Joepie Sarah op bezoek!

De komende 14 dagen komt een van mijn beste vriendinnen op bezoek, JOEPIE!

Sarah komt samen met haar ouders eens goed bestuderen waar wij wonen en het lijkt mij leuker om ze zelf aan het woord te laten...

In plaats van alles via een reisagentschap te boeken, besloten ze het om de gok te wagen en aan mij te vragen om zoveel mogelijk vast te leggen aan een goedkope prijs, zodat het voor Sarah toch nog betaalbaar bleef. Ze boekten enkel hun vliegtuigtickets en lieten verder alles over aan mij...

Sarah's vader, Jack, hield zelf een reisverslag bij dat ik graag met jullie deel, zo hoor je het eens van een ander...(voor diegene die mijn verslagen al beu zijn gelezen of curieus zijn of ik nu overdrijf of niet :)), maar aangezien we het soms niet kunnen laten,  hebben zowel Sarah als ikzelf er soms wat correcties of commentaar bijgezet.

Veel leesplezier! 

Proloog: Voorbereiding USA trip augustus 2011

Sarah wilde al in 2010 naar San Francisco om haar vriendin Leen te gaan bezoeken en ze had mij gevraagd of ik mee wilde. Na veel overleg en diep nadenken heb ik toch nog binnen de seconde geantwoord dat ik maar al te graag mee ging.

Hier schrijft dus een fiere vader zijn verslag over een van zijn mooiste vakanties.

Sarah kent haar papa maar al te goed, dus mocht ik zelfs de reis voorbereiden, een van mijn favoriete bezigheden. Ik kwam er echter al vrij snel achter dat Leen op haar eentje al een hele reisorganisatie is. Ik hoefde dus enkel maar haar instructies en raadgevingen op te volgen (en zelfs dat lukte me niet altijd). Dus Leen, dankjewel voor je engelengeduld en zelfbeheersing.

Toen we zekerheid kregen dat Leen ons zou vergezellen op onze trip door Californië werd de mama ook meegevraagd, kwestie van 30 jaar huwelijk te vieren en met gelijke getallen te kunnen werken. Zeg nu zelf: twee jonge meiden en een “bijna” bejaard echtpaar. De wonderen zijn echt de wereld nog niet uit :).

Op 2 januari 2011 boekte ik dan via Connections een vlucht voor ons drieën naar San Francisco en terug. De vakantieplanning was begonnen! Naar Californië van 15 tot 30 augustus, joepie! Of ook niet: Sarah moest eerder terug zijn om de voorbereiding van het nieuwe schooljaar niet te missen. Twee maanden vakantie hebben en dan nog verkeerd boeken! :) 
Dankzij Connections kregen we gelukkig een herschikking (zonder meerprijs, ik kan nog altijd onderhandelen). We zouden nog steeds op 15 augustus vertrekken, maar op 28 augustus terugkeren. Ook de vluchtroute veranderde en i.p.v. San Francisco heen en terug, werd het aankomen in San Francisco en vertrekken vanuit Los Angeles. Voor de heenreis had Connections ons ook een hotel in Slough voor ons geregeld had, de heenvlucht was immers gespreid over twee dagen.

Leen stippelde de route uit, boekte de hotels en gaf ons op tijd en stond de nodige tips. Zo boekten we in mei onze huurauto en een hotel in Palo Alto. Sarah kreeg “speciaal” logies in het “Oak Creek Hotel” met zwembad en “hot tub”. Lucky me! Verder kochten we nog enkele belangrijke reisgidsen om toch een minimum aan kennis op te doen en de indruk te geven dat we wisten wat we deden terwijl we op “roadtrip” waren. Zeer professioneel en vol enthousiasme zijn we die vergeten mee te nemen. In juni boekten we dan een bezoekje aan Alcatraz
en begin juli de tickets voor de tour door Warner Bros Studio’s en toen was alles geregeld. Zelfs de ESTA-formulieren waren ingevuld en betaald. Begin augustus werden de bestelde dollars afgehaald en vol ongeduld wachtten we tot de 15de. Spannend

Maandag 15 augustus 2011

Eindelijk is het zover! Kurt en Katrien brengen ons naar Zaventem Luchthaven waar we rond 19u00 aankomen voor onze vlucht van 21u30 naar London Heathrow. En om direct in de goede sfeer te belanden, drinken we iets in de Starbucks. (wat btw hééééééééél duur blijkt te zijn in Brussel!) 

Bij het inchecken besluiten we in echte last-minute stijl om onze bagage door de luchtvaartmaatschappij rechtstreeks te laten overzetten van de vlucht Brussel-Londen naar de vlucht Londen-San Francisco. Gelukkig denkt Sarah vooral aan het gemak, wat is er nog gemakkelijker als je bagage gewoon laten door te sturen? Geen zorgen extra onderweg! Dus nog snel wat in de handbagage en bagage afleveren. Nu inchecken en dan voor mij nog een farde sigaretten kopen want mijn merk vind je niet in Londen. Californië is dan wel erg anti-rokers, maar twee weken zonder “pafke” zag ik echt niet zitten. LOL, heeft wel zijn vruchten afgeworpen, niet?! Zelfs 24uur zonder “pafke” is al moeilijk voor de oudjes! Ons mama stapt in Londen buiten en gaat roken onder het bord “Please do NOT smoke here”. :) 

Bij de douanecontrole in Brussel werden we ook meteen  geconfronteerd met de strenge vloeistoffenregels! Nochtans hadden we ons voorzien door bij Hema een speciaal reiszakje te kopen. Ja dag Jan! De voorverpakte flesjes van Hema moesten in de vuilbak want er stond geen hoeveelheid op gedrukt! Tot zover de hulp van Hema!

