O Dierbaar Belgie...

Leuke weetjes over Belgie : 25 facts about Belgium that I bet you didn’t know

Het doet altijd deugd om even terug te zijn in het land der brood en martino!

vrijdag, 16 december 2011

Wanneer we in december voor de kerstdagen terug in Leuven zijn, is een van de eerste dingen dat we doen, een lekker vers brood bij de bakker gaan halen voor te ontbijten of bij mijn favoriete broodjeszaak een broodje martino gaan verorberen.

Had nooit gedacht dat het zicht op zoveel verschillende soorten brood mij zo zou raken in mijn maag en hart en dat de geur van versgebakken brood zo verslavend kon zijn :)

Het eten (en dan vooral brood) is niet het enige dat ik al een tijdje heb gemist. De gezelligheid en de oude gebouwen in mijn 'hometown' Leuven maken me ook wat nostalgisch en zelfs de koude houdt me niet tegen om rustig rond te kuieren in het stadscentrum en te genieten van de kerstsfeer.

Yep, het is geweldig om weer als sardientjes in een bus te zitten, jenever op straat te mogen drinken en bevroren tenen van in de sneeuw te hebben...

Tijdens mijn ronddwaaltocht ontdek ik de Leuven giftshop in de kortestraat (tussen de grote markt en de oude markt) en ik kan het natuurlijk niet laten om een kijkje te nemen als een echte toerist om te zien of ik iets interessant vind om mee te nemen naar Californië.

De 'I love LVN' gadgets doen me teveel denken aan het 'I love NY' of 'SF' concept.

Maar de bierglazen zijn toepasselijk voor de 'real beer capital of the world'. (OK, hier bestaan ellenlange discussies over maar deze forum schrijver geeft een mooi relaas over Leuven en de historische link met bier).

En geef toe, iedereen kent de naam Leuven vanop een flesje Stella... zelfs hier in Palo Alto herkennen ze de naam, ookal weten ze begot niet waar dat in Belgie ligt. Leuven is niet alleen gekend omwille van de Stella Artois brouwerij, maar Inbev heeft nog steeds zijn hoofdzetel hier en de bekende bieren zoals Hoegaarden, Leffe en Duvel zijn maar een greep uit het assortiment dat Inbev exporteert over heel de wereld, waaronder ook de US. Er zijn zelfs bronnen die claimen dat Leuven 1 op 5 bieren produceert die over heel de wereld verkocht worden.

Bovendien staat de oude markt bekend als de 'langste bar in Europa' en is zeker een van de topattracties in Leuven en de place to be voor een pintje te gaan pakken of eens goed uit te gaan.

Dus naar mijn bescheiden (en misschien lichtjes gebiased) mening kan Leuven zich terecht de titel van Beer capital toe-eigenen.

Ik koop uiteindelijk niks in de giftshop, maar ga op zoek naar de authentieke KULeuven sweater voor Olivier zodat hij op Stanford fier met zijn roots kan stoefen. :)

Wanneer ik 's avonds op de Bondgenotenlaan wandel, moet ik toch even aan Palo Alto denken want daar zijn de bomen op de hoofdstraat, University Av, al het ganse jaar door versierd met kerstverlichting en ik vraag me af welke bomen nu het beste zijn verlicht :)

Zaterdag, 17 december 2011

Kerstmis is altijd een leuke tijd om in Leuven te zijn, zo is er de kerstmarkt en dit jaar is er ook de benefietshow van Studio Brussel, Music for Life 2011 met hun glazen huis op het Martelarenplein.
Aangezien we met vrienden hebben afgesproken om ene te gaan drinken in het stad, komen we louter toevallig toe aan het station, vlak voor de kick off van 'Music for Life' en staat er redelijk wat volk te wachten om te zien hoe de presentators in het glazen huis opgesloten worden en ook om het eerste verrassingsconcert te zien. We besluiten om ook te blijven staan en dit concert mee te pikken. Het is ijskoud en we staan te bevriezen, maar dat vinden we niet erg, want we worden getrakteerd op een optreden van Elbow.

waiting in the cold to see the kick off of the benefitshow 'Music for Life' with a concert of Elbow " — at Music For Life 2011.

Halverwege het mini-concert begint het zowaar te sneeuwen, maar het publiek laat zich niet kennen en dit jaar verkopen ze lekker warme mutsen voor het goede doel, dus dat komt goed uit!

