Mavericks big surf contest

IT'S ON !!!

Vandaag wordt de Mavericks big surf contest gehouden, een event dat maar 1 keer op een jaar wordt georganiseerd in de winterperiode als de swell voor grote golven zorgt (door een storm in de Paficic). En sinds gisteren is het officieel, Mavericks 2010 is a go.

Mavericks is een bekende wereldberoemde golf waar maar een paar waaghalzen op durven surfen. Vandaag worden er golven van 20 ft verwacht...

We staan vroeg op want ze hebben op het nieuws aangekondigd dat er zo'n slordige 40000 man naar Half Moon Bay zou afzakken om de contest te volgen. Na een half uurtje rijden zonder enige file komen we om 7am toe aan Pillar point aan Princeton at the Sea waar de actie het best te zien is. De competitie start om 8am maar de beste plaatsen zijn al bezet, want er is maar een klein stukje strand en een steile clif waar iedereen kan staan omdat de rest militaire basis is.

We checken eerst het strand uit en kijken naar de hoge golven, maar hoogtij is voorzien voor 10am en de golven komen nu soms al tot aan de voet van de klif. Aangezien we geen natte voeten willen kruipen we een stukje de berg op, geen moment te vroeg want een paar tellen later komen er een aantal golven aangerold op het strand. Echter op de klif is het ook niet veilig want er staan hier zoveel mensen bijeen gepakt dat een duwtje genoeg is om er een paar de klif af te duwen. bovendien waarschuwen ze dat door de regen van de laatste dagen de klif nog onstabieler is dan anders...

Wij beslissen dan maar om nog wat verder naar achter te gaan en de actie te volgen op het grote scherm dat opgesteld staat. Veel beter aangezien we geen supertelelens of verrekijker in ons bezit hebben, zien we meer op het scherm. Echt zot om die mannen te zien gaan op de golven, ik ben dan wel prettig gestoord, maar dit ziet ge mij toch niet direct riskeren

Maar goed dat we verder zijn gaan staan want tijdens hoogtij slagen er 3 golven over het strand en veegt de helft van het sponsordorp weg, luidsprekers, scorebord,alles. Blijkt dat er 13 mensen meegesleept zijn door de golf en dat er een paar een arm of een been gebroken hebben. Chance dat we op tijd besefte dat het daar toch redelijk gevaarlijk was. Hieronder een situatieschets van voor en achter de wipe-out adhv 2 foto's:

Tegen de middag begint onze maag te grommen en aangezien de helft van de standjes weggevaagd zijn, hoogtij toch voorbij is en de beste golven dus gepasseerd zijn, keren we terug naar het stadje Princeton at the Sea.

Op de terugweg merken we pas hoe druk het is, er stroomt nog een massa volk toe, terwijl het strand wegens veiligheidsredenen is afgesloten, en dus kruipen ze allemaal de kliffen op om een glimp te kunnen opvangen van de contest.

We hebben een beetje medelijden met al diegene die nu nog toekomen en niets te zien krijgen, terwijl wij al terugkeren omdat we het wel genoeg vonden en onze prime location achter ons laten.

Wanneer we van Half Moon Bay terug naar Palo Alto rijden, is er plots wel sprake van de verkeersdrukte want in de ander richting staan ze vanaf de highway aan te schuiven om nog naar het event te gaan kijken (terwijl de finale al bezig is)...

Een half uurtje later kijken we rustig naar de finale via de webcam en blijkt dat er niet veel meer te beleven valt. Al de actie was tijdens de heats en die hebben we van dichtbij meegemaakt.
's Avonds kijken we uitgebreid naar de helikopterbeelden van de verschillende zenders die heel de dag boven ons hoofd rond cirkelden en blijkt dat deze editie de meest memorabele was. De hoogste golven ooit tijdens de wedstrijd en de wipe-out van de spectators op het strand is hetgene dat nog het meest wordt besproken.
We beklagen het ons niet dat we zo vroeg uit de veren moesten vandaag...

Dan rijst plots de vraag: Komt het omdat wij aanwezig waren dat er weer zoiets gebeurd??

Geen dolfijnen of walvissen te zien als wij op de boot zitten of het nu in Australie, Hawaii,Maui,Tenerife of Rangiroa is, Tsunami op huwelijksreis, wipe-out door onze aanwezigheid op de Mavericks, zijn er hier vreemde krachten aan het werk? Are we haunted, trekken wij deze malchance aan?

  

Voor de ramptoeristen of de geinteresseerden:

meer foto's van onze ervaring van de surf contest:  "Californian adventure"

officiële website: http://www.maverickssurf.com/
videofragment: Surfers rush monster waves at Mavericks (abc-news)
videofragment: Spectators keep distance at Mavericks (abc-news)
videofragment: Mavericks wipe out (cbs-news)

verhuisweek

Maandag 8 februari

Na een luie zondag die we enkel gevuld hebben met naar de superbowl te kijken, trekken we 's morgensvroeg met onze ingepakte valiezen naar ons eigen appartement. Vandaag komen ze TV en internet installeren van comcast, en dat is de definitieve incentive om te verhuizen...