De vlucht naar Londen was voorbij voor we door hadden dat we weg waren. We vertrokken in Brussel om 21u30 en kwamen op dezelfde tijd aan in Londen: super snel :)

In Heathrow namen we een taxi naar Slough waar we een overnachting hadden in het « Express by Holiday Inn »-hotel. Het was echter al zo laat dat we geen zin meer hadden om een restaurant te zoeken en in het hotel was alles qua eten al dicht. Dus even een tripje naar de “Tesco” achter het hotel voor wat chips en cola. Dit kenden we nog van onze bezoekjes aan onze dochter Ellen toen ze in Londen werkte.

Dinsdag 16 augustus 2011

Na een nachtje, dat Sarah stijf van de zenuwen amper doorstaan heeft, is het eindelijk ochtend en maken we ons klaar om te ontbijten.. Veel klaarmaken was er niet aan want onze spullen stonden nog op de luchthaven :)
Dan maar ongeschoren (nu praat ik voor mezelf) naar het ontbijt. ROFL
 
Daarna inpakken, wat in ons geval dus wel heel snel ging, naar beneden een taxi bestellen en op naar Heathrow! 

Inchecken bij Virgin Atlantic ging heel vlot zodat we ruim de tijd hadden om de luchthaven te verkennen (de vertrekhal dan toch). Nog wat sigaretten voor Bernadette, de oordopjes had ze al, en om half twee (lokale tijd) ging de Boeing 747 de lucht in voor een uurtje of elf. Slapen ging niet echt want er waren veel te veel goede films tijdens de vlucht :) En vreemd genoeg was ik ook niet moe! De stress van de vlucht viel van mijn schouders en ik liet mezelf eindelijk toe blij te zijn dat ik in de lucht hing!

Rond 16u00 (ook weer lokale tijd) landden we op San Francisco Luchthaven. Nu nog door de grenscontrole. Sarah is er niet helemaal gerust in (ze kent mij en ik mag dus absoluut niet grappig zijn, you never know hé!) maar dankzij een heel vriendelijke douanier aan het loket en onze ESTA-formulieren, ging het heel vlotjes. Ze vonden ons zo mooi dat er zelfs foto’s gemaakt werden om bij te houden :) 
De agent wilde vooral van mij weten wat ik in de US kwam doen. Gelukkig had Leen mij vooraf uitgebreid gebriefd en kon ik dus op al zijn vragen antwoorden. Hij vroeg zelfs of ik in de US kwam wonen. Moest hij nu 30 jaar jonger zijn had ik misschien ja gezegd. :) 

In de aankomsthal staat Leen ons al op te wachten mét naamboordje om haar dorpje te verkennen en ons over onze jetlag heen te helpen :)

Picking up the Nullens family at San Francisco International Airport (SFO).Tuesday, August 16, 2011 at 4:34pm

Dus op naar de auto en richting Palo Alto. Sarah krijgt nu eindelijk door wat het Oak Creek Hotel is (again lucky me!) en ik krijg ook weer eens een lesje geleerd: daag nooit een jongedame uit en zeker geen twee jongedames.
Ik had namelijk enkele opdrachten voor de dames bedacht en de eerste opdracht was een hoofddeksel voor mijn teer bloot bolleke. Eigen schuld, dikke bult! Jaja, be carefull what you wish for! :)  

Daarna werden wij in ons hotel (The Zen Hotel) gedropt. We fristen ons wat op en daarna ons eerste echte maaltijd in Californië, Palo Alto. Ik weet nog precies wat iedereen gegeten heeft (het ticketje bijhouden helpt).
Vergeet zeker niet de mannen die God’s boodschap verkondigen op straat, de winkels waar je echt alles hebt tot ‘savonds laat, de parkeerplaatsen vlak voor de deur (Amerikanen houden niet van ver wandelen) en de mooi verlichte bomen in het centrum!

En zelfs om 11 uur ’s avonds is het hier nog lekker warm. Heerlijk! We voelden ons direct thuis!
Hebt gij chance van een van de uitzonderlijk warme nachten mee te maken in CA! Zijn wij niet nog in de hottub gekropen na het eten? Heerlijk genieten (nadat het 10min had geduurd voor ik in mijn badpak erin durfde kruipen :)!

Weekend trip up north part 3: Seattle

Nu we in een lekker zacht bed hebben geslapen, is het des te pijnlijker om om 8am al op te staan, maar tja, dat zijn de nadelen van in een stad te zijn...
Want we moeten ons haasten om de auto te verzetten zodat we geen parkeerboete aan ons broek hebben!
Gelukkig heeft Jilian, onze gastvrouw, zelfs een plannetje gemaakt waarop staat aangegeven in welke straten we de auto gratis kunnen achterlaten en na een 10tal minuutjes rondrijden op zoek naar een vrije plek, laten we de auto daar achter voor de rest van de dag.

Het voordeel van zo vroeg op te zijn is, is dat we eens uitgebreid kunnen verifieren of de aanrader voor ontbijt van Jillian de moeite loont. We wandelen naar Toulouse Petit in het Queen Ann district (5 minuutjes wandelen van onze slaapplaats) en op het uithangbord zien we al de magische woorden: 'best breakfast place in Seattle' staan... We bestellen een stevig ontbijt en we moeten toegeven dat het zijn naam waardig is... Olivier geniet enorm van de verse, goed gebrouwde koffie (waarvoor Seattle bekend staat) en de eggs benedict en omelet gaan ook vlotjes binnen. 

