Pacific Highway 1 is weer open

Op 16 maart stortte er een deel van de weg in zee waardoor de bay-area werd afgesneden van de mooie kuststreek Big Sur en waardoor een van de populaire toeristische routes een aantal maanden afgesloten was (zie mijn post van die dag)

Op 14 april was er ook nog een aardverschuiving in Alder Creek die heel de weg blokkeerde en waaraan ze volop aan het werken zijn om dit vrij te maken.

Op 9 juni kwam dan eindelijk volgende melding (ookal is Google nog niet up to date):

HIGHWAY 1 IS OPEN BETWEEN CARMEL AND SAN SIMEON.
YOU HAVE ACCESS TO ALL OF BIG SUR.
GOOGLE MAPS IS WRONG.

Alle info is te volgen op de Blog van Big Sur.

"On the afternoon of March 16 about 13 miles south of Carmel Highway 1 began slipping and within an hour a 40 foot section had dropped into the ocean, effectively closing the highway to vehicle traffic. This section of Highway 1 is now open 24/7.
On April 14 we had another slide at Alder Creek,(Post Mile Marker 7) a few miles north of the town of Gorda in southern Big Sur. This is a fairly large slide and we do not have an estimate as to when this will be cleared outside of sometime near mid-June ."

nieuwigheden en aanpassingen op de blog

Hey iedereen,

De meesten zullen zich afvragen waarom het de laatste tijd zo kalm is op de blog MAAR dat is maar schijn bedriegt...

Ik heb mij bezig gehouden met een aantal tabbladen aan te vullen of te vernieuwen. Verder zitten er nog een aantal posts in de pipeline over onze trips naar Florida, Tahoe, Yosemite en Death Valley.

Wat is er veranderd??

• tabblad foto's update
• fotoalbums van Tahoe en Florida
• tabblad "maps" is veranderd in "trips/hikes"
• vanaf nu kan men hier een overzicht vinden per jaar en maand van de wandelingen die we hebben gemaakt en bijhorend zijn er in een album trailmaps en kaartjes gezet om dit alles te visualiseren. Een handige aanvulling voor mensen die een reis naar de West-kust aan het plannen zijn en hun wandelschoenen al in de valies hebben steken.
• tabblad reistips/links update
• links naar hike sites om zo volledig mogelijk info te verstrekken voor enthousiastelingen die in de zomermaanden naar hier willen komen en de blog als een hulpmiddel gebruiken voor het plannen van hun trip.
• extra labels
• video, wijn, weersverwachting etc voor het vergemakkelijken van het zoeken volgens een bepaald topic of om het verhaal over een specifiek onderwerp terug te vinden

Verder wil ik er nog eens op wijzen dat ik heb gekozen om de verhalen te posten op de datum dat ze gebeurd zijn en niet op de datum dat ik ze geschreven heb. Hierdoor is het soms verwarrend dat er 2 maand later nog een bericht komt van een paar maanden ervoor en lijkt het als men naar de blog surft dat er al een hele tijd niet veel meer is bijgekomen sinds het laatste bericht.

Om deze verwarring wat minder te maken heb ik hiervoor 2 zaken gedaan:

1. Nieuwe berichten worden steeds vermeld in de rechterkolom bovenaan onder de titel: 'What's new' met een link naar het bericht. Voor mensen die regelmatig naar de blog surfen is deze box het eerste wat men zou moeten checken om te weten of er iets nieuws is.
2. Aangezien velen van jullie mijn blog via facebook volgen, zorg ik ervoor dat de moment dat er een nieuwe post online komt, deze op mijn wall verschijnt met een link naar het bericht.

Het lijkt allemaal omslachtig, maar dit is de keuze die ik heb gemaakt om een overzicht te hebben van een volledig jaar zodat ikzelf nog weet wanneer we welke zaken hebben gedaan. (en het leek mij nogal verwarrend om in de titel de actuele datum te hebben staan en de zin eronder de effectieve datum...:) )

Anyway, veel plezier met het lezen of poging om bij te geraken!
Groetjes!

John Muir NHS & Rosie the Riveter NHP

We hebben zo stilaan bijna alle NPS sites in California bezocht ten zuiden van San Francisco. In ons lijstje staan enkel nog de meer noordelijke parken alsook de Channel islands ter hoogte van de kust van Santa Barbara. Dichter bij huis (in de bayarea) zijn er nog een aantal historische sites die ook deel uitmaken van het nationale park systeem.

Vandaag beslissen we om in de auto te springen en eens te gaan zien wat deze sites voorstellen. We vertrekken rond de middag en rijden richting Martinez waar het huis van John Muir te bezichtigen valt.