De foto's van ons nieuw apparmentje komen later nog wel.

Dinsdag 9 februari

We zitten al de hele tijd te zeggen dat we Avatar moeten gezien hebben voor de oscars en vanavond voegen we de daad bij het woord en springen we dus in de auto om in Santa Clara naar Avatar te gaan kijken in 3D op Imax scherm.

Jawadde, een geweldige film en zeker de nominaties waardig want het is één van de beste sinds de trilogie van Lord of the Rings. Bovendien ben ik tot de constatatie gekomen dat ik niet meer zonder 3D zou willen kijken in de cinema, kwestie dat het zijn geld waard is, want de prijzen zijn hier ook gestegen sinds alles tegenwoordig zo snel op internet te verkrijgen is en 3D is zo leuk dat naar een gewone film kijken saai wordt.
Nu staat er nog enkel de film: couples retreat op ons lijstje van films die we nog moeten meepikken want die heeft een speciale band met ons. Nl. onze huwelijksreis.

Woensdag 10 februari

Komend weekend is er een receptie in SF moma vanwege de Vlaamse minister-President alias George Clooney ter ere van Luc Tuymans, de bekendste Vlaming en blijkbaar wereldbefaamd voor zijn schilderijen (heb er eigenlijk nog nooit van gehoord, maar ik ben dan ook geen referentie), alle belgen in USA zijn uitgenodigd en vermits het in San Francisco is gaan we er zeker naar toe, alleen is de grote vraag: what should I wear?? want we hebben niet echt formele kledij meegenomen in onze valies. De opdracht voor de komende dagen zal dus het zoeken naar een geschikte outfit zijn voor Olivier en mij.

Ik bedenk ook dat ik best nog eens naar de kapper ga, maar het vinden van een kapper is blijkbaar ook niet evident, iedereen heeft hier zijn/haar persoonlijke kapper en sommige mensen zijn zelfs bereid om zelfs 100 miles hiervoor om te rijden. Wat ik na wat googlen heb ondervonden is dat de meeste hier in Palo Alto echte beauty salons zijn, waar ge gemakkelijk tussen $70 en $200 uitgeeft en weken op voorhand een afspraak moet vastleggen.
Na deze specifieke vraag te hebben gesteld bij het Resource center en het international center ben ik niet veel wijzer geworden... Ze waren wel enthousiast om eens iets anders op te zoeken ipv de gebruikelijke formaliteiten omtrent visa en verzekering etc. Sommigen gingen zo in deze opdracht op dat ze heel het international center bijeen trommelden om informatie te zoeken :). Na navraag bij een 10-tal mensen blijven we met 2 verschillende mogelijkheden over: Supercuts of Hair international...en de constatatie dat het Resource center een nieuw topic heeft gevonden waar ze nog geen informatie over hadden !!
Iedereen vond het wel een originele en speciale vraag en ze willen allemaal weten hoe mijn receptie is geweest en ik moet zelfs bij de secretaresse van het international center langsgaan nadat ik bij de kapper ben geweest, zodat ze kan zien of mijn experiment geslaagd is.
Ik ga dus ofwel proberen bij Supercuts, een zaak waar ge zoals in Leuven zonder afspraak kunt binnenstappen en de prijs is ook vergelijkbaar,  hier zijn het vooral stagiaires aan het werk dus het risico is  wel dat ge met een mislukte coupe buiten komt , maar I take the odds...
ofwel bij Hair international, waar ze blijkbaar iets beter zijn , maar wel drop-in aannemen.

Ondertussen is het middag en heb een lunchafspraak met Marie, ze aanhoort met een fameuze glimlach mijn queeste naar een goede kapper want ze was hier ook naar op zoek en ze verwacht ook om een heel verslag te krijgen na de receptie. Zelf is ze dit weekend gaan skiën , de gelukzak, even het vliegtuig op en in de buurt van Mammoth Lakes 3 daagjes sneeuwverse pistes naar beneden sjeezen... Wij zijn nog in de blijde verwachting van onze skispullen die per express worden meegebracht door Steven :) maar het kriebelt toch al een tijdje.

Voor de namiddag staat er nog heel wat op het programma en ik start met naar het gebouw van Transportation op Stanford te gaan. Ik moet daar namelijk onze fietsen gaan registreren, jaja: het is bij wet verplicht om een  bike license te hebben, een fietshelm op te hebben en lichtjes als ge op campus rondrijdt en ge kunt zware boetes krijgen , deze license kost gelukkig maar $3 en er hoeft geen fietstest afgenomen te worden (stel u voor :) ). Ik moet alle gegevens opgeven om zo nauwkeurig mogelijk mijn fiets te beschrijven ze vragen zelfs framesize, wheel size en serienr van fiets ! Gelukkig krijg ik een meetlat want het moet dan nog eens in inches opgegeven worden. Stel u voor dat ze dit systeem in Leuven zouden invoegen, er zal nogal gevloekt worden en ik heb geen flauw idee of dit nu beter is tegen diefstal, maar ja. Het resultaat na 15min zoeken naar alle gegevens: 2 stickers om op mijn fiets te plakken en daarmee is de kous af.
Nu ik weet hoe het allemaal in zijn werk gaat, spring ik snel even binnen bij Olivier om een paar gegevens te weten te komen en spurt ik snel nog eens terug om voor een 2e keer een license te halen , de mevrouw kijkt nogal raar op, maar geeft mij uiteindelijk nog 2 fluobandjes en 2 flikkerlichtjes mee.