We warmen ons op in een van de cafés op de oude markt en praten bij met een paar vrienden/collegae van Olivier. En tegen 12u nemen we de nachtbus naar huis.

Maandag, 19 december 2011

Het is een mooie winterdag met helderblauwe lucht en ik moet nog op zoek naar kerstkadootjes, dus spring ik terug de bus op naar Leuven. En het moet weer lukken, maar wanneer ik rond de middag aan het station arriveer, is het juist weer tijd voor een nieuw dakconcert bij het glazen huis en deze keer is het nog beter: SNOWPATROL!!

today Snow Patrol, saturday Elbow, it's nice to be in Leuven around Xmas :)

De rest van de week combineren we de bezoekjes bij vrienden en familie met het shoppen voor kerstkado's en de week vliegt zo voorbij. We krijgen ook voor de eerste keer mijn nichtje te zien en algauw is ze gewend aan de nieuwe gezichten en is het leuk spelen met 'tante Amerika'.

shopping for Xmas presents gone wild :) — with Sarah Nullens.

Olivier showing off his colors :)

Op kerstavond verhuizen we naar Oost-Vlaanderen om daar met Olivier zijn familie kerstmis te vieren. Jutta en Hanne hebben een groot welcome sign for the 'Americans' gemaakt dat ze fier aan de open haard hebben gehangen. Deze avond wordt er al een groot deel van de kadootjes uitgedeeld, waaronder de mutsen, die we speciaal voor de 2 meisjes uit Peru hebben meegebracht en die duidelijk in de smaak vallen.

Aan de gezichten te zien, zijn de Peru mutsen een hit!

Het is plezant om dit jaar kerstmis te kunnen vieren met de familie in het koude Belgie!
Vorig jaar bleven we nog in California en deden een roadtrip naar San Diego, maar dat is toch niet hetzelfde feestgevoel...

Arizona, land der cactussen

Vervolg op 'opwarmen in Arizona ?!'

Dag 2. Tucson-Ajo-Phoenix

's ochtends hangt er een dichte mist en is het ijskoud, de temperatuur schommelt rondom het vriespunt. Gelukkig hebben we een fleece meegebracht, de zomerkleren mogen we in ons valies laten zitten voor heel het weekend.

In de voormiddag staat de oostkant van Saguaro National park op het programma. We rijden richting de Rincon mountains en springen eerst het visitor center binnen waar we nog wat meer leren over de verschillende soorten cactussen die er hier in de woestijn te vinden zijn.

Tegen dat we terug buiten staan, begint de zon een beetje door de wolken te komen. We springen de auto in om de cactus forest scenic drive af te rijden. De drive brengt ons langs nog meer cactussen dan de vorige dag. Er zijn hier ook veel mooie wandelpaden die je verder de bergen inbrengt, maar dat zien we momenteel niet echt zitten aangezien het nogal koud is en we niet echt voorzien zijn om een ganse dag in de bergen door te brengen.

We besluiten van meer naar het Westen door te rijden richting een ander cactus park...Organ Pipe cactus National Monument.

Hoe meer we naar het westen rijden, hoe mooier het weer begint te worden, we krijgen eindelijk blauwe lucht te zien, maar het is toch nog maar 50F (10C). Heel de rit lang rijden we door de Sonoran dessert en het valt enorm op dat 1/3 van het ander verkeer dat we tegenkomen, een border patrol jeep is. Vlak voor de ingang van het park komen we weer voorbij een checkpoint, aangezien het park grenst aan de grens met Mexico.

Organ Pipe Cactus national monument is een redelijk speciaal park aangezien dit de enige plaats is waar men de organ pipe cactussen kan vinden in de VS.

Omwille van deze reden en omdat er nog veel meer bedreigde inheemse planten en dieren hun toevlucht vinden in dit verrassend divers geologisch landschap, is dit nationaal monument ook benoemd door de UN tot een UNESCO International Biosphere Reserve om zijn status als een uitstekend voorbeeld van de Sonora Desert te bevestigen en te beschermen.