Het is een gezellig oud huis waar nog veel bezittingen van John Muir tentoongesteld worden, maar veel meer is er niet te beleven. Ik ben blij dat ik mijn stempel bemachtigd heb en we spenderen 20 minuten in het huis waarbij we helemaal tot in de zolder kruipen.

De tuin rondom het huis is persoonlijk gezegd interessanter gezien de collectie van fruitbomen en andere bomen, zo heeft John Muir in zijn tuin een Sequioa geplant die traag maar gestaag de proporties van zijn broeders in de Sierra's begint in te halen. Binnen een tiental jaar hoeft men niet meer de bergen in te rijden om een giant Sequioa te zien staan :)

Na een uurtje verlaten we John muir NHS te Martinez en rijden terug naar Richmond waar zich Rosie the riveter/ WorldWar II Home front National Historic Park 

We waren eerst van plan om nog verder door te rijden naar Port Chicago, maar dit is nog steeds een militaire basis en daar geraakt niet zomaar binnen. Het blijkt zelfs dat enkel US en permanent residents binnen mogen. Gelukkig hebben ze in het John Muir visitor center een stempel van deze plaats en ookal ben ik er niet echt geweest, toch vind ik het gerechtvaardigd om deze cancellation te claimen en de stempel bij de rest van de collectie in mijn paspoort te zetten aangezien dit toch waarschijnlijk het dichtste is dat ik er ooit zal geraken.

Rosie the Riveter (Rosie de Klinkhamer) is een cultureel icoon in de Verenigde Staten, die de Amerikaanse vrouwen die in fabrieken werkten tijdens de Tweede Wereldoorlog representeert.
Velen van hen werkten in de fabrieken die munitie en oorlogsmaterieel produceerden voor WO II en ze choolde zich om in een geheel nieuwe baan ter vervanging van de mannelijke werkers die opgeroepen werden voor het leger. Rosie the Riveter wordt nu nog vaak gebruikt als symbool van het feminisme en de economische macht van vrouwen.

Rosie the riveter NHP bestaat uit een verzameling van een aantal sites in Richmond met ondere andere gebouwen alsook een park waar een standbeeld staat ter gedenking voor de vrouwen die hier werkten tijdens WO II (Rosie Memorial).

Er valt een self guided autotour te doen en aangezien dit nog een relatief nieuwe NPS site is, zijn ze nog volop bezig met aanpassingen en was het visitor center onvindbaar wegens verbouwingen.

Er is ook de mogelijkheid om de SS Red Oak Vistory, een oorlogschip uit WO II te bezoeken dat ingericht is als museum. Helaas hebben wij de pech dat de toegang tot de museumboot al op zondag sluit om 2u en wij komen daar natuurlijk toe om 1 na 2...

We komen dus van een kale reis terug en zonder stempel en bezoek aan het museum, rijden we terug naar downtown San Francisco. We hadden niet verwacht dat er zo weinig te doen zou zijn in deze kleine historische sites en zijn dus vroeger dan verwacht op de terugweg naar huis. We besluiten om dan nog maar wat te shoppen nu we toch in San Francisco zijn.

We komen terecht op Ghirardelli square waar we even binnenspringen in de plaatselijke ijscreme/chocolade winkel waar er een kleine display te zien is over hoe ze juist chocolade maken.

Van al die gesmolten chocolade te zien, krijg ik natuurlijk water in de mond en dus doe ik me tegoed aan de proevertjes die ze aan de ingang uitdelen. (voor de toeristen en chocoladeliefhebbers onder ons, is het wel eens interessant om aan Ghirardelli te stoppen, maar verder valt er daar niet veel te beleven).

Er rest ons na vandaag nog maar 2 plaatsen in de bay-area van het NPS systeem om te bezoeken voordat ik kan claimen dat ik alle sites in California heb gezien, al bij al nog een goede invulling van een zondagmiddag...

hockey clinic Palo Alto highschool

Het weekend van Calcup is juist gepasseerd, maar ik was met Olivier in Death Valley aan het kamperen, dus kon ik niet deelnemen aan dit event. Bovendien heb ik niet de fysiek om mee te kunnen draaien in de superdivision waar er teams spelen met heel veel internationalen in de rangen.

Achteraf bekeken heb ik er misschien wel goed aangedaan om niet mee te spelen want alle NCFHA spelers komen met bulten en blauwe plekken of erger met geïrriteerde of gescheurde pezen terug van het slagveld. Aangezien ik zo al heel onderhevig ben aan blessures, was het dan ook beter om hier weg te blijven. Anderzijds is de sfeer naar het schijnt top en leert ge veel nieuwe mensen kennen, maar ja, ge kunt niet alles hebben in het leven.