Maar blijkt dat we in de community waar we wonen ook nog eens onze bike moeten registreren dus het eindtotaal komt op 3 stickers/fiets. Onze fietsen beginnen er al een beetje als een plakboek uit te zien. Het doet mij een beetje nostalgisch terug denken aan mijn kindertijd alwaar we in de vakantie in Oostenrijk schildjes verzamelden voor op onze wandelstok...(Ok de gelijkenis is ver te zoeken, maar gedachten kunnen soms rare kronkels hebben)

.

Donderdag 11 februari

Vandaag op goed geluk Hair international binnengestapt en na 10 minuten wachten was het al mijn beurt. De kapster begon als een bezetene te knippen en is zeker een half uur alleen maar daarmee bezig geweest. Ik had dus ook mijn twijfels of ze mij wel volledig had begrepen en hoopte vurig dat ze op een gegeven moment toch zou stoppen met knippen en ik nog wat haar over zou hebben. Al bij al viel het nog allemaal goed mee toen ik het eindresultaat in de spiegel bekeek, en Olivier trok toch geen rare ogen toen hij mij 's avonds zag.
Bovendien hebben we onze outfit voor de receptie in een record tijd en voor een schappelijke prijs gevonden. Leve de solden , gelukkig had ik op voorhand al een beetje rondgekeken en wist ik ongeveer wat ik wou. Na 3 winkels had ik nieuwe schoenen en een soort overgooier/kleed en Olivier een nieuwe trui en nieuwe vest. Gelukkig was deze week de rugzak met al zijn hemden en mijn deftige zwarte broek toegekomen, zodat we vroegtijdig onze zoektocht naar formele kledij kunnen beeindigen.

Wine tasting tour

Het is weekend maar toch staan we vroeg op want we hebben om 9u afgesproken in de lobby van Peter's hotel. Het plan voor vandaag: wijn gaan proeven in Sonoma en Napa valley aan de overkant van de bay meer naar het noorden toe. Het weer is erbarmelijk , grijs en regen... maar toch zetten we koers naar het Noorden.

Onze eerste stop houden we vlak over de Golden Gate bridge aan de lookout om te genieten van het zicht op de skyline van San Francisco ookal is het weer niet zo schitterend. We springen dan maar snel de auto in en vervolgens onze weg naar Sonoma en Napa Valley

Na 2u rijden komen we aan, aan de eerste wijngaard in Sonoma valley, Gloria Ferrer Vineyard die bekend staan voor hun top sparkling wines.
Op aanraden van het hotel stappen we binnen om een aantal lokale producten te proeven. Op het parkeerterrein komen we al de eerste limo's tegen die hier in de valley vaak te zien zijn vermits dit de populairste manier is om een wijntour te doen zonder een "bob" te moeten aanduiden, Hmm dat interesseert mij ook wel.
We proeven een 3tal wijnen en bekomen even van de lange autorit. Tijdens onze degustatie zien we dan in een boekje een ad staat voor een ander wijnhuis dat in een kasteel gelegen is ergens helemaal bovenaan de Napa valley. Aangezien het oog ook wat wil besluiten we om daar onze tweede stop te houden.

Op naar "Castello di Amorosa" te Calistoga in Napa Valley.

Onderweg rijden we zowat heel de vallei door en ondanks dat het weer maar regenachtig is en het winter is, zien we toch een aantal prachtige landschappen (die ons een vermoeden geven dat het in de lente of de zomer hier nog veel mooier is om rond te touren)
Na even te zoeken, we zaten gezellig te keuvelen in de auto waardoor we een aantal bordjes missen die de weg aanduiden, vinden we uiteindelijk de oprit naar het kasteel.

 

Prachtige scenery, we wanen ons even in het middeleeuwse Frankrijk ipv het moderne USA. Het kasteel is nagebouwd volgens Toscaanse stijl en heeft zelfs een kerkje en folterkamer. De eigenaar is een italiaan die geboren is te California en via de winery van zijn grootvader (de V. Sattui Winery te St. Helena, Napa ) genoeg fortuin heeft gemaakt om dit bouwsel hier neer te planten.
Maar belangrijker is dat ze op wijngebied ook niet slecht zijn, ze hebben de prijs van Beste Merlot van 2009 gekregen en de dessertwijn is zo lekker dat ik beslis van een aantal flessen mee te nemen.

