donderdag 11 maart 2010
Mystery of missing sea lions in SF solved !
De welgekende attractie op Pier 39 is de laatste tijd een aantal keer in het nieuws geweest.
De zeeleeuwen waren immers voor een tijdje weg !!
ABC news wijdde er zelfs een topic aan: Mystery of the Missing Sea Lions
Aan Fisherman's wharf vreesden ze al voor de toeristische sector, nu de zeeleeuwen niet meer te zien waren.
Maar er is goed nieuws!
sinds eind februari zijn er terug een aantal gespot en beginnen er steeds meer terug te komen naar hun favoriete plaatsje om te zonnen.
Meer hierover is te zien in het clipje: Back at the Bay: Calif. Sea Lions Return - ABC News
Zelf waren we hier al eens gepasseerd in maart 2009 toen we San Francisco aan het verkennen waren en toen hebben we alleszins toch nog een redelijk aantal gezien...
maandag 8 maart 2010
Aanpassingen Blog
Hier een overzicht van recente aanpassingen aan de blog
Bovenaan zijn er de tabbladen blog, over ons, maps en reistips/links bijgekomen en in de rechterkolom de rubriek: "what's new"
Concept van de rubriek "what's new":
Diegene die via Facebook en Google Buzz volgen worden iedere keer op de hoogte gebracht van de laatste nieuwe post, maar als ge rechtstreeks naar de blog komt staat steeds het laatste qua datum vanboven en dat is niet perse het laatste gepubliceerde, waarvoor mijn excuses, maar ik heb gekozen om volgens dit systeem te werken ipv volgens postdatum. Om het jullie gemakkelijker te maken zal ik voortaan in de rubriek "what's new" een lijstje hebben staan met een overzicht van onlangs geposte verhalen per week.(indien nodig)
Aangezien de data niet overeenkomen met de publiceer data en ik wat achterop zit door de problemen door de bloghack,staan er hier nu een vijftal. Dus gewoon eerst "what's new" checken en op de link klikken.
via de nieuwe tab bovenaan "maps" kunt ge de kaartjes van de voorbije roadtrips zien en een aantal links en bijkomend info is te vinden via de tab "reistips /links"
De foto's van Death Valley en later zijn nog niet geupload in het fotoalbum dus hiervoor nog even geduld !
Veel leesplezier,
Leen
Bovenaan zijn er de tabbladen blog, over ons, maps en reistips/links bijgekomen en in de rechterkolom de rubriek: "what's new"
Concept van de rubriek "what's new":
Diegene die via Facebook en Google Buzz volgen worden iedere keer op de hoogte gebracht van de laatste nieuwe post, maar als ge rechtstreeks naar de blog komt staat steeds het laatste qua datum vanboven en dat is niet perse het laatste gepubliceerde, waarvoor mijn excuses, maar ik heb gekozen om volgens dit systeem te werken ipv volgens postdatum. Om het jullie gemakkelijker te maken zal ik voortaan in de rubriek "what's new" een lijstje hebben staan met een overzicht van onlangs geposte verhalen per week.(indien nodig)
Aangezien de data niet overeenkomen met de publiceer data en ik wat achterop zit door de problemen door de bloghack,staan er hier nu een vijftal. Dus gewoon eerst "what's new" checken en op de link klikken.
via de nieuwe tab bovenaan "maps" kunt ge de kaartjes van de voorbije roadtrips zien en een aantal links en bijkomend info is te vinden via de tab "reistips /links"
De foto's van Death Valley en later zijn nog niet geupload in het fotoalbum dus hiervoor nog even geduld !
Veel leesplezier,
Leen
zondag 7 maart 2010
Muir Woods
Het originele plan vandaag was om richting Point Reyes te gaan om walvissen te spotten , maar het is anders uitgedraaid. Door een nogal drukke skypesessie vertrekken we pas tegen 11u. Ons doel is aan de Noordzijde van de Golden Gate op verkenning te gaan.
Op de agenda staan dus Muir Woods en Muir Beach en verderop Point Reyes waar men blijkbaar het beste zicht heeft op de walvissentrek van januari tot eind maart en bovendien zijn er ook zeeleeuwen en zeeolifanten te spotten. Onderweg zou men ook de San Andreasbreuk kunnen zien, want deze scheidt Point Reyes van het Californisch vaste land. Vanaf het Earthquake Trail, zou men alleszins een stuk land kunnen zien waar tijdens de laatste grote aardbeving in 1905 de grond 5m opengescheurd zou zijn en dus heel Point Reyes zich 5 a 6m naar NW van het continent heeft verplaatst.
Onze eerste stop van de dag: Muir Woods national monument waar we de fameus hoge Redwood trees kunnen zien. Het is zondag vandaag en dat laat zich merken want het is heel druk, de twee parkings bij het park zijn volledig vol dus zoeken we een plaatsje down the road. Bij de inkom laten we fier onze jaarpas zien en moeten niks betalen, nog een paar bezoekjes en onze pas is al terugbetaald...
Muir Woods is een overblijfsel van de oude Redwoodwouden aan de kust en één van de eerste nationale beschermde sites. De hoofdattractie zijn hier de Californian Redwoods, de grootst levende wezens op aarde! Ja, bomen zijn ook levende wezens :)
Figuurlijk staan deze bomen wat in de schaduw van de meer bekende Sequoia bomen, maar letterlijk is het juist andersom. Ze worden namelijk groter dan de sequoia's , maar de sequioa's hebben een veel bredere stam...
Enkele facts:
de hoogste Redwood ooit gemeten: 379,1ft oftewel 115m hoog en een diameter van 22ft/6,7m.
de hoogste Sequoia ooit gemeten: 311ft/94,7m en diameter van 40ft/12m.
Tijd om deze bomen eens in het echt te zien en ons te laten overweldigen door hun lengte !
We starten aan het visitor center en doen eerst het toeristisch gedeelte dat ons wel al direct bij één van de interessantste plekken van het park brengt. Er is een mooi aangelegd pad in hout dat ons langs Bohemian Grove en Cathedral Grove brengt waar de grootste bomen van Muir Woods staan met een max lengte van 77m. Ge krijgt er zowaar een stijve nek van door heel de tijd naar boven te kijken !
Als we op het einde van de toeristische trail zijn beslissen we om nog wat verder door te gaan en wat minder betreden paden te bewandelen.
We besluiten om een 'loop' te maken van 2,6 miles oftewel 4,2km via de Fern Creek, omhoog langs het Lost trail, terug naar af via Oceanview trail. Bij de info staat er steep sections en +/- duur van 2u. Wij doen er 1,5 over , maar kiezen de verkeerde weg, want via lost trail omhoog is het echt wel stijgen in korte tijd met veel trappen, terwijl het oceanview gedeelte eerder lopend is en dus was het interessanter geweest om langs daar omhoog te komen en rustig trappen af te dalen, maar ja, zo hebben we tenminste een stevige wandeling achter de rug :)
Korte beschrijving:
Fern Creek Trail - Beyond the end of the main paved loop, the Fern Creek Trail leads further up the valley beside a tributary of Redwood Creek, passing the fallen Kent Tree then joining the lower end of the Lost Trail. The route is only half a mile long and an easy walk. The creek does have ferns growing alongside though the scenery is not much different to the land nearer the visitor center, just with fewer people.
Lost Trail - This path starts along the Panoramic Highway a short distance north of the national monument, descends a little to a junction with the upper end of the Ocean View Trail then drops very steeply through pleasant, airy forest via many wooden steps, down to the upper end of the main valley, where it meets the Fern Creek Trail. All is just outside the monument boundary.
