Na graduation week, vertrekken er ook een aantal personen terug naar huis (lees ons belgenlandje).
Op donderdagavond nemen we afscheid van ons geadopteerde Nederlandse, Nicole, die hier 3 maand onderzoek heeft gedaan aan Stanford. Aangezien ze in hetzelfde departement werkte als Olivier, gaan we met een aantal collega's nog een laatste keer eten en drinken in de Gordon Biersch als afscheid. Haar collega's zijn zelfs speciaal een taart gaan halen met daarop in het nederlands een bedanking voor de voorbije maanden :)
De volgende avond (vrijdag) houdt Pierre, die na 2 jaar werken aan zijn doctoraat hier aan Stanford terugkeert naar Brussel, een BBQ voor nog een laatste keer allemaal samen gezellig samen te zijn. Een groot deel van de nieuwe leden van Belgica zijn aanwezig en tot diep in de nacht zitten we te roddelen en te discussiëren aan het vuur. We hebben samen een leuke tijd beleefd...
In de zomer zal het dus heel wat kalmer zijn op sociaal vlak aangezien er een groot deel van onze vrienden terug naar België gaan (tijdelijk of permanent). We zullen moeten afwachten hoeveel nieuwe landgenoten er in september in Stanford landen.
donderdag 23 juni 2011
woensdag 22 juni 2011
Half jaar wachten
Eindelijk zat vandaag mijn nieuw Californisch rijbewijs in de bus...!! Heb er dus welgeteld een dik half jaar op mogen wachten. En het heeft nog 3 weken geduurd achter dat dat van Olivier toekwam, terwijl de papieren gelijktijdig waren ingediend.
Dat was niet het enige waarop we zolang hebben moeten wachten, maar uiteindelijk is het deze week toch begonnen: de ZOMER.
Sinds het begin van de week gaan de temperaturen vlotjes over de 30 graden en is het bakken geblazen. Het is zelfs zo warm in de zon dat de meeste mensen zich binnen opsluiten in de koelte van de airconditioning of heel de dag ploeteren in het zwembad.
Dit jaar heeft het mooie weer lang op zich laten wachten en ze begonnen in Belgie al met ons de draak te steken in april toen ze daar een ware droogte hadden (zie blogpost april).
Welnu het weer was nog niet zo slecht in april, maar in mei kregen we nog een aantal 'winterstormen' te verwerken en sneeuwde het nog bij in de bergen!
Sinds half juni ging het dan toch eindelijk de juiste kant op... Hier schijnt het zonnetje en hebben we aangename temperaturen met een koele zeebries, in Belgie is het terug grijs en bewolkt met een aantal regenbuien.
Op maandag zette moeder natuur nog een tandje bij, waardoor er in de bay-area en ook zowaar in San Francisco de warmste temperaturen van heel de Californische kust opgemeten werden.
Dinsdag piekt de temperatuur tot 38 graden en vandaag staat er gelukkig een fris windje waardoor de warmte terug wat dragelijker wordt. In LA en San Diego begint het kwik eindelijk ook zijn opmars te maken en naar cijfers midden in de twintig te kruipen.
Kortom alles is back to normal!
Dat was niet het enige waarop we zolang hebben moeten wachten, maar uiteindelijk is het deze week toch begonnen: de ZOMER.
Sinds het begin van de week gaan de temperaturen vlotjes over de 30 graden en is het bakken geblazen. Het is zelfs zo warm in de zon dat de meeste mensen zich binnen opsluiten in de koelte van de airconditioning of heel de dag ploeteren in het zwembad.
Dit jaar heeft het mooie weer lang op zich laten wachten en ze begonnen in Belgie al met ons de draak te steken in april toen ze daar een ware droogte hadden (zie blogpost april).
Welnu het weer was nog niet zo slecht in april, maar in mei kregen we nog een aantal 'winterstormen' te verwerken en sneeuwde het nog bij in de bergen!
Sinds half juni ging het dan toch eindelijk de juiste kant op... Hier schijnt het zonnetje en hebben we aangename temperaturen met een koele zeebries, in Belgie is het terug grijs en bewolkt met een aantal regenbuien.
Op maandag zette moeder natuur nog een tandje bij, waardoor er in de bay-area en ook zowaar in San Francisco de warmste temperaturen van heel de Californische kust opgemeten werden.
Dinsdag piekt de temperatuur tot 38 graden en vandaag staat er gelukkig een fris windje waardoor de warmte terug wat dragelijker wordt. In LA en San Diego begint het kwik eindelijk ook zijn opmars te maken en naar cijfers midden in de twintig te kruipen.
Kortom alles is back to normal!
zondag 19 juni 2011
bay area tour en BBQ op vaderdag
We hebben gisteren goed Arne zijn verjaardag gevierd en het doet dus even pijn als we worden wakker gebeld.
Ik had voor Olivier zijn verjaardag (al een dik half jaar geleden) een vlucht over de bay area met Gerry kado gegeven, maar door drukke agenda's, andere plannen in het weekend of slecht weer was het er nog steeds niet van gekomen. Vandaag is het dan eindelijk zo ver.
Het is vaderdag en net zoals vorig jaar gaat dat blijkbaar gepaard met prachtig helder weer in San Francisco. Vorig jaar stonden we toen op de top van mount Livermore op Angel island met een wijds zicht over de bay. Vandaag gaat Olivier het eens vanuit de lucht zien, want dit helder weer is ideaal voor een sightseeing tour over de bay.
Aangezien het vandaag ook Arne's verjaardag is, sta ik vriendelijk mijn plaatsje af en geven we het kado aan hem, zodat hij San Francisco ook eens vanuit de lucht kan zien.