Rond 4u beginnen we te voelen dat we eigenlijk op de middag niet hebben gegeten en met de wijn komt dat ook niet zo goed uit. Vermits we zomaar on the fly vertrokken zijn , hebben we niet echt informatie over waar we hier goed kunnen eten. (Volgende keer toch maar eerst wat research doen). Het is nog maar een paar uur licht dus besluiten we al een stukje terug te keren richting San Francisco en Peter weet nog wat leuke plekjes rondom San Francisco, Off we go.

We rijden naar Sausalito om daar te eten in een restaurant dat letterlijk op het water staat met een prachtige panorama zicht op de stad bij valavond.

Wanneer de zon onder is , rijden we nog even over de bay bridge naar Treasure Island waar we nog een mooier zicht hebben op de stad, maar de wind is zo koud dat het een korte pitstop wordt.

Het was een uitermate gezellige dag die heel inspirerend was om nog eens terug te keren in de zomer om dezelfde vallei te zien in de zon en wanneer de druiven in trossen aan de takken hangen.

Voor nog wat meer info over wijn en Napa valley hier een paar links:
Napa Valley info
Wente vineyards hier al hele goede rode wijn van gedronken
Robert Mondavi hier al hele goede witte wijn van gedronken

Sterling vineyards waar je met een heuse kabellift eerst naar boven gaat.

nieuwe maand, nieuwe week en een jaartje ouder

Maandag 1 februari: DMV part 1

Vandaag ga ik naar de DMV (department of motor vehicles) om onze auto te laten registreren. Het dichtsbijzijnde kantoor is in Redwood City, niet zover dus. Maar als ik tegen 9u30 op de parking rijdt, staat het er al redelijk vol. Als ik binnenkom is het nog erger. Ze hadden mij hiervoor gewaarschuwd, maar het is echt niet te geloven hoe druk het is, eerst aanschuiven in een rij om een nummertje te krijgen , al bij al schuift het nog redelijk op dus heb snel een nummertje, maar dan begint het wachten. Ik heb E92 en ze zitten nog maar aan E50 en er bestaan ook nog andere codes...
Gelukkig ligt er hier het handboek voor het behalen van Californisch rijbewijs dat ik eerst eens goed doorblader en dan beslis om eens te kijken wat voor gekke verkeersregels ze hier in USA hebben. Na 2u wachten is het eindelijk mijn beurt,heb al de helft van het boekje kunnen studeren dus het is toch nog nuttig bestede tijd geweest. Eenmaal aangekomen bij het loket moet ik gewoon mijn naam en adres opschrijven op een papier en ondertekenen waarna de administratieve inefficiëntie weer wordt ten toon gespreid. Het wicht aan het loket begint dus alles over te typen op computer en slaagt erin om zo maar even 2 fouten in mijn naam en 3 fouten in ons adres te typen, wat ze dan uitprint en vraagt om na te kijken. Ik meld haar vriendelijk dat er een paar kleine foutjes instaan en ze bekijk mij met rollende ogen aan (ze dacht waarschijnlijk "kon die dat niet eerder zeggen") en begint dan toch alles te vernietigen en opnieuw in te typen. Na 2 pogingen staat alles zoals het hoort te staan...
Een suggestie: online registratie zou toch een handige zaak zijn, want de meeste mensen typen sneller dan de ambtenaren en weten tenminste hun eigen naam en adres correct in te geven in minder dan 3 pogingen.
De betaling daarintegen verloopt vlot (want dat hebben ze graag, kassa kassa) en uiteindelijk krijg ik de juiste uitprint mee en ook de sticker die ik op onze nummerplaat moet plakken als bewijs, de rest zal ik later via de post ontvangen.
Veel moeite en tijd voor iets dat maar 2 minuten in beslag neemt, en we moeten hier nog een paar keer zijn voor een schriftelijk examen en dan nog een drive test voor een Californisch rijbewijs... Dat belooft !!


Dinsdag 2 februari: Bezoek !

Peter is in het weekend toegekomen en vandaag heeft hij met ons afgesproken, smorgensvroeg om 9u staan we hem in de lobby van zijn hotel op te wachten om dan naar de Stanford bookstore te gaan en bij te babbelen bij een warme koffie. Hij heeft zelfs voor mij een kadootje mee want morgen is het mijn verjaardag. Blijkt dat er lekkere chocolade truffels met echte belgische chocolade in zitten mmmmmm!!
Wanneer we in de buurt van de Main Quad een parkeerplaats zoeken valt het ons op dat er blijkbaar een hoge piet Stanford aan het bezoeken is want overal staat er extra beveiliging, politie en zelfs secret agents zoals in de films met oortjes, zwarte pakken en de typische suburban jeeps. Niemand die er precies van opkijkt, dat gebeurt hier wel vaker aangezien onlangs de dahla Lama op bezoek was en dat Condoleezza Rice en andere bekenden oud-studenten van Stanford zijn.