Met dit uitgebreid ontbijt kunnen we voort voor de hele dag en dus wandelen we richting Seattle Center, het park waar het icoon van Seattle staat: de Space Needle.

Gisteren konden we de 'naald' al zien vanuit Jillian's appartement en nu willen we in de toren tot boven gaan om een eerste indruk te krijgen van Seattle vanop het observatie dek. De Space Needle werd gebouwd voor de wereldtentoonstelling in 1962 en is 605 feet (184 m) hoog. Wanneer we er recht onderstaan is het al een immens zicht, maar we kunnen niet wachten om de lift naar boven te nemen...

Eerst worden er aantal foto's gemaakt (die ik handig van internet haal en er geen dollar aan verkwist) en dan stijgen we met een zucht, tot boven in de ... tot op het observatie dek.

Het is grijs en bewolkt waardoor we spijtig genoeg geen zicht hebben op Mount Rainier en Mount Baker, maar het lukt ons wel om aan de overkant van de Puget Sound bay de bergketen van Olympic NP te onderscheiden, waar we de voorbije 2 dagen rondgewandeld hebben. We hebben wel een mooi zicht op downtown Seattle.

Bij deze kan ik ook officieel ontkrachten dat Olivier hoogtevrees heeft (zoals hij vaak beweert) want nu klaagt hij dat het observatiedek niet hoog genoeg is :).

Wanneer we terug met de voeten op de grond staan, nemen we de oude monorail  (in jaren 60 stijl, ook dit is nog een restant van de wereldtentoonstelling in 1962) naar Pine street in hartje downtown. We wandelen richting waterfront, naar Pike Place market. Dit is de oudste farmer's market van de US en het is een must-see voor iedere toerist. De overdekte markt gonst van de bedrijvigheid en het is zelfs heel druk voor een maandagmorgen. We snuiven de folklore op en kijken onze ogen uit en moeten meermaals glimlachen met de hunoristische aanprijzing van hun producten.

 
Op het einde van de mark, komen we bij de volgende bezienswaardigheid in Seattle: de originele starbucks coffeeshop met nog het juiste logo, de topless zeemeermin...
(Aangezien de Amerikanen redelijk preuts zijn, is het logo meermaals aangepast om de consument niet te schofferen, jaja).
Natuurlijk wilt Olivier hier binnen om een koffie te bestellen en ookal ben ik geen koffiedrinker, toch ga ik deze keer mee binnen en laat me overtuigen om echte starbucks koffiemokken te kopen. (Zo ben ik van Olivier zijn gezeur af om een leuke koffie mug te hebben voor op zijn bureau, en ik kan er beter mee leven als deze dan ook iets specialer is dan standaard ikea stuff :) ).

Daarna wandelen we door downtown via first avenue tot aan pioneer square. Dit is het oude Seattle, rustiek, gezellig, overal bakstenen gebouwen waardoor het centrum meer charme heeft dan downtown San Francisco.

Ik ben niet zot van steden, maar hier in het Pioneer Square National Historic District kan ik gerust nog een aantal uren rondwandelen. Er bestaat zelfs een tour die je meeneemt ondergronds in een doolhof van vroegere straatjes: The Seattle Underground...

In 1889, 25 square blocks of Seattle were destroyed in a fire. When rebuilding, the city decided to raise the streets in the city approximately one story. Eventually the sidewalks were raised as well, and people traveled between the second story of the rebuilt buildings. The Seattle Underground was born!

We hebben echter geen tijd om deze tour te doen, want na Olivier's bezoek aan de starbucks, is het nu aan mijn beurt...
2 straten verder ligt het Klondike natural historic park waar ik een stempel wil gaan halen. Het is een klein museum dat helemaal gewijd is aan de goldrush aan de Klondike rivier in Alaska.

In 1897 werd daar voor het eerst goud gevonden en duizenden mensen vertrokken vanuit Seattle naar Skagway om hun geluk te beproeven. Het museum is gehuisvest in een gebouw van 1889, het Cadillac Hotel, waar ten tijde van de goldrush de meeste mensen hun materiaal kwamen inslaan en van hieruit vertrokken naar het koude noorden. We leren weer wat bij en bekijken ook nog de film. Even twijfelen we om wat goud mee te nemen uit de giftshop, maar besluiten tjidig om aan de lokroep van het goud te weerstaan.

Ondertussen is het al laat in de namiddag en beginnen we stilaan toch terug honger te krijgen. We wandelen naar de waterfront, een equivalent van Fisherman's wharf in San Francisco dat aangeprezen wordt in onze travel guide, maar dat toch een grote teleurstelling is. Het is er een dooie boel en 5m boven ons loopt er een autostrade die alle gezelligheid wegneemt. We eten snel een jumbo shrimp cocktail en keren dan terug naar de binnenstad via de harbor steps.

Het is stilaan tijd om terug onze auto te gaan oppikken en naar de luchthaven te vertrekken. We hebben nog een eind te gaan, we wandelen heel 4th avenue af, tussen de hoge flatgebouwen van Seattle, naar de eerste monorailhalte. Rijden terug met de monorail naar het Seattle center en moeten dan even zoeken naar de auto in de buurt van onze airbnb place alvorens in het drukke verkeer te duiken richting luchthaven.