Ocean View Trail - Although no longer having a view of the Pacific Ocean (due to recent tree growth), the upper part of this path affords partial vistas over the surrounding hills. The trail climbs quite steeply up the east side of the Redwood Creek valley, winding around half a dozen side ravines, through thick, dark, cool woodland containing a mixture of Douglas fir, madrone, bigleaf maple and tan oak, with redwoods only at the lower end. It gains 600 feet in just over a mile, meeting the Lost Trail just outside the park boundary.
Eigenlijk is dit een redelijk normale mooie wandeling tussen torenhoge bomen, maar na 2 hockeymatchen is deze wandeling toch al vrij belastend. Maar hey we zijn zo ver gekomen dus moeten we het maar doen...
We zullen het wel voelen morgen, nu eerst genieten!
Uiteindelijk spenderen we meer tijd dan voorzien in Muir Woods met onze wandeling tot 4u. Onze volgende halte is aan Muir Beach, maar er staat zoveel wind dat we van het strand worden geblazen en de wind is ijskoud dus duiken we snel de auto weer in. Er blijkt ook nog een Beach overlook te zijn , dus rijden we hier ook eens langs. Onderweg zien weer een totaal ander natuur met hier en daar een kleuraccent zoals purpere heide, maar van de redwoods is er hier niet veel te zien. (terwijl we maar een paar mijl verder zitten, Muir Woods ligt goed verborgen in een canyon). We passeren op de weg nog een andere bezienswaardigheid (toch volgens één van onze reisgidsen en als ik het mij goed herinner had Peter ons dit ook al verteld) nl. het meest aantal postbussen op een rij.
De overlook geeft onze mooie zichten op de kust en de zee, maar Muir Beach zelf is van hieruit niet te zien. Er is wel een speciaal een pad aangelegd om helemaal tot aan de rand van de klif te kunnen gaan, dus we trotseren toch even de wind om tot aan het einde te gaan.
Het is al te laat om nog naar Point Reyes te gaan en bovendien is er nogal veel wind dus we keren al een stukje terug richting San Francisco.
Onze derde stop brengt ons aan het vista point aan battery Spencer waar ik met Steven en Dimitri vorige keer ben geweest. Ik wil Olivier tonen dat het zicht hier 10x beter is dan het gekende vista point beneden aan de brug. Vergeleken met vorige keer toen we de enige auto waren, staat ook hier weer alles volgeparkeerd (zondag) dus blijven we doorrijden tot we een plaatsje vinden. Als we omkijken, zien we het meest bekende gezicht op de brug en downtown die op menig postkaarten geprint staat.
Nog een plaatje van de "Golden Gate Bridge" oftewel dixit Nathalie: 'de oranje brug over naar de rode bomen...' Inderdaad oranje en niet rood zoals ik ook redelijk fout voorhad, maar ik word snel op mijn plaats gezet door Nathalie, blijkbaar is de brug in international orange geschilderd, maar later meer hierover (topic blog: Welke kleur heeft de Golden Gate Bridge?)
We sluiten de dag af met diner in Sausalito en lui in de zetel naar de Oscars uitreiking kijken. Na de show duiken we nog het zwembad in en achteraf een verdiende jacuzzi na nog 30 lengtes zwemmen om een beetje los te komen :)
De kaartjes van deze trip en volgende trips zijn voortaan te vinden onder de tab "maps"
Op de agenda staan dus Muir Woods en Muir Beach en verderop Point Reyes waar men blijkbaar het beste zicht heeft op de walvissentrek van januari tot eind maart en bovendien zijn er ook zeeleeuwen en zeeolifanten te spotten. Onderweg zou men ook de San Andreasbreuk kunnen zien, want deze scheidt Point Reyes van het Californisch vaste land. Vanaf het Earthquake Trail, zou men alleszins een stuk land kunnen zien waar tijdens de laatste grote aardbeving in 1905 de grond 5m opengescheurd zou zijn en dus heel Point Reyes zich 5 a 6m naar NW van het continent heeft verplaatst.
Onze eerste stop van de dag: Muir Woods national monument waar we de fameus hoge Redwood trees kunnen zien. Het is zondag vandaag en dat laat zich merken want het is heel druk, de twee parkings bij het park zijn volledig vol dus zoeken we een plaatsje down the road. Bij de inkom laten we fier onze jaarpas zien en moeten niks betalen, nog een paar bezoekjes en onze pas is al terugbetaald...
Muir Woods is een overblijfsel van de oude Redwoodwouden aan de kust en één van de eerste nationale beschermde sites. De hoofdattractie zijn hier de Californian Redwoods, de grootst levende wezens op aarde! Ja, bomen zijn ook levende wezens :)
Figuurlijk staan deze bomen wat in de schaduw van de meer bekende Sequoia bomen, maar letterlijk is het juist andersom. Ze worden namelijk groter dan de sequoia's , maar de sequioa's hebben een veel bredere stam...
Enkele facts:
de hoogste Redwood ooit gemeten: 379,1ft oftewel 115m hoog en een diameter van 22ft/6,7m.
de hoogste Sequoia ooit gemeten: 311ft/94,7m en diameter van 40ft/12m.
Tijd om deze bomen eens in het echt te zien en ons te laten overweldigen door hun lengte !
We starten aan het visitor center en doen eerst het toeristisch gedeelte dat ons wel al direct bij één van de interessantste plekken van het park brengt. Er is een mooi aangelegd pad in hout dat ons langs Bohemian Grove en Cathedral Grove brengt waar de grootste bomen van Muir Woods staan met een max lengte van 77m. Ge krijgt er zowaar een stijve nek van door heel de tijd naar boven te kijken !
Als we op het einde van de toeristische trail zijn beslissen we om nog wat verder door te gaan en wat minder betreden paden te bewandelen.
We besluiten om een 'loop' te maken van 2,6 miles oftewel 4,2km via de Fern Creek, omhoog langs het Lost trail, terug naar af via Oceanview trail. Bij de info staat er steep sections en +/- duur van 2u. Wij doen er 1,5 over , maar kiezen de verkeerde weg, want via lost trail omhoog is het echt wel stijgen in korte tijd met veel trappen, terwijl het oceanview gedeelte eerder lopend is en dus was het interessanter geweest om langs daar omhoog te komen en rustig trappen af te dalen, maar ja, zo hebben we tenminste een stevige wandeling achter de rug :)
Korte beschrijving:
Fern Creek Trail - Beyond the end of the main paved loop, the Fern Creek Trail leads further up the valley beside a tributary of Redwood Creek, passing the fallen Kent Tree then joining the lower end of the Lost Trail. The route is only half a mile long and an easy walk. The creek does have ferns growing alongside though the scenery is not much different to the land nearer the visitor center, just with fewer people.
Lost Trail - This path starts along the Panoramic Highway a short distance north of the national monument, descends a little to a junction with the upper end of the Ocean View Trail then drops very steeply through pleasant, airy forest via many wooden steps, down to the upper end of the main valley, where it meets the Fern Creek Trail. All is just outside the monument boundary.
Ocean View Trail - Although no longer having a view of the Pacific Ocean (due to recent tree growth), the upper part of this path affords partial vistas over the surrounding hills. The trail climbs quite steeply up the east side of the Redwood Creek valley, winding around half a dozen side ravines, through thick, dark, cool woodland containing a mixture of Douglas fir, madrone, bigleaf maple and tan oak, with redwoods only at the lower end. It gains 600 feet in just over a mile, meeting the Lost Trail just outside the park boundary.
Eigenlijk is dit een redelijk normale mooie wandeling tussen torenhoge bomen, maar na 2 hockeymatchen is deze wandeling toch al vrij belastend. Maar hey we zijn zo ver gekomen dus moeten we het maar doen...