We spreken af bij Gerry en Ruth thuis en we moeten ons haasten om niet te laat te zijn, want we moeten nog helemaal naar de East bay rijden. Arne komt ook,nog wat bleekjes van zijn verjaardagsfeestje gisteren, toe en de mannen vertrekken samen naar het vliegveld van Livermore.
Hier is Olivier zijn relaas:
OK, aangezien beelden meer zeggen dan woorden, en zowel Olivier als Arne te druk bezig waren om rondom hun te kijken, valt er niet veel te lezen... maar de foto's spreken voor zich.
Vanuit Livermore (east bay) vlogen ze richting Berkeley en Oakland om dan de bay bridge te volgen en rond te cirkelen over Downtown, Alcatraz en de Golden Gate bridge. Daarna volgden ze de kustlijn richting Half Moon Bay... om vervolgens over Stanford University te passeren om te zien waar ze werken...
Ondertussen blijf ik bij Ruth en de kleine Ethan in San Ramon. Het plan was om even naar de top van mount Diablo te rijden, maar de warmte maakt ons loom en er zit alleen een wandeling met de buggy in de wijk in en verder zoeken we de verkoeling van de airco in huis op.
Wanneer de mannen terug zijn van de vlucht, plakken we er nog een barbecue aan vast om de dag goed af te sluiten.
De dagen zijn lang en dankzij de eerste hete dag is het 's avonds ook nog leuk vertoeven buiten. We gaan dus bbqen in een nabijgelegen park met zicht op Mount Diablo tot de zon onder gaat.
Ik had voor Olivier zijn verjaardag (al een dik half jaar geleden) een vlucht over de bay area met Gerry kado gegeven, maar door drukke agenda's, andere plannen in het weekend of slecht weer was het er nog steeds niet van gekomen. Vandaag is het dan eindelijk zo ver.
Het is vaderdag en net zoals vorig jaar gaat dat blijkbaar gepaard met prachtig helder weer in San Francisco. Vorig jaar stonden we toen op de top van mount Livermore op Angel island met een wijds zicht over de bay. Vandaag gaat Olivier het eens vanuit de lucht zien, want dit helder weer is ideaal voor een sightseeing tour over de bay.
Aangezien het vandaag ook Arne's verjaardag is, sta ik vriendelijk mijn plaatsje af en geven we het kado aan hem, zodat hij San Francisco ook eens vanuit de lucht kan zien.
We spreken af bij Gerry en Ruth thuis en we moeten ons haasten om niet te laat te zijn, want we moeten nog helemaal naar de East bay rijden. Arne komt ook,nog wat bleekjes van zijn verjaardagsfeestje gisteren, toe en de mannen vertrekken samen naar het vliegveld van Livermore.
Hier is Olivier zijn relaas:
OK, aangezien beelden meer zeggen dan woorden, en zowel Olivier als Arne te druk bezig waren om rondom hun te kijken, valt er niet veel te lezen... maar de foto's spreken voor zich.
Vanuit Livermore (east bay) vlogen ze richting Berkeley en Oakland om dan de bay bridge te volgen en rond te cirkelen over Downtown, Alcatraz en de Golden Gate bridge. Daarna volgden ze de kustlijn richting Half Moon Bay... om vervolgens over Stanford University te passeren om te zien waar ze werken...
Ondertussen blijf ik bij Ruth en de kleine Ethan in San Ramon. Het plan was om even naar de top van mount Diablo te rijden, maar de warmte maakt ons loom en er zit alleen een wandeling met de buggy in de wijk in en verder zoeken we de verkoeling van de airco in huis op.
Wanneer de mannen terug zijn van de vlucht, plakken we er nog een barbecue aan vast om de dag goed af te sluiten.
De dagen zijn lang en dankzij de eerste hete dag is het 's avonds ook nog leuk vertoeven buiten. We gaan dus bbqen in een nabijgelegen park met zicht op Mount Diablo tot de zon onder gaat.
vrijdag 17 juni 2011
graduation week
We wonen hier ondertussen al anderhalf jaar, maar toch gebeurt het af en toe dat ik nog eens iets nieuws, typisch Amerikaans meemaakt. Vandaag ervaar ik weer een nieuwe Amerikaanse beleving...
Het is graduation week, heel Stanford is versierd met vlaggen en alles is in gereedheid gebracht voor de 'commencement' (graduation) ceremonie, een hele show in het Stanford footballstadium, met een processie van alle studenten in toga en met de bekende 'Wacky walk' waarbij de studenten grappig verkleed het publiek begroeten en bedanken.
Traditioneel komt er ook meestal een heel bekende, belangrijke persoon spreken. Zo komt dit jaar Susan Rice spreken, U.S. Ambassadeur bij de United Nations, medewerker op het kabinet van President Barack Obama en national security adviseur.
De bekendste commencement speech is echter deze van Steve Jobs, CEO bij Apple in 2005.
Lijkt allemaal interessant om eens mee te maken, niet?
Maar dit is niet de beleving die ik vandaag zal hebben...
Ik ben uitgenodigd op de graduation ceremonie van Alexandra bij de Frans-Amerikaanse school. Ze heeft haar laatste jaar in de lagere school afgerond en gaat nu naar middle school ( lager middelbaar).
Hier in de US wordt het einde van het schooljaar gevierd met een afstudeerplechtigheid. Ja, misschien heeft u dat al eens gezien in een van de typische Amerikaanse high school films, ikzelf heb dit ook gezien... MAAR wat ik niet wist, is dat ze hier voor ieder jaar, van kleuteronderwijs, lagere school tot college er een heel event van maken.
