Camping Yosemite part 1: Devils Postpile NM

Vrijdag 15 juli 2011

De kampeer microbe slaagt weer toe...

Op het internet hebben we nog een paar vrije campsites gevonden in Yosemite NP. We beslissen dus very last minute om dit weekend weer de bergen in te duiken. Het lukt ons om in een klein uurtje tijd in te pakken... gewoon het eten vanuit frigo in de frigobox, wat kleren, wandelschoenen, tentje en slaapzakken en off we go!

Tegen de avond komen we toe aan onze eerste kampeerplaats vlak aan de ingang van het park: Hogdon meadow campground. We hebben veel chance want voor ons draaien er al een paar auto's terug nadat ze te horen kregen dat echt alles vol zit. Gelukkig kennen wij al de truken van de foor en met een reservatie in de hand, zijn we in no time binnen.

Onze campsite ligt wat lager dan de weg, vlakbij de meadow. Nadat we een geschikt plaatsje hebben gevonden voor onze tent (geen evidentie op een helling) maken we nog een korte avondwandeling door de groene alpenwei waar nog veel wildflowers te bewonderen zijn.

We werden op de camping nog eens goed onderricht over beren in het park en ik kan verstaan dat er hier regelmatig eentje wordt gespot. Zo'n groene meadow op deze hoogte is de ideale plaats om als beer te vertoeven en de geur van vlees op de barbecue zal ze zeker aantrekken naar de camping (wat we zelf hebben kunnen constateren vorig weekend). De drukte van de week eist zijn tol en vermits we toch niks kunnen doen eenmaal het donker is, gaan we maar vroeg slapen...

Zaterdag 16 juli 2011

We hebben heel slecht geslapen, onze tent stond toch nog te schuin op de helling en we hebben dus heel de nacht naar beneden liggen schuiven. We pakken snel in en vervolgen onze weg over de Tioga pas. Het is pas de eerste keer dit jaar dat we langs hier rijden sinds de pas terug open is, en het plan is om de Sierra's doorte steken naar Mammoth lakes om daar Devils Postpile National Monument te bezoeken.

De zichten lang de weg zijn zoals steeds weer spectaculair en we houden even halt aan Olmsted point voor het zicht op Half Dome. Rondom ons ligt er niet veel sneeuw meer en Tenaya lake staat veel hoger dan de andere keren dat we hier zijn gepasseerd.

Wanneer we de Tuolumne Meadows campground passeren, zien we dat ook hier alles vol is, gelukkig hebben we weer een reservatie gemaakt voor deze nacht. We stoppen nu niet eerst om onze tent al op te zetten, maar rijden direct door richting Devils Postpile NM. Dit park staat al een tijdje op onze lijst en het is enkel te bereiken via de Tioga pas, anders moet men een te grote omweg maken...
Bovendien is het ook moeilijk bereikbaar doordat de weg ernaartoe nog meer weerafhankelijk is en zelfs later dan de Tioga road opengemaakt wordt. Door de stevige sneeuwval deze winter is de weg naar de Reds Meadow vallei pas op 29 juni open gegaan!
Ieder jaar is er dus maar een kort timeframe van amper 3 maand om dit park te kunnen bezoeken dus willen we er zeker vandaag nog geraken :)

Rond de middag komen we aan het eerste viewpoint in de buurt van Devils Postpile: Minaret Vista. Van hieruit hebben we een mooi overzicht van de bergtoppen die Yosemite NP van Devils Postpile scheiden, waaronder de vrij herkenbare Minarets (uiterst links), Mt Ritter en Banner peak en de Donohue pass en Mt Lyell, de hoogste piek binnen Yosemite NP (uiterst rechts).

We zijn hier juist op de middag ,dus picknicken we hier op een bank, maar de koude bries zorgt ervoor dat we onze broodjes snel naar binnen spelen.

Daarna laten we de auto achter en nemen de shuttle bus van het Mammoth ski resort naar beneden richting de Red Meadow vallei. Vroeger maakte de Red Meadow vallei deel uit van Yosemite, maar na de vondst van goud in de buurt van Mammoth lakes werd het omwille van mijnbouw opportuniteiten onder de bescherming van het nationaal park uitgehaald en later terug beschermd door de creatie van een national monument rondom de Devils Postpile rotsformatie, een basalt formatie van zeshoekige pilaren gevormd door opgestuwd magma.  Vergelijkbaar met de Giant's Causeway in Ierland (die op de werelderfgoedlijst van UNESCO staat).