We zullen het wel voelen morgen, nu eerst genieten!
Uiteindelijk spenderen we meer tijd dan voorzien in Muir Woods met onze wandeling tot 4u. Onze volgende halte is aan Muir Beach, maar er staat zoveel wind dat we van het strand worden geblazen en de wind is ijskoud dus duiken we snel de auto weer in. Er blijkt ook nog een Beach overlook te zijn , dus rijden we hier ook eens langs. Onderweg zien weer een totaal ander natuur met hier en daar een kleuraccent zoals purpere heide, maar van de redwoods is er hier niet veel te zien. (terwijl we maar een paar mijl verder zitten, Muir Woods ligt goed verborgen in een canyon). We passeren op de weg nog een andere bezienswaardigheid (toch volgens één van onze reisgidsen en als ik het mij goed herinner had Peter ons dit ook al verteld) nl. het meest aantal postbussen op een rij.
De overlook geeft onze mooie zichten op de kust en de zee, maar Muir Beach zelf is van hieruit niet te zien. Er is wel een speciaal een pad aangelegd om helemaal tot aan de rand van de klif te kunnen gaan, dus we trotseren toch even de wind om tot aan het einde te gaan.
Het is al te laat om nog naar Point Reyes te gaan en bovendien is er nogal veel wind dus we keren al een stukje terug richting San Francisco.
Onze derde stop brengt ons aan het vista point aan battery Spencer waar ik met Steven en Dimitri vorige keer ben geweest. Ik wil Olivier tonen dat het zicht hier 10x beter is dan het gekende vista point beneden aan de brug. Vergeleken met vorige keer toen we de enige auto waren, staat ook hier weer alles volgeparkeerd (zondag) dus blijven we doorrijden tot we een plaatsje vinden. Als we omkijken, zien we het meest bekende gezicht op de brug en downtown die op menig postkaarten geprint staat.
Nog een plaatje van de "Golden Gate Bridge" oftewel dixit Nathalie: 'de oranje brug over naar de rode bomen...' Inderdaad oranje en niet rood zoals ik ook redelijk fout voorhad, maar ik word snel op mijn plaats gezet door Nathalie, blijkbaar is de brug in international orange geschilderd, maar later meer hierover (topic blog: Welke kleur heeft de Golden Gate Bridge?)
We sluiten de dag af met diner in Sausalito en lui in de zetel naar de Oscars uitreiking kijken. Na de show duiken we nog het zwembad in en achteraf een verdiende jacuzzi na nog 30 lengtes zwemmen om een beetje los te komen :)
De kaartjes van deze trip en volgende trips zijn voortaan te vinden onder de tab "maps"
vrijdag 5 maart 2010
NCFHA Spring league
Morgen gaat de spring league van start op het veld in Stanford. Oftewel ook nog "the shorts" genoemd.
Normaal spelen ze hier hockey in de herfst van september tot december. Maar de rest van het jaar wordt er pick-up hockey georganiseerd om in vorm te blijven , ge kunt dit ook zien als een soort training. En in maart wordt er dus een mini league georganiseerd bestaande uit 6 zaterdagen waarop elk team 2 games speelt van elk 2x 25min.
"RAIN OR SHINE!" :)
Het is dus eigenlijk terug een beetje jong zijn , en volgens de regels van de miniemen spelen (op een half veld met 7 spelers)
Er zijn 4 teams die telkens onder elkaar wedstrijden spelen. De teams zijn zodanig ingedeeld dat de levels een beetje gelijk zijn want zowel beginnende hockeysters als oude rotten en ex-internationals doen mee.
Ieder jaar worden er andere namen gegeven aan de teams.
Het thema van dit jaar: Lentebloemen
Ik ben als nieuw lid ingedeeld bij de petunia's. Ben eens benieuwd hoe leuk het gaat worden.
Normaal krijgen we nog een T-shirt met teamnaam en vermoedelijk ook een roze kleur :)
| Poppies ( de klaproosjes of papavertjes) | Peonies (de pioentjes of pioenroosjes) | |
| Eileen Adao Shannon Berry Nicole Cefalu ariana chan Jessica Chin Rachel Flinn Kristi Garrison Margy Gentile patricia korijn Laura Oswald | Evelyn Buckley Peggy Cawthon Laura Cristiani Janice Fung Valerie Haas Paola Luna Heather Poespowidjojo courtney robinson Alexandra Shelley Michelle Turkoglu | |
| Pansies (de viooltjes) | Petunias (de petuniaatjes) | |
| sandra cleveland Clemence Couteau Brenda Doyle Heidi Faith Amy Gallo Trish Intemann Kimberly Keys Bonnie Pang Kat Thomas Rutvi Trivedi | Michelle Bravin Anna Cross Moya Damberger Leen De Meulenaer Elzeth Hetzler donna keith Mairi Macdonald Piper Phillips Linda Swan Emily Burton |
woensdag 3 maart 2010
Bezoek Napa valley
Vandaag hebben we opnieuw bezoek over de vloer. Mijn neef Steven en zijn collega Dimitri zijn in de peninsula op business trip voor Imec.
Steven heeft voor mij een hele lading mee van skikleren tot pakjes chocolade die ik met plezier in ontvangst neem. We hebben ons nichtje Mieke beloofd om ene te drinken op haar gezondheid (en kosten?) voor haar verjaardag dus op naar Napa...
We hebben een volledige dag de tijd dus het plan voor vandaag, ondanks de regen en flood warning, is om in Napa valley aan winetasting te gaan doen. (Nu al uitgeroepen tot de klassieker om op een regenachtige dag met bezoekende familie te doen).
Steven heeft voor mij een hele lading mee van skikleren tot pakjes chocolade die ik met plezier in ontvangst neem. We hebben ons nichtje Mieke beloofd om ene te drinken op haar gezondheid (en kosten?) voor haar verjaardag dus op naar Napa...
We hebben een volledige dag de tijd dus het plan voor vandaag, ondanks de regen en flood warning, is om in Napa valley aan winetasting te gaan doen. (Nu al uitgeroepen tot de klassieker om op een regenachtige dag met bezoekende familie te doen).
Onze 1e stop is in San Francisco aan Twin peaks waar ge een mooi panoramazicht hebt over heel de stad. Blijkbaar waren Steven en Dimitri hier nog niet gepasseerd ookal zijn ze al een paar keer in San Francisco geweest. Ondanks het regenachtige weer is het zicht toch nog goed en kan Steven zich uitleven met het testen van de fotocamera van zijn schoonbroer.
De 2e stop: Battery Spencer Vista point , waar ge een mooi zicht hebt bovenop de Golden Gate bridge. Beter dan het toeristische vistapoint dat vlak achter de brug ligt! We hebben dan ook nog eens geluk dat de moment dat we daar zijn het een volledig blauwe lucht is, geen mist ! Blijkbaar heeft Dimitri een gift om mooi weer te brengen aan de Golden Gate Bridge. Helaas werkt dit alleen in de omgeving van de brug en niet in Napa Valley want de regen blijft bij bakken uit de lucht vallen.
We besluiten om in Napa downtown te eten (niet zoals vorige keer dat we op de middag vergeten zijn om te eten) om met een volle maag aan onze dagactiviteit te kunnen beginnen: 'Winetasting'.
De 2e stop: Battery Spencer Vista point , waar ge een mooi zicht hebt bovenop de Golden Gate bridge. Beter dan het toeristische vistapoint dat vlak achter de brug ligt! We hebben dan ook nog eens geluk dat de moment dat we daar zijn het een volledig blauwe lucht is, geen mist ! Blijkbaar heeft Dimitri een gift om mooi weer te brengen aan de Golden Gate Bridge. Helaas werkt dit alleen in de omgeving van de brug en niet in Napa Valley want de regen blijft bij bakken uit de lucht vallen.