Een paar hockeygenoten brengen het er goed vanaf door de finale in de superdivision te spelen en spijtig genoeg te verliezen. (dit zou het team zijn geweest waar ik mee kon spelen). Bij de mannen speelde Nicolas mee, die ik nog van in Leuven ken en die binnenkort ook even in Stanford binnenspringt. Hij had meer geluk want met zijn team wonnen ze Calcup en konden met de check van 5000 dollar aan prijzengeld zich gaan uitleven in Las Vegas. (artikel be-hockey.com)

Vandaag ga ik met een aantal van NCFHA en ander coaches een clinic geven in Palo Alto highschool om een paar enthousiaste meisjes te overtuigen om een stick ter hand te nemen en te beginnen hockeyen.

Hier in de US is fieldhockey nog steeds een kleine sport en wordt ook vooral als een meisjessport bestempeld en het wordt vooral aan de oostkust in de colleges gespeeld. Aan de West-kust zijn er maar 4 sites waar men een deftig waterveld heeft (Stanford, Berkeley, Moorpark en Chula Vista) en al de rest wordt op een polykunstgras veld of nog op gewoon gras gespeeld.
De meeste spelers starten pas met hockey in high school rond 16 jarige leeftijd en als ze goed zijn, kunnen ze hiermee een college beurs vastkrijgen en spelen nog tot hun graduation. Daarna is het werken geblazen en wordt de stick al gauw terug in de kast opgeborgen.

Jeugdhockey en clubhockey staat nog in de kinderschoenen, maar er worden diverse pogingen ondernomen om clubs op te richten en mensen warm te maken om vroeger met deze sport te beginnen. Ik wil hier best mijn steentje in bijdragen en wordt uitgenodigd om mee een clinic te geven in de plaatselijke highschool. Het event was via facebook verspreid en bij het begin van de sessie staan er 30 enthousiaste meisjes op het veld van 13 tot 17 jaar oud die nog nooit een stick in hun handen hebben gehad.

Het doet mij herinneren aan de tijd dat ik in Leuven de eekhoorntjes (6 jarigen) leerde hoe je een hockeystick moest vasthouden en hoe je met de bal aan de stick moest lopen... *nostalgie*

Gelukkig zijn alle meisjes heel sportief aangelegd en zeer geinteresseerd en een uurtje later hebben ze de basistechnieken onder de knie en hebben ze kunnen proeven van het plezier van fieldhockey. Ze krijgen nog informatie mee over de verschillende zomerkampen en hopelijk wordt er aan dit initiatief een vervolg gebreid zodat er meer hockeyenthousiastelingen in de bayarea gekweekt worden :) en er een competitie op clubniveau etc kan gestart worden

nieuw rijbewijs

Aangezien ons Californisch rijbewijs gekoppeld is aan ons visum, moesten we een verlenging aanvragen met onze nieuwe papieren in januari van dit jaar.

Door weer wat miscommunicatie van de DMV administratie moesten we 2x de papieren opsturen zodat ze eindelijk de juiste gegevens terug hadden.

Uiteindelijk loont het, we hadden het niet meer verwacht maar vandaag zit er een brief voor Olivier in de bus met zijn nieuw rijbewijs. Zo'n luttele 5 maanden later... (ondertussen hebben we heel de tijd 'illegaal' rondgereden, maar wij hebben gelukkig nog ons Belgisch rijbewijs in onze portefeuille steken dat ook wel kan dienen).

Buiten het feit dat ze alle papieren nodig hadden, duurde het ook zo lang omdat ze dit jaar een nieuw model geintroduceerd hebben dat verbeterd is tegen fraude en namaak...

Helaas is dit nieuwe rijbewijs ook maar weer geldig tot de einddatum van ons visum (logisch), terwijl we van de andere Belgen te horen krijgen dat zij eentje hebben dat voor de volle 5 jaar geldig is.  Dit zal waarschijnlijk afhangen van type van visum (J-visa of F-visa) alhoewel ik daar nog geen constante in heb ontdekt.

Ik verwacht mijn nieuw rijbewijs ook één dezer dagen in de bus, aangezien mijn visum gekoppeld is aan dat van Olivier en wij de papieren tegelijkertijd hebben ingediend.
Bovendien komt in het administratieve alfabet de letter G voor de D wat achternamen betreft, aangezien ze een groot probleem hebben met een spatie in de achternaam. Zo wordt mijn achternaam  'De Meulenaer' steevast beschouwd als zijnde 'De' is middle name en 'Meulenaer' is last name.  Kortom ik heet hier Leen Meulenaer en ik ben er stevig over aan het twijfelen om mijn naam gewoon te veranderen in Lynn Miller (losse vertaling naar Engels) om alle administratie en uitspraakproblemen van de baan te hebben :)

Memorial weekend part 3: Manzanar NHS & Sonora pas

Maandag 30 mei 2011

Wanneer we om 6u30 wakker worden, staan we meteen op want de zon staat al goed op de tent te schijnen en we staan nu eenmaal met onze tent in Death Valley... Het begint al aardig warm te worden, want de lucht is opgeklaard en tegen dat we rond 8am de tent hebben ingepakt en alles in de auto is geladen, begint het echt heet te worden. Tijd om naar koudere oorden te trekken.