We blijven op de bus zitten tot aan het ranger station, waar de meeste trails beginnen. Na even snel de map bekeken te hebben, is onze keuze gevallen op de hike die langs de twee belangrijkste toeristische attracties in het park loopt: de devils postpile rotsformatie en de Rainbow falls.

Rainbow Falls trail:

From the Ranger Station, this is a rolling, mostly downhill, 2.5 mile one way hike to Rainbow Falls. hike can be hot and dry in the summer. Devils Postpile trail: An easy 0.4 mile one way hike to the base. The top of the Postpile is another 15 minutes uphill.

In een mum van tijd staan we al aan de voet van de bekende rotsformatie waarnaar het national monument genoemd werd. Het is curieus om deze perfect zeshoekige pilaren zomaar in de natuur te vinden en ge moet het maar weten te vinden, want deze formatie is niet al te groot. We controleren zelf nog eens of al die afgebrokkelde stukken zeshoekig zijn voordat we verder doorwandelen. :)

Tot begin juli lag er nog sneeuw op de trails die wij nu bewandelen, maar vandaag, een paar weken later, is er daar niks meer van te merken, integendeel, het landschap is droog en het is zelfs enorm heet als we door de Ansel Adams wilderness stappen dat vooral uit een verbrand dood bos bestaat.

Het pad loopt geleidelijk aan naar beneden terwijl het de loop van de San Joaquin rivier volgt. Dan uit het niks, stort de rivier een 100ft (33m) naar beneden en hebben we vanaf het trail een machtig zicht op de upper fall met meerdere regenbogen. De redenering achter de benaming van Rainbow fall valt niet erg ver te zoeken. Heel de zomer lang valt er aan de voet van de waterval een regenboog te bespeuren door de invallende zonnestralen op de opspattende watermist, wat garant staat voor een prachtige setting voor  het vastleggen van de ideale watervalfoto.

Ook wij halen onze fototoestel boven en proberen mooie kiekjes te maken vanaf de verschillende viewpoints. We gaan ook tot aan de voet van de waterval via uitgehouwen treden om in de verkoelende mist te staan van de waterval (and just because we can :)).

Het pad loopt nog verder door langs de rivier naar de lagergelegen watervallen, en Olivier gaat nog even verder naar die lower falls (0.5mijl verder), maar komt tot de constatatie dat die niet zoveel voorstellen nadat men de upper falls heeft gezien.

Wanneer Olivier terug boven staat, wandelen we terug richting het begin van het trail langs dezelfde weg. We hebben ondertussen zonder het te beseffen al 5 mijl gewandeld op een warme namiddag, maar bij het passeren van de Devils Postpile, klimmen we nog even naar de top van de rotsformatie om het zeshoekig patroon te zien.

Last minute beslissen we rond 4.30pm nog om de hike naar Minaret Falls als extraatje erbij te nemen om zo alle hoogtepunten in Devils Postpile NM in een keer te hebben gezien. Deze hike is een gemakkelijke wandeling van 1.4 mijl (one way) die naar de iets minder bekende waterval juist buiten het park gaat.  Sommige vinden Minaret Falls mooier dan Rainbow falls omdat dit een brede waterval is die geleidelijk in trapjes naar beneden stroomt en zo een mooie watersluier vormt.

We hebben echter niet veel tijd om aan de waterval te rusten, want we moeten zien dat we de laatste shuttlebus om 6pm niet missen. We zijn op dit late uur blijkbaar toch niet de laatsten die naar hier komen, want we komen een bende Amerikanen tegen die Bud light bierblikjes staan te hijsen aan de voet van de waterval.
We drinken er eerst nog eentje mee voordat we de laatste paar mijl terug naar de bushalte aanvatten. We zetten er stevig de pas in en dat was nodig want nog geen seconde nadat we ons op het bankje aan de bushalte neerploffen, komt de laatste bus er al aan om ons naar boven te rijden richting auto.

Tijdens de busrit naar boven, voelen we dat we toch best wel uitgeput zijn van al dat wandelen gecombineerd met onze slechte nachtrust. We hebben veel meer gedaan dan gepland,  8-9mijl afgelegd en zo in een halve dag heel het park gezien...

