben gevonden, blijkt het state park nog toe te zijn en het is al 16u, overdag was het wel warm, maar in de schaduw en in de sneeuw begint het toch maar frisjes te worden. We laten de auto achter op de hoofdparking en wandelen de afgesloten weg toch nog een heel stuk naar beneden en dan is er niks meer dan sneeuw en stilte.

Het laatste stuk is heel hard zwoegen door de sneeuw en het duurt eindeloos voordat we een glimp van het meer kunnen zien. Uiteindelijk keren we onverrichter zake terug naar boven omdat het te koud wordt en het stilaan donker aan het worden is. We zien helemaal niks van het meer, maar  de vrouwen keren liever terug voordat we de weg kwijt geraken en we oog in oog komen te staan met een beer. Ookal hebben we het meer niet bereikt, toch was ons backup plan nog een stevige wandeling van 2u en kunnen we zeggen dat we toch genoeg gewandeld hebben deze namiddag.

We sluiten de dag af met een bbq en een paar spelletjes jungle speed, totdat iedereen vermoeid van het sneeuwploeteren zijn bedje opzoekt.

Zondag 1 mei 2011

Zondags is het zonnetje weer van de partij en eten we ons ontbijt op het terras. We hebben vandaag geen zin om weer in de sneeuw te stappen en we willen eens iets anders doen.

We huren dus fietsen om langs het meer te rijden. Onze eerste stop is aan Pope beach waar ik even prettig gestoord met mijn voeten in het water ga, maar dit is ijskoud !! We vervolgen onze weg langs het mooie fietspad door de bossen  tot aan de historische Talac site.

We kunnen het niet laten om tot op de pier te rijden en massa's foto's te nemen op deze mooie plek. Spijtig genoeg lukt het ons niet goed om de diepblauwe kleur van het meer op de gevoelige plaat vast te leggen.

Daarna rijden we landinwaarts, richting Fallen Leaf lake, het meer waar we gisteren nog naartoe wouden wandelen. Zelfs op de fiets is het een stevige klim en dat is niet evident op deze 'beachcruiser' fietsen (mijn zadel zat nogal los en zakte steeds naar beneden) :S.

We worden wel beloond voor onze inspanning met wederom een prachtig blauw meer met rondom witte bergen en even verder worden we alweer getrakteerd met een zicht op stevig stromende watervallen (Fallen Leaf waterfalls). Hiervoor moeten we wel weer een klein stukje door de sneeuw wandelen om de watervallen in hun volle glorie te kunnen aanschouwen, maar dat beetje wandelen door de sneeuw doet deugd na een bumpy ride op de fiets :).

Op de terugweg is het gelukkig vooral naar beneden bollen en als we terug aan de hoofdbaan zijn, rijden we nog even naar de laatste stop van de dag: Baldwin beach, waar we ons op een bankje neerploffen en nog even genieten van de gezonde berglucht en het prille lentezonnetje alvorens terug te koersen om onze fietsen binnen te brengen.

De fietstocht is een echte aanrader als je eens iets anders wilt doen aan Lake Tahoe buiten wandelen of skiën. We hebben uiteindelijk toch een goeie 4u rondgereden op onze fietsen en het was een aangename en toch wat actieve activiteit voor op deze zondagnamiddag te doen.

We springen in het avondgloren nog even in de hottub om te bekomen van onze 'bergetappe' en de beentjes wat te laten bekomen van de eindsprint alvorens onze 4u durende rit naar de bay area terug aan te vatten.

Net zoals de skiweekends, was ook dit weekend weer een leuk 'avontuurlijk' verblijf aan Lake Tahoe!
En een perfecte afsluiter van het winterseizoen.