Op de terugweg langs Panamint springs, slagen we nog even een stoffige zijweg in om nog een korte hike te doen naar een waterval. JA inderdaad een waterval in Death Valley!

Ok, na de regen en de koude zijn we al iets minder onder de indruk, maar een waterval in Death valley willen we toch niet missen. De Darwin falls zijn te bereiken via een korte wandeling langs de bedding van een beekje tot aan een kleine oase, waar we zowaar moeten klauteren over rotsen, onder boomtakken doorkruipen, en af en toe van steen tot steen springen om geen natte voeten te krijgen wanneer we het water een paar keer moeten oversteken om dichter bij de waterval te komen...

Darwin Falls

A short hike to a very scenic waterfall and grotto in the middle of the driest place in North America. The falls is located just west of Panamint Springs. Moderate 3 miles.
From the parking area, walk past the steel gate into the dry wash and begin hiking up canyon. After about 5 minutes of walking you'll reach another steel fence and a sign for 'Darwin Falls - Area of Critical Environmental Concern'. Water soon begins to flow in the canyon bottom and you'll have to jump the stream a few times in order to keep your feet dry. Before long you'll enter a lush, verdant canyon and the first falls.

De oase is een welkome afkoeling, maar de terugweg naar de auto is in de platte zon en we zijn blij wanneer we terug in de koele lucht van de airco zitten.

We stoppen ook nog even aan Father Crowley point, waar we profiteren dat we een jeep hebben om het korte stukje 4x4 road af te rijden tot het echte uitkijkpunt. De weg ligt er echt erbarmelijk bij en op sommige plaatsen is het zelfs met een 4x4 een uitdaging om zonder brokken verder te geraken.

Na een laatste blik op telescope peak verlaten we het park en rijden door richting Lone Pine.

Aan het Eastern Sierra interagency visitor center te Lone Pine (met goed zicht op Mount Whitney) springen we even binnen om te informeren of de Tioga en Sonora pas open zijn. Want we moeten hier in Lone Pine beslissen of we terugkeren via het zuiden (Bakersfield) of dat we de scenic highway I395 helemaal afrijden naar Tahoe in het noorden, om zo de bergen door te steken naar de bay area.

We hebben echt geluk, want de Sonora pas is zojuist terug open na de sneeuwstorm van gisteren!
We beslissen dus om de iets langere scenic route te nemen en zette koers naar het noorden.

We stoppen een eerste keer aan Manzanar National Historic Site in Independence, Owens valley.

Hier ligt er zowaar een 'war relocation center' (lees concentratiekamp) voor Japanners van tijdens de tweede wereldoorlog. Op deze museumsite leren we meer over een stukje geschiedenis van de VS en over WOII waar wij als Europeanen minder van afweten...

Manzanar National Historic Site (bron: wikipedia)

Na de aanval op Pearl Harbor in december 1941, raakte de Verenigde Staten officieel betrokken in WOII en werden niet meer alleen de in de VS wonende Japanners, maar ook alle Amerikanen met Japanse voorouders bestempeld als staatsgevaarlijk.

Op 19 februari 1942 ondertekende president Roosevelt 'Executive Order 9066' waardoor grote delen van de Pacific tot oorlogsgebied verklaard werden. Alle bewoners van Alaska, Californië, het westen van Oregon en Washington en delen van Arizona, met Japanse voorouders werden door het Ministerie van Binnenlandse Zaken en de War Relocation Authority gedwongen om naar kampen buiten dit gebied te verhuizen. De order leidde tot de verhuizing van 120.000 Japanse Amerikanen, twee derde ervan waren autochtone Amerikaanse burgers. Meer dan 110.000 ervan werden gevangengenomen in een van de tien interneringskampen, gelegen landinwaarts en ver weg van de kust.

Zo werd er in 1942 besloten de uitgestorven regio aan de oostzijde van de Sierra Nevada te gaan gebruiken voor een concentratie- en interneringskamp in California: Manzanar relocation center.

Tot in 1945 leefden hele gezinnen in barakken in de geïsoleerde kampen die bewaakt werden door Amerikaanse soldaten. Hun bezittingen raakten ze kwijt. Maar de amerikanen benadrukken dat we dit niet mogen vergelijken met de Duitse concentratiekampen aangezien er hier geen gaskamers waren en niemand werd vermoord. Ze werden enkel voor hun eigen goed hier opgesloten zodat er geen Japanse aanslag aan de westkust georganiseerd kon worden, etc. Na de oorlog kregen zij onder strenge voorwaarden een kleine compensatie.