We houden een verdiende stop aan Mono Lake om een hamburger te verorberen, terwijl de ondergaande zon prachtige kleuren werpt op het meer. In de avondschemering leggen we het laatste stukje af tot aan de Tuolumne Meadow campground en zetten snel onze tent op

TO BE CONTINUED

een dagje strand @ Santa Cruz

Zaterdag 9 juli 2011

We hebben de gewoonte om onze weekends te verzilveren en zoveel mogelijk uitstappen te doen nu het goed weer is, maar dit weekend zijn we het allemaal een beetje moe en blijven gezellig thuis.

We houden het echter maar een halve dag vol en beginnen dan weer plannen te maken om met een paar belgen af te spreken om 's avonds een stapje in de wereld te gaan zetten. Uiteindelijk gaan we eten in Santana Row met Julien, Sabine en Stéphanie.

Het is heel gezellig en omdat het een warm weekend is, gonst Santana Row zoals de oude markt in Leuven. Dit is een van de weinige plaatsen waar ge salsamuziek hoort weerklinken terwijl ge op een terras zit te eten en een ontspannen zuiderse sfeer kunt opsnuiven.

We wanen ons toch even terug in Europa (ookal doen ze een beetje teveel hun best) en tafelen tot in de late uurtjes met als afsluiter nog een cocktail in de Tequilabar.

Zondag 10 juli 2011

De gebruikelijk skypegesprekken zorgen ervoor dat zondag al weer half voorbij is en dan checken we de fogradar om te zien of het goed weer is aan de kust om een namiddag aan het strand door te kunnen brengen in Santa Cruz

.
Iedereen in Belgie associeert California altijd met surfen en denkt dat wij hier iedere dag zon, zee, strand, surf, relax hebben, maar dan komt ge bedrogen uit want ookal is het over het algemeen in California redelijk zonnig, extreem warm is het niet en aan de kust gelden er andere natuurwetten.
Zo is er in de zomermaanden altijd een grote kans op mist en zijn de temperaturen ook beduidend lager dan in het binnenland en staat er meestal een koude zeewind waardoor een trui geen overbodige luxe is. (vraag maar aan Sabine die in Daly city aka Fog city woont).

Ookal is Santa Cruz de bakermat van het surfen, toch is het niet zo evident om surfergirl of boy uit te hangen want het water van de zee is ijskoud en de stroming redelijk sterk en er zwemmen witte haaien! Het is dus niet zo aanlokkelijk om pootje te baden, even te zwemmen of te leren surfen... Als men een wetsuit en al moet aantrekken om heel de tijd kopje onder te gaan in de golven, is heel de surfbuzz toch al minder aantrekkelijk.

Ookal is Santa Cruz maar een klein uurtje rijden van hier, toch zijn we dus nog niet al te vaak naar de zee geweest om een relax dagje op het strand door te brengen. Maar vandaag zijn de weergoden ons goed gezind en is het ook aan de kust een warme, heldere dag.

Helaas zijn wij niet de enigen die dit op hebben gemerkt en het is zondag, dus eenmaal als we in Santa Cruz toekomen is stikkedruk en verliezen we veel tijd met het zoeken naar een parkeerplaats.
Gelukkig wonen we al een tijdje in de US en beginnen we de Amerikanen te kennen... gewoontegetrouw gaan ze als kuddebeesten allemaal naar het dichtste strand en naar de dichtste parkinggarage om zo weinig mogelijk te moeten stappen.

We laten de drukke boardwalk links liggen en rijden richting de haven waar er ook nog een goed strand is en na even rond te rijden in de buurt, vinden we een parkeerplaats vlakbij het strand.

Tegen 6u beginnen we honger te krijgen, dus gaan we even aan de overkant van de haven naar Crows Nest, waar we met uitzicht op strand en haven op het terras kunnen eten. De zon schijnt nog zo fel en staat redelijk laag waardoor het niet zo prettig is om met ons gezicht naar de zon te zitten, we vragen dus ook voor een tafel die wat meer in de schaduw is. Na ons zijn er nog 3 andere koppels die hetzelfde doen en we amuseren ons met weddenschappen af te sluiten over hoe lang het zal duren eer de mensen aan die tafel in de zon voor een andere vragen :), spijig genoegis het eten maar van middelmatige kwaliteit, almaar goed dat we honger hadden van de zilte zeelucht. Wanneer we vertrekken uit het restaurant/brasserie, zien we duizenden vogels op het water die zich te goed doen aan een school vissen die daarvermoedelijk langszwom. Echt prachtig om te zien!