En we moeten het beamen, het is zeker een mooi park. Naar gewoonte gaan we eerst naar het visitor center waar ik het niet kan laten om het adult desert ranger programma te volgen (in de meeste parken bestaat er een junior ranger programma voor kinderen, maar op sommige plaatsen kan je als volwassene je innerlijk kind nog eens loslaten:)).

Na het invullen van een paar opdrachten en vragen in de info brochure, leg ik de eed af en krijg ik mijn badge overhandigd door de ranger on duty. Vanaf nu ben ik een officiële desert ranger, WHOOP WHOOP!

We houden een lunch picknick tussen de cactussen en zolang we uit de wind zitten is het verdraagbaar om buiten te zitten. We bekijken even de kaart om de rest van de dag te plannen, want tegen de avond willen we terug in Phoenix staan. We besluiten om zo veel mogelijk van het resterende daglicht te profiteren en zo lang mogelijk in het park te blijven alvorens terug te rijden.

Na de picknick leggen we de 21mijl (34km) lange Ajo mountain scenic drive af. Het meeste van de weg is onverhard, maar het is een absolute aanrader!! De lus brengt je langs de Ajo en Diablo bergketens waar de flanken vol staan met Orgelpijpcactussen en Saguaros. Halverwege kan je ook nog een korte wandeling doen naar Arch Canyon en kan je de natuurlijke boog in de rotswand zien.

Persoonlijk vinden we dit park een stuk beter dan Saguaro NP. Tijdens dit korte bezoek kregen we niet alleen alle soorten cacti en woestijnplanten (zoals de ocotillo, zie foto met Olivier hieronder) te zien, maar spotte we ook een drietal coyotes.

Het laatste dat we nog willen zien, is de zonsondergang.
Maar op de eerste plaats waar we stoppen, komt er meteen een rangerpatrouille naar ons toegereden en de rangers (kogelvrij vest, zwaar bewapend) beginnen ons te ondervragen wat we hier doen etc., want zitten op 4 mijl van Mexicaanse grens. Nadat we hen duidelijk hebben gemaakt dat we maar gewone zotte toeristen zijn die enkel een paar mooie foto's van de zonsondergang willen maken, zegt de ranger ons botweg dat we best wat verder terug rijden. Lichtelijk geïntimideerd door de botte reactie van de ranger (normaal is het altijd plezant om een babbel te slaan met een ranger, maar hier hebben ze duidelijk andere prioriteiten), rijden we dan toch al een stuk terug richting de ingang op zoek naar een goeie plaats.

Even verder vinden we de ideale cactus voor mooie foto's te maken en moeten we enkel nog wachten op de mooie kleurenachtergrond van de zonsondergang.

Bij het buitenrijden van het park, kunnen we het niet laten om ook nog een paar foto's aan het bord aan ingang te trekken.

Vlak daarna moeten we weer door een controle van border patrol. Deze keer mogen we onze papieren/paspoorten bovenhalen, want ze horen dat we geen amerikanen zijn.  Nadat we nog wat vragen beantwoorden en verklaren waarom we een New Mexico nummerplaat hebben terwijl we uit Phoenix komen (rental car, dhoo), mogen we toch doorrijden.

Ookal zijn we net niet in Mexico geweest, toch hebben we al genoeg miserie gehad met grenscontroles en hebben we gelukkig onze papieren bij.

Belangrijke tip: als ge deze parken bezoekt of tijdens een van je reizen in de buurt van de grens komt, zorg dat ge uw paspoort mee hebt en de papieren in orde zijn!!

We rijden nog twee uur in het pikkedonker naar Phoenix. Onderweg komen we NOG eens een controle post tegen. Onze paspoorten komen goed van pas, want met onze Californische rijbewijzen lukte het niet. Ze doen hun werk grondig hier in Arizona. In Chula Vista, San Diego, California vorig jaar december hebben we niks gemerkt van border patrol, terwijl dat de drukste route is naar Tijuana.

De volgende dag vliegen we terug naar San Francisco. Blijkbaar zitten we zowel op de heen als op de terugvlucht op hetzelfde vliegtuig als Lou Amundson, basketter bij de NBA Golden State warriors.

Bij het boarden van het vliegtuig is het wel grappig om Olivier achter de basketspeler te zien staan, want Amundson is 2m06, 11cm groter dan Olivier :). Dit is een van de zelzame momenten dat Olivier eens niet de grootste persoon in de kamer is, maar ik mocht het helaas niet op de gevoelige plaat vastleggen van hem...