Eenmaal aan de gate blijkt dat ons vliegtuig overboekt is en we krijgen een aanbod om een dagje later te vliegen en $400 compensatie, maar helaas kunnen we er niet op ingaan, morgen komen Sarah en haar ouders toe en ik heb beloofd ze op te pikken aan de luchthaven...
Waarom doen deze dingen zich altijd voor wanneer je zelf ergens moet zijn?!

Meer foto's van onze weekendtrip:
Facebook fotoalbum: Olympic NP & Seattle, aug 2011

Weekend trip up north part 2: Twilight country

zaterdag 13 augustus 2011

Vandaag verkennen we een nieuwe area van Olympic NP: de Sol Duc vallei, die vooral bekend staat voor de natuurlijke hot springs die daar aanwezig zijn.

We willen vandaag wat actiever zijn en plannen een day hike naar deer lake (8 mijl,3u 1700 feet stijgen), om daarna onze spieren wat te laten bekomen in de bekende hot springs.

We volgen eerst het Sol Duc rivertrail totdat we aan de voetbrug vlakbij de Sol Duc waterval komen. Het is een mooie waterval die gemakkelijk bereikbaar is vanaf de parking aan het trailhead en hierdoor zijn er ook hier weer domme mensen die zich in een pretpark wanen en balanceren op een rots midden in de rivier vlak aan de rand van de waterval voor die speciale foto...

Wij genieten ook van het natuurgeweld en wandelen dan verder. Vanaf hier komen we nog amper mensen tegen en is het stevig omhoog klimmen over glibberige stenen met mos. Na twee uur klimmen, worden we beloond voor onze inspanning en zien we eindelijk Deer Lake tevoorschijn komen tussen de bomen.

We vinden de perfecte plaats om een supersmakelijke lunch aan het meer te nuttigen, we zeulden onze halve frigo naar boven om verse broodjes met avocado, tomaat, hesp, kaas en chipotle saus te kunnen smeren en het was zeker de moeite! We genieten van de stilte rondom het meer terwijl we stilletjes onze broodjes verorberen en wandelen dan vlotjes terug naar beneden.  Om 5u staan we terug aan het trailhead, en kijken ernaar uit om nog even in de hot springs te relaxen MAAR...

Juist wanneer we toekomen aan de ingang , beginnen ze iedereen weg te sturen en sluiten ze de hot springs. Het duurt even voordat we weten waarom ze plots sluiten, maar na een beetje rondvragen blijkt dat ze moeten kuisen wegens een 'accidentje' :). Amerikanen lachen niet met hygiene en omdat er een jongetje zich niet kon inhouden in het warme water, laten ze nu de 4 verschillende zwembaden volledig leeglopen om ze uit te kuisen...

Spijtig genoeg komt er van het relaxen niks meer in huis en rijden we richting Port Angeles, om in de plaatselijke Safeway/starbucks op internet een slaapplaats te vinden in downtown Seattle voor de volgende dag.
We vinden via Airbnb een leuke kamer in Seattle voor een zeer schappelijk prijs. We zijn benieuwd of dit Airbnb concept ons gaat bevallen of niet...

Wanneer we terug het park inrijden op weg naar onze campground, krijgen we te horen dat er een full moon hike is op hurricane hill, dus besluiten we nog even terug naar boven te rijden. Maar vandaag is echt ons dagje niet en de full moon hike wordt last minute gecancelled omwille van de dichte bewolking. We laten het echter niet aan ons hart komen en genieten nog van de zonsondergang aan het hurricane visitor center.

zondag 14 augustus 2011

Onze laatste dag op de Olympic peninsula en we willen vandaag heel het park rond rijden in tegenwijzerzin. We rijden eerst langs de westkant richting Forks. De naam van dit dorpje zal misschien voor sommigen al een belletje doen rinkelen, het is namelijk bekend vanuit de Twilight Saga en het valt op dat het succes van de films hier wat meer toerisme brengt de laatste tijd, overal vallen er uithangborden te bespeuren over twilight stuff.

Stephenie Meyer, de schrijfster van de Twilight saga baseerde haar verhalen op de omgeving van dit dorpje omwille van de ruige natuur en het regenachtige klimaat:

For my setting, I knew I needed someplace ridiculously rainy. I turned to Google, as I do for all my research needs, and looked for the place with the most rainfall in the U.S. This turned out to be the Olympic Peninsula in Washington State. I pulled up maps of the area and studied them, looking for something small, out of the way, surrounded by forest... And there, right where I wanted it to be, was a tiny town called "Forks." It couldn't have been more perfect if I had named it myself. I did a Google image search on the area, and if the name hadn't sold me, the gorgeous photographs would have done the trick. In researching Forks, I discovered the La Push Reservation, home to the Quileute Tribe. The Quileute story is fascinating, and a few fictional members of the tribe quickly became intrinsic to my story.

We passeren via Mora beach, waar we volledig in het twilight gebeuren ondergedompeld worden en de treaty line oversteken richting La Push, het indianenreservaat van de Quileute stam (en de weerwolven in de Twiligt story).

Als we aan Rialto beach toekomen krijgen we een prachtig zicht op de ruige kust en de bekende sea stacks (eilandjes). Het strand ligt bezaaid met wrakhout en verweerde bomen wat het een heel apart karakter geeft en we kunnen direct volgen in de redenering dat dit de perfecte plaats is voor weerwolven en vampieren.