Rond 7pm passeren we nog even aan de Santa Cruz boardwalk met de oude houten rollercoaster (Ja die in de serie full house). Het is nu veel minder druk aangezien de meeste gezinnen al terug naar huis zijn. Rondlopen op de Santa Cruz boardwalk is pure nostalgie, doet me denken aan Leuven Kermis.

De zon begint onder te gaan en een ijskoude wind steekt op waardoor we bevriezen wanneer we (kleine kinderen dat we zijn) in de Sky glider zitten, de traagste lift ooit!

Daarna willen we ook een ritje maken in het icoon van Santa Cruz: de Giant Dipper. Het lukt ons echter niet om Steph te overtuigen om mee te gaan, maar Olivier en ik zijn totally excited. De rit is hilarisch grappig, het is niet zo angstaanjagend  en snel als de moderne rollercoasters, maar ik ben heel de tijd aan het gieren van het lachen en we genieten van de bumpy ride. Onderschat het niet, het ritje duurt nog redelijk en is langer en heftiger dan men denkt. Het gaat ook nog relatief snel voor een 85 jaar oude rollercoaster :)

We kijken ook nog even naar botsautootjes, maar dit kunnen we niet meer aanzien! Ze zijn hier zo voorzichtig in de VS dat ze een gordel moeten aandoen en dat ze verplicht rondjes moeten rijden in één richting!! We lachen ons te pletter, wat is er nu nog leuk aan botsautootjes als ge niks meer moogt doen...

We sluiten het weekend af door nog een film mee te pikken in de cinema van Santa Clara samen met Dominique, maar helaas was bad teacher a bad movie.

4th of july weekend part 2

zondag 3 juli 2011

De volgende morgen worden we door Dominique uit onze tent gerookt. Ik spot berenpoten op de auto, mogelijks hadden we toch nog iets eetbaars laten liggen in de auto... Gelukkig is er geen schade, staan er enkel pootafdrukken in het stof op de motorkap. Steph haar angst voor beren was dus gegrond :) Gelukkig zijn we de beer niet tegengekomen tijdens onze nachtelijke wc stop. De marinade van de ribbetjes op de gril van de firepit zal er ook wel voor iets tussengezeten hebben.

Het plan was om vandaag naar Franklin lakes te gaan, maar doordat het trail nog grotendeels door sneeuw bedekt is en we tijdens onze lift gisteren te horen kregen van het koppel die juist terugkwamen van die hike, dat het in de namiddag moeilijk was om de rapids terug over te steken doordat de rivier fel stijgt door de grote hoeveelheid smeltende sneeuw op deze warme dagen. Ook vandaag gaat het kwik vlot naar de 35C...

We laten ons plan voor Franklin lakes dus maar vallen en zoeken een alternatief: de beschreven hike in het artikel...

Paradise Ridge trail (paradise peak 9361ft)

The Paradise Ridge Trail leads north out of the East Kaweah river valley over Paradise Ridge through groves of sequoias. It is a steep climb, hot and dry. this trip takes you past the sequoias of Atwell Grove and on to vistas of the peaks surrounding the Mineral King Valley , as well as the mighty Kaweah Peaks.

The trail begins at Atwell Mill and immediately ascends the Mineral King valley wall. It offers a classic mix. The first half mile ascends steeply through a conifer forest, passes through areas that burned a half dozen years ago, then the switchbacks begin to widen slightly and the smaller trees make room for impressive stands of giant sequoia, as the trail reaches the ridge top.and finally achieves its namesake ridge, where you’ll find expansive views both north and south. This climb provides sweeping views of the East Fork Kaweah River below and the Great Western Divide to the east. To reach the ridge top (8,500ft), is approx. 3 miles. At the top of the Paradise Ridge the trail forks. The left fork leads westward +/- 2 miles following the ridge to the summit of Paradise Peak (9,361ft). The right side of the fork leads northward descending into the Castle Creek drainage.