Vanaf de jaren '60 kwam er kritiek op de destijds genomen maatregelen. Immers het merendeel van de geïnterneerden waren Amerikaanse staatsburgers en werden dus onconform de grondwet opgesloten en van hun rechten ontnomen. Een ware smet op het imago van de Verenigde Staten...

In 1988 keurde het Congres een wet goed, ondertekend door president Ronald Reagan, waarin men zich verontschuldigde voor de internering in opdracht van de Amerikaanse regering. De wetgeving zegt dat de toenmalige acties van de overheid werden gebaseerd op ras vooroordeel, oorlog hysterie en het falen van politiek leiderschap.

Er is nog steeds veel discussie over hoe men de locaties moet benoemen waar de geïnterneerden werden vastgehouden. De WRA noemde ze officieel "War Relocation Centers". Manzanar, bijvoorbeeld,werd officieel bekend als het Manzanar War Relocation Center. Om deze reden, heeft de National Park Service ervoor gekozen "relocation center" te gebruiken om te verwijzen naar de kampen. Sommige historici en geleerden, maar ook ex-geïnterneerden, hadden bezwaar tegen deze formulering, opmerkend dat de geïnterneerden letterlijk gevangen werden gezet, zodanig dat de term "verplaatsing" een eufemisme wordt.

"Concentratiekamp" is de meest controversiële beschrijving van de kampen. Deze term wordt bekritiseerd voor het suggereren dat de Japanse Amerikaanse ervaring analoog was aan de Holocaust en de nazi-concentratiekampen. Om deze reden heeft de National Park Service geprobeerd de term te vermijden. Roosevelt, Eisenhower en minister van Binnenlandse Zaken Ickes verwezen in die periode allemaal naar de Amerikaanse kampen als 'concentratiekampen'. Wanneer de aard van de nazi-concentratiekampen duidelijk werd voor heel de wereld, en de term "concentratiekamp" gelinkt werd met Nazi dodenkamp,wendde de meeste historici zich tot andere woorden om de Japanse internering te beschrijven.

Na dit historisch intermezzo vervolgen we onze weg en stoppen op aanraden van een ranger in Bishop bij Schat's bakkerij. Een Nederlandse bakker in een kleine stadje waarvoor we even in de file moeten staan...Het is duidelijk de buzz in town, iedereen stopt hier en het is duidelijk waarom... hier hebben ze lekker brood! We bestellen 2 sandwichen en eten op het terras onze broodjes op met veel genot, terwijl 2 peruvianen panfluit spelen op de achtergrond. We maken langs onze neus weg de bedenking dat dit een leuke voorbereiding is voor onze Peru reis, maar vinden het toch wel een rare plaats om streetperformance te doen.

Na Bishop duiken we stilaan de bergen in en bollen langs Mammoth lakes en Mono lake naar de Sonora pas (9900ft/ 3018m).

Het begin van de Sonora pas is heel bochtig en steil, met zelfs een helling van 26%!. Vanmorgen zaten we nog in de woestijn, nu rijden we door een prachtig sneeuwlandschap... Bovenaan de pas ligt er nog zeker 3m sneeuw. We slagen erin om in 1 dag van snikheet (85F/30C in DV) naar ijskoud te rijden (top Sonora 40F/4C), it's like they say: ONLY IN CALIFORNIA!

We zijn blij dat de weg juist terug open is na de sneeuwstorm van gisteren, want deze scenery is duizend keer mooier dan het rijden langs de saaie I5 door de central valley. Gezien de hoeveelheid sneeuw die hier nog ligt, zal het nog een tijdje duren voor de Tioga pass door Yosemite NP helemaal vrijgemaakt zal zijn...

Eenmaal de pas over, is het helemaal downhill tot in de bay area. Met meer dan 1000 mijl op de kilometerteller arriveren we tegen 20u30 terug thuis.  Het was zeker de moeite waard om niet thuis te blijven zitten tijdens het memorial weekend, want zoveel diversiteit qua natuur in zo'n korte tijd hadden we anders nooit meegemaakt.

Voor meer foto's van onze trip:

Facebook album Death Valley trip, memorial WE 2011

Memorial weekend part 2: Death Valley

Zondag 29 mei 2011

Wanneer we wakker worden, vriest het en staat er nog steeds felle wind. Telescope peak hangt in donkere dreigende wolken. We besluiten om de warmte op te zoeken en naar de vallei te rijden en de telescope peak hike uit te stellen in afwachting van beter weer.