We besluiten om in Napa downtown te eten (niet zoals vorige keer dat we op de middag vergeten zijn om te eten) om met een volle maag aan onze dagactiviteit te kunnen beginnen: 'Winetasting'.
We hebben de keuze tussen Sterling Vineyards waar ge met een kabelbaantje omhoog gaat en Castello di Amorosa (want dit was vorige keer met Peter heel goed meegevallen) een middeleeuws kasteel want het oog wilt ook wat. Omwille van de regen en 0% kans op een mooi ver zicht in de vallei wordt het Castello di Amorosa.
De regen/flood warning is blijkbaar toch redelijk accuraat want de ruitenwissers werken op volle kracht en de straat ziet er eerder als een klein riviertje uit. Aan het kasteel staan al grote plassen, dus we hebben niet echt lang buiten rondom gekeken, maar beslissen wel om de 'premium tour en tasting' guided tour te volgen waarbij een kasteelgids ons door het kasteel, de grote feestzaal, kapel, kelders met vaten en fermenteerruimte leidt.
Bijkomend is er nog een barrel tasting in de grote barrelroom waar ge dus recht uit een vat wijn proeft die nog een aantal jaar moet "agen". Wat ge proeft heeft dus nog een redelijk ruwe smaak, wij proeven een cabernet van 2009 die nog maar een paar maanden in de vaten zit en pas na 2 jaar in flessen zal worden gebotteld en pas op de markt komt ergens in 2013.
Belofte maakt schuld... dus "op uw gezondheid, Mieke!!"
Het vervolg van de tour brengt ons langs de folterkamer, een doolhof van gangen onder het kasteel die allemaal vol gestapeld zijn met wijnvaten en stapels wijnflessen. De knightsroom met een ongeloofelijke klank, de dolby surround van de middeleeuwen! Als ge onder de luster gaat staan hoort ge alles weergalmen en in de hoeken kunt ge iets fluisteren en dit wordt klaar en duidelijk in de ander hoek gehoord. Veel betere kwaliteit dan de meeste skype verbindingen tot nu toe. De technische uitleg laat ik over aan de ingenieurs onder ons, maar het heeft iets te maken met het plafond dat een perfecte parabolische vorm heeft en dat de geluidsgolven hierdoor gecentreerd worden...
Als afsluiter van de tour krijgen we een 5tal wijnen die we kunnen proeven. Bij de winetasting hebben we weer geluk bij een ongeluk, doordat het zo'n slecht weer is en het midden in de week is, is de gids een beetje guller met de drank en ipv de 5 proevertjes krijgen we steeds opnieuw andere wijnen ingeschonken (10) waaronder zelfs een Cabernet Sauvignon 2005 'Il Barone' 'reserve' met een quotering van 94. Ik ben niet echt een wijnkenner en Olivier is er niet bij om het mij uit te leggen, maar ik heb toch heel wat opgestoken van de rondleiding. Zo is er een scoringssysteem met punten en als een wijn boven de 88 punten wordt gequoteerd is het een uitstekende wijn. M.a.w. die 'reserve'wijn is een topper. Blijkt dat als iedereen een andere wijn kiest, uiteindelijk al de wijnen (bijna) worden geschonken (goed om te weten :) ).
Het is zelfs zo kalm dat we de eigenaar van het kasteel: Dario Sattui in levende lijve zien omdat hij een babbeltje komt slaan uit verveling. De gids verdoezelt nog rap dat ze de reserve aan het schenken is en fluistert ons toe dat als hij iets vraagt, dat we dan moeten zeggen dat we de Merlot aan het proeven zijn. Lekker sneaky :)
Bij de winetasting krijgen we onder andere ook de Cabernet van 2005 onder onze neus geschoven om een vergelijking te kunnen maken met de Cabernet die we bij de barreltasting hebben kunnen proeven. Verder proeven we nog een sangiovese van 2006 (= chianti), een aantal dessertwijnen die vooral bij mij goed in de smaak vallen maar voor de mannen wat te zoet is en een Merlot uit 2006 die vorig jaar nog is uitgeroepen tot de beste wijn van Napa Valley.
Tijdens de winetasting krijgen we ook nog eens de uitleg mee waarom men zware rode wijn moet decanteren en op welke manieren men dit kan doen. Er bestaat namelijk een airdevice dat beetje lucht bij de wijn mengt door de wijn erdoor te schenken en dit vervangt een paar uur decanteren. Dan hebt ge nog de klassieke decanteerkan, maar uiteindelijk kunt ge het ook 'ordinair' doen door gewoon de fles helemaal uit te gieten in een kan , even te swirrelen en dan gewoon terug in de fles gieten :)
Een ander grappig feit: minderjarigen (dus onder 21 jaar in USA) mogen niet drinken en moeten op ' legal distance' blijven dit wilt zeggen op een armlengte van alcohol :). Stond daar toch zeker een vrouw met een baby aan de bar.NOT DONE Maar als ge redeneert dat de armpjes van de baby toch te kort zijn om een glas vast te grijpen dan is dit een uitzondering op de regel...
Een beetje tipsy komen we buiten en zoeken naar een volgende bezienswaardigheid.
6 miles verder is er een "old faithfull geyser" één van de drie ter wereld volgens de brochure, maar volgens wikipedia is het een "valse geiser". "Op enkele plaatsen met geothermische activiteit zijn gaten in de grond geboord die zijn voorzien van een ondoordringbare wand waardoor ze kunnen uitbarsten net als echte geisers. Hoewel deze zogenaamde kunstmatige geisers geen echte geisers zijn kunnen ze toch zeer spectaculair zijn. Een dergelijke kunstmatige geiser in Calistoga, Californië wordt wel de Old Faithful of California genoemd." Deze geiser spuit om de 40 min 60 tot 100ft hoog. We vonden het toch niet de moeite om in de regen te wachten op 1x zo'n waterstraal, dus laten we de geiser links liggen en keren we terug via de baybridge.
Uiteindelijk hebben we vandaag een trip van 212 mijl gemaakt van ca. 4 uur 48 min. driving time.
De regen/flood warning is blijkbaar toch redelijk accuraat want de ruitenwissers werken op volle kracht en de straat ziet er eerder als een klein riviertje uit. Aan het kasteel staan al grote plassen, dus we hebben niet echt lang buiten rondom gekeken, maar beslissen wel om de 'premium tour en tasting' guided tour te volgen waarbij een kasteelgids ons door het kasteel, de grote feestzaal, kapel, kelders met vaten en fermenteerruimte leidt.
Bijkomend is er nog een barrel tasting in de grote barrelroom waar ge dus recht uit een vat wijn proeft die nog een aantal jaar moet "agen". Wat ge proeft heeft dus nog een redelijk ruwe smaak, wij proeven een cabernet van 2009 die nog maar een paar maanden in de vaten zit en pas na 2 jaar in flessen zal worden gebotteld en pas op de markt komt ergens in 2013.
Belofte maakt schuld... dus "op uw gezondheid, Mieke!!"
Het vervolg van de tour brengt ons langs de folterkamer, een doolhof van gangen onder het kasteel die allemaal vol gestapeld zijn met wijnvaten en stapels wijnflessen. De knightsroom met een ongeloofelijke klank, de dolby surround van de middeleeuwen! Als ge onder de luster gaat staan hoort ge alles weergalmen en in de hoeken kunt ge iets fluisteren en dit wordt klaar en duidelijk in de ander hoek gehoord. Veel betere kwaliteit dan de meeste skype verbindingen tot nu toe. De technische uitleg laat ik over aan de ingenieurs onder ons, maar het heeft iets te maken met het plafond dat een perfecte parabolische vorm heeft en dat de geluidsgolven hierdoor gecentreerd worden...