Zo wordt ook hier een hele show gegeven, compleet met stoet in toga's, speeches in meerdere talen vol met bedankingen en superlatieven, liedjes en natuurlijk de overhandiging van het diploma met de gebruikelijke 'flosh-flipping' (nvdr. het kwastje op de hoed van links naar rechts verhangen). Iedereen krijgt wel een award voor de beste te zijn in een of ander vak... In de US zijn ze hevige fan van positieve reinforcement (persoonlijk vind ik het soms het een beetje te)
Kortom een heel officiële bedoening dus gevolgd door een kleine receptie en een feestje bij de afgestudeerde thuis. Al bij al wel eens interessant om mee te maken en ik maak me ook even de bedenking dat zelfs het afstuderen aan de KULeuven na 5 jaar studeren minder gevierd werd dan dit!
Het is graduation week, heel Stanford is versierd met vlaggen en alles is in gereedheid gebracht voor de 'commencement' (graduation) ceremonie, een hele show in het Stanford footballstadium, met een processie van alle studenten in toga en met de bekende 'Wacky walk' waarbij de studenten grappig verkleed het publiek begroeten en bedanken.
Traditioneel komt er ook meestal een heel bekende, belangrijke persoon spreken. Zo komt dit jaar Susan Rice spreken, U.S. Ambassadeur bij de United Nations, medewerker op het kabinet van President Barack Obama en national security adviseur.
De bekendste commencement speech is echter deze van Steve Jobs, CEO bij Apple in 2005.
Lijkt allemaal interessant om eens mee te maken, niet?
Maar dit is niet de beleving die ik vandaag zal hebben...
Ik ben uitgenodigd op de graduation ceremonie van Alexandra bij de Frans-Amerikaanse school. Ze heeft haar laatste jaar in de lagere school afgerond en gaat nu naar middle school ( lager middelbaar).
Hier in de US wordt het einde van het schooljaar gevierd met een afstudeerplechtigheid. Ja, misschien heeft u dat al eens gezien in een van de typische Amerikaanse high school films, ikzelf heb dit ook gezien... MAAR wat ik niet wist, is dat ze hier voor ieder jaar, van kleuteronderwijs, lagere school tot college er een heel event van maken.
Zo wordt ook hier een hele show gegeven, compleet met stoet in toga's, speeches in meerdere talen vol met bedankingen en superlatieven, liedjes en natuurlijk de overhandiging van het diploma met de gebruikelijke 'flosh-flipping' (nvdr. het kwastje op de hoed van links naar rechts verhangen). Iedereen krijgt wel een award voor de beste te zijn in een of ander vak... In de US zijn ze hevige fan van positieve reinforcement (persoonlijk vind ik het soms het een beetje te)
Kortom een heel officiële bedoening dus gevolgd door een kleine receptie en een feestje bij de afgestudeerde thuis. Al bij al wel eens interessant om mee te maken en ik maak me ook even de bedenking dat zelfs het afstuderen aan de KULeuven na 5 jaar studeren minder gevierd werd dan dit!
donderdag 16 juni 2011
Tioga road gaat dit weekend eindelijk open!
Goed nieuws!
Het rapport op de website van de national park service meldt dat de Tioga pas dit weekend zal opengaan. Echter voor de vroege vakantiegangers is er nog wat meer geduld en zon nodig want het wilt niet zeggen dat als de weg open is, dat de campings en hikingtrails al sneeuwvrij zijn...
From the NPS Yosemite website:
"The Tioga Road will open on Saturday, June 18, 2011, at 8 am.
There will be several no-stopping zones and visitors should be aware that hiking opportunities are extremely limited due to snow and dangerous creek crossings. No services will be available along the road. (View a list of opening dates from previous years.)
Beginning Friday, June 10, the Tioga Road will be open to (non-motorized) bicycles from Crane Flat to Olmsted Point. There will be no access beyond Olmsted Point due to the avalanche zone just east of Olmsted Point. From the east, the road is open to bikes from US 395 to the west end of Tuolumne Meadows. It will be signed accordingly. Please be on the lookout for debris falling into the road and administrative vehicles travelling back and forth."
Het rapport op de website van de national park service meldt dat de Tioga pas dit weekend zal opengaan. Echter voor de vroege vakantiegangers is er nog wat meer geduld en zon nodig want het wilt niet zeggen dat als de weg open is, dat de campings en hikingtrails al sneeuwvrij zijn...
 | |
|
From the NPS Yosemite website:
"The Tioga Road will open on Saturday, June 18, 2011, at 8 am.
There will be several no-stopping zones and visitors should be aware that hiking opportunities are extremely limited due to snow and dangerous creek crossings. No services will be available along the road. (View a list of opening dates from previous years.)
Beginning Friday, June 10, the Tioga Road will be open to (non-motorized) bicycles from Crane Flat to Olmsted Point. There will be no access beyond Olmsted Point due to the avalanche zone just east of Olmsted Point. From the east, the road is open to bikes from US 395 to the west end of Tuolumne Meadows. It will be signed accordingly. Please be on the lookout for debris falling into the road and administrative vehicles travelling back and forth."
zondag 12 juni 2011
BCNC campingtrip Carmel
Dit weekend gaan we mee op de BCNC Family Camping and Hiking trip, die dit jaar plaatsvindt in Carmel Valley. Het is zeker niet de eerste kampeertrip dit jaar, maar we zijn nog niet aan de kust geweest en we hebben van veel mensen gehoord dat vooral de Big Sur omgeving een mooie locatie is om het weekend door te brengen.
Vrijdag 10 juni 2011
De uitvalsbasis van BCNC voor dit weekend is de Saddle Mountain campground in Carmel Valley. Deze is ideaal gelegen, een aantal mijl landinwaarts van de kust, zodat er minder kans is op mist. De voorspellingen voor dit weekend zijn gunstig (aangenaam lenteweer), maar hier aan de westkust weet ge nooit...