Wanneer we toekomen in Stovepipe Wells ranger station worden we deels teleurgesteld, maar ook aangenaam verrast: we vernemen dat Titus canyon gesloten is omwille van de regenbuien (en wij hadden nu juist een 4x4 om er volledig door te kunnen rijden) en dan blijkt dat 1 op 3 van de mensen die we hier tegenkomen Belgen te zijn. Verder vragen we ons af of het een toeval is of niet, maar iedere keer als Olivier in Death Valley komt begint het te regenen!!

We zien de donkere wolken binnenrollen, maar we willen toch nog, voor de regen ons bereikt, wandelen in Mosaic canyon. Een populaire en redelijk mooie canyon met interessante geologie gelegen vlakbij Stovepipe Wells Village.

Mosaic Canyon

Een gemakkelijke 4 mijl hike. Vanaf de parkeerplaats, loop een eindje in de canyon tot een aantal versmallingen met secties van gepolijst marmer en conglomeraat rock. De versmalling eindigt na 10 minuten wandelen en de canyon wordt vanaf hier erg breed. Gelukkig is het grind aangestampt, waardoor het stappen vrij gemakkelijk gaat. Na ongeveer 45 minuten kom je bij een droge waterval die een goed te betreden route heeft omheen de waterval aan de rechterkant een paar honderd meter terug (kijkend naar boven canyon). Boven dit punt zijn een paar kleine klimmetjes, gevolgd door een 45 voet droge waterval. Er is een klimmersroute rond dit obstakel links, maar het is nauwelijks de moeite waard, want je zult worden geconfronteerd met een reeks van droge watervallen net erboven die ook de goede klimmers tegenhoudt. Keer terug via dezelfde weg die je gekomen bent.

We wandelen een heel stuk de canyon in, maar keren terug nog voor we de eerste droge waterval zien omdat we toch graag droog blijven. We springen de auto in en stoppen aan salt creek waar we voor de eerste keer de puppy fish zien zwemmen, niet groter dan kikkervisjes, daarna passeren we met onze 4x4 door mustard canyon om uiteindelijk te parkeren bij Golden canyon, waar we op aanraden van de ranger een loop van 4 mijl door de badlands gaan volgen.

Golden Canyon / Gower Gulch Loop

A short self guided loop hike with views of Manly Beacon, Red Cathedral and colorful badlands, located south of Furnace Creek. easy 4 miles.
From the trailhead, Follow the canyon wash east into Golden Canyon, which is composed mainly of soft, yellow mudstone. It's easy walking as you head up the rather wide wash. It's a one mile hike to the last sign of interpretive trail , though you can continue up the wash for another 1/4 miles for closer views of the Red Cathedral, a scenic cliff face which borders Golden Canyon to the east. After viewing the Cathedral, return to the last sign post and follow the Gower Gulch Trail south as it climbs up through the mudstone with some nice views of colorful badlands to the west. The path climbs moderately steeply up and under the prominent peak of Manly Beacon, then drops down through a series of washes to a junction with the left branching Zabriskie Point Trail. Stay straight at the sign and enter a wide rocky wash. Follow the large wash down stream past a number of old mines which were used to extract borax and talc. The wash continues west, descending a few easy drop offs as it goes until ending in a 40 foot dry fall with views down into Badwater Basin. The path skirts the dry fall on the right and then follows the foothills, somewhat faintly, heading north back to the parking area.

Normaalgezien is het deze tijd van het jaar broeiend heet en is het een ware marteling om tussen het gele zand van de badlands te wandelen, zelfs nu dat het regenachtig is en er veel wind staat, komt de zon er af te toe door en is het bakken geblazen.

We wandelen 2,5u door een landschap dat fel lijkt op dat van in de film "the hills have eyes". Op het einde komen we aan de beschreven 40ft/13m drop off droge waterval, waar we volgens de ranger gemakkelijk naar beneden kunnen klimmen, maar het is een loodrechte wand met weinig grip en na het even bekeken te hebben, zijn we blij dat er ook een zijpad loopt waar we zonder problemen terug op het pad geraken.

We hebben nog wat tijd over vandaag en rijden verder naar de offroad drive door twenty mule canyon en stoppen aan Zabriskie point voor het uitzicht over de badlands waar we juist doorgewandeld zijn. Nog geen 5 minuten later begint het te stortregenen en terwijl we willen schuilen in de auto komen we ook hier op de parking Belgen tegen, die we snel een lift geven naar hun auto op de trailhead parking van Golden canyon.

Na onze goede daad voor landgenoten voor vandaag, hebben we wel een hamburger verdiend en dus zitten we de regen uit in Furnace Creek. Wanneer de regenbui overgetrokken is, beslissen we om onze tent op te zetten  op de emigrant campsite (2100ft), een vrij primitieve campground waar we zelfs geen pin in de grond krijgen om onze tent vast te zetten en dus wat creatief met rotsblokken moeten zijn. Al een geluk is het slechte weer voorbijgetrokken en staat er niet meer zoveel wind.