Als afsluiter van de tour krijgen we een 5tal wijnen die we kunnen proeven. Bij de winetasting hebben we weer geluk bij een ongeluk, doordat het zo'n slecht weer is en het midden in de week is, is de gids een beetje guller met de drank en ipv de 5 proevertjes krijgen we steeds opnieuw andere wijnen ingeschonken (10) waaronder zelfs een Cabernet Sauvignon 2005 'Il Barone'
Het is zelfs zo kalm dat we de eigenaar van het kasteel: Dario Sattui in levende lijve zien omdat hij een babbeltje komt slaan uit verveling. De gids verdoezelt nog rap dat ze de reserve aan het schenken is en fluistert ons toe dat als hij iets vraagt, dat we dan moeten zeggen dat we de Merlot aan het proeven zijn. Lekker sneaky :)
Bij de winetasting krijgen we onder andere ook de Cabernet van 2005 onder onze neus geschoven om een vergelijking te kunnen maken met de Cabernet die we bij de barreltasting hebben kunnen proeven. Verder proeven we nog een sangiovese van 2006 (= chianti), een aantal dessertwijnen die vooral bij mij goed in de smaak vallen maar voor de mannen wat te zoet is en een Merlot uit 2006 die vorig jaar nog is uitgeroepen tot de beste wijn van Napa Valley.
Tijdens de winetasting krijgen we ook nog eens de uitleg mee waarom men zware rode wijn moet decanteren en op welke manieren men dit kan doen. Er bestaat namelijk een airdevice dat beetje lucht bij de wijn mengt door de wijn erdoor te schenken en dit vervangt een paar uur decanteren. Dan hebt ge nog de klassieke decanteerkan, maar uiteindelijk kunt ge het ook 'ordinair' doen door gewoon de fles helemaal uit te gieten in een kan , even te swirrelen en dan gewoon terug in de fles gieten :)
Een ander grappig feit: minderjarigen (dus onder 21 jaar in USA) mogen niet drinken en moeten op ' legal distance' blijven dit wilt zeggen op een armlengte van alcohol :). Stond daar toch zeker een vrouw met een baby aan de bar.NOT DONE Maar als ge redeneert dat de armpjes van de baby toch te kort zijn om een glas vast te grijpen dan is dit een uitzondering op de regel...
Een beetje tipsy komen we buiten en zoeken naar een volgende bezienswaardigheid.
6 miles verder is er een "old faithfull geyser" één van de drie ter wereld volgens de brochure, maar volgens wikipedia is het een "valse geiser". "Op enkele plaatsen met geothermische activiteit zijn gaten in de grond geboord die zijn voorzien van een ondoordringbare wand waardoor ze kunnen uitbarsten net als echte geisers. Hoewel deze zogenaamde kunstmatige geisers geen echte geisers zijn kunnen ze toch zeer spectaculair zijn. Een dergelijke kunstmatige geiser in Calistoga, Californië wordt wel de Old Faithful of California genoemd." Deze geiser spuit om de 40 min 60 tot 100ft hoog. We vonden het toch niet de moeite om in de regen te wachten op 1x zo'n waterstraal, dus laten we de geiser links liggen en keren we terug via de baybridge.
Uiteindelijk hebben we vandaag een trip van 212 mijl gemaakt van ca. 4 uur 48 min. driving time.
's Avonds als afsluiter van het bezoek van Steven en Dimitri gaan we eten in Joya, een Spaans restaurant op University Avenue in downtown Palo Alto,we laten de tapas aanrukken en we laten het ons smaken (zeker doordat we door al die wijn een fameus hongergevoel gekregen hebben)
Om 22u30 kruip ik stikkapot eindelijk ons bedje in, het was een lange maar leuke dag!
Om 22u30 kruip ik stikkapot eindelijk ons bedje in, het was een lange maar leuke dag!
dinsdag 2 maart 2010
Nog enkele weetjes over Death Valley en dit weekend
Tijdens een beetje surfen op internet kom ik te weten dat zaterdag 27 februari een nieuw record van regen is gevallen dit jaar, maar in 2005 nog iets meer... Juist wanneer wij daar zijn, typisch!
Maar het voordeel is wel dat Lake Manly terug is en dat dit niet veel kan gezien worden, maar wij dat toch lekker wel gezien hebben :) en heb ook nog het road conditions rapport opgezocht van dit weekend.
Wildflower update March 2, 2010
The rainstorms keep coming to Death Valley with perfect gentleness and frequency. A storm at the end of February brought 0.44 inches of rain to Furnace Creek and 0.29 inches to Scotty’s Castle. The “tiny specks of green” are now proper little plants in many locations, and are growing quickly with the warming air and soil temperatures. Additional seeds have sprouted between the original ones, which promises not only more flowers but also staggers the blooming time. At the current rate, the number of sprouts suggests the bloom may be thicker and more spectacular than anticipated earlier. The peak bloom should be at the end of this month into mid April.
In canyon mouths and washes where extra water has flowed, shrubs and perennials are showing early growth and flower buds. On alluvial fans, the creosote bush have lush foliage and their yellow flowers add a subtle touch of color.
Lake Manly may still be shallow, but the first kayakers have managed to ply its saline waters. A boat with a shallow draft and a willingness to wade out to launch are necessary for a successful below-sea-level voyage.
Rainfall Totals 2010
Furnace Creek: 3.09 inches
Scotty’s Castle: 4.22 inches
Rainfall Totals 7/1/2009 to Present
Furnace Creek: 3.18 inches
Scotty’s Castle: 5.38 inches
Volgens wikipedia: "the average annual precipitation in Death Valley (Greenland Ranch Station) is 1.58 inches (4.00 cm). The wettest month on record is January 1995 when 2.59 inches (6.57 cm) fell on Death Valley. The wettest period on record was mid 2004 to mid 2005, in which nearly 3 feet of rain fell in total, leading to ephemeral lakes in the valley and the region and tremendous wildflower blooms.In 2005, severe flooding resulted in Lake Manly reappearing on a large scale. More than 100 square miles (260 km 2) were covered by the lake, allowing some tourists and park rangers to become probably the only humans to canoe across Death Valley. The lake was about two feet at its deepest point. It evaporated quickly, leaving behind a mud-salt mixture."
Voor een paar rampfoto's van die periode klik hier
Het bulletin van het visitor center CURRENT ROAD CONDITIONS February 27, 2010
Blijkt dat de meeste wegen in bergen toe zijn door sneeuw en beneden zijn de canyons toe door modder en flooding. Dat staat dus gelijk aan enkel de hoofdwegen die open zijn en zelfs Mosaic en Salt creek waar wij nog gepasseerd zijn, zijn afgesloten :((Hebben wij dus nog chance gehad dat we uit de modder zijn geraakt)
This report will be updated as conditions change. All other park roads are open and in standard condition.
Aguereberry Point Road - CLOSED due to snow and ice.
Dante's View Road - CLOSED due to snow and ice.
Devil's Golf Course Road - CLOSED due to mud.
Emigrant Canyon Road - CLOSED due to snow and ice.
Hunter Mountain Road - CLOSED; impassable due to deep snow.
Keane Wonder Mine Road - CLOSED; road and mining area closed to all entry due to safety hazards.
Mustard Canyon Road - CLOSED due to mud.
Racetrack Road - Open; Racetrack Playa is flooded and muddy
Saline Valley Road (North Pass) - CLOSED due to heavy snow and ice.