Carmel is een kleine 2u rijden en we arriveren om 6pm ter plaatse en kiezen een goed plaatsje uit om onze tent te placeren. Dit weekend gaan we hier met een groep van ongeveer 18 mensen zitten, maar deze avond zijn we maar met 5. De meesten zullen pas op zaterdag toekomen.
Aangezien we vanavond maar met 5 zijn, besluiten we om het meestal culinair kampeerweekend in te zetten met lekker te gaan uit eten op een terrasje bij Cafe Rustica in Carmel Valley. Terug op de camping maken we het nog gezellig met kahlua banaan op de grill, deels om de koude te trotseren want door de vochtigheid en wind duikt het kwik toch wel bijna tot vriespunt.
Zaterdag 11 juni 2011
We verzamelen deze morgen aan het trailhead in Garrapata State park met de rest van de kampeerders voor dit weekend.
Garrapata SP is het eerste state park langs de Big Sur kust komende van het Noorden. Het is minder ontwikkeld en wordt meestal over het hoofd gezien als men Big Sur bezoekt, spijtig want het park biedt veel van de typische Big Sur natuur aan in een compact gebied. Het enige nadeel is dat Garrapata de meest mistige locatie aan de Big Sur kust is en vaak is het hier nog mistig, zelfs wanneer in de andere Big Sur parken de mist al opgeklaard is. Hoewel het ook leuk is om te klimmen door de zomermist en boven de wolken lopen, is het park veel spectaculairder als het helder weer is. Het voordeel is dan weer dat in deze tijd van het jaar de bloeiende wildflowers prachtig zijn!
Uiteindelijk zijn we met een groep van 14 om de geplande wandeling te starten. Op het programma staat een wandellus van 7 mijl. Aan het trailhead staat er dat het stuk van het trail door de Redwood grove afgesloten is wegens te gevaarlijk. We veranderen dus ons plan en beginnen met de klim naar het viewpoint op de top en plannen om dezelfde weg terug naar beneden te komen.
Het is echt een stevige klim, ik voel het weer wringen in mijn knie. Gelukkig is er genoeg afleiding door het wijde vergezicht en het prachig kleurenpalet van de wildflowers langs het pad.
Het is mistig, zoals te verwachten was, maar af en toe komt de zon er toch doorgebroken. De combinatie van het klimmen en de warme zonnestralen, zorgt ervoor dat we met tijd en stond halt houden om op adem te komen en laagjes kledij aan of uit te trekken. We worden beloond voor de inspanning bovenaan het Rocky ridge viewpoint met een prachtig panoramisch overzicht van de ruige kust 500m lager.
We klimmen nog even door verder naar de top, maar hier wordt het zicht van ons ontnomen door de dichte mist. Na een kleine rustpauze besluiten we om op te splitsen want blijkt dat er toch een aantal de loop willen rondmaken en het risico willen nemen op de gevaarlijke afdaling. Ik keer met de andere vrouwen via de oceaankant terug, wat al stevig genoeg is voor mijn knie, terwijl Olivier met de meer avontuurlijke jongens/mannen verder gaat.
Beneden aangekomen, wandelen we nog een stukje Soberanes canyon in om naar de cactussen te kijken die hier overal verspreid staan en komen zo de rest van de groep weer tegen en zijn we verenigd om nog het kustgedeelte te verkennen aan de overkant van hwy 1.
We wandelen nog een kleine lus aan Soberanes point (persoonlijk vind ik dit het mooiste stuk omwille van de begroeiing en kliffen en machtig zicht over de oceaan) en waaien nog even uit, voor we terug in de auto kruipen richting kampplaats.
Terug op de camping, waar ondertussen de laatste medekampeerders zijn toegekomen en zich hebben geïnstalleerd, heeft iedereen reuzehonger en beginnen we aan de tweede belangrijke activiteit van de dag...
De BCNC kampeertrips staan bekend omwille van het goede eten:
"Traditionally the quality has beaten all standards of gourmet outdoor cooking!"
en daar is ook deze trip geen uitzondering op.
We kunnen genietend lekkere tomatensoep MET balletjes (home made) opslurpen en smullen van heerlijke gegrilde scampi's op de bbq. Gevolgd door sappige steaks en bijhorende pasta salade en ronden natuurlijk af met versgemalen koffie (vanuit Belgie uiteraard) en de klassieker: Kahlua Banana.
Daarna keuvelen we nog lang voorbij bedtijd over koetjes en kalfjes totdat het te koud wordt om te blijven zitten en we moe onze tent in kruipen.
Zondag 12 juni 2011
Zoals het hoort op een zondag, slapen we lang uit, blijven lekker warm in onze slaapzak liggen want buiten is het nog redelijk koud. Het is mistiger dan de voorbije dagen en de zon komt er maar moeilijk door in de voormiddag. Vandaag staat er enkel opruimen en terug naar huis gaan op het programma.
Na een goed ontbijt met eieren en spek, rijden we rond de middag even naar Carmel River state beach. Maar het blijft winderig en koud, dus keren we wat vroeger naar huis terug (om uiteindelijk nog een hele tijd in de file te staan in Monterey door het drukke weekendverkeer).
Meer foto's in facebookalbum State parks West Coast US
Vrijdag 10 juni 2011
De uitvalsbasis van BCNC voor dit weekend is de Saddle Mountain campground in Carmel Valley. Deze is ideaal gelegen, een aantal mijl landinwaarts van de kust, zodat er minder kans is op mist. De voorspellingen voor dit weekend zijn gunstig (aangenaam lenteweer), maar hier aan de westkust weet ge nooit...