We starten tegen 10u en krijgen het al meteen hard te verduren. Puffend van de warmte, steken we het eerst stuk door dat door lage begroeiing en zwartgeblakerde boomstronken gaat. Daarna komen we in de schaduw van de sequioa's in Atwell Grove, waar we een welgekomen afkoeling krijgen door de majesteuze bomen.

Eenmaal voorbij de sequioa's, we zijn nog maar halfweg, is het via een paar lange switchbacks nog een eind naar boven tot aan de bergkam. Onderweg hebben we een prachtig zicht over de vallei en de besneeuwde bergpieken in het zuiden. Als we boven toekomen, zetten we ons neer op een stevige boomstam en genieten van het zicht op heel de Great Western Divide.

We kunnen heel ver kijken en hebben zicht op de Great Western Divide, Kaweah Peaks ridge in het oosten en Alta peak meer naar het westen. We checken even of we van hieruit Mount Whitney kunnen spotten (waar J en Q morgen proberen de top te bereiken), maar helaas ligt die nog achter andere bergtoppen verborgen.

Na onze rustpauze hebben we geen zin meer om verder door te gaan naar Paradis peak zelf, en keren in een klein uurtje terug naar Atwell Mill. Ook vandaag hebben we weer mooie hike van een paar uren in de benen. 

We springen de auto in en stoppen in Silver City, dat 5min verderop ligt, voor een verdiende douche. Met twee dagen te wandelen in deze hitte, zien we redelijk zwart en beginnen toch wat te stinken na al dat zweten, dus hebben we het er wel voor over om onder ijskoud water te gaan staan. We betalen elk voor onze 5 minuten douchetijd, maar eenmaal in het gebouw blijkt het een hele onderneming te worden want een mexicaanse familie is ons juist voor, die voor de nodige chaos zorgen...
Een dik uur later ( na een warme douche van wel 10 min!) zitten we genietend op het deck van de shop met een welverdiend ijsje in de hand te turen naar de besneeuwde bergtoppen en laten onze benen nog wat rusten van de toch wel stevige hike.

Terug aan onze tent, houden we opnieuw een bbq, ondanks de schrik dat er ieder moment een beer op de lekkere geur zou kunnen afkomen... ik meen er eentje te spotten op de rotswand langs onze site. Maar het eten smaakt ons teveel om ons zorgen te maken en na alweer een vermoeiende dag, is het ook geen enkel probleem om in dromenland te belanden.

maandag 4 juli 2011

Het is Amerika's nationale feestdag, maar de meeste Amerikanen zijn gisterenavond al terug naar huis vertrokken... Wij pakken ook rustig in en komen tot de constatatie dat er weer meer beerprints zijn bijgekomen op de auto en gaan dit toch even melden aan rangers die bevestigen dat het om een beer gaat, wat hun toch wat verontrust. Dominique had ook deze nacht iets meermaals langs de tent horen schuiven en aan de vuilbakken zijn er ook krassen van bereklauwen te zien.

Wanneer ik nog eens kijk naar de plaats, waar ik gisteren iets meende te zien, blijkt dat de donkere vlek wel degelijk weg was :S. Vermoedelijk heeft dus de beer heel de avond zitten toekijken hoe we zaten te bbqen, en pas als het vuur uit was 's nachts is hij komen snuffelen en smullen...

We zijn opgelucht dat we gelukkig alles goed hadden weggestoken in de bearproof box en de beer niet zijn tegengekomen.

Ik zie graag een beer, maar liever vanop een afstand in de natuur dan als ge uit uw tent kruipt en ermee oog in oog staat!

Vandaag besluiten we om Mineral King te verlaten en eventueel nog in Sequoia Giant Forest area iets te gaan bezoeken, maar eerst moeten we de bochtige weg weer naar beneden, waar we toch weer een dik uur over doen met een paar passagiers die het moeilijk hebben wegens hoogtevrees en misselijkheid.

Als we halverwege zijn, zien we een onweer naderen en zijn we blij dat we uit de bergen rijden! Terug op de hoofdweg rijden we nog even naar het bord aan de ingang voor een groepsfoto, springen even het visitor center binnen, maar laten het plan, om nog even Moro rock te beklimmen, varen omwille van het naderende onweer (dan wilt ge daar niet als bliksemafleider staan) en de wegenwerken die nog steeds aan de gang zijn en voor een extra half uur vertraging zorgen.