Tegen 11u vertrekken Olivier en Peter voor een paar vergaderingen en zet ik mijn queeste verder om de administratie tot een goed eind te brengen. Ik moet namelijk voor mijn werkvergunning weer een aantal pasfoto's laten maken volgens de voorschriften en blijkt dat ze dit in het post-office naast de bookstore voor mij kunnen doen. Echter de informatie is weer eens fout, want ondanks dat er overal hangt dat ze hier pasfoto's maken blijkt dat ze dit al een jaar niet meer doen en ze sturen mij door naar het International Bechtel center, eenmaal daar aangekomen blijkt dat het center gesloten is voor deze zaken , maar ik houd het been stijf en wandel gewoon naar binnen en zeg dat ik dit dringend nodig heb. De aanhouder wint altijd, zeggen ze
en dus 5min later sta ik buiten met mijn foto's :-)
Wat een gedoe voor werkvergunning aan te vragen. Het belangrijkste formulier (I-765) had ik al via e-services online ingevuld en de betaling van $340 ging ook via internet maar moet als bewijs nog een kopie van paspoort, kopie van visa, kopie van form I 94, alien nr., kopie form DS 2019, verklaring op erewoord en pasfoto's via de post opsturen. Nen hele boterham... EN dan is het nog niet zomaar in een envelop steken en op de bus doen, Neen, het moet via een gecertifieerde zending gebeuren zodat ik confirmatie krijg dat het is afgeleverd en bovendien staan er 3 verschillende adressen vermeld naarwaar ik alles moet sturen. Na een beetje puzzelen kan ik eindelijk alles afgeven in het post-office en het enige dat ik nu nog moet doen voor mijn work authorization is wachten op een afspraak om langs te gaan voor biometrische gegevens. Jeuj we zijn er bijna !!

Om even af te kicken is het shoppingtijd wanneer Olivier terugkomt van zijn werk. een stop bij Ikea om bed en tafeltjes die we vorige keer niet in de koffer kregen , krijgen we nu vakkundig gestapeld in de auto met wat logisch denkwerk en bovendien hebben we zelfs een gratis stuk meegekregen door de onoplettendheid van de kassier(ster)?,Ja inderdaad we konden niet uitmaken of er een vrouw of man aan de kassa zat, oorspronkelijk gedacht was een vrouw maar wanneer we zijn stem hoorden...Travestiet?? man met pruik?? Anyway, man of vrouw, trager scannen dan dit kan gewoon niet we staan 20 minuten aan de kassa eer dat hij/zij alles heef ingescand. Volgende keer toch maar opteren voor de self-scan,dat gaat veel sneller!

Eenmaal thuis amuseren we ons met meubels ineen te draaien. Het voelt aan als een deja vu, is al ons 3e bed dat we bij ikea zijn gaan halen, zouden we geen getrouwheidsbonus kunnen krijgen?


Woendag 3 februari: Happy Birthday

Vandaag ben ik jarig !! en ik heb het geweten , al heel de tijd berichtjes op facebook en email, skype al om 8 am hangt de eerste aan telefoon om via webcam gelukkige verjaardag te zingen (Dank u Hanne en Jutta voor het heel arsenaal liedjes :-)). uitslapen zit er dus niet in. Mijn ultiem plan voor een leuke verjaardag was van luilekker niks te doen , maar al heel de voormiddag ben ik bezig met iedereen te bedanken voor hun verjaardagswensen en het beantwoorden van mails van de familie. De rest van mijn plan loopt wel zoals gepland: 's avonds gaan we eens goed eten en passeren we zeker in de cheesecake factory voor een stuk Godiva 3 chocolates cheesecake (Zalig lekker en zo zwaar dat ik het maar voor de helft opkrijg en de rest voor morgen laat, handig dat ge er 2 dagen van kunt eten)
Bovendien vinden we in de ikea een koopje in de koopjeshoek. Een sofabed voor de helft van de prijs en er is eigenlijk niks opmerkelijks verkeerd mee, beetje vuil van daar te staan , maar met nieuwe covers merkt ge daar niks meer van. Een leuke verjaardagskorting noem ik dat :)


Vrijdag 5 februari: PANIEK

Jawel, Paniek...toch voor even.
Olivier is erin geslaagd om zowat het belangrijkste document namelijk zijn officiëel social security nummer al na een dag bijna kwijt te zijn...
Na het ineendraaien van de meubels hadden we zoveel afval qua papier en karton en plastic dat we toch maar even voor we zijn documenten gingen inscannen en kopieren (zodat we het niet zouden verliezen ,jaja) alles in de  garbage room wilden dumpen. Nadat we alles in de afvalkoker hebben gesmeten en willen vertrekken komt Olivier plots tot de conclusie dat hij het document niet meer heeft!
We zoeken de gang af, wie weet is het onderweg gevallen?
Maar dan valt onze euro/dollar/frank, er is maar één mogelijkheid over en dat is: "SSN down the vent !!" OOOH no en effectief, even later komt Olivier triomfantelijk naar boven met zijn SSN in de hand.
Hij had er wel bijna een duik in de afvalcontainer voor moeten doen , gelukkig dat we het zo snel doorhadden en dat a.de locatie van de container snel gevonden was, b. de deur niet op slot was c.de container niet weg was en d. er nog niemand anders vuil had ingesmeten zodat het gewoon bovenop lag...nog een geluk bij een ongeluk en uiteindelijk kunnen we er wel eens goed mee lachen !!