Carmel is een kleine 2u rijden en we arriveren om 6pm ter plaatse en kiezen een goed plaatsje uit om onze tent te placeren. Dit weekend gaan we hier met een groep van ongeveer 18 mensen zitten, maar deze avond zijn we maar met 5. De meesten zullen pas op zaterdag toekomen.
Aangezien we vanavond maar met 5 zijn, besluiten we om het meestal culinair kampeerweekend in te zetten met lekker te gaan uit eten op een terrasje bij Cafe Rustica in Carmel Valley. Terug op de camping maken we het nog gezellig met kahlua banaan op de grill, deels om de koude te trotseren want door de vochtigheid en wind duikt het kwik toch wel bijna tot vriespunt.
Zaterdag 11 juni 2011
We verzamelen deze morgen aan het trailhead in Garrapata State park met de rest van de kampeerders voor dit weekend.
Garrapata SP is het eerste state park langs de Big Sur kust komende van het Noorden. Het is minder ontwikkeld en wordt meestal over het hoofd gezien als men Big Sur bezoekt, spijtig want het park biedt veel van de typische Big Sur natuur aan in een compact gebied. Het enige nadeel is dat Garrapata de meest mistige locatie aan de Big Sur kust is en vaak is het hier nog mistig, zelfs wanneer in de andere Big Sur parken de mist al opgeklaard is. Hoewel het ook leuk is om te klimmen door de zomermist en boven de wolken lopen, is het park veel spectaculairder als het helder weer is. Het voordeel is dan weer dat in deze tijd van het jaar de bloeiende wildflowers prachtig zijn!
Uiteindelijk zijn we met een groep van 14 om de geplande wandeling te starten. Op het programma staat een wandellus van 7 mijl. Aan het trailhead staat er dat het stuk van het trail door de Redwood grove afgesloten is wegens te gevaarlijk. We veranderen dus ons plan en beginnen met de klim naar het viewpoint op de top en plannen om dezelfde weg terug naar beneden te komen.
looptrail that offers really steep gradients, great ocean views, and a small but nice redwood grove. This loop is one of the more extreme examples of the quintessential redwood hiking experience, the descent into a redwood-filled canyon. This popular loop starts with a brutally steep climb to a dramatic coastal viewpoint (1700ft climb in 2 miles). An even steeper descent into a redwood-filled canyon follows. From the saddle, the trail makes an insanely steep descent into Soberanes Canyon - 0.3 miles with an average gradient of 14%, followed by 0.4 miles with an average gradient of 32%!
Het is echt een stevige klim, ik voel het weer wringen in mijn knie. Gelukkig is er genoeg afleiding door het wijde vergezicht en het prachig kleurenpalet van de wildflowers langs het pad.
Het is mistig, zoals te verwachten was, maar af en toe komt de zon er toch doorgebroken. De combinatie van het klimmen en de warme zonnestralen, zorgt ervoor dat we met tijd en stond halt houden om op adem te komen en laagjes kledij aan of uit te trekken. We worden beloond voor de inspanning bovenaan het Rocky ridge viewpoint met een prachtig panoramisch overzicht van de ruige kust 500m lager.
We klimmen nog even door verder naar de top, maar hier wordt het zicht van ons ontnomen door de dichte mist. Na een kleine rustpauze besluiten we om op te splitsen want blijkt dat er toch een aantal de loop willen rondmaken en het risico willen nemen op de gevaarlijke afdaling. Ik keer met de andere vrouwen via de oceaankant terug, wat al stevig genoeg is voor mijn knie, terwijl Olivier met de meer avontuurlijke jongens/mannen verder gaat.
Beneden aangekomen, wandelen we nog een stukje Soberanes canyon in om naar de cactussen te kijken die hier overal verspreid staan en komen zo de rest van de groep weer tegen en zijn we verenigd om nog het kustgedeelte te verkennen aan de overkant van hwy 1.
We wandelen nog een kleine lus aan Soberanes point (persoonlijk vind ik dit het mooiste stuk omwille van de begroeiing en kliffen en machtig zicht over de oceaan) en waaien nog even uit, voor we terug in de auto kruipen richting kampplaats.
Terug op de camping, waar ondertussen de laatste medekampeerders zijn toegekomen en zich hebben geïnstalleerd, heeft iedereen reuzehonger en beginnen we aan de tweede belangrijke activiteit van de dag...
De BCNC kampeertrips staan bekend omwille van het goede eten:
"Traditionally the quality has beaten all standards of gourmet outdoor cooking!"
en daar is ook deze trip geen uitzondering op.
We kunnen genietend lekkere tomatensoep MET balletjes (home made) opslurpen en smullen van heerlijke gegrilde scampi's op de bbq. Gevolgd door sappige steaks en bijhorende pasta salade en ronden natuurlijk af met versgemalen koffie (vanuit Belgie uiteraard) en de klassieker: Kahlua Banana.
Daarna keuvelen we nog lang voorbij bedtijd over koetjes en kalfjes totdat het te koud wordt om te blijven zitten en we moe onze tent in kruipen.
Zondag 12 juni 2011
Zoals het hoort op een zondag, slapen we lang uit, blijven lekker warm in onze slaapzak liggen want buiten is het nog redelijk koud. Het is mistiger dan de voorbije dagen en de zon komt er maar moeilijk door in de voormiddag. Vandaag staat er enkel opruimen en terug naar huis gaan op het programma.
Na een goed ontbijt met eieren en spek, rijden we rond de middag even naar Carmel River state beach. Maar het blijft winderig en koud, dus keren we wat vroeger naar huis terug (om uiteindelijk nog een hele tijd in de file te staan in Monterey door het drukke weekendverkeer).