We moeten nog veel rijden vandaag dus vervolgen we onze weg door Forks naar het Hoh rain forest, een stuk regenwoud vlakbij de kust. de Olympic regio is niet alleen de natste streek in the continental United States , maar op dit geisoleerde schiereiland zijn er ook minstens 3 verschillende ecosystemen te vinden waardoor Olympic zowel tot International Biosphere Reserve, als UNESCO World Heritage Site benoemd zijn, en wij zijn ook verbaasd dat het mogelijk is om in eenzelfde dag in de bergen, aan de kust en vervolgens in een regenwoud te zitten.

We volgen 2 korte wandelpaden door het regenwoud, de hall of mosses trail en het spruce trail (interpretive trails) en komen dan tot de constatatie dat we vergeten hebben om te eten, dus zetten we ons op de parking aan een picnic tafel neer en eten alle overschotjes op.

Daarna rijden we zuidwaarts verder langs de kust, we stoppen even aan Ruby beach, nog een aanrader van de rangers en het is inderdaad een mooi strand, iconic met sea stacks en een lagoon en ondertussen is zelfs het mooie weer van de partij waardoor het vrij druk is hier en er zelfs mensen liggen te zonnen.

Ondertussen is het al 3pm, dus gaan we door naar Kalaloch,  passeren even aan Lake Quinault , waar echter niet veel te beleven valt en zetten dan koers richting Seattle.

We komen tegen 10pm aan bij onze airbnb slaapplaats waar we al gauw kennismaken met de heel vriendelijke, jonge en gezellige gastvrouw, Jillian, die het geweldig vindt om Belgen over de vloer te krijgen. Ze begint direct enthousiast tips en weetjes over Seattle te vertellen en we voelen ons direct thuis.

TO BE CONTINUED

Weekend trip up north part 1: Olympic National Park

We hebben de smaak van het noorden te pakken en verlangen om wat groen te zien, dus plannen we om
4 dagen naar Washington (de staat niet de stad) te trekken om daar Olympic National Park en/of Mount Rainier National Park in de buurt van Seattle te verkennen.

Nadat we onze vliegtuigtickets geboekt hebben, bellen we naar de parken om wat meer te weten te komen over de faciliteiten zodat we onze tent en kanpeerspullen in onze rugzakken kunnen proppen, maar het blijkt al snel dat Mt Rainier, een van de meest prominente bergpieken in de US, nog steeds ingesneeuwd is doordat het dit jaar uitzondelijk veel gesneeuwd heeft en er dus niet veel open is voor toeristen, dus besluiten we om Olympic uitgebreider te bezoeken en nog een dagje in Seattle rond te hangen.

Olympic National Park is een immens park dat de volledige Olympic peninsula beslaagt in de staat Washington. Het park kan opgedeeld worden in 4 regio's met eigen ecosysteem, de kust, het gebergte, regenwoud aan de westkant en bos aan de drogere oostkant en die unieke combinatie van ecosystemen in dit park op zo'n relatief beperkte oppervlakte heeft ervoor gezorgd dat Olympic NP zowel beschermd werd in 1976 als een International Biosphere Reserve en in 1981 werd toegevoegd aan de Wereld erfgoedlijst van de UNESCO. Met ander woorden, er moet hier zeker genoeg te beleven en te zien zijn in 4 dagen tijd!

Donderdag 11 augustus 2011

We hebben een vlucht van San Francisco naar Seattle om 10pm en arriveren pas rond middernacht in Seattle. We hebben via e-autohuur.be goedkoop een huurauto bemachtigd en ookal hebben we ons kampeergerief en tent vakkundig in onze rugzakken gepropt, toch hebben we voor deze avond een hotel vastgelegd in de buurt van Bremerton, halverwege Seattle en Port Angeles, waar we pas om 1.30 ons bed te zien krijgen.

Vrijdag 12 augustus 2011

Ondanks de korte nacht, zijn we om 7am al terug op baan richting Port Angeles, Olympic NP, want tijdens ons telefoongesprek had de vriendelijke ranger ons aangeraden om op tijd te arriveren aan Heart O the Hills campground voor een first-come first serve spot te verzekeren. Wij zijn ondertussen al gewend aan de drukte van Yosemite NP en besluiten om de raad op te volgen, want we hebben geen backup plan (buiten het afrijden van alle andere campgrounds die meer afgelegen liggen).

Er is heel veel mist onderweg, we zien maar 20m voor ons uit, dus hebben geen flauw idee waar we terecht gaan komen. Maar we vinden toch zonder enig probleem de kampeerplaats en hebben gelukkig nog veel keuze en kiezen het mooiste plaatsje om onze tent op te zetten. Opdracht 1 volbracht, blijkbaar is het hier nog niet zo populair als in Yosemite :).

Daarna gaan we op het gemak langs bij het visitor center voor wat meer info over de verschillende regio's en babbelen even over België met de ranger die we aan telefoon hadden gehad en zot was van ons 'accent' en 'exotische verhalen' over Belgie. Het is een vriendelijke man die blijkbaar ook een tijdje in Belgie rondgetrokken heeft. We maken zelfs grapjes over welke capital het regenachtigste is, Seattle of Brussel... Zo vliegt de tijd voorbij en we vragen snel nog achter een goede eetgelegenheid om te gaan brunchen want het is al 11 en onze magen beginnen zich in de discussie te mengen.

Na een omelet met verse dungeness crab, rijden we eindelijk echt het park binnen, richting Hurricane ridge waar we een prachtig uitzicht hebben op de Olympic range en Mt Olympus met zijn gletsjers.