We profiteren van het koelere weer om nog een laatste sightseeing te doen: zonsondergang op de Mesquite dunes. We hebben zelfs nog genoeg fut in de benen om naar de top van een van de hoogste duinen te klimmen, een mooie zonsondergang wordt het niet, want daarvoor is het nog te bewolkt en wanneer we boven op de rim zitten, worden we ook nog eens gezandstraald door een laatste rukwind, maar toch is het de moeite waard en worden we even helemaal "zen"...

Terug op de camping, komen we een paar klimmers tegen die ook naar de vallei zijn afgezakt omwille van het slechte weer in de bergen. We krijgen te horen dat we een goede keuze hebben gemaakt om de hike uit te stellen want er passeerde een stevige sneeuwstorm op Telescope peak, 25F/-4C... brrrr, daar waren we zeker niet op voorbereid!

Ookal is het spijtig dat we niet tot op het hoogste punt van Death Valley geraakt zijn, wat oorspronkelijk ons doel was, toch kunnen we niet klagen want nu we hier midden in de open vlakte zitten en het stilaan opklaart, worden we getrakteerd op een helder nacht en genieten we van een prachtige sterrenhemel.
We zien zowaar de melkweg vlak boven ons hoofd, en alsof dat nog niet genoeg was, spotten we terwijl we op onze rug de nachtelijk hemel inturen een aantal vallende sterren!!

 
Sommige mensen zeggen dat Death Valley maar een hoop stenen is, maar de beauty die we dit weekend overdag en 's nachts hebben gezien, is moeilijk met woorden te beschrijven!
Het doet ons nadenken over de pracht van de natuur, de nietigheid van de mens en de schande dat we dit alles zo weinig appreciëren en verwaarlozen...

TO BE CONTINUED

Memorial weekend part 1: Wildrose peak, Death Valley

Er staat weer een verlengd weekend voor de deur, want maandag is het Memorial day. Doordat het in de Sierras nog vol sneeuw ligt, hebben we besloten om te gaan kamperen in Death Valley. Ja u hoort het goed, Death Valley...

Normaalgezien is het deze tijd van het jaar al veel te heet in Death Valley, maar wij gaan niet in de vallei zelf kamperen. In het teken van onze training voor Peru, gaan we de Panamint bergketen in om bergtoppen te claimen. Ons doel van dit weekend is om een plaatsje te vinden op de Mahogany Flat campground en van daaruit Telescope peak te beklimmen, een stevige wandeling van 14 mijl tot het hoogste punt in Death Valley op 11,043 ft (3,366 m).

Vrijdag 27 mei 2011

Death Valley is een dikke 9 uur rijden en dus vertrekken we al 's morgens vroeg in onze witte RAV4. We hebben voor dit weekend speciaal een 4x4 gehuurd om tot aan onze campground te geraken en bovendien kunnen we dan ook eens wat andere wegen in de vallei verkennen.

We rijden via de Pacheco pas en het San Luis reservoir, dat heel vol zit vergeleken met de andere keren dat we hier passeerden, richting de saaie interstate 5 en bollen gestaag door tot in Bakersfield waar we even de beentjes strekken alvorens verder te rijden naar Ridgecrest.

We houden even kort halt aan Red Rock Canyon dat op de weg ligt, maar het is hier al snikheet en we moeten nog steeds een heel eind rijden, dus rijden we verder naar Searles valley waar we in Trona de eerste zoutvlakte zien met een grote zoutfabriek, wat ook meteen de verklaring is waarom er hier überhaupt mensen wonen in deze hel. Via de Slate Range crossing rijden we zonder al teveel te moeten klimmen de Panamint valley binnen.

Normaal nemen we de andere weg via Lone Pine, maar deze keer moeten we naar Wildrose canyon en halverwege de Panamint vallei (waar het al 93F is) loopt er een kleinere dirt road naar Wildrose. Wanneer we de Panamint bergketen oprijden, zien we zowaar bomen en nog wild flowers langs de weg, ook dit is Death Valley!

De weg verandert van slechte asfalt in een grindweg tot aan de Charcoal kilns en vanaf daar is het een echte dirtroad waar een 4X4 geen overbodige luxe is, als men het laatste stuk tot de Mahogany Flat campground wilt oprijden.

De campground ligt op een hoogte van 8133ft, met zicht op Telescope peak en door de bomen zicht op de zoutvlakte van Badwater. Qua locatie kunt ge niet beter zitten, maar ge moet er wel wat voor over hebben om er te geraken. De campground is volledig first come, first serve en we hebben geluk want er zijn nog 3 plaatsen vrij. We kiezen de beste spot uit en houden ons verder bezig met de tent te installeren in de schaduw van een paar bomen (helaas wel hele harde ondergrond) en te acclimatiseren aan de hoogte. Hier boven is het 73F en staat er een lekkere frisse wind.