Meer foto's in facebookalbum State parks West Coast US
vrijdag 10 juni 2011
Pacific Highway 1 is weer open
Op 16 maart stortte er een deel van de weg in zee waardoor de bay-area werd afgesneden van de mooie kuststreek Big Sur en waardoor een van de populaire toeristische routes een aantal maanden afgesloten was (zie mijn post van die dag)
Op 14 april was er ook nog een aardverschuiving in Alder Creek die heel de weg blokkeerde en waaraan ze volop aan het werken zijn om dit vrij te maken.
Op 9 juni kwam dan eindelijk volgende melding (ookal is Google nog niet up to date):
HIGHWAY 1 IS OPEN BETWEEN CARMEL AND SAN SIMEON.
YOU HAVE ACCESS TO ALL OF BIG SUR.
GOOGLE MAPS IS WRONG.
Alle info is te volgen op de Blog van Big Sur.
"On the afternoon of March 16 about 13 miles south of Carmel Highway 1 began slipping and within an hour a 40 foot section had dropped into the ocean, effectively closing the highway to vehicle traffic. This section of Highway 1 is now open 24/7.
On April 14 we had another slide at Alder Creek,(Post Mile Marker 7) a few miles north of the town of Gorda in southern Big Sur. This is a fairly large slide and we do not have an estimate as to when this will be cleared outside of sometime near mid-June ."
Op 14 april was er ook nog een aardverschuiving in Alder Creek die heel de weg blokkeerde en waaraan ze volop aan het werken zijn om dit vrij te maken.
Op 9 juni kwam dan eindelijk volgende melding (ookal is Google nog niet up to date):
HIGHWAY 1 IS OPEN BETWEEN CARMEL AND SAN SIMEON.
YOU HAVE ACCESS TO ALL OF BIG SUR.
GOOGLE MAPS IS WRONG.
Alle info is te volgen op de Blog van Big Sur.
"On the afternoon of March 16 about 13 miles south of Carmel Highway 1 began slipping and within an hour a 40 foot section had dropped into the ocean, effectively closing the highway to vehicle traffic. This section of Highway 1 is now open 24/7.
On April 14 we had another slide at Alder Creek,(Post Mile Marker 7) a few miles north of the town of Gorda in southern Big Sur. This is a fairly large slide and we do not have an estimate as to when this will be cleared outside of sometime near mid-June ."
dinsdag 7 juni 2011
nieuwigheden en aanpassingen op de blog
Hey iedereen,
De meesten zullen zich afvragen waarom het de laatste tijd zo kalm is op de blog MAAR dat is maar schijn bedriegt...
Ik heb mij bezig gehouden met een aantal tabbladen aan te vullen of te vernieuwen. Verder zitten er nog een aantal posts in de pipeline over onze trips naar Florida, Tahoe, Yosemite en Death Valley.
Wat is er veranderd??
Om deze verwarring wat minder te maken heb ik hiervoor 2 zaken gedaan:
Anyway, veel plezier met het lezen of poging om bij te geraken!
Groetjes!
De meesten zullen zich afvragen waarom het de laatste tijd zo kalm is op de blog MAAR dat is maar schijn bedriegt...
Ik heb mij bezig gehouden met een aantal tabbladen aan te vullen of te vernieuwen. Verder zitten er nog een aantal posts in de pipeline over onze trips naar Florida, Tahoe, Yosemite en Death Valley.
Wat is er veranderd??
- tabblad foto's update
- fotoalbums van Tahoe en Florida
- tabblad "maps" is veranderd in "trips/hikes"
- vanaf nu kan men hier een overzicht vinden per jaar en maand van de wandelingen die we hebben gemaakt en bijhorend zijn er in een album trailmaps en kaartjes gezet om dit alles te visualiseren. Een handige aanvulling voor mensen die een reis naar de West-kust aan het plannen zijn en hun wandelschoenen al in de valies hebben steken.
- tabblad reistips/links update
- links naar hike sites om zo volledig mogelijk info te verstrekken voor enthousiastelingen die in de zomermaanden naar hier willen komen en de blog als een hulpmiddel gebruiken voor het plannen van hun trip.
- extra labels
- video, wijn, weersverwachting etc voor het vergemakkelijken van het zoeken volgens een bepaald topic of om het verhaal over een specifiek onderwerp terug te vinden
Om deze verwarring wat minder te maken heb ik hiervoor 2 zaken gedaan:
- Nieuwe berichten worden steeds vermeld in de rechterkolom bovenaan onder de titel: 'What's new' met een link naar het bericht. Voor mensen die regelmatig naar de blog surfen is deze box het eerste wat men zou moeten checken om te weten of er iets nieuws is.
- Aangezien velen van jullie mijn blog via facebook volgen, zorg ik ervoor dat de moment dat er een nieuwe post online komt, deze op mijn wall verschijnt met een link naar het bericht.
Anyway, veel plezier met het lezen of poging om bij te geraken!
Groetjes!
zondag 5 juni 2011
John Muir NHS & Rosie the Riveter NHP
We hebben zo stilaan bijna alle NPS sites in California bezocht ten zuiden van San Francisco. In ons lijstje staan enkel nog de meer noordelijke parken alsook de Channel islands ter hoogte van de kust van Santa Barbara. Dichter bij huis (in de bayarea) zijn er nog een aantal historische sites die ook deel uitmaken van het nationale park systeem.
Vandaag beslissen we om in de auto te springen en eens te gaan zien wat deze sites voorstellen. We vertrekken rond de middag en rijden richting Martinez waar het huis van John Muir te bezichtigen valt.