Saline Valley Road (South Pass) - CLOSED due to heavy snow and ice.
Scotty's Castle / Bonnie Clare Road - Open; expect delays and 24-hour controlled traffic due to road construction through the winter and spring seasons.
Titus Canyon Road - CLOSED due to flood damage and mud. Two-way section from Scotty's Castle Road is open but damaged due to flood.
Twenty Mule Team Canyon Road - CLOSED due to mud.
Ubehebe Crater Road - CLOSED through March, 2010 due to road construction.
West Side Road - CLOSED due to flood damage and mud.
Wildrose Canyon Road - CLOSED due to flood damage.
Wildrose Charcoal Kilns Road - CLOSED due to snow and ice.
Saltcreek CLOSED due to mud
Mosaic Canyon CLOSED due to flood damage and mud
Maar het voordeel is wel dat Lake Manly terug is en dat dit niet veel kan gezien worden, maar wij dat toch lekker wel gezien hebben :) en heb ook nog het road conditions rapport opgezocht van dit weekend.
Wildflower update March 2, 2010
The rainstorms keep coming to Death Valley with perfect gentleness and frequency. A storm at the end of February brought 0.44 inches of rain to Furnace Creek and 0.29 inches to Scotty’s Castle. The “tiny specks of green” are now proper little plants in many locations, and are growing quickly with the warming air and soil temperatures. Additional seeds have sprouted between the original ones, which promises not only more flowers but also staggers the blooming time. At the current rate, the number of sprouts suggests the bloom may be thicker and more spectacular than anticipated earlier. The peak bloom should be at the end of this month into mid April.
In canyon mouths and washes where extra water has flowed, shrubs and perennials are showing early growth and flower buds. On alluvial fans, the creosote bush have lush foliage and their yellow flowers add a subtle touch of color.
Lake Manly may still be shallow, but the first kayakers have managed to ply its saline waters. A boat with a shallow draft and a willingness to wade out to launch are necessary for a successful below-sea-level voyage.
Rainfall Totals 2010
Furnace Creek: 3.09 inches
Scotty’s Castle: 4.22 inches
Rainfall Totals 7/1/2009 to Present
Furnace Creek: 3.18 inches
Scotty’s Castle: 5.38 inches
Volgens wikipedia: "the average annual precipitation in Death Valley (Greenland Ranch Station) is 1.58 inches (4.00 cm). The wettest month on record is January 1995 when 2.59 inches (6.57 cm) fell on Death Valley. The wettest period on record was mid 2004 to mid 2005, in which nearly 3 feet of rain fell in total, leading to ephemeral lakes in the valley and the region and tremendous wildflower blooms.In 2005, severe flooding resulted in Lake Manly reappearing on a large scale. More than 100 square miles (260 km 2) were covered by the lake, allowing some tourists and park rangers to become probably the only humans to canoe across Death Valley. The lake was about two feet at its deepest point. It evaporated quickly, leaving behind a mud-salt mixture."
Voor een paar rampfoto's van die periode klik hier
Het bulletin van het visitor center CURRENT ROAD CONDITIONS February 27, 2010
Blijkt dat de meeste wegen in bergen toe zijn door sneeuw en beneden zijn de canyons toe door modder en flooding. Dat staat dus gelijk aan enkel de hoofdwegen die open zijn en zelfs Mosaic en Salt creek waar wij nog gepasseerd zijn, zijn afgesloten :((Hebben wij dus nog chance gehad dat we uit de modder zijn geraakt)
This report will be updated as conditions change. All other park roads are open and in standard condition.
Aguereberry Point Road - CLOSED due to snow and ice.
Dante's View Road - CLOSED due to snow and ice.
Devil's Golf Course Road - CLOSED due to mud.
Emigrant Canyon Road - CLOSED due to snow and ice.
Hunter Mountain Road - CLOSED; impassable due to deep snow.
Keane Wonder Mine Road - CLOSED; road and mining area closed to all entry due to safety hazards.
Mustard Canyon Road - CLOSED due to mud.
Racetrack Road - Open; Racetrack Playa is flooded and muddy
Saline Valley Road (North Pass) - CLOSED due to heavy snow and ice.
Saline Valley Road (South Pass) - CLOSED due to heavy snow and ice.
Scotty's Castle / Bonnie Clare Road - Open; expect delays and 24-hour controlled traffic due to road construction through the winter and spring seasons.
Titus Canyon Road - CLOSED due to flood damage and mud. Two-way section from Scotty's Castle Road is open but damaged due to flood.
Twenty Mule Team Canyon Road - CLOSED due to mud.
Ubehebe Crater Road - CLOSED through March, 2010 due to road construction.
West Side Road - CLOSED due to flood damage and mud.
Wildrose Canyon Road - CLOSED due to flood damage.
Wildrose Charcoal Kilns Road - CLOSED due to snow and ice.
Saltcreek CLOSED due to mud
Mosaic Canyon CLOSED due to flood damage and mud
maandag 1 maart 2010
Death Valley - Palo Alto
Tijd om de terugreis naar de peninsula in te zetten. Om Half 8 zitten we al achter het stuur en er zijn geen andere uitstappen gepland. Even getwijfeld om via Sequioa NP te passeren maar we hebben zowieso al een hele tocht voor de boeg en we zijn moe van het hele weekend rondrijden en rondwandelen.
We passeren tijdens de terugweg het Red Rock Canyon State park en waren van plan om hier even te stoppen, maar we missen gewoon de afrit aangezien het visitor center slecht staat aangeduid en het erop neerkwam dat we 5m achter het bord een haarspeldbocht moesten pakken rechtstreeks van de snelweg. Voor dat we het goed tot ons doordrong waren we al een aantal mijl verder en het is hier nu niet bepaald gemakkelijk om even de volgende afrit te pakken en een stukje terug te rijden want dan maakt ge al snel een detour van zo'n slordige 20 mijl. We trekken onze schouders op en laten Red Rock Canyon voor wat het is. We duiken terug de Techatapi mountains in en verfijnen onze "drive by (foto)shooting"skills.
Vlak voor Bakersfield hebben we wat entertainment als we een klein vliegtuigje bijna zien crashen tegen een truck. Blijkt dat het vliegtuigje bezig is met cropdusting en dat het het veld vlak naast de highway moest besproeien. De truc is dus blijkbaar om zo laag mogelijk al over de highway te vliegen om het dichtste stuk tegen de weg ook te kunnen besproeien. We zien het vliegtuig een paar scherpe bochten vlak boven de grond maken,even optrekken om dan weer een volgende duikvlucht in te zetten en op goed geluk zo laag mogelijk over de highway te vliegen zonder iets te raken!
Wanneer we door Bakersfield rijden zien we weer de bekende oliepompen tussen de wijnranken en komen we weer tussen de boomgaarden terecht waar de bomen nog steeds in bloesem staan. We zetten ons even aan de kant om te genieten van dit Californisch "sneeuw"landschap en het is aangenaam om de bloesemgeur op te snuiven en het gonzend gezoem te horen van de vele bijen die bedrijvig rondvliegen tussen de bomen.
Terug op de "5" doorkruisen we heel de central valley en stoppen pas terug aan het San Luis Reservoir. Even de benen strekken en nog een beetje uitleg meepikken in het visitor center. In het terugrijden winnen we zowat een uur vergeleken met de heenreis, maar eigenlijk is dit redelijk logisch aangezien we nu minder moet stijgen en terug naar de bay rijden en ook iets vlotter rijden aangezien het nu bekend terrein is.