We nemen er de topografische kaart bij om onze planning te maken voor de volgende dagen. We zijn wat moe van de lange rit en Olivier begint last te krijgen van hoofdpijn en wat misselijkheid, waarschijnlijk door de hoogte. Toch genieten we van een mooie zonsondergang en blijven nog even op om naar de sterren te kunnen kijken.

Het begint echter snel heel koud te worden. We ritsen onze slaapzakken aaneen en kruipen dichtbij elkaar. Koud lijden in Death Valley, de warmste plaats in de US, JA het kan! :)


Zaterdag 28 mei 2011

We hebben duidelijk slecht geslapen, of het komt door de harde grond of van de hoogte weten we niet, maar we zijn wat drowsy en sloom. Om 9u rijden we het stukje dirt road terug naar beneden naar de Charcoal kilns voor de wildrose peak hike die we vandaag gepland hebben. De hike is 9 mijl in totaal en vanaf het trailhead klimt ge 2200ft tot de top van Wildrose Peak. We dachten dat deze dayhike van 3 a 5 uur de ideale opwarmer zal zijn om dan morgen de tocht naar Telescope peak te overwinnen.

Wildrose Peak Trail 

De wandeling begint bij de historische houtskoolovens (charcoal kilns) en klimt gestaag omhoog door een drainage die dik begroeid is met Pinyon dennen en jeneverbesstruiken. Onderweg kunt ge verweerde boomstompen zien die meer dan 100 jaar geleden omgekapt zijn om houtskool van te maken in de ovens. De laatste twee mijl van de route onthult een steeds spectaculairder uitzicht terwijl het pad slingert langs een beboste heuvelrug en via switchbacks helemaal omhooggaat tot de ​​top. Buiten een paar verspreide bosjes van limber pine, is de afgeronde top kaal en volledig blootgesteld aan de wind. Boven is er een klein muurtje gemaakt van een paar rotsblokken om je te beschermen tegen de wind terwijl je het peakregister kan tekenen en genieten van het prachtige uitzicht op zowel het hoogtste punt als het laagste punt in de VS: Badwater Basin op de bodem van Death Valley (282ft / 86m onder zeeniveau),is het op een na laagste punt op het westelijk halfrond (achter het Laguna del Carbon in Argentinië),terwijl Mount Whitney slechts 85 mijl (137 km)naar het westen, stijgt tot 14.505ft(4,421m) en beiden zijn te zien vanaf Wildrose peak (9064ft).

We bereiken de top na 2,5u hiken en de laatste mijl was fameus klimmen, waarbij mijn tikker in het donkerrood ging. Maar we krijgen een prachtige beloning op de top, een helder zicht op de siërra's met mt Whitney in het westen, zicht op telescope peak in het zuiden, het hoogste punt van Death Valley, en ver beneden naar het oosten toe, zien we badwater en de rest van de Death Valley vallei.

We zijn helemaal alleen, eenzaam aan de top. Er staat gelukkig niet al te veel wind, de temperatuur ligt rond de 75F/24C maar wel ferme zon. We nemen onze tijd om rond te kijken, laten een bericht achter in het peak register, vereeuwigen onze prestatie met een peakfoto en genieten nog even van het zicht alvorens aan de terugweg te beginnen.

Ondanks dat het eind mei is, zien we toch nog een hoop wildflowers langs het trail en is het totaal niet druk zoals in andere parken, enkel in het naar beneden gaan komen we 2 andere koppels tegen! Na 1,5u wandelen staan we terug aan de kilns waar we ons te goed doen aan een verfrissende watermeloen.

Daarna rijden we Wildrose canyon uit om met onze gehuurde 4x4 wat off road terrein te verkennen. We slagen af op de dirt road naar de Eureka mines en Aguereberry point, waar we ook een prachtig zicht op de zoutvlakte van badwater, de badlands rond Zabriskie point en Furnace Creek hebben.

De stilte, de eenzaamheid en de uitgestrektheid laat een immense indruk op ons achter en we voelen ons nietig en klein in deze prachtige natuur...

Terug op de camping komt de wind opzetten en hebben we het ijskoud. We zijn moe van de lange dag en nadat we de piquetten van de tent nog eens voor de zekerheid vaster in de grond steken, kruipen we al om 8u30pm onze slaapzak in.

Heel de nacht door, hebben we rukwinden die de tent dooreenschudden, we proberen toch genoeg te slapen om morgen fit genoeg te zijn voor de beklimming van Telescope peak.

TO BE CONTINUED