Palo Alto Baylands Reserve

Vandaag mogen we de sleutels van ons appartement ophalen, het is stralend weer en nadat we met de fiets tot Oak Creek gereden zijn, beslissen we om nog wat van het weer te genieten, het is ideaal voor een fietstocht naar Baylands reserve, niet te warm en niet teveel wind.

Met de bikemap van Palo Alto op zak doen we uiteindelijk een tour van 20 miles in totaal. Via de iets veiliger wegen waar er een fietspad is en de fietsbrug over de highway 101 rijden we tot aan de bay waar we direct in het Palo Alto Baylands Reserve komen, een prachtig stukje natuur dat gelukkig nog bewaard gebleven is. We volgen het adobe loop trail en komen tot de ondervinding dat er een verbinding is naar het shoreline lake waar we gisteren nog gestopt zijn.

Op nog geen kwartiertje fietsen zitten we dus volledig in ongerepte natuur, maar het is zondag dus er is veel volk op wandel die net als ons besloten heeft na de slechte regendagen te profiteren van het weer. Ik vermoed dat in de week je hier heel rustig kunt genieten en uren kunt doorbrengen met wandelen of fietsen. Als ge wilt kunt ge dus van Palo Alto tot helemaal in Mountain View wandelen langs de bay. een echte aanrader !

We keren huiswaarts voor het donker wordt, want we hebben onze fietslichtjes vergeten en hadden nog andere dingen op het programma staan. We willen nog snel even langs Ikea om meubeltjes te kijken in de showroom en eventueel al iets mee te nemen. We halen er de meetlat bij want als we in de markthal kijken naar de dozen zullen we moeten puzzelen wat we in de auto krijgen en wat niet, want hier verhuren ze geen camionetjes die ge in allerijl kunt huren als ge tot het besef komt dat niet alles op de kar in de koffer past. (Wat ik dus ook al een keertje heb meegemaakt aan de Ikea in Zaventem.) Uiteindelijk nemen we enkel een matras mee. En laten we de rest voor wat het is, dat komen we wel een andere keer halen.

De tijd vliegt, de maand is alweer gedaan en dinsdag komt onze eerste bezoeker al ! Peter komt voor een week naar Silicon Valley voor business en passeert natuurlijk ook langs zijn nichtje en collega bio-informaticus...

Auto gekocht!

De volgende stap naar onze aanpassing aan de 'American way of life': een auto. De eerste week hadden we een huurauto genomen, kwestie van in het begin wat vrijheid te hebben om appartementen te bekijken en het was zeker geen overbodige luxe.... Alles gaat zoveel sneller en eenvoudiger, overal grote parkeerterreinen en grote afstanden tussen points of interest. De Amerikaan en zijn auto ...

Vorige week zagen we dus een degelijke wagen, niet te oud (2001) op de stanford postdoc mailing list, dus onmiddellijk gebeld en na een korte inspectie en checklist bleek dit een goede keuze zeker qua prijs/kwaliteit. We waren beide heel opgetogen over onze vondst maar voor we tot aankoop konden overgaan moesten we ons wel eerst informeren over verzekeringen natuurlijk. Zonder verzekering rondrijden is geen goed idee. ...
Dus snel even internetten op de Stanford campus in een warm lente-zonnetje (ook al is het nog januari). Maar blijkbaar is een goed verzekering niet gemakkelijk te vinden op basis van ons Belgisch rijbewijs. Gelukkig zijn we volhardend en na 4-tal telefoontjes vinden we een verzekeringsagent die ons een verzekering kan aanbieden zonder dat we binnen de 30 dagen een Amerikaans rijbewijs moeten halen.

Ook was het nog even puzzelen hoe we dan wel die auto zouden betalen , want het banksysteem is nogal raar en internationale overschrijvingen zijn redelijk duur. Na opzoekwerk naar de verschillende tariefen, totdat het onze oren uitkwam, hebben we de proef op de som genomen en gewoon het bedrag uit de muur gehaald...
We hebben even kunnen genieten van het gevoel van rijk te zijn , met zoveel bankbiljetten op zak :)

We hebben een dag later dan de knoop doorgehakt en een blauwe VW Passat sedan gekocht van een Amerikaanse post-doc die binnenkort verhuist. Een redelijke man, die ons nog heel wat tips gaf over de auto, onderhoud en DMV registratie.
Een Amerikaanse nummerplaat is immers verbonden met de auto en niet met de persoon, dus moeten we de auto bij de DMV (department of motor vehicles) gaan registreren.
Een niet echt plezante vooruitzicht want de verhalen zijn zoals voor de meeste overheidsdiensten hier niet echt opbeurend. Lange wachtrijen, chaos en een verloren dag, maar ja het kan niet anders. Binnenkort zal je hier alles over kunnen lezen :-s
Leen gaat immers komende maandag een eerste poging wagen om deze administratieve rompslomp achter de rug te krijgen... Dat wil natuurlijk niet zeggen dat we al een paar testritjes en verkenningstochten achter de rug hebben met de auto, want een auto opent een zee van mogelijkheden die we plots wel kunnen doen.