We arriveren in Palo Alto rond kwart voor 4 en trakteren onszelf op een deugddoende zwemsessie (we hadden immers voorgenomen om iedere dag 20 lengtes te zwemmen, maar dat is dit weekend even on hold gezet).Ik krijg spontaan een ingeving om een nieuw onderzoek te starten: mijn hypothese: Hoe langer men rijdt, hoe deugddoender een hottub achter is. Een longitudinale "casestudy" waarvoor ik zonder problemen 2 proefkonijn vindt :).
De cijfers van vandaag: 431 miles in 6u 50min.
In totaal hebben we deze 4 dagen een slordige 1600 miles oftewel 2500km gereden, dit kan wel tellen als roadtrip en was een uitstekende test voor onze auto, die qua verbruik nog redelijk goed scoort (naar Amerikaanse normen dan wel).
We passeren tijdens de terugweg het Red Rock Canyon State park en waren van plan om hier even te stoppen, maar we missen gewoon de afrit aangezien het visitor center slecht staat aangeduid en het erop neerkwam dat we 5m achter het bord een haarspeldbocht moesten pakken rechtstreeks van de snelweg. Voor dat we het goed tot ons doordrong waren we al een aantal mijl verder en het is hier nu niet bepaald gemakkelijk om even de volgende afrit te pakken en een stukje terug te rijden want dan maakt ge al snel een detour van zo'n slordige 20 mijl. We trekken onze schouders op en laten Red Rock Canyon voor wat het is. We duiken terug de Techatapi mountains in en verfijnen onze "drive by (foto)shooting"skills.
Vlak voor Bakersfield hebben we wat entertainment als we een klein vliegtuigje bijna zien crashen tegen een truck. Blijkt dat het vliegtuigje bezig is met cropdusting en dat het het veld vlak naast de highway moest besproeien. De truc is dus blijkbaar om zo laag mogelijk al over de highway te vliegen om het dichtste stuk tegen de weg ook te kunnen besproeien. We zien het vliegtuig een paar scherpe bochten vlak boven de grond maken,even optrekken om dan weer een volgende duikvlucht in te zetten en op goed geluk zo laag mogelijk over de highway te vliegen zonder iets te raken!
Wanneer we door Bakersfield rijden zien we weer de bekende oliepompen tussen de wijnranken en komen we weer tussen de boomgaarden terecht waar de bomen nog steeds in bloesem staan. We zetten ons even aan de kant om te genieten van dit Californisch "sneeuw"landschap en het is aangenaam om de bloesemgeur op te snuiven en het gonzend gezoem te horen van de vele bijen die bedrijvig rondvliegen tussen de bomen.
Terug op de "5" doorkruisen we heel de central valley en stoppen pas terug aan het San Luis Reservoir. Even de benen strekken en nog een beetje uitleg meepikken in het visitor center. In het terugrijden winnen we zowat een uur vergeleken met de heenreis, maar eigenlijk is dit redelijk logisch aangezien we nu minder moet stijgen en terug naar de bay rijden en ook iets vlotter rijden aangezien het nu bekend terrein is.
We arriveren in Palo Alto rond kwart voor 4 en trakteren onszelf op een deugddoende zwemsessie (we hadden immers voorgenomen om iedere dag 20 lengtes te zwemmen, maar dat is dit weekend even on hold gezet).Ik krijg spontaan een ingeving om een nieuw onderzoek te starten: mijn hypothese: Hoe langer men rijdt, hoe deugddoender een hottub achter is. Een longitudinale "casestudy" waarvoor ik zonder problemen 2 proefkonijn vindt :).
De cijfers van vandaag: 431 miles in 6u 50min.
In totaal hebben we deze 4 dagen een slordige 1600 miles oftewel 2500km gereden, dit kan wel tellen als roadtrip en was een uitstekende test voor onze auto, die qua verbruik nog redelijk goed scoort (naar Amerikaanse normen dan wel).
zondag 28 februari 2010
Death Valley part 3
HAA we staan op en het eerste wat we zien als we de gordijn opendoen: Blauwe lucht!!
We zien Mount Whitney nu zonder enig wolkje en ook in Death Valley is het nu een prachtig zicht wanneer we via de Towne pass naar beneden duiken. Een groot contrast met gisteren en om 10u is het nu al 61°F (16°C)
We besluiten om al de zaken die we gisteren niet hebben kunnen doen , vandaag zeker proberen te zien zoals de vista points en als er nog tijd is een wandeling te doen in een canyon. Vol goede moed bollen we naar beneden op de roetsjbaan (de weg naar Stove Pipe Wells is precies een rit op een rollercoaster, zonder probleem haalt ge hier 120km/u zonder het gaspedaal te moeten beroeren...).
We zien onderweg nog een paar "flooded"bordjes staan langs de weg, maar het merendeel is nog maar een miezerige kleine plas die ons helpt om de auto al een beetje te ontmodderen. Dan komt er het eerste slechte vooteken...de weg naar Salt Creek is gesloten en wij hebben daar nog gisteren nog doorgeploegd. Toch maar even dan een tussenstop aan het visitorcenter want door de regen gisteren zijn er nog heel veel wegen toe.
Wat we te horen krijgen is echt ontgoochelend: geen devils golf course en most of all, geen Dantes view en andere panoramapunten door sneeuw en ijs. Het merendeel van de canyons zijn ook nog afgesloten wegens modder die door de regen naar beneden gekomen is. Dat wilt dus zeggen dat we weer toegewezen zijn op de rest van de toeristische lijst.
Eerste op het lijstje: Zabriskie point, nog wel bereikbaar en een mooi uitzicht op de vallei en de veelkleurige heuvels. Vandaag hangt er geen bewolking dus kunnen we van hieruit zelfs Telescope Peak zien, het hoogste punt van Death Valley 11,331 feet (3,454 m) .
Van hieruit zijn er een paar hikes mogelijk o.a. afdalen door de Golden canyon, maar we verkiezen om eerst al de andere zaken op ons lijstje te verkennen.
Volgende op de lijst: Artist drive, hier loopt een geasfalteerde weg kronkelend door veelkleurige heuvels met als hoogtepunt "artist palette" waar een mengeling van verschillende gesteentes een waar kleurenpalet tentoon spreiden. Echt mooi en de moeite waard om eens langs te rijden (zeker als er niks anders te doen valt)
Nu we toch in de buurt zijn, passeren we opnieuw aan Badwater om te weten hoe warm het daar nu is (27*C) en om een betere impressie te hebben van de hoge bergen rondom en het schone vergezicht nu de wolken er niet zijn.
Daarna zetten we koers naar het Noordelijke deel van Death Valley en slagen de weg naar Scotty's castle in. Onze eerst halte is Titus canyon, maar de gravelroad die naar de ingang van de canyon leidt zit er nogal "rocky & risky" uit. We proberen een stukje maar door de regen zijn er veel putten en scherpe stenen , dus we keren om voordat we een platte band krijgen en de rest van de dag hier vastzitten. Het valt ons op dat voor de meeste wegen in het park een high clearance vehicle en/of een 4x4 geen overbodige luxe is.
We vervolgen onze weg naar Scotty's castle. Zogezegd een must-see in het park. Uiteindelijk na een dik uur rijden bereiken we dit bouwsel. Het is een soort "kasteel" maar heeft meer weg van een Spaanse villa en wij vinden er eigenlijk niet veel aan. OK, ik kan begrijpen dat de Amerikanen dit geweldig vinden dat er een rijke gek al zijn geld heeft gebruikt om een huis in de woestijn te bouwen , maar voor de architectuur enz is het interessanter om naar Spanje te gaan. Persoonlijk vind ik het veel te ver liggen van rest om even naartoe te gaan. We zijn ook niet echt zot van antiquiteiten waarover ze hier met veel lof over spreken, dus we besluiten om de 45min durende rondleiding te skippen en al de terugweg aan te vatten.