We eten een verdiende hamburger langs de Kaweah river en blijven loom van de warmte nog wat nahangen en kijken naar de razende rivier voordat we terug in de hete auto stappen en naar Palo Alto vertrekken. We stoppen nog even voor een laatste uitzicht op Lake Kaweah, maar het is 108F en zo druk, dat we toch maar niet het meer inspringen en doorrijden om op tijd in SF te geraken.

Rond 19u zijn we thuis en we beslissen last-minute om onze "4th of july get-away" te eindigen zoals het hoort, door nog naar het vuurwerk te gaan kijken in San Francisco op deze nationale feestdag.

We parkeren ons ergens in het midden van de stad en nemen een taxi richting Embarcadero om het vuurwerk boven de bay te zien. Met wat bier verstopt onder onze jas, kijken we naar de blauw, rode en wite vuurpijlen en de hartjes en smiley faces (zie video).

Meer foto's te zien op de foto pagina van de blog

4th of july weekend part 1

Het is weer verlengd weekend, want maandag is het Indepence Day, de nationale feestdag van de VS. Klassiek is dit een van de drukste weekends qua verkeer aangezien iedereen van de vrije dag profiteert om iets leuks te doen of familie te bezoeken.

Het belooft dus druk te worden en het weer zit ook mee, want voor heel California worden er tropische temperaturen voorspeld (rond de 100F, 35C). We beslissen last-minute om de drukte en de hitte te ontlopen en te profiteren van de extra vrije dag, door nog eens te gaan kamperen en hiken in de bergen. De beslissing werd deels beïnvloed na het lezen van volgende artikel: A Perfect weekend hike for july 4th op de website van de Sequioa park foundation...

Deze hike en kamperen in de Mineral King area van Sequioa NP leek ons de perfecte invulling van het Independence Day weekend.

Vrijdag 1 juli 2011

We informeren nog even rond bij de andere Belgen die deze zomer op campus blijven en uiteindelijk gaan Dominique en Stephanie mee. Tegen 16u hebben we iedereen opgepikt en is alles ingeladen.
 
We hebben geen kampeerplaats gereserveerd en hopen van nog ergens eentje te vinden, maar dat is vrj risky tijdens het 4th of july weekend, waarbij alle Amerikanen een dagje vrijaf hebben en dit traditioneel vieren door massaal te gaan kamperen, maar we nemen het risico en rijden alvast richting de Sierra's.

Tegen 9pm komen we toe aan de ingang van Sequoia nationaal park, waar er in het groot een bord hangt dat in koeien van letters vermeldt dat alle campgrounds vol zijn. Ook aan het begin van de Mineral King road staat er aangegeven dat er geen plaatsen meer beschikbaar zijn (alhoewel dit eerder luiheid van rangers is want vermoedelijk waren er nog wel plaatsen beschikbaar). Van hieruit is het nog 25 mijl over een bochtige bergweg tto Mineral King en we beslissen om niet in het donker nog een dik uur rijden,  om tot de constatatie te komen dat er geen plaats is en we helemaal zouden moeten terugkeren...

We beginnen dus maar te zoeken naar een hotelkamer in Three rivers, het dichtsbijzijnde dorpje aan de ingang van het park. Uiteindelijk vinden we nog een betaalbare kamer en springen rond 11pm nog even in het zwembad, want het is nog steeds broeiend warm (90F om 23u, dat belooft voor de rest van het weekend).

Het voordeel van nog een nachtje in de beschaving te zitten, is dat we nog even internet kunnen checken via de WiFi van het hotel. Zo komen we te weten dat Anneleen en Raf ook van plan zijn om naar Sequioa te komen, maar vanaf dat we in Mineral king zitten is er geen bereik meer en kunnen we niet afspreken. Hopelijk hebben zij evenveel geluk als ons in het vinden van een kampeerplaats...
(lees hun verslag van dit weekend op hun blog)

Zaterdag 2 juli 2011

's Morgens rijden we verder naar Mineral King, een alpine vallei gelegen aan de zuidelijke grens van Sequoia National Park. Na een dikke 1,5u over een stevige klimmende bergweg te kronkelen (die van  1,146ft / 357m tot 7,800ft / 2431m stijgt), bereiken we Cold Springs campground waar er nog meerdere plaatsen vrij zijn. We zetten dus maar snel onze tent op en bekomen even van de lange misselijkmakende rit.