We wandelen naar de top van Hurricane Hill (3miles, 2u, 800ft elevation gain) waar we een 360 view hebben op het park, de bergen en de straat van Juan de Fuca. Spijtig hangt de mist nog boven de baai en kunnen we Canada, Vancouver island en Victoria niet zien liggen.

We wandelen nog even via het high rise trail naar sunrise point maar dan begint het tekort aan slaap zijn tol te eisen.

We besluiten dan maar om stempels te verzamelen en rijden door naar Elwha waar we de rangers stalken zodat ze het ranger station opendoen :) verder is er hier niks te beleven aangezien ze de wegen hebben afgesloten om een dam op te blazen ( herstelproject om terug wilde zalmen in de rivier te krijgen).

We rijden nog wat verder naar Lake Crescent voor nog een stempel, maar komen te laat toe door inefficiënt verkeer geregel bij wegenwerken, we zien 5x auto's van alle richtingen passeren voordat de vrouw met het stopbord eindelijk ons 'groen licht' gaf.

Nu we toch aan Lake Crescent zijn, stoppen we aan de lodge waar we in een ware Hollywood scene terecht komen van vacation @ the lake, de cabins, relaxstoelen langs het meer, kano's om te varen. Zonnekloppers op het geïmproviseerde strand en zwemmers duikend van het einde van de steiger...
Het zicht doet ons spontaan denken aan de typische 'camp' movies ala dirty dancing etc.

Na even te relaxen in een van de strandstoelen, keren we terug naar Port Angeles om boodschappen te doen want we  hebben niks van eten mee op het vliegtuig genomen en we beginnen stilaan honger te krijgen. Tegen de avond is eindelijk de mist is opgeklaard, en op de weg naar onze kampplaats stoppen we nog eventjes aan een vista point en zien nu wel de baai en de grens met Canada en aan de overkant van Puget Sound bay kunnen we zelfs de top van Mt Baker (10000ft) zien.

Een ander leuk weetje van de dag: we ontdekken het einde/ meest noordelijk punt van US route 101, een van de bekendste en drukste autosnelwegen in Californie en de West-kust.
De highway waarmee we maar al te goed vertrouwd mee zijn in San Francisco (de 101 loopt los door downtown en over de Golden Gate bridge)

 The nearly 2,500 km (1,550 mi)-long highway's "northern" terminus is in Tumwater, Washington: the route remains along the Olympic Peninsula's coastal perimeter west, north, and east; the northernmost point on the highway is in Port Angeles. The southern terminus of U.S. 101 is in Los Angeles at the East Los Angeles Interchange, the world's busiest freeway interchange. (before I-5, it went all the way to the border with mexico)

TO BE CONTINUED

National Park Travelers Club

Found an interesting article on my new stamp collecting hobby:
USA today - Group celebrates 'obsession' with national parks

(nederlandse versie van deze post, scroll naar beneden)

Members of the National Park Travelers Club are crazy about the national parks -- not to mention monuments, memorials, reserves, preserves and more.

The Passport to Your National Parks Program, is a stamp program. It includes a passport book that lists all national parks in the United States and U.S. territories, and provides space for ‘cancellation’ stamps which can be found in almost every national park in the system. Park visitors can buy passport booklets and collect stamps from most locations. And since some parks have multiple stamps and stamps are sometimes retired, the quest to collect them becomes all the more challenging.

 "Some people do this for bragging rights. But most people do it because visiting the parks is its own reward. And when people discover the passport program, they go to places they never would have gone and discover all these forgotten stories of America." John Giorgis, president NPTC

There is even a club with its own website providing more accurate info on the locations of the stamps and even a database to keep track of you collection: the National Park Travelers Club.

And off course I'm part of it and visited up till now 71 units in 9 states, 5 regions and obtained the 2011 Silver master Traveler award by visiting 35-49 NPS units in 5 or more geographical regions in one calendar year as well as collecting 75 Passport to your National Parks^® passport stamps.. I also collected almost all the stamps in California in 2 years time. I'll stop the "bragging" now :)

Personally, it started with a visit in may 2010 to the Golden Gate NRA and Yosemite NP. Instead of buying a souvenir in the giftshop, I purchased a passport book and started collecting stamps to remember at what time I have been to which park... and that's how the hobby (obsession) started!

Nederlandstalige versie / dutch version:

De leden van de Nationaal Park Travelers Club zijn gek op de nationale parken - en niet te vergeten de monumenten, gedenktekens, reserves, preserves en nog veel meer...

Het Passport to Your National Parks Program, is een stempel programma. Het omvat een paspoort boekje waarin alle nationale parken staan vermeld ​​in de Verenigde Staten en Amerikaanse territories en waarin ruimte is voorzien om stempels te printen die te vinden zijn in bijna elk nationaal park in het nationaal park systeem van de NPS. Het concept is grotendeels hetzelfde als het afstempelen van ons echt paspoort bij de douane bij het binnenkomen of buitengaan van een land wanneer we rondreizen. In bijna elk park kunnen bezoekers zo'n paspoort boekje aankopen en beginnen met het verzamelen van stempels van de meeste locaties. Sommige parken hebben zelfs meerdere stempels en er worden er soms uit roulatie genomen na een fout of schade of verjaring van de afprint. Dit zorgt ervoor dat de zoektocht om ze allemaal te verzamelen een des te grotere uitdaging wordt, zeker om de meer zeldzame stempels te bemachtigen.