Opwarmen in Arizona ?!

Het is winter en we besluiten van nog even te gaan opwarmen in de woestijn voordat we naar België gaan voor de kerstdagen. Eigenlijk had ik nog juist een paar airmiles nodig om gratis naar Europa te vliegen en Phoenix ligt juist ver genoeg om dit te verwezenlijken, dus gaan we een weekendje naar Arizona.

Vrijdag 2 december 2011

We nemen de laatste vlucht van de dag naar Phoenix en wanneer we toekomen en onze huurauto gaan oppikken, vergissen we ons van rij en nemen per ongeluk een grotere auto mee dan dat we gereserveerd hadden. Gelukkig ziet de vrouw aan het loket het door de vingers en wenst ons veel plezier toe met de wagen. Yes, gratis upgrade :) Het is al rond middernacht als we in ons motel arriveren.

Zaterdag 3 december 2011

Dag 1 Phoenix-Tucson

Een fameuze streep door de rekening, het is koud en regenachtig. We besluiten dan maar om nog wat zuidelijker te gaan, richting Tucson en onderweg nog wat nationale parken bezoeken en stempels verzamelen.

Onze eerste stop is aan Casa Grande Ruins National Monument waar er nog restanten te vinden zijn van een oude indianenstam met nog een redelijk intacte Adobe. Op de parking zien we onze eerste grote saguaro cactus, de bekende cactussen vanuit de cowboy films. Ze zijn veel groter dan verwacht! (kijk maar naar de foto met Olivier als referentie)

Toevallig volgen we heel de weg het traject van het Juan Bautista de Anza national historic trail.

Het Juan Bautista de Anza National Historic Trail is een 1.210-mijl lange historische route die loopt van Nogales, Arizona tot in San Francisco, Californië. Het pad herdenkt het verhaal van de 1775-1776 Spaanse expeditie, die destijds langs deze route trok op hun tocht naar Alta (of bovenste) California. Deze groep bouwde de missie en Presidio van San Francisco, de missie in Santa Clara en de Pueblo van San Jose. De meeste leden vestigden zich in de streek die nu gekend is als de San Francisco Bay Area.

Op zich wel een interessant weetje aangezien we, door al onze bezoeken aan de verschillende parken in California en deze dit weekend in Arizona, bijna kunnen claimen dat we deze historische route van begin tot einde hebben 'gevolgd'.

Om deze claim waar te kunnen maken, moeten we eerst nog wat stempels van het trail verzamelen en dus stoppen we halverwege Tucson aan Picacho Peak State Park. De lucht begint er verdacht zwart uit te zien en dus haasten we ons verder naar ons eigenlijk doel van de dag: Saguaro National Park.

Saguaro National Park is vooral bekend om zijn grote saguaro cactussen en bestaat uit twee delen, het Tucson mountain district, ten westen van Tucson en het Rincon mountain district dat meer oostwaarts ligt van Tucson.

Vandaag verkennen we de westkant van het park, het Tucson Mountain district. Onze eerste stop in een nieuw park is altijd aan het visitor center, kwestie van meteen te weten wat de must-do's zijn in de regio. Onderweg naar het visitor center, wandelen we toch even snel het 'desert discovery nature' trail , een lus van nog geen 5 minuten. We blijven wat langer plakken, aangezien de zon even door de wolken komt, en er hier zoveel verschillende soorten cactussen staan, ideaal voor een heuse cactus-fotoshoot, waarbij we het niet kunnen laten om af en toe eens eentje te knuffelen of proberen omver te duwen :)

In het Visitor center zijn we juist op tijd om de informatieve film mee te pikken. We krijgen in 10 minuten te horen dat Saguaros redelijk lang kunnen leven, dat het 75 jaar duurt eer er een zijarm begint te groeien en dat de oudste ongeveer 150 jaar oud worden. Ze zijn het icoon van de Amerikaanse woestijn en groeien alleen maar in de Sonora woestijn, dus enkel in zuidwest Arizona, California en in Mexico. De film eindigt toepasselijk met het scherm dat omhoog rolt en zo een mooi zicht onthult op een bergflank vol met Saguaros.