Vanuit het dal, vertrekken er verschillende trails naar een aantal kleine bergmeren, en we besluiten om nog een korte dayhike richting Eagle Lake te ondernemen. Het trailhead ligt een mijl verder, maar vanaf onze campground loopt er een trail naar daar, dus we laten de auto afkoelen van de stevige klim en wandelen via de Kaweah river naar het begin van de hike.

Eagle and Mosquito Lakes

De route naar deze beide meren volgt hetzelfde traject gedurende de eerste 2 mijl geleidelijk aan stijgend langs de westkant van de Mineral King vallei. Wanneer men aan de onderste rand van het Eagle Basin komt, splitsen de paden. Het linker trail gaat naar Eagle Lake, een door gletsjers uitgesneden 'tarn' (een meer in een keteldal) dat nog 1,4 mijl verder ligt. Het rechter pad eindigt bij Mosquito Lake 1,6 mijl verderop.

Eagle Lake, een populaire weekend backpacker bestemming, is gemakkelijk te bereiken via een van de makkelijker routes in de Mineral King area. Tis te zeggen: 'Relatief gemakkelijker': 2200 ft stijgen op hoge hoogte over een afstand van 3,5 mijl is op zijn zachtst gezegd een goede workout!

 

Tijdens het begin van de wandeling krijgen we een prachtig overzicht van de Mineral King vallei en crystal creek, waar er nog stevige watervallen zijn door het nog steeds smeltende sneeuwpak. Daarna beginnen we aan de echte klim.

Halverwege het pad naar Eagle Lake spotten we 2 herten en komen we ook de eerste plekken met sneeuw tegen. Wanneer we in Eagle Canyon komen is er enkel nog sneeuw en moeten we zoeken naar het trail.

We steken het riviertje over en proberen het zo goed als mogelijk te volgen in de sneeuw. Uiteindelijk komen we toe aan een meadow, waar we halt houden en de kaart bestuderen. We besluiten om terug te keren, verderop ligt het hele trail nog onder de sneeuw en het is al laat aan het worden (voorbij 4pm). We moeten nog een heel stuk terug naar beneden en we zijn toch ook al moe...(achteraf bekeken stonden we eigenlijk zo goed als aan Eagle Lake, maar met de sneeuw leek ons dit toch nog te ver en te lang duren).

Op de terugweg staan we nog even oog in oog met een hert en houden dus maar een fotoshoot, totdat het dier beslist rustig verder te zoeken naar eten. Olivier is echter voort gewandeld en we moeten ons haasten om hem in te halen en terug te vinden in de sneeuw, om er zeker van te zijn dat we nog op het trail zitten.

Wanneer we toekomen aan de parking bij het trailhead, zijn we te moe voor het laatste stukje te wandelen. Steph en ik versieren een lift terug naar de kampplaats.

We zijn blij dat we niet met onze auto tot op de parking gekomen zijn, want het blijkt hier te krioelen van de marmotten, die verlekkerd zijn aan rubber en dus de tubes van de motor kapot durven te knagen. We zien op de parking rare constructies, zo zijn er auto's volledig ingepakt in een 'bache' of omzoomd met kippengaas :) om de marmotten weg te houden vanonder de auto. Gelukkig hebben we op de camping een mijl verder hier geen last van (maar daar zitten wel weer andere dieren, lees verder)...
Nadat het vriendelijk koppel hun auto heeft gecontroleerd op mogelijk schade en voor de zekerheid de remmen nog eens goed getest hebben, worden we aan onze tent afgezet en krijgen nog gratis brandhout erbovenop. We komen iets eerder toe dan Olivier en Dominique die te voet het laatste stuk hebben afgelegd.

We hebben allemaal reuzehonger en gelukkig hebben we gisteren lekker eten meegenomen zodat we geen 25 mijl moeten rijden voor een winkel. Op de menu staan gemarineerde ribbetjes en kip, mmm! We zijn zo moe dat we al om 21u30 onze slaapzak inkruipen en Steph haar eerste nacht tussen de beren kan aanvangen.

TO BE CONTINUED