"Sommige mensen verzamelen om te kunnen opscheppen. Maar de meeste mensen doen het omdat een bezoek aan de parken op zich al een beloning is. En wanneer mensen het paspoort-programma ontdekken, gaan ze naar plaatsen waar ze nooit zelf naartoe zouden zijn gegaan en ontdekken ze al de vergeten verhalen van Amerika." John Giorgis, president NPTC

Er bestaat zelfs een club met een eigen website waarop meer accurate informatie over de locaties van de stempels te vinden is en die ook een database aanbiedt om je collectie bij te houden: de National Park Travelers Club.

Natuurlijk heb ik hier een lidmaatschap en maak al een jaar deel uit van die "gekke club". Tot nu toe bezocht ik (en Olivier) al 71 NPS units in 9 staten, 5 regio's en behaalde in 2011 de zilveren master Traveler Award (door minstens 35-49 NPS units in 5 of meer geographical regions in een kalenderjaar te bezoeken alsook het verzamelen van minstens 75 Passport to your National Parks^® passport stamps). Bovendien heb ik ook al bijna alle stempels in Californië verzameld in 2 jaar tijd. Ik zal maar ophouden met "opscheppen" nu :)

Voor mij begon het verzamelen bij een bezoek in mei 2010 aan Golden Gate NRA en Yosemite NP. In plaats van een souvenir te kopen in de giftshop, kocht ik een paspoort boek en begon met stempelen om te onthouden wanneer ik welk park heb bezocht ... en dat is hoe mijn hobby (obsessie) begon!

Redwood National Park

Na de roadtrip met de vrouwen in juli, heeft Olivier ook wel eens zin om terug de tent in de koffer te smijten en naar een nieuw park te rijden. Aangezien we meer naar het noorden nog niet zoveel verkend hebben, besluiten we om dit weekend naar Redwood national park te rijden.

Redwood National Park is een verzameling van State Parks en Nationale Park-gebieden en ligt zo'n slordige 300 mijl ten noorden van San Francisco en heeft de hoogste concentratie aan redwoods staan, 'de hoogste bomen ter wereld'. In Muir Woods NM hebben we al een klein voorsmaakje gehad, maar Redwood nationaal park is toch nog vele groter en impressionanter.
Het enige nadeel is, dat het minder bereikbaar is dan de meer oostelijke en zuidelijk parken, want enkel highway 101 loopt er rechtstreeks naartoe en vanuit de central valley moet je eerst nog de Trinity - Mendocino coastal foothills oversteken. Volgens Google maps zullen we zeker 6 uur onderweg zijn.  

We besluiten om vrijdagavond tot Redding te rijden via de I-5 waardoor we in 3,5 uur tijd toch al meer dan de helft van de weg afgelegd hebben en enkel de volgende dag nog moeten doorsteken naar Eureka.

Zaterdag 6 augustus 2011

's Morgens zijn we vroeg uit de veren, want we hebben nog een stevige weg voor de boeg richting Eureka. We passeren eerst nog langs Whiskeytown NRA, maar we zijn veel te vroeg... het visitor center is nog niet open rond 7u, maar we hebben geen tijd te verliezen en rijden dus maar door, want we willen tijdig in Redwood NP zijn om een kampeerplaats te verzekeren.  We hebben niks op voorhand vastgelegd en rekenen erop om succesvol te zijn met de first come - first serve regel.

Via een kronkelige bergweg steken we door naar de kust tot in Orick, Redwood NP, waar we al meteen begroet worden door een dikke laag mist.

Om 10u springen we het eerste visitor center binnen en informeren naar de beschikbaarheid en meest dichtstbijzijnde kampeerplaatsen. We worden aangeraden om zo snel mogelijk door te rijden naar Prairie Creek State Park en belanden op de camping aan Elk prairie. Gelukkig is er nog juist 1 spot vrij en snel zetten we ons tentje op en halen het vuurtje boven voor ons middageten. Meteen merken we dat de camping zijn naam niet gestolen heeft, want plots passeren er 5 elks vlakbij de tent!

Bij het verorberen van de soep, lees ik de brochure door en komen we te weten dat er iets verderop altijd een kudde Roosevelt elks te bewonderen valt. Toevallig ligt dit ook nog eens op de weg naar ons eerste viewpoint van de namiddag: Gold bluff beach en Fern canyon.

Wanneer we op de betreffende plek aankomen, staan er al een tiental auto's aan de kant van de weg om de kudde in de verte te bekijken. We staan nog geen 5 minuten bij de andere nieuwsgierigen, wanneer de "opperElk" besluit om te verhuizen, met als gevolg dat heel de kudde op ons afkomt en schichtig de weg oversteekt tussen onze auto's, dat noem ik nu eens wildlife viewing :)

We rijden door naar de kust waar we een hele mooie korte loop wandelen door Fern canyon, zoals de naam het al doet vermoeden, een canyon vol met varens.

Het pad volgt het stroompje dat op de bodem van de canyon naar de zee stroomt en naarmate we dieper in de canyon komen, moeten we meer en meer over strategisch gelegde boomstronken en planken het riviertje meermaals oversteken. Dat maakt de korte wandeling toch nog wat avontuurlijk en het zorgt er ook voor dat we totaal vergeten dat het vandaag grijs en mistig is en we met een blij gemoed terug in de auto springen, op naar de volgende wandelspot.