Social security

Eergisteren heb ik mijn aanvraag ingediend voor social security nummer (SSN). Dit is een belangrijk nummer hier in de VS want alles hangt hier aan vast: bankrekening, huurcontract, internet abonnement, ... als je geen social security nummer hebt, dan lukt het niet of bekijken ze je alvast als een alien. Dus een belangrijke stap in het administratieve proces die al deze bovenstaande zaken mogelijk maakt. Wel opletten als je een J1 visum hebt want je mag pas 10 dagen na bevestiging van je visum in de SEVIS database je SSN aanvragen want anders zit je nog niet in de database. Er is wel geen mogelijkheid om dit op voorhand te controleren, een afspraak maken is niet mogelijk dus gewoon op goed geluk er naartoe gaan en hopen dat ze in Washington jouw informatie hebben ge-update.
Ik had al enkele verhalen gehoord en gelezen dat een SSN aanvragen een chaos van jewelste is dus ik had mij op het ergste voorbereid en mij erbij neergelegd dat ik hier toch zeker enkele uren zou overdoen. Dus 's morgens vroeg vertrokken met mijn fiets naar Redwood City. Ongeveer 6 mijl van onze tijdelijke verblijfplaats hier in Palo Alto dus goed te doen. Tot mijn verrassing kwam ik al na een half uurtje aan bij een degelijk office block waar niet echt veel volk te bespeuren viel. Ik parkeerde mijn fiets en nam mijn papieren mee, op naar de 2nd floor. Ik werd vriendelijk begroet door een politie-agent en na een korte controle kreeg ik een nummertje, echter er bleek eigenlijk niet echt veel volk te zitten. En ik kreeg nauwelijks te tijd om mij neer te zetten toen mijn nummer werd afgeroepen. Geen 5 minuten later was mijn aanvraag ingediend, nu maximum 2 weken wachten en ik heb mijn Amerikaanse identiteit. Na een uurtje in totaal was ik al terug in ons appartement, opdracht volbracht. Dus 's morgens vroeg gaan loont misschien wel om niet te veel tijd te verliezen, nu hopelijk binnen enkele dagen/weken mijn SSN nummer in de bus!

Tech tour

Het is weer weekend en tijd om iets non-adminstratief te doen...
We hebben nu een auto en beslissen om op aanraden van het lokale visitorcenter de 'Tech tour' te volgen
Deze tour brengt ons langs de bekendste hightechbedrijven in Silicon valley zoals daar zijn:
HP, Apple, Google, Intel, Sun, Yahoo alsook langs 2 huizen waar er geschiedenis geschreven is:
De garage van HP in Palo Alto en de garage van Steve Jobs in Los Altos waar beide gelijknamige computers zijn ontworpen. Het is maar een gewoon huis, maar de brievenbus vond ik zeer geslaagd :)
Ook passeren we via een aantal recentere bekenden zoals facebook en linked in.

Google heeft een geweldige campus waar alles aanwezig is: wasserette, restaurant en zelfs een beachvolleyveld om een beetje af te reageren...
Er staat zelfs een skelet van een dino op de binnenplaats.

Als we verder doorrijden richting de bay, komen we uit op Shoreline lake, een mooi meer waar de meeste watersporten kunnen beoefend worden. Ook lopen er een aantal trails rondom waar men uitzicht heeft op de achterliggende bay. Een leuke plaats om te ontspannen en het ligt niet eens zover van Palo Alto vandaan. Er is ook een gezellig clubhouse waar men een kleine snack kan eten op het afgeschermde terras dus ik kan mij inbeelden dat veel mensen in de zomer hier de koelte en verfrisssing komen opzoeken.

's Avonds hebben we afgesproken met Catherine en Piet, twee Belgen uit het Leuvense die hetzelfde avontuur als ons zijn begonnen , maar dan al in april vorig jaar. Heb ze leren kennen via haar blog (met dank aan Karla voor de referentie) waar ik ongelofelijk veel gelijkenissen kon lezen en zelfde ervaringen en problemen. Ge moogt drie keer raden waar we het die avond allemaal over hebben gehad...
Zowat alle administratieve rompslomp is bediscussieerd en de vergelijkingen met Europa en België werden vaak bovengehaald, maar het was heel gezellig en opluchtend om eens over dit alles te kunnen spreken en te zien dat we blijkbaar niet de enigen zijn die soms rare situaties tegenkomen en die ook moeite hebben met een aantal aanpassingen aan het dagelijkse Amerikaanse leven.