Het is een gezellig oud huis waar nog veel bezittingen van John Muir tentoongesteld worden, maar veel meer is er niet te beleven. Ik ben blij dat ik mijn stempel bemachtigd heb en we spenderen 20 minuten in het huis waarbij we helemaal tot in de zolder kruipen.
De tuin rondom het huis is persoonlijk gezegd interessanter gezien de collectie van fruitbomen en andere bomen, zo heeft John Muir in zijn tuin een Sequioa geplant die traag maar gestaag de proporties van zijn broeders in de Sierra's begint in te halen. Binnen een tiental jaar hoeft men niet meer de bergen in te rijden om een giant Sequioa te zien staan :)
Na een uurtje verlaten we John muir NHS te Martinez en rijden terug naar Richmond waar zich Rosie the riveter/ WorldWar II Home front National Historic Park
We waren eerst van plan om nog verder door te rijden naar Port Chicago, maar dit is nog steeds een militaire basis en daar geraakt niet zomaar binnen. Het blijkt zelfs dat enkel US en permanent residents binnen mogen. Gelukkig hebben ze in het John Muir visitor center een stempel van deze plaats en ookal ben ik er niet echt geweest, toch vind ik het gerechtvaardigd om deze cancellation te claimen en de stempel bij de rest van de collectie in mijn paspoort te zetten aangezien dit toch waarschijnlijk het dichtste is dat ik er ooit zal geraken.
Rosie the Riveter (Rosie de Klinkhamer) is een cultureel icoon in de Verenigde Staten, die de Amerikaanse vrouwen die in fabrieken werkten tijdens de Tweede Wereldoorlog representeert.
Velen van hen werkten in de fabrieken die munitie en oorlogsmaterieel produceerden voor WO II en ze choolde zich om in een geheel nieuwe baan ter vervanging van de mannelijke werkers die opgeroepen werden voor het leger. Rosie the Riveter wordt nu nog vaak gebruikt als symbool van het feminisme en de economische macht van vrouwen.
Rosie the riveter NHP bestaat uit een verzameling van een aantal sites in Richmond met ondere andere gebouwen alsook een park waar een standbeeld staat ter gedenking voor de vrouwen die hier werkten tijdens WO II (Rosie Memorial).
Er valt een self guided autotour te doen en aangezien dit nog een relatief nieuwe NPS site is, zijn ze nog volop bezig met aanpassingen en was het visitor center onvindbaar wegens verbouwingen.
Er is ook de mogelijkheid om de SS Red Oak Vistory, een oorlogschip uit WO II te bezoeken dat ingericht is als museum. Helaas hebben wij de pech dat de toegang tot de museumboot al op zondag sluit om 2u en wij komen daar natuurlijk toe om 1 na 2...
We komen dus van een kale reis terug en zonder stempel en bezoek aan het museum, rijden we terug naar downtown San Francisco. We hadden niet verwacht dat er zo weinig te doen zou zijn in deze kleine historische sites en zijn dus vroeger dan verwacht op de terugweg naar huis. We besluiten om dan nog maar wat te shoppen nu we toch in San Francisco zijn.
We komen terecht op Ghirardelli square waar we even binnenspringen in de plaatselijke ijscreme/chocolade winkel waar er een kleine display te zien is over hoe ze juist chocolade maken.
Van al die gesmolten chocolade te zien, krijg ik natuurlijk water in de mond en dus doe ik me tegoed aan de proevertjes die ze aan de ingang uitdelen. (voor de toeristen en chocoladeliefhebbers onder ons, is het wel eens interessant om aan Ghirardelli te stoppen, maar verder valt er daar niet veel te beleven).
Er rest ons na vandaag nog maar 2 plaatsen in de bay-area van het NPS systeem om te bezoeken voordat ik kan claimen dat ik alle sites in California heb gezien, al bij al nog een goede invulling van een zondagmiddag...
Vandaag beslissen we om in de auto te springen en eens te gaan zien wat deze sites voorstellen. We vertrekken rond de middag en rijden richting Martinez waar het huis van John Muir te bezichtigen valt.
Het is een gezellig oud huis waar nog veel bezittingen van John Muir tentoongesteld worden, maar veel meer is er niet te beleven. Ik ben blij dat ik mijn stempel bemachtigd heb en we spenderen 20 minuten in het huis waarbij we helemaal tot in de zolder kruipen.
De tuin rondom het huis is persoonlijk gezegd interessanter gezien de collectie van fruitbomen en andere bomen, zo heeft John Muir in zijn tuin een Sequioa geplant die traag maar gestaag de proporties van zijn broeders in de Sierra's begint in te halen. Binnen een tiental jaar hoeft men niet meer de bergen in te rijden om een giant Sequioa te zien staan :)
Na een uurtje verlaten we John muir NHS te Martinez en rijden terug naar Richmond waar zich Rosie the riveter/ WorldWar II Home front National Historic Park
We waren eerst van plan om nog verder door te rijden naar Port Chicago, maar dit is nog steeds een militaire basis en daar geraakt niet zomaar binnen. Het blijkt zelfs dat enkel US en permanent residents binnen mogen. Gelukkig hebben ze in het John Muir visitor center een stempel van deze plaats en ookal ben ik er niet echt geweest, toch vind ik het gerechtvaardigd om deze cancellation te claimen en de stempel bij de rest van de collectie in mijn paspoort te zetten aangezien dit toch waarschijnlijk het dichtste is dat ik er ooit zal geraken.
Rosie the Riveter (Rosie de Klinkhamer) is een cultureel icoon in de Verenigde Staten, die de Amerikaanse vrouwen die in fabrieken werkten tijdens de Tweede Wereldoorlog representeert.