Wanneer we op aanraden van de ranger de scenic Bajada loop drive willen afrijden, begint het te hagelen en valt er ijsregen uit de hemel. We blijven dus maar in de auto zitten en slagen de picknick plaats op signal hill over en stoppen aan het Arizona Sonora Desert museum. Terwijl we rillend van de kou snel onze sandwiches oppeuzelen, besluiten we meteen om nog verder naar het zuiden te rijden.

We houden halt in Tubac, een klein gezellig dorpje, volledig in Mexicaanse stijl met heel veel kunst gallerijtjes. We springen even binnen in het Tubac Presidio State Park. maar er valt niet veel te beleven.

Nog meer zuidelijk komen we toe aan het Tumacacori National Historic Park, wederom een missie langs het Juan Bautista de Anza trail en hier zijn er nog mooie ruines te bezoeken van de Franciscaanse kerk van Mission San José de Tumacácori.

En we treffen het vandaag, want dit weekend houden ze hier 'La Fiesta de Tumacácori'. Op het grasveld langs de mission staan er standjes met lokaal eten (warme chocomelk :)), plaatselijke kunst, demonstraties van lederbewerking en lopen er levende historische figuren rond zoals meneer Juan Bautista himself! Dit alles wordt opgefleurd met verschillende Mariachi optredens. Zelfs de border patrol is aanwezig met een aantal 'wilde' mustangs speciaal getraind voor grenscontrole. Ik begin een praatje te maken met een van de stoere cowboys en het is duidelijk dat ze bijna even 'wild' zijn als hun paarden want al gauw krijg ik complimenten over mijn mooie blauwe kijkers en staan ze daar met twee met mij te flirten totdat Olivier ook een kijkje komt nemen :)

Uit het gesprek blijkt dat we nog maar 15 mijl van de Mexicaanse grens zijn en dat er een in buffer zone van 30 mijl vanaf de grens constant controles worden uitgevoerd. Het is nog steeds koud, maar we kunnen niet verder naar het zuiden, want anders moeten we de Mexicaanse grens oversteken en daar hebben we geen zin in (teveel administratie etc).

We keren terug naar Tubac, want ook hier valt er vanavond iets speciaals te beleven. Om de kerstdagen te vieren, houden ze hier het 'Luminaria' feest. Tijdens dit weekend, blijven alle gallerijtjes en winkeltjes heel de avond open en de straten en paadjes worden verlicht door traditionele 'luminaria', een papieren lantaarn verlicht door een kaarsje binnenin.

We snuisteren eerst in een paar kunstgalerijen en winkeltjes in afwachting dat het donker wordt. Helaas krijgen we vandaag geen mooie zonsondergang te zien, want het is alweer beginnen regenen. Gelukkig is het maar een 'miezer'bui die passeert.

Wanneer de nacht is gevallen, wandelen we buiten rond om het mooie schouwspel van lichtjes te bekijken. Er zijn sommigen die lichtelijk overdrijven in het aantal kaarsjes dat ze zetten. Maar het is echt wel de moeite om te zien. We spieken even in een van de zakjes en komen tot de constatatie dat de meeste gevuld zijn met de nieuwe 'valse' kaarsjes die hier ook al hun intrede hebben gemaakt. Al bij al geen slechte zet, aangezien het niet echt brandveilig is om een ganse parking vol te zetten met bruine papieren zakken en brandende kaarsen :)

Onze maag en onze koude handen en tenen beginnen te protesteren dus gaan we de lokale pizzeria binnen. Wie had dat ooit gedacht dat we in het kleine dorpje van Tubac een van de beste pizza's voorgeschoteld zouden krijgen in de VS!

Moe keren we terug naar ons hotel in Tucson, onderweg komen we langs een grenscontrole checkstation waar we gelukkig direct mogen doorrijden omdat we er 'betrouwbaar' genoeg uitzien. 
Ondertussen valt de regen weer met bakken uit de lucht...

Ons lumineus idee om op te komen warmen in Arizona valt letterlijk en figuurlijk in het water. Een stemmetje in mijn achterhoofd zegt, dat ik dit had kunnen weten aangezien Olivier een reputatie heeft als het op woestijnen aankomt. De hypothese 'als je met Olivier naar een woestijn trekt,  je er donder op kunt zeggen dat het koud zal zijn of zal regenen' wordt wederom bij deze nog wat aangesterkt :(