Avondje uit

Vandaag dus de auto gekocht en we hebben direct als proefrit een poging ondernomen om naar Half Moon Bay te rijden, maar dan los door de bergen gewoon Sand Hill road rechtstreeks naar zee dus de 84 volgen, halverwege zijn we al zeeziek ookal hebben we nog geen streepje zee gezien en bovendien begint het te stortregenen zodat de plezant slingerende bergwegen veranderen in verradelijke moeilijk te berijden wegen met een groot gehalte van aquaplanning opportuniteiten.
Als we boven komen aan Skywood, beslissen we toch maar terug te keren want de auto is eigenlijk nog niet geregistreerd en het zou ons maar overkomen dat we al iets tegenkomen nog voor we goed en wel echt eigenaar zijn van de auto...
Bovendien hebben we vanavond afgesproken om te gaan eten met Marie en haar verloofde Jason.

We spreken af aan de fontein aan "Pizza my heart" proudly named "Eat my Pizza" by Oli G :) en gaan dan op Ramona street een gezellige Creperie binnen , het is precies alsof we in een stukje Frankrijk binnen stappen, we worden zelfs in het Frans aangesproken. Het eten is dan ook boven de normale standaard en zelfs de prijs valt goed mee.

We zetten onze avond verder in "The Rose & Crown", een pub die een beetje verdoken ligt aan een parkeerterrein tussen 2 blokken. Ze afficheren trots op hun uithangbord dat ze een grote selectie Belgische bieren schenken , dus dat belooft...
Echter ons enthousiasme daalt al als we zien dat ze ipv hoegaarden, Wittekerke bier op de kaart hebben staan. Niet getreurd, zal waarschijnlijk goedkoper zijn om dit bier in te voeren... De prijzen zijn schandalig duur voor een flesje bier, Olivier en Jason gaan voor de Delirium Tremens en ik zie dat ze Lindemans framboise op de kaart hebben staan , dus dat is snel gekozen. Marie neemt het zekere voor het onzekere en houdt het op een wit wijntje. Mijn framboise blijkt in een grote fles te zitten (weet zelfs de prijs er niet van) maar dat blijkt heel interessant te zijn als Marie en Jason ook wel eens willen proeven van dit bier...
We babbelen over zowat alles wat al is foutgelopen in de voorbije weken en Marie en Jason zijn momenteel hun trouw aan het plannen dus hier kan ik als kersverse bruid nog heel veel nuttige tips en must-do's aanraden.

fieldhockey in Palo Alto , CA, USA

Vandaag is het de eerste mooie dag van deze week... wel nog wat bewolkt maar het is droog!
Rond de middag passeer ik bij Olivier zijn werk en rijden we samen met de fiets door naar Oak Creek want we kunnen ons huurcontract tekenen.
We hebben nu officieel een woonst gevonden en het strafste is dat we maar 0.4 miles van Olivier zijn gebouw zitten en dat hij dus maar 5 à 8 minuutjes moet wandelen. Zal later nog wel eens ons appartment beschrijven...

Om 6 pm maak ik mij klaar om te gaan hockeyen !! jawel vanavond de 1e training van 2,5u, geen regen dus nu dagen er een 10tal dames op , jong en oud en ik wordt hartelijk verwelkomd, ben ondertussen al bekend als de Belgische die al een paar keer aan het veld heeft gestaan in de regen en van mijn membership info hebben ze ook gezien dat ik op hoog niveau heb gespeeld in België dus de verwachtingen zijn hoog. Had beter moeten vermelden dat ik eigenlijk nog steeds aan het recuperen ben van een voorste kruisband operatie :)

We beslissen om een wedstrijdje te spelen op een kwart veld en ik word al meteen tot "secret weapon" van ons team gebombardeerd. Nergens voor nodig, want deze dames kunnen ook aardig hockeyen, er zijn verschillende niveau's van beginners tot ex-internationals aanwezig en de teams zijn goed ingedeeld. sommigen zijn redelijk technisch en hebben een groot loopvermogen , maar qua tactiek kunnen ze toch nog wel wat verbeteren. Ze hebben hier dezelfde "defauts" als in België...bv. aanvallers met oogkleppen op en dus enkel naar voor stormen en vastlopen ipv eens achterom te kijken en het spel te verleggen... Ach ja, het doet me even mijmeren naar mijn teamgenootjes in Leuven :) Overall heb ik toch de indruk dat het niveau hier gelijkwaardig is en zelfs wat hoger dan in Leuven.
We blijven stevig doorspelen tot 20u en wanneer ik thuiskom heb ik een gevoel van zalig moe zijn...

Ik neem een verkwikkende douche en merk dan dat ik een berichtje op mijn gsm heb staan dat Olivier met Chris en zijn collega ene gaan drinken zijn in the Old Pro...(die bar met de mechanic bull)
Dus ik trek mijn jas aan en ga de mannen vergezellen in de pub en een beetje bijtanken :)