De rit naar Scotty's Castle heen en terug heeft ons uiteindelijk 2 uren gekost en het is al ver tegen valavond als we bij onze laatste stop komen voor vandaag: De Mesquite sanddunes. Deze zijn vooral mooi bij sunrise en sunset dus besluiten we om hier rustig even te wandelen en ons neer te zetten. Het is 17u30 en nog 79°F (26°C) en geen zuchtje wind. We laten de grootsheid van Death Valley nog even indringen voor we huiswaarts keren.
Conclusie van onze roadtrip: we hebben veel gedaan, maar geen hikes en geen canyons, voor volgende keer staat er zeker nog een wandeling in Mosaic en Golden Canyon op het programma. En als we een jeep kunnen scoren zouden we zeker ook naar de racetrack, door de Titus canyon en in Ubehehe Crater willen gaan.
Het enige van de toeristische zaken is nog Dante View en Devils golf course. Een aanrader schijnt een bezoek aan Death Valley tijdens de bloei van de wildflowers in maart, begin april.te zijn en dan is het dus ook de drukste periode in het park. Zelf hebben we al wel wat groen gezien, maar niet echt bloemen. Maar ik durf te zeggen dat met de hoeveelheid regen dat er gisteren gevallen is , er zeker veel bloemen zullen zijn !!
Voor de zotten of sportieven onder ons (het is hoe ge het bekijkt hé) is er de mogelijkheid om in de winter te fietsen van Stove Pipe Wells naar Panamint Springs van 0 tot 4628ft heel de tijd bergop, vergelijkbaar met de beklimming van de Mont Ventoux.
Vandaag hebben we een dikke 338 miles gedaan en 7u25 gereden.Als afsluiter bekijk ik nog de slotceremonie van de Winterspelen in Vancouver maar val halverwege in slaap.
We zien Mount Whitney nu zonder enig wolkje en ook in Death Valley is het nu een prachtig zicht wanneer we via de Towne pass naar beneden duiken. Een groot contrast met gisteren en om 10u is het nu al 61°F (16°C)
We besluiten om al de zaken die we gisteren niet hebben kunnen doen , vandaag zeker proberen te zien zoals de vista points en als er nog tijd is een wandeling te doen in een canyon. Vol goede moed bollen we naar beneden op de roetsjbaan (de weg naar Stove Pipe Wells is precies een rit op een rollercoaster, zonder probleem haalt ge hier 120km/u zonder het gaspedaal te moeten beroeren...).
We zien onderweg nog een paar "flooded"bordjes staan langs de weg, maar het merendeel is nog maar een miezerige kleine plas die ons helpt om de auto al een beetje te ontmodderen. Dan komt er het eerste slechte vooteken...de weg naar Salt Creek is gesloten en wij hebben daar nog gisteren nog doorgeploegd. Toch maar even dan een tussenstop aan het visitorcenter want door de regen gisteren zijn er nog heel veel wegen toe.
Wat we te horen krijgen is echt ontgoochelend: geen devils golf course en most of all, geen Dantes view en andere panoramapunten door sneeuw en ijs. Het merendeel van de canyons zijn ook nog afgesloten wegens modder die door de regen naar beneden gekomen is. Dat wilt dus zeggen dat we weer toegewezen zijn op de rest van de toeristische lijst.
Eerste op het lijstje: Zabriskie point, nog wel bereikbaar en een mooi uitzicht op de vallei en de veelkleurige heuvels. Vandaag hangt er geen bewolking dus kunnen we van hieruit zelfs Telescope Peak zien, het hoogste punt van Death Valley 11,331 feet (3,454 m) .
Van hieruit zijn er een paar hikes mogelijk o.a. afdalen door de Golden canyon, maar we verkiezen om eerst al de andere zaken op ons lijstje te verkennen.
Volgende op de lijst: Artist drive, hier loopt een geasfalteerde weg kronkelend door veelkleurige heuvels met als hoogtepunt "artist palette" waar een mengeling van verschillende gesteentes een waar kleurenpalet tentoon spreiden. Echt mooi en de moeite waard om eens langs te rijden (zeker als er niks anders te doen valt)
Nu we toch in de buurt zijn, passeren we opnieuw aan Badwater om te weten hoe warm het daar nu is (27*C) en om een betere impressie te hebben van de hoge bergen rondom en het schone vergezicht nu de wolken er niet zijn.
Daarna zetten we koers naar het Noordelijke deel van Death Valley en slagen de weg naar Scotty's castle in. Onze eerst halte is Titus canyon, maar de gravelroad die naar de ingang van de canyon leidt zit er nogal "rocky & risky" uit. We proberen een stukje maar door de regen zijn er veel putten en scherpe stenen , dus we keren om voordat we een platte band krijgen en de rest van de dag hier vastzitten. Het valt ons op dat voor de meeste wegen in het park een high clearance vehicle en/of een 4x4 geen overbodige luxe is.
We vervolgen onze weg naar Scotty's castle. Zogezegd een must-see in het park. Uiteindelijk na een dik uur rijden bereiken we dit bouwsel. Het is een soort "kasteel" maar heeft meer weg van een Spaanse villa en wij vinden er eigenlijk niet veel aan. OK, ik kan begrijpen dat de Amerikanen dit geweldig vinden dat er een rijke gek al zijn geld heeft gebruikt om een huis in de woestijn te bouwen , maar voor de architectuur enz is het interessanter om naar Spanje te gaan. Persoonlijk vind ik het veel te ver liggen van rest om even naartoe te gaan. We zijn ook niet echt zot van antiquiteiten waarover ze hier met veel lof over spreken, dus we besluiten om de 45min durende rondleiding te skippen en al de terugweg aan te vatten.
De rit naar Scotty's Castle heen en terug heeft ons uiteindelijk 2 uren gekost en het is al ver tegen valavond als we bij onze laatste stop komen voor vandaag: De Mesquite sanddunes. Deze zijn vooral mooi bij sunrise en sunset dus besluiten we om hier rustig even te wandelen en ons neer te zetten. Het is 17u30 en nog 79°F (26°C) en geen zuchtje wind. We laten de grootsheid van Death Valley nog even indringen voor we huiswaarts keren.
Conclusie van onze roadtrip: we hebben veel gedaan, maar geen hikes en geen canyons, voor volgende keer staat er zeker nog een wandeling in Mosaic en Golden Canyon op het programma. En als we een jeep kunnen scoren zouden we zeker ook naar de racetrack, door de Titus canyon en in Ubehehe Crater willen gaan.
Het enige van de toeristische zaken is nog Dante View en Devils golf course. Een aanrader schijnt een bezoek aan Death Valley tijdens de bloei van de wildflowers in maart, begin april.te zijn en dan is het dus ook de drukste periode in het park. Zelf hebben we al wel wat groen gezien, maar niet echt bloemen. Maar ik durf te zeggen dat met de hoeveelheid regen dat er gisteren gevallen is , er zeker veel bloemen zullen zijn !!
Voor de zotten of sportieven onder ons (het is hoe ge het bekijkt hé) is er de mogelijkheid om in de winter te fietsen van Stove Pipe Wells naar Panamint Springs van 0 tot 4628ft heel de tijd bergop, vergelijkbaar met de beklimming van de Mont Ventoux.
Vandaag hebben we een dikke 338 miles gedaan en 7u25 gereden.Als afsluiter bekijk ik nog de slotceremonie van de Winterspelen in Vancouver maar val halverwege in slaap.
Abonneren op:
Posts (Atom)