Velen van hen werkten in de fabrieken die munitie en oorlogsmaterieel produceerden voor WO II en ze choolde zich om in een geheel nieuwe baan ter vervanging van de mannelijke werkers die opgeroepen werden voor het leger. Rosie the Riveter wordt nu nog vaak gebruikt als symbool van het feminisme en de economische macht van vrouwen.
Rosie the riveter NHP bestaat uit een verzameling van een aantal sites in Richmond met ondere andere gebouwen alsook een park waar een standbeeld staat ter gedenking voor de vrouwen die hier werkten tijdens WO II (Rosie Memorial).
Er valt een self guided autotour te doen en aangezien dit nog een relatief nieuwe NPS site is, zijn ze nog volop bezig met aanpassingen en was het visitor center onvindbaar wegens verbouwingen.
Er is ook de mogelijkheid om de SS Red Oak Vistory, een oorlogschip uit WO II te bezoeken dat ingericht is als museum. Helaas hebben wij de pech dat de toegang tot de museumboot al op zondag sluit om 2u en wij komen daar natuurlijk toe om 1 na 2...
We komen dus van een kale reis terug en zonder stempel en bezoek aan het museum, rijden we terug naar downtown San Francisco. We hadden niet verwacht dat er zo weinig te doen zou zijn in deze kleine historische sites en zijn dus vroeger dan verwacht op de terugweg naar huis. We besluiten om dan nog maar wat te shoppen nu we toch in San Francisco zijn.
We komen terecht op Ghirardelli square waar we even binnenspringen in de plaatselijke ijscreme/chocolade winkel waar er een kleine display te zien is over hoe ze juist chocolade maken.
Van al die gesmolten chocolade te zien, krijg ik natuurlijk water in de mond en dus doe ik me tegoed aan de proevertjes die ze aan de ingang uitdelen. (voor de toeristen en chocoladeliefhebbers onder ons, is het wel eens interessant om aan Ghirardelli te stoppen, maar verder valt er daar niet veel te beleven).
Er rest ons na vandaag nog maar 2 plaatsen in de bay-area van het NPS systeem om te bezoeken voordat ik kan claimen dat ik alle sites in California heb gezien, al bij al nog een goede invulling van een zondagmiddag...
donderdag 2 juni 2011
hockey clinic Palo Alto highschool
Het weekend van Calcup is juist gepasseerd, maar ik was met Olivier in Death Valley aan het kamperen, dus kon ik niet deelnemen aan dit event. Bovendien heb ik niet de fysiek om mee te kunnen draaien in de superdivision waar er teams spelen met heel veel internationalen in de rangen.
Achteraf bekeken heb ik er misschien wel goed aangedaan om niet mee te spelen want alle NCFHA spelers komen met bulten en blauwe plekken of erger met geïrriteerde of gescheurde pezen terug van het slagveld. Aangezien ik zo al heel onderhevig ben aan blessures, was het dan ook beter om hier weg te blijven. Anderzijds is de sfeer naar het schijnt top en leert ge veel nieuwe mensen kennen, maar ja, ge kunt niet alles hebben in het leven.
Een paar hockeygenoten brengen het er goed vanaf door de finale in de superdivision te spelen en spijtig genoeg te verliezen. (dit zou het team zijn geweest waar ik mee kon spelen). Bij de mannen speelde Nicolas mee, die ik nog van in Leuven ken en die binnenkort ook even in Stanford binnenspringt. Hij had meer geluk want met zijn team wonnen ze Calcup en konden met de check van 5000 dollar aan prijzengeld zich gaan uitleven in Las Vegas. (artikel be-hockey.com)
Vandaag ga ik met een aantal van NCFHA en ander coaches een clinic geven in Palo Alto highschool om een paar enthousiaste meisjes te overtuigen om een stick ter hand te nemen en te beginnen hockeyen.
Hier in de US is fieldhockey nog steeds een kleine sport en wordt ook vooral als een meisjessport bestempeld en het wordt vooral aan de oostkust in de colleges gespeeld. Aan de West-kust zijn er maar 4 sites waar men een deftig waterveld heeft (Stanford, Berkeley, Moorpark en Chula Vista) en al de rest wordt op een polykunstgras veld of nog op gewoon gras gespeeld.
De meeste spelers starten pas met hockey in high school rond 16 jarige leeftijd en als ze goed zijn, kunnen ze hiermee een college beurs vastkrijgen en spelen nog tot hun graduation. Daarna is het werken geblazen en wordt de stick al gauw terug in de kast opgeborgen.
Jeugdhockey en clubhockey staat nog in de kinderschoenen, maar er worden diverse pogingen ondernomen om clubs op te richten en mensen warm te maken om vroeger met deze sport te beginnen. Ik wil hier best mijn steentje in bijdragen en wordt uitgenodigd om mee een clinic te geven in de plaatselijke highschool. Het event was via facebook verspreid en bij het begin van de sessie staan er 30 enthousiaste meisjes op het veld van 13 tot 17 jaar oud die nog nooit een stick in hun handen hebben gehad.
Het doet mij herinneren aan de tijd dat ik in Leuven de eekhoorntjes (6 jarigen) leerde hoe je een hockeystick moest vasthouden en hoe je met de bal aan de stick moest lopen... *nostalgie*
Gelukkig zijn alle meisjes heel sportief aangelegd en zeer geinteresseerd en een uurtje later hebben ze de basistechnieken onder de knie en hebben ze kunnen proeven van het plezier van fieldhockey. Ze krijgen nog informatie mee over de verschillende zomerkampen en hopelijk wordt er aan dit initiatief een vervolg gebreid zodat er meer hockeyenthousiastelingen in de bayarea gekweekt worden :) en er een competitie op clubniveau etc kan gestart worden
Abonneren op:
Posts (Atom)