We keren terug naar Prairie Creek Redwoods SP om daar nog een wandeling te maken tussen de redwoods. We kiezen voor de  rhododendron - brown creek - south fork loop van 3,5 mijl. Een stevige wandeling met een aantal kuitenbijters. Na een uur en drie kwartier staan we terug aan het trailhead en hebben onderweg vooral naar boven gekeken (en af en toe eens naar onze voeten om niet plat op onze neus te gaan). We zijn de bomen nog niet beu gezien en gaan nog even langs bij de 'big tree', een van de hoogste in het park, maar daar zijn we toch minder van onder de indruk... Door zo een dagje rond te wandelen in een bos met redwoods, begin je stilaan te wennen aan de hoge bomen en valt het steeds minder op hoe hoog ze wel niet zijn. Maar dat neemt niet weg dat zelfs Olivier met zijn 1m95 zich toch wel nietig voelt als we hier in Redwood NP rondwandelen :)

Wanneer de avond valt, nestelen we ons gezellig bij het kampvuur dat door de ranger is gemaakt en luisteren naar zijn talk over welke dieren er allemaal te vinden zijn in het bladerdak zo hoog boven de grond. Nadien kruipen we snel onze slaapzak in want de koude mist begint in onze kleren te kruipen.

zondag 7 augustus 2011

Na een verdacht goede nachtrust (de ondergrond was deze keer mild voor de rug) kruipen we om 8am de tent uit om te constateren dat het weer een mistige, grijze dag zal zijn. We pakken in en rijden verder noordwaarts naar Crescent city, waar we om klokslag 9u het visitor center binnenwandelen voor nog wat tips om te weten wat we nog kunnen bezoeken vandaag. Normaal heb ik een ochtendhumeur, maar zelfs nu kan de troostige mist mij niet temperen :) Gek doen doet geen zeer...

De rangers raden ons aan om door te rijden naar Jedediah Smith Redwoods State Park via de scenic drive langs de Howland Hill road. Dit is een mooie rit over een onverharde weg tussen de redwood groves. De perfecte manier om een echte glimps op te vangen van de bomen. Halverwege zetten we de auto even aan de kant om een half uurtje te wandelen op de Mill creek - nickery ranch loop. Hier krijgen we pas echt het gevoel van midden in een oerwoud rond te wandelen met lianen, varens en overal groen...

Ik zit stiekem naar de toppen van de bomen te turen om te zien of ik Tarzan niet zie langsvliegen...(sja soms heeft een mens wat teveel imaginatie  :))

Na even de beentjes te hebben gestrekt, rijden we verder tot het einde van de scenic drive, waar we aan Stout Memorial Grove arriveren. Dit redwood bos heeft niet meteen de hoogste bomen staan in de omgeving, maar is wel een van de mooiste, schilderachtigste Redwood groves in heel California.

Na nog een laatste stop aan het Hiouchi visitor center vlak voor de middag om nog wat paspoortstempels te verzamelen, is het tijd om terug naar het zuiden te rijden want we moeten nog helemaal tot San Francisco rijden in een halve dag en we zijn de mist goed beu en beginnen stilaan een overdosis aan redwood trees te krijgen.

Op de terugweg stoppen we nog aan een aantal viewpoints waaronder de Klamath river overlook en dan zien we een massa volk op de brug over de Klamath river heen en weer lopen. Daar moet zeker iets te zien zijn... We gokken eerst dat er een beer aan de oever zit, maar als snel blijkt het een walvis te zijn die onder de brug heen en weer zwemt! Dat moeten we ook eens van dichter bij gaan bekijken.

De walvis zit hier al een tijdje vast in de rivier en dat verklaart ook meteen het waarschuwingsbord: pas op voor mensen op de brug, wij verstonden dat eerst niet aangezien we redelijk vroeg 's morgens (rond 8am) hier gepasseerd waren en absoluut niemand op de brug waren tegengekomen :) maar dat bleek op de middag toch wel anders te zijn. Wel grappig om al die mensen heen en weer te zien lopen zonder rekening te houden met de auto's die er rijden, iedere keer dat de walvis besloot van terug te draaien en onder de brug door te gaan.

Volgens de media is de moeder walvis met haar kleintje de rivier ingezwommen op 23 juni, vermoedelijk ter bescherming van haar kalf, opgejaagd door een groep orka's. Het kalfje heeft waarschijnlijk al de weg teruggevonden naar de zee, maar de moeder blijft rondzwemmen aan de brug. Later vernemen we dat de walvis 9 dagen later gestorven is.

Meer over de Klamath Whale in het nieuws:

NBC news - Video whales in Klamath river
Huffington Post - Klamath River Whale: Scientists Study Gray Whale Stuck In California River
Huffington Post - Klamath River Whale Dies After Months Stranded In Northern California
SFGate.com - Stranded gray whale's death draws mourners

Tegen 3u passeren we langs Humboldt State Park, waar we even van de highway afrijden om langs de avenue of the Giants te rijden (een 31 mijl lange scenic drive) en nog een laatste impressie van de Redwoods te krijgen.

Eenmaal terug in de bay area komen we in een zware file terecht in Marin county waardoor we pas om 8.30pm over de Golden Gate Bridge kunnen rijden. We zitten zeker 3 uur vast in de file en rijden dus nog even snel af bij het vista point aan Fort Baker om de brug by night te zien en de nodige pauze in te lassen.

Redwoods: check, Elk: check, grey whale: check, more Redwoods: check, even more Redwoods: double check... Warm comfy bed: About to check after a nice weekend up north and a long drive home. Monday, August 8, 2011 at 12:28am